De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    17-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Milieuvriendelijk als ik ben...
    Ik sorteerde mijn liefdes
     
    met zorg
    voorzichtig
    liefdevol.
     
    De oude die roestte.
    De broze die brak.
    De groene composteerde.
    De volgende verdween in de grijze zak.
    Er was er eentje die moeilijk verteerde.
    De meesten werden wak.
     
    Van iemand die het weten kan...
    Cupido heeft zich omgeschoold tot vuilnisman
     
     
    ceeinrondjemezelf

    17-09-2006, 13:40 geschreven door zapnimf  


    16-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.toe maar... wat een schitterend idee!
    Deze zaterdagmorgen, jaja, uitgerekend déze morgen, ontwaakte ik.
    Kenners zouden die tijdsomvatting eerder tegen de middag situeren, maar iedereen met een iq dat meer dan twee cijfers bedraagt, weet dat die zogenaamde deskundigen kniesoren zijn.
    Dus...
    Ik ontwaakte niet alleen, maar bovendien had de diepe nachtrust me toebedeeld met een extraatje : een spitant idee!
    Wat zeg ik? Een idee waarvan je tepels craqueleren, je littekens verpulveren en je armhaar uitvalt.
    Zo'n idee.
    De entourage, door vrienden ook wel eens 'zij die mijn zelfgekookt voedsel tolereren zonder braakneigingen' genoemd, stond stijf van bewondering voor die genialiteit die me als een ontvlambaar purper aura omsluierde.
    Tot iemand de blacklight uitknipte.
    "Mama", zo kirden ze, fladderend met alles wat beweeglijk was aan hun adorerende lijfjes, "mama, laat ons niet langer in onwetendheid. Deel je ongetwijfeld supercoole bevinding met ons! En vooral... is die gave erfelijk?"
    Omdat de ochtend zich niet leende tot wachten, immers ei zo na was hij gepasseerd, declareerde ik statig : "Kindjes... vandaag gaat jullie moederkijnlief haar dag vervullen in totale ontspanning, en die plechtigheid vangt aan in de tuin. Na het afsteken van de neuskeutels met fruitsmurrie op het aanrecht mogen jullie mij zelfs vervoegen."

    De cachexie kon een beetje actine opslorpen, waarbij het prompt verzonk in doezelingen die uitmondden in het bevochtigen van de krant. (Drukletters in spiegelschrift op een kin geeft enig cachet.)

    Dit ware allemaal ten zeerste amusant geweest, als ik me tijdens het bijkomen niet voelde als Gulliver. Ik zat warempel gevangen onder iets dat nog het meest geleek op een multiculturele termietenhoop. Alles wat zes of acht poten bezat, had mijn afwezigheid in de wakkere wereld benut om zich te groeperen op mijn uitgeruste lijf.
    Nadat ik een libelle uit mijn oor had geplukt hoorde ik die gezaghebbende siamese tweelingmier tegen een trio muggen : "Voluptueus, zacht en glooiend... we hebben het eindelijk gevonden : het paradijs!"
    Een spinnentoren analoog naar het 'Castells bouwen' in Balls donderde denderend op mijn dijen, daarbij scanderende : "Het Eldorado! Het Walhalla! De hof van Eden, joepie!" (en die achterlijke die op de derde rij had gestaan : "Dag Allemaal!, Story!, Blik!")
    Eén etherisch verantwoorde billenkletser volstond om een accurate plattegrond te verkrijgen van zo'n bouwsel.
    "Ha... ziehier de kortste weg naar jullie hiernamaals!"
    Deze hof van ('beter verm)eden' gilde wat op hondenfluittoon, imiteerde een dolle koe met bokkensprongen en rolde zichzelf als een spijtoptant van een zelfverbranding richting huiswaarts.
    De zoon en dochters, nog met het plamuurmes in hun handen en een neus die scherp staat op tumult, kwamen aangehold en keken met redelijk wat ongeloof naar iets waarin ze dachten mij, hun onderbeïnsecte en -gespinachtigde mammie, te herkennen.
    Nooit verlegen om nog meer ideeën mochten ze in ruil voor een lolly het lijkentapijt van me afschrapen.

