De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    02-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een dagje wij, wat fietsers, vrolijke passanten en sor en de clochards

    Quasi nacht.
    Hier en daar herinnert een vies overschotje sneeuw nog aan de voorbije dagen.
    Op het strand bewegen twee schimmige figuren zich moeizaam voort. Veel haast schijnen ze niet te hebben. Kou wel. Ieder heeft een deken omgeslagen. Van dichtbij zie ik dat het een man en een vrouw zijn. In een verlopen plastieken tas dragen ze hun schamele hebben en houden.
    "Ocharme", denk ik, "in vergelijking met zulke lui, die misschien vannacht niet eens weten waar ze gaan slapen, leven wij toch luxueus."
    Een vaag schuldgevoel maakt zich meester van me, maar in een handomdraai reduceer ik die emotie terug tot slaaf. Alsof het door mijn toedoen is dat die clochards gedoemd zijn tot dit soort leven.
    Op hun hoofd staat een potsierlijk geval, fleece, dat wel, maar het soort dat je bij toeval nog eens tegenkomt in een kledingcontainer, erin gegooid door iemand die de grote kleerkastschoonmaak toch wel erg lang heeft uitgesteld. 
     
    Geboeid probeer ik naderbij te geraken, aan de rand van de dijk bevind ik me nu. Ik hoor flarden tekst, maar kan niet precies thuisbrengen waarover hun onderwerp gaat. Het klinkt tot mijn verbazing ook niet echt somber. Koetjes- en kalfjesstuff, me dunkt.
    Plots houden ze halt. Laten zich vallen in het onderkoelde zand en halen iets drinkbaars uit de zak.
     
    Nog enkele minuten begluur ik die onfortuinlijke povere schepsels zo onopvallend mogelijk, maar zet dan mijn tocht naar de stad verder.
    Bij mijn terugkeer, anderhalf uur later, zitten ze er nog steeds. Stukjes klaterlach reiken tot de plaats waar ik weerom post gevat heb.
    "Dronken worden is waarschijnlijk het enige dat voldoende verdooft om dit leven aan te kunnen" peins ik.
     
    Plots staan ze recht. Eentje ervan rilt zichtbaar. Ze gaan de richting uit waarvan ze daarstraks kwamen. Ik volg op een aanvaardbare afstand. Ze scharrelen wat rond op de parking waar de zeedijk begint. De man leunt tegen een auto, gaat voor het water staan, de vrouw volgt de bewegingen van de man, maar ik kan niet duidelijk onderscheiden waar ze mee bezig zijn. Toch maar een beetje dichterbij, besluit ik, terwijl zij ondertussen gehurkt tussen twee wagens verdwijnen.
    "Goh, onbetamelijk... je behoeften moeten doen op een parking tussen de wagens, hoe onmenselijk is dat?"
    Mijn voeten dragen me vlakbij, ik ben de schaamte voorbij, wil weten wat er gaande is.
     
    Tot ik hen kan verstaan.
     
    - "Hill, jong, ga je nog lang fotograferen? Mijn tenen zijn zowat afgevroren."
    - "Schat, zie nu, wat ligt hier naast onze auto? Een skipak?"
    - "En waar is de mens die er in hoort?"
    - "Onder de auto."
    - "Dood?"
    - "Neenee, het pak zit vast onder de auto hiernaast."
    - "Laat ons eens iets nutteloos doen en het eronderuit trekken."
     
    De twee giechelen wat in het wilde weg en sleuren aan een hoop stof, duwen tegen de auto en juichen vervolgens als hun opzet gelukt is.
    Daarna draaien ze zich om, gooien hun 'schamele bezittingen' in de blitse rode slee daarnaast en scheuren Oostende uit. 
     
    Ik kijk ze bedremmeld na, weet mezelf geen houding te geven en glimlach schaapachtig in het water.       

    02-02-2007, 17:35 geschreven door zapnimf  


    01-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Al ooit een kip sip weten kijken?

