bij mij - speedy
Mijn belevenissen en herinneringen. Soms heel diep.
Inhoud blog
  • Verhuisd!
  • KORTVERHAAL. Een mooie droom. 2
  • Solden.
  • KORTVERHAAL. Een mooie droom.
  • Dagboek...
  • Heel gewoon...
  • Nooit iets gemerkt...
  • Vijvers
  • Fantasietje; Toekomstcrêche.
  • After-Kerst.
  • Molenvijvers.
  • Molenvijvers.
  • Eerste sneeuw.
  • Geluk is...
  • Zwarte limousines.
  • De zin van Kerstmis.
  • Veiligheid.
  • KORTVERHAAL. Het warme licht.
  • Gokken.
  • Griep ofzo...
  • Empathie.
  • Huisdokters.
  • Terug naar de boeken?
  • Dan maar zonder vijver.
  • Zwanen.
  • Herfstsymfonie.
  • KORTVERHAAL. Mag ik even?
  • Congres in Maastricht.
  • Laudate.
  • Serieus geschrokken.
  • Mijn citroentje.
  • In de kast.
  • Gospels voor Damiaanactie.
  • Het gebeurde op een zondagnamiddag. (deel 2)
  • Het gebeurde op een zondagnamiddag. (deel 1)
  • Citroenen.
  • Achtergrondinformatie.
  • Een klein mirakel.
  • Toen was het zo.
  • Koffiekletsen.
  • Middelkerke.
  • Congres in Oostende.
  • Dixieland in Oostende.
  • `Kortverhaal - De fiets.
  • Modern.
  • Hasselt kermis.
  • Hasselt kermis 1
  • Kiekeboe!!!
  • Zomaar wat shoppen.
  • De motorhome.
  • Twee meisjes in de trein.
  • Uitzicht op een mooie vijver.
  • Soorten st***t.
  • Een jas voor aan zee.
  • Virtueel mensen missen.
  • De blik van Speedy.
  • Aronskelken.
  • Dame in theater.
  • Een drankje.
  • Koppen of Telefacts.
  • Internetvoordelen.
  • Country.
  • Elvis, the King.
  • Blogmeeting.
  • Het voorjaar.
  • IJsblokjes.
  • Ontbijt.
  • Een stukje hemel.
  • Bobby.
  • Examenblunders.
  • Nabeschouwing over Lourdes en conclusie.
  • Lourdes 2.
  • Lourdes 2.
  • Lourdes.
  • Gavarnie
  • Pinky...
  • Na regen...
  • Babe...
  • Zomermaanden.
  • Limerick...
  • Toch muziek!
  • Alweer het weer...
  • Een windje.
  • De blauwe knikker - 2
  • Kortverhaal - De blauwe knikker. 1
  • Weer meubelen, maar andere.
  • Het stokje.
  • Een dagje trein.
  • De meubelen.
  • Jef Cassiers.
  • Nieuwe vloer.
  • Mijn blog
  • Paranormaal...
  • Kortverhaal - De ouwe...
  • Nooit vergeten...
  • Alle dagen geweld...
  • 1 MEI...
  • De boom
  • Mijmeringen...
    Mijn favorieten
  • Mohow
  • Raf
  • Chocolate Moose
  • Alex
  • Nagolore
  • Madame
  • Waar mijn hart
  • Philou
  • Georgette
  • Baby diaries
    nog meer favorieten
  • Sandrissimo
  • Chelone
  • Eigenwijze tuin
  • Tom
  • Y@zoo
  • Cirkels
  • Cursief huigje
    Mijn favorieten 3
  • Knack blog
  • Ncumisa
  • Link je log
  • Taijiquan en zo
  • Wat gebeurt
  • Morgen wordt wel beter
  • Willekeurig Bloggen.be Blogs
    celebritynews
    www.bloggen.be/celebri
    Blog als favoriet !
    Zoeken in blog

    14-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verhuisd!

    Dit blog blijft staan, maar ik ben naar ergens anders getrokken.

    Probeer;  http://zeezicht.wordpress.com/

    Zie jullie daar! Allemaal van harte welkom! 