    't Is vanaf dan dat ik me voorgenomen heb van een weekje ideeënloos te blijven.

    16-09-2006, 17:17 geschreven door zapnimf  


    15-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als de rook om je hoofd is verdwenen
    Woensdag.
    Ik wroette net aan mijn belangrijke bijdrage over de Aldi, toen onderstaand berichtje van ene meneer Raf mij bereikte :

    "Ik hoop nog meer van je te kunnen lezen, misschien ook eens iets kritisch ten opzichte van dit land, dit volk en zijn leiders (en zijn media)?"

    beste meneer Raf,

    De tijd dat ik met mijn groene hanenkam, de roze hield ik voor feestdagen, de straat op trok tegen de kernwapens in Florennes - terwijl er in Woensdrecht, zo'n twintig kilometer hier vandaan al tal lagen te blinken, wistikveel? -, tegen iedere Martens (van één tot en met negen) zichtbaar protesteerde (Na het lezen van zijn biografie lijkt het ook maar een sterfelijke mens met sores te zijn.), ligt ondertussen al enige decennia onder het stof. Fijne periode anders, wat goedkope meninkjes van anderen overnemen alsof het de mijne waren en je weekenden zoek maken met de fiolen van mijn toorn over die klotemaatschappij uitgieten. De totale chaos heb ik nog net niet willen propageren.

    Mijn t-shirtjes met 'no time to waste' vielen zowat uit elkaar toen ik mijn twintigste levensjaar bereikt had. Die dienden eigenlijk vooral om mijn moeder op stang te jagen die me iedere dag met opgetrokken neus toebeet : "Wasteweigenais!" (Antwerps, voor de burger die zijn bestaan buiten deze wereldstad slijt.)

    Geschreven voor Nelson Mandela - denk je dat hij ooit teruggeschreven heeft? -, aan Aziatisch beesten mijn zakgeld gegeven opdat ze op een andere wijze in de pot zouden belanden ipv levend gestroopt, minstens vijftien singeltjes van Sting, waar hij Pinochet op de korrel nam, willensnillens aan de omgeving cadeau gedaan, gehuild voor de slachtoffers in Bhopal... kortom, men noemde mij een geëngageerd iemand.

    Eigenlijk durf ik mezelf nog steeds zo te bestempelen, hetzij niet meer zo openlijk mijn gelijk willen krijgend van de buitenwereld.
    De internen van mijn leefwereld weten dat ik het van leer trekken tegen maatschappelijke fenomenen, dit land en zijn leiders en zelfs zijn media, nog niet verleerd ben. Discussiëren tot de ander meurrig onder tafel ligt, is mijn ding!
    Doch, het is een bewuste keuze om er niet mijn ambitie van te maken deze webstek te vullen met mijn grootse meningen, tenzij over kleine herkenbare luimen en in een luchtige vorm gegoten. De aandachtige lezer vindt er zeker 'het volk van dit land' en zijn kleine kantjes in terug.

    Het adagium 'Als je het beter kan, doe het dan zelf' hanterend, ga ik mijn kritiek op onze leiders een beetje inslikken. Als de nood hoog is, zal hij zich wel een weg naar buiten banen, maar enkel en alleen als ik er zelf, of iemand uit de omgeving, mee te maken krijgt. Als voorstander van het empirisch onderzoek ontbreekt de zin me om na het lezen van een artikel hoog van de toren te gaan blazen vanop afstand.
    Burgerlijk en bezadigd ondertussen en gretig gebruik makend van de voordelen van onze verzorgingsstaat, mag ik tot op heden nog niet te hard klagen.

    De media, sja, dat is lachen gieren brullen, meestal onbedoeld. Ofwel appreciëer ik het aanbod, ik kan maar een geringe tijd vrijmaken om voor de beeldbuis te zitten, dus laat ze vooral niet te veel zaaks uitzenden, ofwel, als het huilen met de pet zich aandient, druk ik af. Wie ben ik om me druk te maken over de nuttigheidsfactor van programma's? Dat doet Rudy Vandendaele wel voor me.
    Een menselijk wezen draagt nog altijd ook zorg voor eigen welzijn, toch?

