De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    30-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zapnimf narcist

    Gij zelfuitgeroepen schone blomme,
    gevuld met uw resem eigenwaan
    Alsof het iemand kan verdommen
    uw zelfvoldaan doorstaan afgaan.
     
    Gij die u beroept op ironie
    alsook op woordenspel en humor
    pathetisch hengelend naar ovatie 
    simulerende : een triomfator
     
    Besef, zapnimf schat,
    niet meer dan zestig lezers trekt gij aan
    in geen mum ligt gij op uw gat
    wie zou u missen bij uw heengaan?
     
    Inderdaad, een schone blomme
    zijt gij, fris en frivool in de lente
    geen dove en geen stomme
    misschien zelfs een eloquente
     
    Echter verliefd op uw eigen spiegelbeeld
    een verfoeilijke eigenschap dat is
    uw ego is reeds genoeg gestreeld
    Zapnimf, gij bent uw eigen narcis.

    30-12-2006, 09:37 geschreven door zapnimf  


    29-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De boerentoren (1) (Met een kleine afwijking)

    Boeren, ik heb er wat mee.
    Of beter, zij hebben wat met mij.
    Bronstige, baatzuchtige, bacchante, bedorven, beschavingsontkennende, besodemieterde, blaaskakerige, bloedonderdenagelshalende, breedsprakerige, brutale, beuzelende boeren.
     
    Ik kom ze tegen op de Avenue Louise.
    Op banketten, paardenrennen en deftige recepties.
    In de Saturday Night Fever pub.
    Bij de Rotary en de Lio... o?
    Tiens? Dat is al eens geschreven.
     
    Soit.
    Het soort dat in slaap valt terwijl ik via een globaal mobiel systeem een zeer uitgebreide en ongetwijfeld boeiende uiteenzetting zwoel en met punctuatie ten berde breng.
    Het soort dat de ene dag zijn belezen liefde voor me verklaart en de volgende drie maanden niks meer van zich laat horen. Het equivalent van : "Schat, ik ga een pakje sigaretten halen."
    Het soort dat me net iets te nadrukkelijk op een van mijn zeldzame lacunes betreffende mijn huishoudkunde wijst.
    Dat soort.
     
    Nochtans wens ikzelf niet aangesproken te worden als 'boerin'.
    'Vrouw van de wereld', ja, 'Oppermoeder' of 'Aphrodite/Venus', zo iemand waar kneusjes naar opkijken en zich tevergeefs afvragen hoe ze ooit zulk een status voor zichzelf kunnen bemachtigen.
    Minirokjes dragen met lieslaarzen?
    De 'Druivelaar' van buiten blokken?
    Kijken naar 'Mooi en Meedogenloos'?
     
    Ach ach, bespaar jullie die moeite, kneusjes, het subtiele ironieschap is niet iedereen gegeven, dat is een vergaren van ervaringen en aanvaringen, keuzes maken tussen apekool, leuterpraat, kletskoek, gebazel, geouwehoer.
    Juiste keuzes welteverstaan.
    En geitenwollensokken dragen.
    Of hoorns.
    Hoorndragers worden met de jaren origineel en voortbrengend in hun ontkennen van waarheden.
    Niet dat ik al veel leugens heb verkondigd alhier. Geen val, geen gevatte repliek, geen onhandigheid hier op deze blog of hij heeft daadwerkelijk plaatsgevonden. 
    Maar maar, klein detail, ik droeg dan ook een elandgewei zonder weerga en ook zonder kleren, nu ik het mij herinner, toen ik in bad mijn huidige prins vervoegde. Dat staat hoog genoteerd op het lijstje der onweerstaanbare verleidingskunsten.
    Of net niet.
    Bijvoorbeeld niet als je net aan de telefoon hebt gelogen dat je dertig kilo minder weegt dan in werkelijkheid.
     
    Ziehier het het scherpzinnige onderscheid tussen een prins (met een eland) en een boer.
    Boeren schrijven geen sms'en die piepen als : 
     
    "Ik voel me als een gekreukt t-shirt, vormeloos en enkel goed voor de vuile was, maar dat opleeft en weer vorm krijgt eenmaal het rond je lichaam kan hangen."
     
    Boeren verwachten strijkvrouwen. 
    Boeren vinden je exigeant als je hengelt naar de aandacht die je verdient.
    Boeren laten scheten.
     