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (11 Stemmen)
    14-01-2008, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    11-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KORTVERHAAL. Een mooie droom. 2

    Alex had het gevoel of er een ijskoude douche over zijn hoofd neerplensde. Opeens scheen de zon precies waterig en het leek of de mensen nu plots allemaal rondliepen met lange gezichten. Zelfs de vogels in de bomen zwegen onthutst.
    Dit kon gewoon niet waar zijn, maar hij wist zelf wel dat hij het goed verstaan had.
    Frank had niets gemerkt van zijn ontreddering en mijmerde gewoon verder, met een dromerige blik, alsof hij het meisje voor zich zag.
    'Ze is heel lief, Alex, je kan je dat niet voorstellen.'
    (En of ik dat kan, dacht Alex een beetje bitter.)
    'Haar ogen zijn zo blauw... zo blauw..., als je er in kijkt vergeet je de rest van de wereld.'
    Alex had hem in een klap uit zijn droom kunnen helpen, maar iets in de blik van zijn vriend weerhield hem daarvan. Op de man af vroeg hij;
    'Hèb je iets met haar?'
    'Neen, nog niet, ik heb haar alleen maar gekust, maar op dat moment sloeg bij mij de bliksem in.' zei Frank met zachte stem.
    'Zo dadelijk zal ze wel komen, want we hebben hier afgesproken.'
    'Ach zo!' Dus maakte ze afspraakjes achter zijn rug, wanneer hij aan 't werk was. Verdomme... wat was ze toch van plan?
    Wilde ze nu echt twee mannen tegelijk ontmoeten? Dacht ze dat hij het niet te weten zou komen? Zo kende hij haar niet.
    Ondanks zijn gekwetste trots was Alex toch benieuwd hoe ze zich uit deze netelige situatie ging redden. Ze had heel wat uit te leggen!
    'Daar is ze!' constateerde Frank verheugd.

    Toen Anne de twee mannen daar samen op de bank zag zitten, schrok ze zichtbaar. Nu zat ze met haar hoofd in een wespennest. Heel even bleef ze aarzelend staan, om dan vastberaden op hen toe te stappen. Haar stem trilde licht toen ze zei;
    'Hallo Frank, ik wilde je hier ontmoeten om je de waarheid te vertellen... ik ben namelijk met Alex en we gaan ons binnenkort verloven. Ik wist niet dat jullie elkaar kennen, dat maakt de hele zaak ook niet eenvoudiger.'
    Ze voelde wroeging bij zijn gekwetste blik.
    'Maar waarom liet je me dan geloven dat ik je interesseerde?'
    'Jij zag er daar op dat feest zo eenzaam en verloren uit, dat ik je een beetje wilde opvrolijken. Het spijt me Frank, het was mijn bedoeling niet om ook maar iemand te kwetsen... jou ook niet Alex.'
    Ze keek hem aan met haar vergeet-me-nietjes-ogen, waar zelfs tranen in verschenen.
    Alex wist dat hij zijn blik beter afwendde, want anders werd hij zo week dat hij haar gewoon in zijn armen zou nemen om te zeggen dat alles wel weer in orde zou komen. Zo goedkoop kwam ze niet van hem af.
    'Wat een idee van je om mensen zo voor schut te zetten, dat had ik van jou nooit verwacht!'
    'Toe nou Alex, zeg dat je niet boos bent alsjeblieft?'
    'We zullen er morgen wel over praten, ik wil het eerst een nachtje laten bezinken. Nu ga ik met Frank een borrel drinken, hij is tenslotte mijn vriend. Jou zie ik nog wel.'

    Nu richtte hij zich tot Frank;
    'Spijtig dat we ons op deze manier moesten terugzien.'
    Met een weemoedig lachje zei deze;
    'Ach we zullen het wel overleven.'
    Dan volgde hij zijn vriend, die al een eindje voor hem uit liep. Alex stampte boos tegen hetzelfde blikje, dat ondertussen ook al door iemand anders was platgetrapt.
    Frank keek nog eens om naar het frêle figuurtje in de bloemetjesjurk dat daar eenzaam en bedroefd bleef staan om hen na te kijken. Ze wist dat ze te ver gegaan was.
    'Alex, ben je niet wat te streng voor haar?'
    'Neen absoluut niet, als ze het ernstig met me meent, hoeft ze zulke streken niet uit te halen.'
    De andere zuchtte eens diep en dacht; jammer... het was zo'n mooie droom...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (9 Stemmen)
    11-01-2008, 22:54 geschreven door speedy
    Reacties (5)
    08-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Solden.

    Zondagnamiddag ga ik wandelen en omdat de zon schijnt neem ik mijn fototoestel mee.
    Wanneer ik in het centrum kom, valt mij op dat veel winkels alweer open zijn. Oh, dan weet ik wel wat doen. Ik loop graag rond in de kledingzaken. Wat mij onmiddellijk opvalt is het gebrek aan klanten.
    De soldentijd is wel erg veranderd tegen vroeger. Of het met de sperperiode te maken heeft of een verandering van mentaliteit bij de mensen, ik heb er geen verklaring voor.
    Ik herinner mij nog de tijd dat ze niet zo streng waren. De eerste dag (en week) van de koopjes, wist je dat je niet veel zou vinden dat de moeite waard was. De goede zaken werden weggehangen en je vond alleen maar brol, meestal in bakken. Sommige stukken waren jaren oud.
    Na enkele weken kreeg je misschien de kans om iets op de kop te tikken, aan een verminderde prijs. Toen was het soms een verrassing als je iets naar je gading vond, eigenlijk ook een beetje spannend.