    Bij het lezen van krant en tijdschrift beperk ik mezelf nog meer. Dan denk ik, een bijpassende smoel trekkend : " 't Zal zijn!" om vervolgens over te schakelen naar de overlijdensberichten... "Weer een heleboel die deze week gestopt zijn met roken, nu ik nog."
    Euh... een menselijk wezen draagt soms ook niet zorg voor eigen welzijn dus.

    Relativeren is een mooie deugd.
    Als het me niet lukt, herhaal ik verplicht de woorden van een van mijn vriendinnen : "Zapnimf, je kinderen zijn gezond en vrolijk, je kan je nog steeds voorzien van voedsel, je loopt niet in een boerka rond in vijftig graden, je wordt niet bijgetimmerd door een gemaal, je hebt vrijheden te over... om te beginnen die van het denken bijvoorbeeld."
    Nog een mooie, ook van een geliefde meid : "Laat het vlees maar zwak zijn, voor de zielenpijntjes achteraf zorgen wij wel."

    Dus wat zou ik zeuren?
    Maar om aan het publiek te voldoen, waag ik hieronder een kleine poging.
    Het betreft de schoolpremie die eind augustus op ieders rekening, die de afgelopen achttien jaar had gebaard, prijkte. In allerlei middens, waar ik zelf het liefst zou van tussen willen blijven, hoorde ik klaagzangen en die klonken meestal dissonant.
    "Pfoeh, vijftig euro, daar ben ik vet mee, daar koop ik mijn verwend nest niet eens een boekentas mee." Dat was zowat overal de teneur.
    Duhhh!
    a) Mijn zaps hebben al jaren een boekentas die het nog steeds doet.
    b) Die paar schriften, kaften en kleurpotloden kostten bijlange na geen vijftig euro.
    c) Vorige jaren was er niks bijkomends, alle valuta's die extra aangeboden worden, mooi meegenomen!

    Wie het geld kreeg, vond het te weinig, wiens kinderen de middelbare schoolleeftijd ontgroeid zijn, kloeg erover dat het in hun tijd allemaal njet was, wie geen nakomelingen heeft, vond het een laffe stunt zo vlak voor de verkiezingen, geld dat veel beter besteed had kunnen worden.
    Alleman malcontent over een maatregel die verschrikkelijk veel geld gekost heeft, behalve ik blijkbaar.
    Tjonge, de verzuring sloeg weer harder toe dan dat die Amerikaanse vogelpest mijn grond naar de knoppen kan helpen.

    Natuurlijk kan ik pleiten, tesamen met de schooldirecteur, die kansarme gezinnen hekelde om hun lak aan budgettering ergens in een lezersbrief aan Humo, dat dit bedragje nuttiger had geweest indien men het had belegd in de infrastructuur van de toch wel krot en compagnie staat van de schoolgebouwen - in mijn vorige klas viel de kalk met schellen van de muur - of in fundamentele investeringen in het onderwijs. Waarvan ik op de eerste rij getuige ben dat dat meestal tijdelijke pleisters op de wonden zijn die met een enorme planlast gepaard gaan.
    Lamaar dan.

    Nounou... effe rekenen... tweehonderdtwintig euro in mijn geval... dat zijn zeven sloefen sigaretten!
    Tjakkaaaaaaaa!!

    Uw te onkritische zapnimf
     
     

    15-09-2006, 00:00 geschreven door zapnimf  


    14-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Beware voor frommelkopje op kousenvoeten
    Stel, humo komt langs, omdat ik ondertussen al zooo beroemd ben met mijn 1000 pageviews (waarvan er vijfhonderd van mijzelve, aangeklikt onder invloed van een niet te stuiten beginnerstrots, maar soit) en omdat ik toch niks van enige maatschappelijke relevantie uit te brengen heb, krijg ik die mallotige vragen van 'Tussen hemel en Hel' een week op voorhand toegespeeld.
     