    - "Lief, zie daar dat schetterend schep." (wijst ergens in het ongewisse)
    - "Over welke schetterende schep heb je het?" (zoekt een verloren spade die trompettert ofzo)
    - "Neenee, niet schetterende schep... schètterend schèp! In het AN. Schetterend schep."
    - "Oh, je bedoelt : een schitterend schip! Zeg dat dan!" (schip is al lang uit het zicht verdwenen)
    - "Versta het dan!"
    - "Jij altijd met je e's, leer eens verstaanbaar spreken, een i is een i."
    - "Dat is Aaaaaa Ennnnnnn... zoals : 'De kep keek sep.' "
    - "Moehaaahaaahahahahaha, 'De kep keek sep, de kep keek sep.', heb jij ooit Martine Tanghe al eens 'De kep keek sep' horen zeggen?
    - "Jaaaahaaa, Martine Tanghe zegt : 'De kep keek sep.' "
    - "Oja? Waar? Op het journaal?
    - "..."

    01-02-2007, 17:25 geschreven door zapnimf  


    31-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een dagje wij, wat fietsers en vrolijke passanten

    Wilden we nog voor sluitingstijd Ensor en zijn trawanten in de ban van de zee bezichtigen, moesten we wel voortmaken. Hoezeer de  vermaledijde verkleuming van de botten al door het dekentje heen was gerekwireerd, het bleef moeilijk om de inertie van het huidige genieten te doorbreken.
    En die van de ondertussen opgekomen stijfheid evenmin.
     
    Nooit verlegen om een extra brokje cultuur mee te pikken, maakten we alvorens onze verderzetting naar de andere kant van de vaargeul nog een ommetje langs Fort Napoleon. Eigenlijk omdat we beiden een koffievolle blaas op springen moesten ledigen, maar we beloofden elkaar dat we hier uitgebreider zouden halthouden als we een keer de tros kinders meezeulen.
     
    Als ervaren Oostenderotten, parkeerden we mijn keineige koets op de grote randparking en stapten daar over op een stel gratis fietsen, ons tijdelijk aangeboden door de stad. Geweldig initiatief van die knakkers! Al hadden ze er die dag geen rekening mee gehouden dat ook figuren als mijn stoere, grote bink gebruik wilde maken van een stalen ros. We hadden keuze uit 'te klein' of 'veel te klein' met zadel niet aanpasbaar.
     
    De ganse rit, die ons voerde langsheen een fietsboulevard, voorbij het station, richting zeedijk en zo naar het casino, had ik een fenomenaal mieters uitzicht op een fietsende Hill, vermomd als kabouter plop tussen de milkakoeien, met knieën die zowat boven zijn oren uitstaken telkens als de trapper zijn hoogste punt bereikte, zijn lichaam gebogen als een wel erg kromme banaan met een hoofd dat voorwaarts in cadans loskwam van zijn nek als hij kracht zette. Stel u daarbij 'dé zak' dwars over de schouder gebonden voor, met de teelbalkant zichtbaar, die ook zijn eigen leven scheen te leiden bij iedere snok.
    Hoempi-krrch-doem hoempi-krrch-doem hoempi-krrch-doem... 
     
    Mijn lachspieren gingen in overdrive, maar dan ook wér-ke-lijk gigantisch luid, hinnikend, snikkend, snurkend over de rooie. Het moet al van lang geleden zijn, dat ik een half uur ononderbroken alle aandacht met mijn schallen naar kwatta trok, vervolgens naar de andere kwatta die voor mij eender welke komiek naar huis fietste en op hun beurt barstte willekeurig menigeen in vrolijk schaterlachen uit, zichzelf een zalig begin van de overige uren bezorgend.
    Djeezes, mijn vriend is toch een ultra grappig sujet! Voor geen geld wil ik die kerel nog missen.
    Wie zou ik dan moeten uitlachen?
     