    Maar nu... alles blijft gewoon hangen en meteen  met fikse kortingen. De eerste drie dagen is het een stormloop van klanten. Die vinden meteen al wat ze wensen en gaan buiten met hopen jassen, broeken, rokken... enz. Deze mensen komen waarschijnlijk ook niet meer terug, want ze hebben genoeg gekocht. Na die eerste week kan je ook  zien hoe goed de verkoop geweest is, aan de halflege rekken. De nieuwe collectie hangt uit en eerlijk gezegd, ik zie tussen de twee niet veel verschil. Het is nog veel te vroeg om nu al te bepalen wat er in het voorjaar gaat aanslaan.

    Ik heb eigenlijk niets nodig en het is ook fijn om rond te kijken zonder aankopen te doen. Maar dan zie ik een tijdloze rok, met afslankende panden, grijs, aan halve prijs. Een klassieke rok is altijd goed. Op het oog kan ik zien dat hij mij past, maar omdat ik niet graag in die pashokjes zit, twijfel ik voor de aankoop. Maar ze zijn LEEG! Dan toch maar passen. Als mijn jas uit is zie ik er tegenaan om de rest ook uit te doen en soms ben ik heel vindingrijk. Mijn bloes trek ik omhoog en mijn broek laat ik zakken tot op mijn botjes. En de rok past als op maat gemaakt. De lengte is juist, geen buik... oké dus. Even proest ik het uit als ik mijn spiegelbeeld bekijk, met mijn broek op mijn voeten. Zouden hier camera's staan vraag ik mij plots af. Als dat zo is zal er toch ook wel dikwijls gelachen worden.

    Daarop heb ik wel een goede kop koffie verdiend, en voeg de daad bij het woord. De foto's maken zal voor een andere keer zijn.
    Misschien best dat ik mijn bankkaart niet bij heb, anders zat de kans er wel in dat ik weer met een paar schoenen naar huis ging...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    08-01-2008, 14:28 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    05-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KORTVERHAAL. Een mooie droom.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Genietend van het lekkere zomerweertje, kuierde Alex in zijn eentje door de bijna verlaten Dorpsstraat.
    Het was een meevallertje dat hij onverwachts de namiddag vrij had. Daardoor voelde hij zich in de opperbeste stemming.
    Eigenlijk zat alles hem de laatste tijd nogal mee. Uitgelaten stampte hij tegen een bontgekleurd frisdrankblikje, dat daarop had liggen wachten in de blakerende zon.
    Er weerklonk een gilletje toen een oud dametje een nog kwiek zijsprongetje maakte om het aankomend projectiel te ontwijken, dat haar richting uit kwam. Ze schudde misprijzend haar grijze hoofd over zoveel jeugdige overmoed bij een nochtans duidelijk volwassen man.
    Alex merkte het niet eens, zijn gedachten vertoefden al bij zijn Anne, het knappe meisje waarmee hij zich morgen ging verloven.
    Er verscheen een glimlach op zijn mond toen hij aan haar dacht. Anne, die er met de grootste ernst op stond om zo genoemd te worden, omdat het zoveel chiquer klonk dan gewoon;'Anne-Marieke van de bakker' .
    Een dure smaak had ze ook, zijn meisje. Af en toe een flesje Chanel nr 5 had hij wel voor haar over, zolang ze maar niet de duurste winkels uitkoos voor haar kleding. Maar eenmaal dat ze zijn vrouw was, zou hij haar wel wat intomen.
    De gekruide geur van drogend hooi, bracht hem de tedere momenten in herinnering dat ze samen hadden liggen stoeien in het gras. Haar haren zo blond als het rijpe koren en ogen zo blauw als de hemel die er boven zinderde. Het was een cliché, maar zo zat ze in zijn hoofd.