    Wel, het kostte me slechts een uur van mijn voormiddag om aan de lijve te ondervinden wat de hel is.
    Winkelen in de Aldi op woensdag iets over negen!
     
    Voorzien van een lijstje waarop ik zorgvuldig en kalligrafisch 'appelsiensap' en 'vuilniszakken', de twee vergeten items van de vorige shopsessie, had neergeklad, toog ik blijgemutst naar de supermarkt.
    Zowel het rekje van het fruitsap als dat van de zakken was leeg.
    Hmz, opdoffer, maar het hield me niet tegen met consumeren. Kwiek troostte ik mezelf met wat extra etenswaren en andere noodzakelijkheden die ik al in veelvoud opgestapeld heb liggen thuis. Geleerd van mijn grootmoeder zaliger, je weet nooit of er morgen een oorlog uitbreekt. Ah! En dan heb ik toch oorstokjes in overvloed!
     
    De rayon van de eenmalige spullen vermeed ik met opzet. Vandaag had ik geen zin om te vechten.
    Anderen wel.
    Zelfs vanop afstand zag ik dat bloeddrukmeters geschikt blijken om mekaar mee af te troeven, bejaard of niet. Trekken, duwen, krabben en verbaal gewelddadig... ondersteboven in zo'n vergaarbak. Niks mis met jullie bloeddruk als jullie nog zo vief kunnen uithalen hoor, probeer eens een abonnement van de plaatselijke boksclub.
     
    Aan de kassa nam ik de negentiende plaats in. Achter mij stond een zeer opvallend frommelhoofd, met lange armen en benen eraan. Het genre waarvan je in de wachtkamer van de dokter wil dat hij de persoon voor je is, makkelijk om je beurt te onthouden.
     
    Terwijl ik over mijn schouder nog eens keek naar het batterende volk, gleed mijn oog over een pak rijst. Rijst! Iets dat ik al eens gaar heb gekregen zonder microgolfoven, meegraaien dus die handel! Ik trippelde over een half dozijn bewusteloze geriatrische medemensen, gritste mijn maaltijd voor morgen mee en hinkelde sportief weer de rij in. 
    Om nog net te zien hoe frommelkopje zich in het ontstane gat voor mijn karretje wurmde. Dat kuddedier achter hem maakte aanstalten om dezelfde strategie uit te voeren.
    Wijdbeens ging ik voor het opvallend figuur staan en monsterde hem van kop tot teen met mijn 'gijstoutekleineblik'. Zijn friemels kleurden in dezelfde tint als zijn haar en al buigende trok hij zijn winkelwagentje achterwaarts en botste pijnlijk op de gevolgde meeloper. Ik slikte mijn opwellende compassie in en plaatste me terug in oorspronkelijke positie.
     
    Toen het bijna mijn beurt was om de waren op de band uit te stallen, stak de plaatselijke Aldibaas schichtig zijn nek uit het kantoortje. Prompt werd hij overvallen door een massa bloeddorstigen die wilden weten waar al die vier in een draagbare multimedia player buitenkansjes waren.
    "Ze hebben er slechts vijf geleverd", hoorde ik hem nog piepen, bedolven onder een berg van protest.
     
    "Die wraaklustigen toch," dacht ik, "vier in een draagbare multimedia player... geen flauw idee wat het is, maar het klinkt alvast overbodig. Om daar nu zo'n amok over te maken?"
    Ik betaalde, schudde een keer frappant met mijn wattenstokjes naar het klootjesvolk en majestueus zeilde ik naar buiten... 'Boecht van Dunaldy" neuriënde van CPX.  
     