    Prinsen daarentegen schrijven : 
     
    "Poets je vriendinnen het huis uit, schud het dekbed op, want mighty moose is zopas op de trein gestapt en wordt verwacht in zapdorp om 20u31 met nog geen klein beetje goesting."
     
    Euh? Hmz? Oeps?
    Nuja... in kleine doses, kan een beetje boertigheid altijd. Schattig hè?
     
    Oja... kneusjes... voor het perfectiebenaderende nimfschap moet je ook op gepaste tijden discreet kunnen wezen.
    Het is maar dat jullie het weten.

    29-12-2006, 12:47 geschreven door zapnimf  


    28-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Soberheid in drieëntwintigvoud

    Het oorspronkelijke opzet was nochtans sober.
     
    Enkele maanden geleden tijdens een telefoonverkeer :
    - "Heb jij veel verplichtingen met Kerstmis?"
    - "Nope, we houden het rustig."
    - "Misschien kunnen wij samen met de kinders de avond doorbrengen?"
    - "Goed idee. En ik heb er zelfs nog een!
    We geven de kinderen ieder vijf euro, laten ze 's namiddags een naam trekken en iets voor mekaar kopen in het plaatselijke winkelcentrum, terwijl wij  gezellig een kopje koffie drinken daar."
    - "Ja, ter plekke halen we dan een minimum aan voedsel en smikkelen dat bij jou op."
    - "Wie weet is er nog wel iemand van de vriendinnen op kerstmisavond alleen, dan kan die ook meedoen."
     
    In realiteit verliep het net ietsjes anders dan vooropgesteld.
    De overige vier vriendinnen reageerden zo laaiend enthousiast dat deze activiteit sowieso moest doorgaan, maar dan op een datum waarop iedereen kon komen opdagen. Dat werd dus tweede kerstdag.
     
     
    Dinsdag ,  15.00 u.
    Zes moeders slurpen van hun koffie. Tateren een eind weg.
    Vijftien wel zeer levende delen ervan en een meegebracht buurmeisje kriskrassen opgewonden met hun vijf euro en een pasverworven vriendjesnaam in hun hoofd winkel in en winkel uit, de oudste begeleidt de jongste, de jongens flankeren mekaar, meisjes huppelen per twee of drie.
    Een stuk of drie koters komen zich vergewissen of hun keuze wel de juiste is. Enkelen klagen dat de norse blokkerwinkeljuf niet wil inpakken en zoeken zichzelf een winkel met een inpaktafel, vandaag gaan we niet te nauw kijken naar de kwaliteit van het verpakken. Pakjes worden binnengegooid en van een naam voorzien. Kinders verdwijnen terug om iemand anders te gaan bijstaan met hun raad.
    Zij die het ouderlijk gezag vertegenwoordigen, prijzen zichzelf de hemel in omwille van zoveel educatieve doelstellingen die hier in één ruk gerealiseerd worden.
    - "Tjonge, zijn wij goed of zijn wij goed?"
    - "Zie onze kroosten genieten."
    - "Zie  óns genieten! Een uur rust bij mekaar kunnen schrapen, met koffie!"
     
    L. heeft het op zich genomen om vijf potten spaghettisaus in elkaar te draaien en haar overschotten - quiche en zalmmousse - van haar kerstdiner mee te brengen. De rest improviseren wij, arme sloren, goedkoop en creatief in een mum op een boodschappenlijstje bij elkaar  :
     - chips
     - heel veel toostjes en wat smoskes voor erop (kinderwerk)
     - enkele dozen ijsroom met heel veel slagroom
     - chocolade saus
     - bananen
     - karton witte en rode wijn 
     
     
    Dinsdag, 16.30 u.
    Ik word langzamerhand stiller en stiller bij het plots overvallende besef dat een volksverhuizing naar de coördinaten van mijn living op til is en dat ik voor dat grut nooit genoeg stoelen zal kunnen opdiepen.
     
    Taken worden door D. - als leidster geboren - toegewezen :
    "Jij en jij, naar de winkel . Wij ontfermen ons over jullie kinderschare! Wie heeft er nog plaatsen over in de auto?!"
    "Wij gaan zaps huis ombouwen tot een feestzaal."
    "Jij zorgt ervoor dat je spaghettisaus niet omkiepert op de verkeersdrempels!"
     