    Als hij nu de afkorting door het park eens nam, dan was hij dadelijk aan de bakkerij. Net als een verliefde tiener had hij willen meefluiten met de vogeltjes in de bomen. Grinnikend vroeg hij zich af of de mensen rond hem misschien zagen hoe gelukkig hij zich voelde.
    Er zat een man op een bank die hem die hem bekend voorkwam. Hij hield een krant voor zich uitgespreid waarin hij aandachtig zat te lezen.
    Alex bekeek hem een ogenblik nadenkend en opeens wist hij het! Zich op zijn stappen kerend, zodat het fijne grint onder zijn schoenzolen knerste, begaf hij zich naar de man toe.
    ' Franky? Franky Willems?'
    Zijn vroegere studiegenoot keek verrast op.
    'Alex Vermeyen! Wel wel! Prettig om jou hier tegen te komen zeg!'
    Alex zat al naast hem op de bank.
    'Wel vriend, ik dacht dat jij in het buitenland zat?'
    De andere keek een beetje grimmig.
    'Ja dat heb je inderdaad goed voor, ik zat inderdaad in Italië, met de nadruk op zát.'
    'Bedoel je dat je nu hier blijft? Had je daar niet een zaak opgebouwd ofzo?'
    'Zoiets ja. Samen met een compagnon had ik een bloeiende export in Italiaanse wijnen. Maar zoals wel vaker gebeurt heb ik de verkeerde mensen mijn blindelings vertrouwen geschonken. Mijn 'maat' is er vandoor met het hele kapitaal. Ik ben volledig berooid, zo blut als een luis.'
    'Het spijt me voor je, Frank. Wat zijn nu je plannen?'
    'Oh, ik wil gewoon terug van nul beginnen. Ik kwam naar hier omdat mijn moeder er op aandrong. Ze kon het idee niet verdragen dat ik daar in het buitenland ongelukkig zat te wezen, terwijl ik hier nog familie heb. Nu heeft ze zich voorgenomen om mij te vertroetelen, tot in het absurde, maar eerlijk gezegd, ik geniet van elk moment.' Zei hij lachend.
    'En jij Alex, hoe is het jou vergaan? Eigenlijk zie je er stralend uit, kom, vertel eens.'
    'Och weet je, als doktersassistent heb ik goede vooruitzichten. Misschien dat ik ooit de praktijk kan overnemen. Maar dat is niet alles, ik ga mij namelijk verloven met het liefste meisje uit het dorp.'
    'Wel, mijn gelukwensen! Toch niet dat roodharige waar je vroeger zo dol op was? Hoe heette ze ook weer?'
    'Oh neen, zei Alex lachend, dat is niets geworden. Trudy wilde veel meer dan wat gestoei op de wei. Ze wilde een ring aan haar vinger en daar was ik toen nog niet rijp voor. Maar ze heeft zich snel getroost en loopt nu al rond met een peuter aan de hand en eentje op komst.'
    'En nu voel jij je alsof je ergens aan ontsnapt bent zeker?'
    'Och weet je, Trudy en ik hebben samen heel wat lol gehad, maar ik was toen nog zo groen als gras. En hoe zit het met jou? Ben je nog steeds de ongenaakbare vrijgezel?' grapte Alex.
    'Misschien is het voorbestemd dat ik moest terugkomen, want twee weken geleden heb ik hier een allerliefst meisje ontmoet, waar ik grootse plannen mee heb.'
    'Werkelijk? Ken ik haar?'
    'Dat denk ik wel, Anneke, de dochter van de bakker.'

    (wordt vervolgd)


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    05-01-2008, 16:09 geschreven door speedy
    Reacties (2)
    03-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dagboek...

    Toen ik het bloggen ontdekte, wist ik zeker; dit is iets voor mij. Hier kan je je diepste zieleroerselen kwijt, anoniem en incognito.
    Dingen die je tegen niemand kan vertellen, misschien uit schaamte of ongemak. Het is niet zo simpel om jezelf zomaar bloot te geven.
    Zelfs aan je beste vrienden kan je niet alles vertellen.
    Dus bloggen ging mij daarbij helpen.
    En tot welke conclusie kom ik nu... je bent niet zo anoniem als je gewild had. Ondertussen weten al veel mensen wie er achter je nicknaam schuil gaat. Ik heb nooit een dagboek bijgehouden, alleen maar omdat ik niet wilde dat er iemand in zou lezen. Mijn moeder bvb. of mijn zussen of broers.
    Want wat verwacht je... dat ze met je lachen of je publiekelijk belachelijk maken.

    En nu zit ik met mijn blog eigenlijk weer een beetje in hetzelfde schuitje.
    Het is niet zo dat je je diepste gevoelens hier neertypt, er zal steeds een beetje schroom zijn.
    Wanneer je een verhaal vertelt, moet je dan ook nog opletten dat je niemand tegen het hoofd stoot of beledigt, want... ze lezen je blog!
    Met foto's idem, je kan ze best gebruiken als er geen mensen opstaan, want in feite zou je eerst toestemming moeten vragen of ze het wel goed vinden.
    In het begin sta je er ook niet bij stil dat je schrijfsels de hele wereld rondgaan. Maar ondertussen heb ik al bezoekers uit twee en veertig landen.
    Het verbaast me steeds weer als ik die statistieken bekijk. Er zijn er maar enkele die één keertje langs geweest zijn. Maar als je dan ziet dat er bij Brunei 33 bezoekers staan, en Thailand en Suriname, Korea, China, Australië, Maleisië, Peru, Suriname en zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan.
    Dat had ik nooit verwacht toen ik hiermee begon.
     