     

    14-09-2006, 21:50 geschreven door zapnimf  


    13-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ga je pizza maar opwarmen bij de buren
    Wie zo moedig is geweest om alle onderstaande letters te degusteren, een hele elaboratie me dunkt, moet waarschijnlijk ondertussen het idee al overwogen hebben om een stichting te starten ten voordele van die deplorabele zapnimf. 
    Dwaze valpartijen, sociaal onbekwaam met haar leefgroep, omringd door exigeante collega's, niet in staat om de meest eenvoudige handelingen afgerond te krijgen en een gebrekkige relatie met het opperwezen.
    En ik heb mijn maandstonden doorgekregen vandaag! 
    Illusoir zie ik u collectief meelijwekkend het hoofd schudden : "Dat deerniswekkende meiske toch, een leven gevuld met kommer en kwel, armoe troef, overstressed wicht, totaal getormenteerd door jeugdtrauma's bovendien."
     
    Ahaaaa!
    Hier zijn we op het punt beland waar ik u allen heftig moet teleurstellen!
    Zapnimfen zijn ontworpen voor vreugde en jolijt, voor blijd- en andere schappen :
     
    Leve het moederschap!
    Ik ben er zowat voor gemaakt.
    Vier zeurende zapjes om de haverklap.
    Als pedagoog ben ik quasi volmaakt.
     
    Gun mij een vurige vriendschap.
    Met denderende deernes om te minnen.
    Ons lavend aan massa's achterklap.
    Het beste aan mij zijn mijn vriendinnen.
     
    Laat mij mijn vakmanschap.
    Ukken die wedijveren om mijn aandacht.
    Aanporren maar die hersenkwab
    en met leerstof in vervoering gebracht.
     
    En ach, voor af en toe : een heerschap.
    Graag eloquent, humorvol en ervaren.
    Laat hij zich hoeden voor een misstap,
    of hij kan stante pede weder varen.
     
    U merkt. Eén feest dat ronddrentelen van uw zapnimf op deze aardkloot!
    Tralalalalaaaa en hupsasa enzo.
    't Is maar dat u het weet.
     
    O? Had ik al vermeld dat gisteren de microgolfoven ontploft is?

    13-09-2006, 23:11 geschreven door zapnimf  


    12-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rodin en Klimt deden beter
    Mijn oudste dochter, bouwjaar 1993, heeft haar eerste tongkus ontvangen.
    Hierover moet ik discreet blijven vaneigens.
     
    U zal het moeten stellen met het surrogaat : MIJN eerste zoen waarbij een speekseluitwisseling plaatsvond.
    Daarvoor moet ik terugblikken naar een tijd waar zowel punk en koning Boudewijn nog niet dood waren. Elvis dan weer wel.
     
    Kereltje in kwestie was minstens een hoofd kleiner dan mij en zijn residentie bevond zich achter de hoek.
    Waarom, dat weet ik niet meer, maar ineens stond hij met een arm vol stripverhalen en een vinger priemend op het knopje van de deurbel knullig te wezen in mijn blikveld. De rest van zijn armen en benen bewogen ook raar en hij sloeg een plejade gevoelige praat uit waar ik geen raad mee wist.
     
    'Leve' de evolutie! Nu is het meestal andersom ; ik offreer tere weloverwogen odes aan manspersoon en als ik mijn ogen terug open sla, zie ik nog slechts een stipje in de verte dat lijkt op een voetzool.
    Dit geheel ter zijde.
     
    In een volgend beeld zie ik ons in de tuin staan. Hij trok me tegen zich aan, een zeer oncomfortabele houding trouwens, zo'n twintig centimeter door mijn knieën gebogen en ik staarde naar hem in close-up.
    Zijn puisten zouden later nog een eigen leven gaan leiden... als Moegodzjargebergte, een zuidelijke uitloper van de Oeral. 
    Hoewel ik wist wat er komen zou, overviel mij hetzelfde gevoel als iemand die wakker wordt met vijf regenwormen die net een hondendrol hebben doorkruist, in zijn bek. Om maar aan te stippen dat de ervaring wat mij betrof niet voor herhaling vatbaar hoefde.
    Hoe ik hem buitengewerkt kreeg, ook dat is een hiaat in de memorie, maar het was ongetwijfeld een staaltje van efficiëntie en smoezerij.
     