     
    Nog steeds dinsdag, 17.00 u.
    Vanonder de carport sleuren we de extra - lange - tafel - voor - feestjes erbij.
    We draaien de poten verkeerdelijk in het kader.
    Bij het tafelblad en verlengstukken puzzelen, merken we dat we fout bezig zijn.
    Poten worden er weer uitgevezen  - kader keren en poten deze keer naar behoren monteren  - blad en verlengstukken...
    Tuin- en bureaustoelen tellen, idem keukenkrukken, tot de conclusie komen dat dit 
          a) te veel plaats gaat innemen
          b) er niet genoeg zitplaatsen zijn rond de tafel
          c) we drie stoelen tekort komen.
     
    We brainstormen onszelf, met enige fierheid,  - 't is toch maar voor die plooibare en tijdelijk zittende jong van ons - een Japanse oplossing.
    Blad en verlengstukken verwijderen  - tafel van poten ontdoen  - vier lege bakken water en frisdrank vinden   - herstellen van blad en verlengstukken  -bakken eronder duwen.
    Luidkeels brullen : "Klaar is kees!"
    Opgelucht ademhalen.
     
    Bovendien staat een mens ervan versteld uit welke hoekjes en kantjes ze nog bestek en borden kan toveren!
     
     
    Nog steedser dinsdag,  avond.
    Operatie 'toostjes' is een makkelijk en mega succes.
    Kinderen scanderen ons geanimeerd samenzijn middendoor met iets dat lijkt op : "Pakjes! Pakjes! Pakjes!"
    Onderwijl ons hart vasthoudende, verbazen we ons erover hoe fantastisch en empatisch wij onze voortplantsels hebben opgevoed.
    Ieder van die vijftien stuks, juicht bij de verrassing dat zijn of haar pakje teweeg brengt. Wij juichen onbewust nog luider.
     
    De kerstgedachte zit er diep ingeramd, vrede op aarde begint met jezelf... en veertien anderen.
    Behalve dan enkele scheld- en vechtpartijen - een kniesoor die zich daaraan stoort - ,  een stuk of wat wenende kindjes die getroost moesten worden, verloopt alles zoals gewoonlijk : lawaaierig en chaotisch . Dansjes en toneeltjes, wat crossen in de hof, deeveedeetjes kijken.  En tussendoor de spaghetti laten smaken.
     
    Hun pret is onze pret.
    Wij volgen zowat onze kleintjes : lawaaierig en chaotisch, herspelen situaties, boefen ons de avond door en ik crosnaar het station om mijn geliefde op te halen.
    O o o!
    Wat zeg ik? Ooo ooo ooo!
    De schat staat daar doodgemoedereerd een romantisch wijsje te spelen op zijn klarinet.
    Voor mij!
    Iemand al eens ooit zo'n serenade mogen meemaken?
     
    De late avond wordt nog onverwacht opgeluisterd door een kerstman met wijze woorden en bijbehorende attributen (lees : ieder van ons krijgt zijn typische tekortkomingen nog eens op ludieke wijze ingewreven), die achteraf vermomd blijkt als de vriend van L.
     
    En wij?
    Wij eten een berg roomijs, zien dat het goed is en mijmeren : "Het oorspronkelijke opzet was nochtans sober."  
     

    28-12-2006, 23:00 geschreven door zapnimf  


    27-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dinges, dinges en dinges

    Duvel sprak :
     
    "Als het niet over sex gaat , gaat het over eten.
    Waarom dan dat nutteloze gezwets over Egypte er tussenin ,. Lekker chillen, 
    smikkelen, smakkelen en smullen straks
    (cit: Jo met de Banjo)"
     
    Beste Duvel,
     
    Hoo hoo hoo! Weeit e minit!
    Laat ik het voor de verandering eens over Jo met de Banjo hebben!
    Jaahaa, zelfs dàt kan ik!
    Beetje kwal, die Jo. Misschien eigen aan de naam, want ik ken er nog een die de uitstraling van een weekdier heeft.
    Zo stuurde hij - 'mijn' Jo, dat is - ooit rond middernacht naar mijn totaal onschuldige vriendin en tevens ex-vrouw van het sujet, een sms terwijl zij de resten van wat ooit op de dis prijkte aan het verteren was in beter gezelschap dan de voorbije vijftien jaar, die ongeveer hetvolgende bevatte : 
     
    " Gij behandelt mij als vuil en zo wil ik niet langer leven."
     