    Ik beleef plezier aan het schrijven, dus ga ik zeker niet stoppen. Maar ergens in mijn achterhoofd blijft er toch dat gevoel dat ik niet heb verwezenlijkt wat eigenlijk in het begin mijn bedoeling was. En waarschijnlijk kan het ook niet... maar daar leer je mee leven.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    03-01-2008, 20:50 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    01-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Heel gewoon...

    Kan je van oud op nieuw gezellig doorbrengen met slechts drie personen? Het antwoord is ja, absoluut!
    Mijn zoon met zijn vriendin en ikzelf. Er was nog iemand uitgenodigd omdat je met vier zo mooi past aan een ronde tafel, maar die kon niet komen.
    De voormiddag had ik gewerkt aan het onthaal van het dienstencentrum. Dus was mijn dag al gauw half om en ik had  al besloten om niet uitgebreid te staan koken. Dan denk je aan een kaasschotel. Maar om de avond te vullen wil je dan toch wel enkele gangen meer.
    Het meeste was al op voorhand gereedgemaakt, want als ik feest wil ik bij mijn gasten doorbrengen.

    Het begon met een schotel groentenstaafjes met dipsausjes en een porto'tje. (calorieën een beetje beperken.)
    Dan een verse tomatensoep, met Italiaanse broodstengels.
    De kaas-vleesschotel was een compositie als een schilderij. (vergat er een foto van te maken). Een dienblad bekleed met alu-folie was de basis.
    Verschillende soorten harde kaas, in reepjes gesneden, heel artistiek geschikt.
    Italiaanse hesp en salami, losjes neergelegd, gekookte ham in rolletjes. De gaatjes tussen het geheel opgevuld met een notenmengeling.
    Dan nog enkele van die éénportie-kaasjes, voor de fantasie. Kiwi's met karteltjes, kerstomaatjes in drie verschillende soorten en  kleuren.
    Dit alles in gezelschap van versgebakken stokbrood. (dat bakken dient ook om de gezellige geur in huis te hebben)
    Mijn appelrecept verzon ik ter plaatse. Appelen geschild, ontdaan van het klokhuis, het gaatje opgevuld met geplette banaan, daar overheen een koffielepel abrikozenconfituur uitgesmeerd en dan gegaard in de micro-wave.
    Opgediend in een kommetje, overgoten met warme saus van echte chocolade. Het toefje slagroom heb ik met opzet weggelaten. (jaja)
    Een cliché slagroom-nieuwjaars-hart, binnenin gevuld met krieken, vergezeld van koffie voor dessert.
    Niemand van ons drinkt wijn, maar dat doet niets af aan de gezelligheid.

    De TV was mij goedgezind want in plaats van CD's te draaien koos ik bewust voor het concert van André Rieu. Opgenomen in het kasteel van Schönbrunn in Wenen. Ik ben er ooit geweest en voor mij is het onverbrekelijk verbonden met 'Sissi'.
    (Mijn realistische ik weet wel dat het allemaal overgeromantiseerd is, maar een mens mag toch dromen... niet?)
    De muziek was prachtig, zoals steeds. Daarna nog verschillende muzikale programma's geprobeerd, maar het beste scoorde ZDF. Na middernacht werden daar oldie's uitgezonden, van de jaren 70-80, waar we alle drie wel konden van genieten.
    Ik vraag mij soms af of ik in een vorig leven iets te maken heb gehad met muziek, omdat dat precies  in mij vergroeid zit. Misschien was ik ooit een muziekinstrument.

    Buiten bleef het vrij rustig. Het verbod om vuurwerk af te steken vóór twaalf uur werd goed nageleefd, op een enkeling na.
    Tegen middernacht vertrokken we naar het dakterras, te vergelijken met acht hoog. Je kan er kilometers ver zien en het was gelukkig niet te mistig. Plots barstte dan aan alle kanten het vuurwerk los. Je wist niet waar eerst te kijken, wat een spektakel!

    Na een half uurtje hielden we het voor bekeken. Er stonden nog kleine lekkere hapjes te wachten in de koelkast.
    Die hebben nog heerlijk gesmaakt met een kop koffie, voor de TV, wij ondertussen meezingend, met Boney M enzo.
    Mijn nieuwe schoondochter en ik bleven maar kletsen, terwijl mijn zoon al een beetje in staat van ontbinding af en toe schrok van zijn eigen kleine snurkgeluidjes.