    Helaas waren de stripverhalen achtergebleven. Weken later stopte ik wat bijeengeschraapte moed in mijn schoenen, trok ze stout aan en leverde het leesvoer zonder overbodige gebaren weer af.
    In mijn haast om de woonst weer te verlaten, versnelde ik mijn uittrede door bovenaan de trap een schuiver te maken en één verdiep laag, de benen vooruit, met mijn bips de trap af te dalen.
    Ongeveer zo : "boem boem boem boem boem boem boem boem."
    Gracieus landde ik netjes op mijn voeten die zonder moeite mijn schaamte voorbijholden door het buitendeurgat. 
    De hoek net om, ontdekte ik hoeveel bloed er in je hoofd circuleert en vooral dan hoe het voelt als het allemaal wegtrekt naar je derrière.
    Van een bezorgd iemand kreeg ik de raad om even te gaan zitten voor ik flauwviel.
    Zitten!!? Zitten?!!
    Mijn krent zal nooit meer zitbaar worden, klojo! Enkel blauw! 
     
    Het volgende half jaar (onder)brak ik mijn wilde puberleven in stukken gêne en likte stilletjes mijn wonden... spreekwoordelijk, gezien ik het nooit tot slangenmens geschopt heb.  
     

    12-09-2006, 00:00 geschreven door zapnimf  


    11-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat voor nen truut zeg, tijd voor iets uitermate belangrijks
    ... over hoe zapnimf behendig is met haar vuilnis bijvoorbeeld.
     
    In mijn nahuwelijks leven, nu exact vijf jaar bestaande, bedelde ik een magazijn spullen bij mekaar. Chiquer, mooier en duurder dan ik ooit zelf zou kunnen/willen uitgeven aan kinderkledij, speelgoed, fietsjes. Uiteraard dankbaar aanvaard door deze, zoals de buitenwereld haar zag, arme, zielige sloor.
    Begiftigd met een legendarische luiheid en redelijk wat stockruimte in huis, werd die combinatie de laatste tijd toch wel erg gevaarlijk als je je een doorgang naar een willekeurige kamer wilde forceren. Het leven met een mikado/rolschaats/bh-beugel in je oog is niet echt ideaal.
     
    Onder mijn klad vriendinnen, hangt er ook ergens een perfecte tussen, de trut!   
    Die vond het een maand geleden nodig mij een stamp onder mijn hol te geven. Opruimen moest ik en opruimen zou ik!
    Zij die weet dat ik mijn beloftes graag verbreek als het over mijn interieuronderhoud gaat, bivakkeerde hier vijf dagen lang en beval de kids en mij afscheid te nemen van alles wat we het voorbije jaar niet meer vastgepakt hadden.
    De dubbele trut.
     
    Vroeger, toen ze de perfectie enkel nog toepaste op zichzelf, juichten mijn jong bij haar aankomst, gaten in de lucht springend en een enkele keer in mijn salontafel :
    "Joepie, D. is er! Ambiance, leute, plezier!"
    Sinds een maand sissen ze tegen mekaar :
    "Toeme, daar is ze weer... is jouw kamer opgeruimd?" om vervolgens uit mekaar te stuiven.
     
    Het resultaat mag er nochtans wezen. 
    Dertig vuilniszakken die hun weg hier vandaan hebben gevonden, gesorteerd in kledijcontainers, naar andere hardleerse arme sloren - die het toch nog gewaagd hebben aan een of meerdere vormen van procreatie nadat ze mijn opbrengsten van de natuur van dichtbij hebben kunnen observeren -, op de papierberg, verdeeld over iedere halflege vuilnisbak in de straat en een ware echo op de overloop boven.
    Het boekje 'Jodelen voor beginners' is reeds besteld.
     
    Voor het grof vuil had ze op de valreep ook iets geniepigs verzonnen.
    Gisteren, buiten mijn weten om, sms'te ze de vriendinnen met de boodschap : "Prachtig weer, laat ons met zijn allen gaan terrassen bij zapnimf!"
    Amper gezeten en voorzien van nat en droog, sommeerde ze alle dames rond de tafel hun luie kont even te heffen voor het goede doel.
    In onze zondagstenue werden we gedwongen van de carport leeg te maken, de hof uit te kammen, de pingpongtafel uit de bosjes te sleuren en de hele mikmak af te kieperen aan de straatkant. Gelukkig liep er genoeg kinderzegen rond om vlotjes te kunnen delegeren.
     