    Nounou, als dat niet kan tellen qua gemoedsrustverstoring wanneer je net aan het feesten bent!
    Vlak daarna volgde er nog een : 
     
    "Oeps, verkeerde manipulatie, sorry! Groetjes!" 
     
    Nogmaals nounou... oelewapperigheid is van alle tijden! Vrouw één en vrouw twee verwart in het adresboek, het kan gebeuren. Maar eerst bij Jo's dus.
     
    Mijn kennismaking met Jo met de Banjo was echter ook niet van een naar huis te schrijven allooi.
    Hoe die vent het ooit geschopt heeft tot opwarmer van een publieke menigte is me een waar raadsel. Toevallig bevond ik me enkele weken geleden ergens verstopt in dat publiek.
    In de 'Met' ergens te Vilvoorde. Opnames bijwonende van 'De rechtvaardige rechters'.
     
    Over manipulatie gesproken!
    Ikzelf had de chance dat ik mocht stoelzitten. Op de laatste rij. Eigenlijk op de vierde laatste rij, maar bij gebrek aan handenklappend volkse mensen, haalden medewerkers alle zitplaatsen achter onze ruggen weg, terwijl een kwart van ons gezelschap - huphup - de trap weer werd opgejaagd om aan de ballustrade, vereeuwigd op beeld, mooi te gaan wezen.
    De arme stakkerds, iedere keer als de camera-arm hun richting wees, dienden zij zich met een troepje van maximum vijftien koppen en wat eronder hangt, zich te verkassen naar de trap en weer terug, en nog een keer, en nog eens... Een heuse joelende en applaudisserende massa op je tv hoor, daar niet van.
     
    Wij als gelijkvloersen mochten evenzeer platvloerse vettige lachjes produceren.
    Een kolfje naar mijn keel!
    Ik hikte, bulderde vullingenbloot, floot vingersgewijs, grinnikte de boel bij mekaar.
    Wel een beetje jammer natuurlijk dat het op bevel was en los van wat er zich daarvoor tussen die rechters afgespeeld had. Ze zouden onze gezapige geluidjes er wel tussen monteren nadien.
     
    Hadden wij even geluk! 
    In plaats van drie rechters en een weer heerlijk sexy Jo van Damme, (Oh, merde, ik trek alle bovenstaande kul over Jo's weer in, want deze overstijgt het mandom echt wel als de Hindenburg - de ontploffing die ontstond, voelde ik tot in mijn schaamstreek... dat brilleke! Dat brilleke!) kregen we er vijf voorgeschoteld : dinges, dinges en dinges oftewel Bert 'weelderige snorremans', Alain 'ik ben de grappige broer van', Marc 'ik kan alle kanten opkijken'beau (alles behalve een beau, als je het mij vraagt. Niet dat iemand iets aan mij vraagt tenzij : "Mama, wanneer is mijn broek gewassen?", maar soit, niet geplaagd door enige schroom, geef ik het toch maar mee.), Brik 'mijn rol is hier onduidelijk' en dinges dus die me geheel ontschiet na zoveel weken.
     
    Outfits werden verwisseld, rechters ook, want we maakten twee stukken aflevering mee. Deel één en drie van wat de beeldbuiskijker nog diezelfde avond zou kunnen aanschouwen op zijn scherm.
    Kort op de actualiteitenbal spelen heet dat, al kon je het ook benoemen als met de ballen van Jean-Marie Dedecker en Tom Boonen rammelen.
    Er wordt gewoon verondersteld dat er geen aandachtige kijkers meer bestaan die zouden kunnen opmerken dat achtergronderige hoofdjes tijdens de uitzending ineens verwisseld worden. 
    En dan het middenstuk van wat de komende week uitgezonden zou worden. Met een Zweedse kok waarvan ik nog nooit had gehoord, laat staan geproefd. Het was alvast niet die van de Muppetshow.
    Op tv is het allemaal grappiger, neem het van mij aan.
     
    O teleurstelling... die onweerstaanbare naturel van Jo Van Damme, bleek er een geveinsde te zijn. Zelfs de 'euhs' en de 'ohs' kon ik mee aflezen van de autocue, maar hij blijft natuurlijk een af te likken manspersoon. Dat brilleke! Dat brilleke!
     