    Afwassen doe ik nooit wanneer ik gasten heb, ik wil mee feesten. Niet zoals mijn schoonmoeder die je bord voor je neus uithaalde om het al snel terug in de kast te krijgen.
    Nee, dat is niets voor mij. Wat ik wel doe is alles netjes opruimen, een beetje afspoelen en in de week zetten. De rest doe ik liever 's anderendaags, alleen en op mijn gemak. Dan zet ik ook meteen alles op de juiste plaats.
    Ondertussen luister ik naar het Nieuwjaarsconcert uit Wenen, zoals elk jaar.
    Dan wals ik rond met de stofzuiger op de tonen van 'De Blauwe Donau', en het valt  mij op dat ik eigenlijk een heel tevreden gevoel heb.
    Ondanks alles, soms begrijp ik zelf niet hoe ik het klaarspeel, maar het is zo. Komt het misschien door de Zen-oefeningen die ik doe, yin en yang in evenwicht...
    Eigenlijk zou ik dit aan iedereen willen toewensen, een tevreden gevoel, al heb je dit niet, of dat niet. Ben je tevreden, dan heb je eigenlijk alles.
    Natuurlijk zijn er ook slechte momenten, maar die gaan weer voorbij.
    Of ben ik misschien te optimistisch? ...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    01-01-2008, 18:54 geschreven door speedy
    Reacties (5)
    29-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nooit iets gemerkt...

    In mijn online-krant een artikel over een verschrikkelijk drama, jonge vrouw, moeder van twee kinderen vermoord door haar partner.
    Dit laat niemand koud. Maar dat er in zo'n geval steeds herhaald wordt dat niemand iets gemerkt had van ruzies of onenigheid in het gezin, dat vind ik dan met de haren getrokken.

    Zelf kan ik verschillende gebeurtenissen aanhalen waarvan iedereen goed wist wat er gebeurde.
    Een andere jonge vrouw welke jarenlang door haar man getergd werd, die niet wilde geholpen worden uit angst voor haar partner. Al jaren verwachtten we het ergste, wat dan ook gebeurd is, ze heeft zich verhangen.

    Het kind dat al vanaf baby zijnde mishandeld werd. Veel vergeefse pogingen ondernomen om hem hulp te verschaffen, niemand nam het serieus. Nu als volwassene is hij geestelijk gestoord, aanvaardt geen gezag en kan zich aan niets aanpassen.

    Ik ben er zeker van dat de familie van het vermoorde slachtoffer wel op de hoogte was, maar je staat meestal machteloos tegenover zulke problemen.

    Wanneer er zo'n drama gebeurt wordt er meestal gezegd; dit hadden we niet verwacht. Dit is een zo vaak gebruikte cliché...
    En dat dan als titel boven het artikel zetten, maakt dat mijn pijn weer naar boven komt.
    Zulke dingen maken mij boos en verdrietig tegelijk...

    Mijn reactie werd door de krant geweigerd, de waarheid kwetst...
    Soms is men bang van de waarheid...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    29-12-2007, 22:51 geschreven door speedy
    Reacties (6)
    27-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vijvers
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Deze mooie zwaan heb ik maar teruggezet. (op mijn blog, madame)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    27-12-2007, 22:58 geschreven door speedy
    Reacties (6)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fantasietje; Toekomstcrêche.

    Elk groot flatgebouw krijgt er een; rechtstreekse verbinding met de plaatselijke kleuterschool.
    Het systeem bestaat erin dat de moeders gewoon hun spruiten in een stoeltje zetten. Met een eenvoudige druk op een knopje vertrekt het.
    Door een soort koker gaat het snel en geruisloos richting kleuterschool.
    Geen gesleur meer, geen last van grillige weerstoestanden, geen auto's, aanschuivend in eindeloze files. Kortom, heel gemakkelijk.
    Ter plaatse worden de kleintjes dan opgevangen door robotten in uniform. Machines met menselijke trekjes, zodat het voor de kindjes sympathieker overkomt. Inplaats van tegen een 'iron face' aan te kijken, zien ze moederlijke gezichten die hen vertrouwen inboezemen.
    De hele dag worden ze in 't oog gehouden, er is voor elk kind een oppas.
    Tegen etenstijd mogen de kinderen zelf hun maaltijd kiezen door op een knopje te duwen.
    Omdat ze natuurlijk nog niet kunnen lezen, werkt het systeem op kleuren.
    Blauw smaakt naar bananen en rood naar frieten.
    Er wordt ook niet gekliederd met het eten, want alles is in de vorm van snoepjes gemaakt.
    De kinderen vinden het heerlijk en krijgen op een speelse manier de uitgekiende hoeveelheid voedingsstoffen en vitamines naar binnen.
    's Avonds kan dan elke moeder door een druk op de knop, op het gewenste uur haar kroost terugkrijgen.