    In mijn handtas had ik een zorgvuldig opgevouwen plannetje bewaard, waar we het PMMK ergens konden vinden. Dat herinnerde ik me dus de volgende dag weer. Ondertussen lieten we ons van hot naar haar sturen door onwetende bewoners van de parel der kust, die blijkbaar geen weet hadden van een tentoonstelling over hun bekendste schilder. Achteraf bemerkten we dat we slechts een omweggetje van vier kilometer hadden gemaakt.
    Doch eentje dat voor altijd in het geheugen gegrift zal staan als Plop en lachebekje op zoek naar Ensor en de avant-gardes aan zee
     

    31-01-2007, 08:53 geschreven door zapnimf  


    30-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een dagje wij

    Je hebt niet zo heel veel nodig om je vrijer te verrassen :
     
    - een verjaardag
    - een vernuftig plan
    - een ontbijt bestaande uit : thermos koffie, sandwiches, iets voor ertussen, koffiekoeken, een koppel gekookte eitjes, zout, appelsiensap uit een fles (met pulp om het echt te doen lijken), yoghurtjes, lepels, mokken, glazen, servetten
    - een klaptafeltje en twee stoelen
    - genoeg dekentjes
    - twee mutsen, twee paar handschoenen
    - wat stiekeme tijd om alles in gereedheid te brengen
    - een zee
    - niet al te guur weer
    - een plan van Oostende waarop je het PMMK kan terugvinden
    - iets, bijvoorbeeld een gloednieuwe wagen, die je daarheen kan brengen
     
    - flexibiliteit om de gewoonlijke dwarsbomerij te lijf te gaan. 
     
    Het liep al een beetje mis bij 'het vernuftig plan'. De intentie om Hill een nachtje vast te houden in een geweldig hotelletje in De Haan, 'La Tourelle' viel in het water van de Noordzee doordat mijn reserveren onderbroken werd door een vriendelijke eigenares die verklaarde dat ze heel de maand januari in jaarlijks verlof vertoefden. Hoempf!
    Geen laatste punt bij bovenstaand lijstje als we daar geen alternatief voor vonden. Omdat het dat hotel en geen ander mag zijn, nam ik de rekening van de inkopen en trok er een vette alcoholstreep door, pinde er een postkaart van 'La Tourelle' aan vast en een datum in februari en stak het te ontrafelen raadsel bij zijn cadeautje (een melig boekje van Vis).
     
    Hij (de dag tevoren) : "Niiimf, morgen slapen we toch uit hè?"
    Ik : (met een zwart kruis op mijn voorhoofd) "Ja hoor schat." En ik zette de wekker stilletjes op half acht.
    Hij : "We gaan een dag helemaal niks doen hè lief?"
    Ik : (met de vingers gekruist achter mijn rug) "Hélemaal niks, lieverd."
     
    De wekker onderbrak een zeemzoete ochtend, ik mompelde iets alla "oeps, vergeten af te drukken" en "even plassen" en verdween tiptenend naar beneden om alles nodig voor een pick-nick in sneltempo af te haspelen en weg te moffelen in de kofferbak.
    Waarna ik stralend zijn slaapje onderbrak met een : "Luiwammes, genoeg gemaft, kleed je warm aan, ik voer je naar het ozo heerlijke onbekende."
    De brave ziel durfde niet anders dan mij te gehoorzamen. Met grootse honger stapte hij verwachtingsvol de auto in en ik verzweeg wijselijk dat ik al een sessie 'een broodje voor straks, een hapje voor nu, een broodje voor straks, twee hapjes voor nu' achter de rug had.
    Bij de bakker sloeg ik nog enkele koffiekoeken in, bij Dryade ging ik rommelen in haar tuinhuis om terug te komen met twee stoelen en een tafeltje en ondertussen zag ik, tot mijn groot jolijt, mooses lede ogen steeds meer vraagtekens verzamelen.
     
    Het kostte de vraagbaak nog tot op de E40 vooraleer het kustlichtje bij hem ging branden. Een mens in zijn zoveelste slaapfase denkt niet altijd even rechtlijnig.
     
    Mijn eindpunt betrof het klein strandje aan de vuurtoren in Oostende. Je kan er parkeren net op enkele meters van de zee en de doorgaanse kustganger heeft het nog niet ontdekt buiten het hoogseizoen.
    Een heerlijk verlaten strookje zand, ideaal om romantisch ontbijten in het midden van de winter cachet mee te geven... om eenzaam met twee mekaar ten volle te beleven...
     