    Het ware allemaal nog te doorstaan geweest, als die flauwe plezante met zijn banjo zich er niet steeds moest tussengooien met een mengelmoes van uitleg, slaapverwekkende moppen en een steeds wederkerend pedante "Sssst sssst."
     
    Zal ik ter afsluiting als de vleesgeworden posiviteit toch nog iets goeds meegeven?
    Welja, want zo ben ik dan wel weer.
    Het zaaltje had een sfeer die aangenaam ademde.
    Het acapellakoor tussendoor was het beluisteren meer dan waard, al hoefde dat laatste nummer echt geen drie keer gezongen te worden, gasten.
    De rechtse doet me altijd aan Ramsey Nasr denken en ook de linkse kwam me bekend voor. Tot iemand me inlichtte dat het dinges is van 'Het Eiland'.
     
    Dinges... excuseer... mijn innerlijk namenbestandje laat het vandaag afweten. 

    27-12-2006, 11:51 geschreven door zapnimf  


    25-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Content in bad en as.

    Jezus is geboren!
    Ncumisa is niet langer vermist.
    James Brown is dood.
     
    "Een mens met talenten hoeft nog niet persé een goeie mens te wezen", denk ik en  ook "Kerstmis is iets raars."
    Vervolgens stap ik in bad.
    Ik stap in bad met Tom Naegels. Die mens heeft wat te vertellen, al is het dan in boekvorm.
    Ik stap in een heet bad in de hoop dat er wat 'hetlevenistegoedvet' zal smelten.
    O God, wat ben ik goed in het hopeloze hopen.
    Ik ben zelfs goed in hopen hopeloos vanalles!
    Slechts kerstmisavond is gepasseerd en ik geraak al niet meer in mijn broeken.
    Dat belooft!
    Vooral niks goeds als je het mij vraagt.
    Tussen de Marokkanen, de bompa's die zelfmoord aan het plegen zijn en de multiculturele liefde van Naegels, overloop ik de avond van gisteren.
     
    Gisteren was lachen.
    Hoe krulzap, die haar lichaamsstuiptrekkingen in al haar hyperkinesie af en toe niet helemaal beheerst, zichzelf met veel vertoon op een plastieken colafles een zeer acrobatisch onverantwoorde venijnige blauwe plek sprong onder al ons gegniffel. Oeps, dopje vergeten los te schroeven. Kan gebeuren, kind.
    Hoe de jongste nog niet helemaal vertrouwd met het fenomeen 'gourmet', meer met haar handen onder de koude waterkraan stond dan aan tafel heeft gezeten.
    Hoe de kerstmuziek vervangen werd door de muzikale pokkeherrie van hij die zich ooit als tweede een uitgang heeft geforceerd van mijn uterus naar de vulva.
    Hoe diezelfde tist geen kik gaf toen op een halve meter van hem vandaan een brandend blok uit de open haard viel en mijn mat en parket naar de verdoemenis fikte. Hij bleef rustig liggen. Alle twee.
     
    Maar er heerste vrede ten huize zapnimf.
    En contentement.
    En ik heb een verbanddoos.
    En oordopjes.
    En nu een vermassacreerde parket.
     
    Dit alles kabbelt synchroon met het water doorheen mijn gedachten. Ik steek een sigaret op, lees nog een stukje doorheen mijn dag en wiebel mijn tenen van volstrekte zaligheid.
     
    Net toen ik hoegenaamd ongemakkelijk mijn saf uitdruk in het glazen potje, mijn boek boven water poog te houden, piept een sms-toon mijn rust in flarden. De tenen schieten de hoogte in tegen de kraan, mijn bovenste deel verdwijnt onder water. In een reflex strek ik alle armen hemelwaarts om mijn leesvoer te redden van de verdrinkingsdood, wat zoveel energie van me vergt dat mijn asbak me ontglipt en ik enkele tellen later tussen dertien peuken en een halve pot as dobber.
     
    Gelaten stap ik onder de douche en denk :
    "Kerstmis is iets raars" en ook "Een mens zonder talenten - tenzij klungelende - kan best toch nog een goeie ziel zijn." 
     
    En ik lees met een glimlach de sms van mijn lief.  

    25-12-2006, 19:52 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!