    Verre toekomst?... Mmm... je weet maar nooit...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    27-12-2007, 00:13 geschreven door speedy
    Reacties (3)
    25-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.After-Kerst.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Kerstmis mag nog zo mooi zijn en alles goed meevallen. Maar 's avonds als het feest voorbij is en ik weer alleen ben, dan kan ik het niet laten om aan de mensen te denken die er niet meer zijn. Mensen die ik verschrikkelijk mis.
    Een hele lijst namen zou ik hier kunnen neerschrijven. Het is normaal, hoe ouder je wordt, hoe meer bekenden er overlijden.
    Mijn grootouders, mijn ouders, een zus, een broer, tantes, nonkels, neven, nichten, vroegere vrienden.
    Als je al die mensen naast elkaar op een kerkhof zou leggen, het zijn er veel, veel te veel.
    Waarom eigenlijk altijd die gedachten rond Kerstmis?
    Het is een dag die melancholie opwekt, daarom hebben alleenstaanden het er ook zo moeilijk mee.
    Donkere gedachten die naar boven komen, vertroebelen een feestdag die op zich toch fijn was.
    Misschien hebben we het wel nodig in deze dagen waarin het licht zo kort duurt, als bezinning. 
    Het is een kans die ons doet begrijpen dat we moeten koesteren wat we wel hebben, en waar we gerust dankbaar om mogen zijn.
    Met een beetje goede wil vinden we voor elk droevig feit toch ook wel iets goeds.

    Er is iets om naar uit te kijken; de dagen gaan weer lengen. Eens dat het eind januari is, krijg ik dat gevoel dat het bijna lente is...
    Daar leven we voor... toch?

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    25-12-2007, 19:42 geschreven door speedy
    Reacties (3)
    22-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Molenvijvers.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Koud, maar wondermooi!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (14 Stemmen)
    22-12-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Molenvijvers.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Het is soms puur geluk om zo een foto te kunnen maken.

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (14 Stemmen)
    22-12-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (3)
    21-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste sneeuw.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    De eerste sneeuw welke ik dit jaar te zien krijg. Het is maar dunnekes, maar hopelijk kan ik morgen betere foto's gaan maken aan de vijvers.
    Als er dan nog iets wit te bespeuren zal zijn! Alhoewel, het heeft goed gevroren, het zou wel kunnen dat er al schaatsers het ijs trotseren...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    21-12-2007, 11:04 geschreven door speedy
    Reacties (0)
    19-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geluk is...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    We wensen elkaar veel geluk in het nieuwe jaar.
    Mooi... maar staan we er bij stil dat geluk niet per se uit grote gebeurtenissen moet bestaan?
     Is geluk niet eerder het tevreden gevoel dat ontstaat uit kleinigheden?
    Zoals... 's morgens ontwaken met de zon die je neus doet kriebelen.
    Een lekkere maaltijd bereiden, die niet zoveel heeft gekost.
    Op het einde van de maand nog enkele euro's overhouden, in plaats van andersom.
    Naar een voorstelling gaan, die dan ook nog meevalt.
    Al je rekeningen kunnen betalen, zonder ervoor krom te moeten liggen.
    In de vrieskou wandelen en beseffen wat een lekker warme jas je hebt.
    Met Kerstavond niet alleen zijn.
    In de nieuwjaarsnacht op het dak van het gebouw naar het vuurwerk gaan kijken.
    Een knuffel krijgen van je huisdier.
    Zes euro winnen met Win For Life.
    Naar de markt gaan en verse groenten kopen.
    Bezoek krijgen van iemand die je graag mag.
    De postbode die je een heel pak echte kerstkaarten brengt.
    Na een wandeling een warme choco gaan drinken.
    Een warme douche nemen terwijl het buiten vriest dat het kraakt.
    Gezellig voor de TV hangen met een kussentje in je nek.
    Genoeg fantasie hebben om kleine cadeautjes te vinden, die toch nuttig zijn.
    Zien dat je ramen nog proper genoeg zijn.
    Gaan scrabbelen en winnen.
    Je ficus die stopt met bladeren te verliezen.
    Iemand oppeppen met een goed gesprek.
    Waardering krijgen voor je vrijwilligerswerk.
    Kinderen zien met een glinstering van sterretjes in hun ogen.
    Een wandeling in het donker om van de kerstverlichting te genieten.
    Iemand tegenkomen, die blij is je te zien, en jij ook.

    Dat is geluk, en ik ben er zeker van dat iedereen die dit leest, zelf ook nog genoeg fantasie heeft om het lijstje langer te maken..

    Aan alle lezers Prettige Kerstdagen en veel klein geluk in het nieuwe jaar.