    Een fietske, een go-cart, een tafeltennishoopvezelplaat, een deur, een ingestort tuinspeeltuig, een konijnenkot, kilo's kapot speelgoed en allerlei waarvan je de herkomst niet eens meer kon duiden... dit alles ter compensatie van vijf jaar niks, vuilnismannetjes... haal jullie hartjes op!
     
    De gewone grijze vuilbak zou ik zelf nog wel 's avonds plaatsen...
     
    Vanmorgen bij het vertrekken naar schoolland, zie ik dertig meter eigen puin liggen en kom ik tot het besef dat het enige taakje dat ik nog op mij moest nemen, mijn geheugen ontglipt is.
    Dit gebeurt normaal op een avondlijk tijdstip, dat ik deze keer helemaal uit het oog verloren had, omdat ik gein aan het verkopen was met één ongehoord lollig sujet zo ergens tussen half elf en half één op chat.

    Net toen ik, diezelfde nacht, op mijn designcanapé aan het bekomen was, kreeg ik nog bezoek van een vriendin. Ze had behoefte om mijn omvang eens rond haar dronken lijfje te drapperen en tegelijk haar visie op het mannelijk schoon waarop ze die avond gebotst was, eens te toetsen aan de mijne.
    Om heel veel woorden kort te houden, (ondertussen lag ze al met haar kop op mijn schoot), omstreeks drie uur, besloten we dat, als we nu niet gingen slapen, dat we maandagmorgen niet meer zouden halen. (Terwijl ik er stiekem bij dacht :
    "Ik ga toch lekker terug in mijn bed kruipen als de kinders zijn afgezet, nananananaaaah!")

    Maar het lot besliste er dus anders over... basisbehoeften en prioriteiten, het blijft een precair balanceren. ('k Moest ergens gaan koffiekletsen.)

    Nog onwetende dat ik wakker zou moeten blijven, sjokkelde ik gemoedelijk met het busje naar huis, vond dat die vuilnisbakken van de buren allemaal nog verdacht netjes recht stonden.
    Gegeneerd loerende in een van de containers van de buren, maakte ik aansluitend een ingewikkelde haai faaif met een denkbeeldig alterego. Daar waar ze altijd en altijd rond half zeven komen, die pipo's, bleken ze nu dus nog niet gepasseerd te zijn.
    Ik spurtte naar de keuken, sleurde die vuilniszak uit de vuilbak, kieperde hem in de grijze container en trok dat spel mee naar voor. Ondertussen hoorde ik hoe die vuilniswagen al bij de buren stond.
    Heeft iemand al eens proberen te hardlopen met zo'n rijdend krat van 1,20 m, over een hobbelig pad? Ewel, ik kan je bij deze verzekeren dat dàt geen sinecure is!
    Die vrachtwagen komt af, dat grijze krel van me slaat om (hup, die bovenste vuilniszak er terug in terwijl ik zo opvallend mogelijk verderstuik om maar genoeg aandacht te trekken, opdat ze mijn stulpje maar niet zouden voorbijrijden.)
    Enfin, ik haal het nog op enkele meters voor die kolos er was.
    Blozend van inspanning trek ik doofstommerig allerlei gekke bekken en wilde handgebaren naar de chauffeur, welwillend, alsof de arme vent daar nood aan had, om mijn verhaal uit te beelden :
    lopen ter plekke
    wijzen naar vuilbak
    bijna buiklanding met een luchtduik
    hohohohodatwasmewatgebaar (hand wapperen naast oor)
    watbeniknuopgeluchtdankuwelgesticulatie (hand wapperen voor buik) 
    rodekopervangekregenwijs
    vriendelijk lachen met tanden bloot 

    Een mens kan wat meemaken, zeg! ;-p

    11-09-2006, 00:00 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!