    (wordt vervolgd bij chocolatemoose)

    30-01-2007, 11:27 geschreven door zapnimf  


    29-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Apetrots verkeren in het verkeer

    Weetunog?
    De farce met de Citroën Evasion in combinatie met het ontbreken van de remmen?
    De wasmachine die niet meer wilde zwieren en alles zeiknat afleverde?
    De garagist die liever op vakantie ging dan zijn beste klant uit de nood helpen?
     
    Ziehier... het lang op zich wachtende vervolg!
     
    Eén paniekerig telefoontje naar mijn voorganger in de lijn der zaps volstond om hem daags nadien, behept met kennis van zaken én in het bezit van één fles remolie, naar mijn carport te lokken om hem aldaar zijn ding te laten doen met dit alles. Een lek in de remleiding en nu een remleiding met olie en lucht... nog steeds niet optimaal aldus de specialist.
     
    Het verdict van die andere ervaringsdeskundige, die, toen hij zijn uitgeruste zelf uit de Ardennen had weten te sleuren, zijn ervaringsoog liet glijden over de onderzijde van mijn auto luidde lichtjes nefast : beide remleidingen flink doorgeroest, geen behoorlijk werkende rempomp meer en een drijfriem die vervangen moest, gezien het aantal kilometers dat het voertuig er al op had zitten. Goed voor zo'n zeven- à achthonderd euro.
     
    Besluiten werden in een mum gemaakt. Dit zou de aankoop iets nieuws rijdend worden. Mentaal was ik er al langer op voorbereid, mijn miraculeuze triomferende terugkeer van de autokeuring vorige zomer was slechts een kort aan mij gegund folieke geweest, maar financieel bleef het uiteraard een ferme aderlating.
    En toch... ik blijf geloven dat ik in een vorig leven wel een zeer vroom en goedhartig mens was, want hoeveel meer geluk bij een ongeluk kan je hebben dan te stranden met een doorgeroeste bak tijdens het autosalon?
     
    Vrijdag auto bij garagist binnengebracht,
    zaterdag telefoon met het slechte nieuws,
    een namiddagje vergelijkend studeren op het internet,
    zondag een vader die uit eigen beweging wat garages gaat afschuimen en nog binnengelaten wordt ook,
    maandag naar de concurrerende garage en ze laten opbieden tegen mekaar met condities,
    maandag koop gesloten van een spiksplinternieuwe wagen.
    Zo snel gaat dat ten huize zap, dames en heren.
     
    Echter niet zo snel kreeg ik mijn aankoop onder mijn gat, want ik koos voor een wijnrode kleur die pas eind januari geleverd kon worden.
    Natuurlijk kan je jezelf en anderen in drie resterende weken nog altijd morsdood rijden als je je voortbeweegt in iets waarvan de remmen nog steeds uiterst onbetrouwbaar blijken. Daarom dokterden we het volgende systeempje uit : de week dat de kinderen in mijn nabijheid vertoeven, mocht ik ze beschermen met de kar van mijn vader, dit ter garantie dat de zapdynastie toch voortgezet zou worden. De andere week was het aan mij om met doodsverachting te gaan toeren rond de kerktoren, maw, gewoon oppassen geblazen en de kilometerstand zo min mogelijk doen stijgen.
     
    Tot vrijdag jongstleden dus!
    Uw zapnimf zwijmelt sindsdien met gratie en dikke nek over het Vlaamsche wegdek in ene Mitsubishi Colt 1.5 diesel, zijdelingse airbags en airconditioning - de rest zijn overbodige frullen die ik bij die serie bijkreeg - inbegrepen. U had het voorbije weekend naar Hill en mij (in karretje) kunnen wuiven nabij de dijk van Oostende, ergens op de parking van een cultureel centrum alwaar we een voorstelling van 'De Schedelgeboorten' bijwoonden, tijdens de rit naar een goor café in Ekeren... en terug.
    We zouden met plezier weder gezwaaid hebben!
     
    Oja... die wasmachine.
    Na de remolie duwde ik paps mijn wasmachine in, hij haalde uit de filter - dat spel waarvan ik steeds weer vergeet dat ik het heb - een vastgesukkelde sok en bewerkstelligde zo een mini-Ruisbroekje in mijn wasplaats. Alleen de koning ontbrak.
    Die rol speel ik nu.
    Te rijk.
     

    29-01-2007, 09:35 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!