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (11 Stemmen)
    19-12-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    15-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zwarte limousines.

    Ons vernieuwde stadsplein is volledig autovrij. Dus alles is daar voetgangerszone.
    De vrijdagmorgen ging ik mijn boodschappen doen in de GB.
    Het was ijskoud en daarom had ik een sjaal rond mijn oren en een muts op mijn hoofd. Een beetje gebogen als bescherming tegen de vrieswind, duwde ik mijn winkelwagentje voor mij uit. Ongeveer zo'n dertig meter van de ingang verwijderd, dook er plots links van mij een wagen op, die mij rats de weg afsneed. Er was tijd genoeg voor mij om door te lopen, maar omdat hij extra gas gaf, moest ik achteruit, anders had hij mij ondersteboven gereden.
    Het was een zwarte limousine met donkere ruiten, dus ik stond daar met mijn neus tegenaan, bij manier van spreken, maar kon niet naar binnen kijken.
    Voor de wagen stond een bloembak of zoiets, dus draaide ik mij, om achter de limo door te lopen. Op het ogenblik dat ik dat wilde doen,  daagde er een tweede zwarte spookwagen op, die stopte op enkele centimeters van de vorige, bumper aan bumper, zodat ik weer achteruit moest.
    Tot hij geparkeerd stond naast de andere kon ik niet verder.

    Die respectloze behandeling heeft mij serieus gekwetst en vernederd.
    Het hele gebeuren werd gefilmd, (ik had wel camera's gezien, maar daar geen acht op geslagen) En er gingen ook flitsen van een fotoaparaat.
    Maar wat hen niet past, zal er wel uitgeknipt worden.
    Pas binnen in de winkel draaide ik mij, om te weten wie daar nu ging uitstappen. Geen VIP's, want anders waren ze begeleid geweest door politieagenten.
    De eerste die ik zag, was de chauffeur, die in mijn richting grijnsde. Hij voelde zich hier blijkbaar toch goed bij.
    Daarna volgden een aantal jonge mensen, het kunnen studenten geweest zijn die naar het bouwproject kwamen kijken.

    Toen ik er later over nadacht, speet het mij dat ik uit de weg gegaan was, ik had mij beter laten aanrijden. Al was het resultaat misschien maar een grote schram in de zwarte lak geweest.
    Maar in het slechtste geval, wie wil er onder een auto liggen, al is het dan een chique limo...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    15-12-2007, 22:57 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    13-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De zin van Kerstmis.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ze zeggen dat Kerstmis
    een groot feest van licht is
    van vrede onder de mensen
    die elkaar het beste wensen.
    Dit klinkt zo mooi en fijn
    kan men daarmee tevreden zijn?
    Waarom is er dan toch verdriet
    in vele harten, al ziet men het niet.
    Treuren om wie uit het leven verdween
    of er kon zijn, maar niet verscheen?

    Om al die kleine kinderen die lijden
    en alleen maar dromen van betere tijden.
    Om soldaten die vechten in verre landen
    ... of ze ooit nog thuis zullen stranden?
    Om een zielig hondje in de bittere kou,
    achtergelaten, zodat het niet hinderen zou.

    Ze zeggen dat Kerstmis
    een feest van liefde is.
    Verrassen met leuke geschenken,
    om niet alleen aan zichzelf te denken.

    Niemand zou die dag alleen mogen zijn
    al is het in veel gevallen slechts om de schijn.
    Nerveuze mensen in winkelstraten
    zoekend naar feestkledij in passende maten.
    Ze moeten zich haasten, alles gaat snel
    de tijd vliegt voorbij, dat beseffen ze wel.

    En zo vergeet ieder dat met Kerstmis
    ergens ver weg, in de kou... een kindeke geboren is.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    13-12-2007, 00:03 geschreven door speedy
    Reacties (3)
    11-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Veiligheid.

    Sommige mensen kunnen toch vreemd reageren.
    Vandaag las ik in mijn online-krant een waarschuwing dat het onveilig is om in het donker of op afgelegen plaatsen geld af te halen.
    Er waren dadelijk een aantal reacties, heel negatief.
    Het is de politie die de burgers moet beschermen. En daar betalen we belasting voor enz.
    Ik begrijp dit niet echt. Zelf zorg ik er ook voor dat ik mij een beetje veilig kan voelen. Je kan toch moeilijk verlangen dat er een agent per burger rondloopt? Als ik 's avonds nog op straat ben, steek ik mijn GSM, mijn sleutels en mijn bankkaart in de binnenzak van mijn jas.
    Moest het gebeuren dat er iemand aan mijn handtas begint te trekken, ga ik mijn leven niet riskeren voor mijn portemonnee die daar in zit.
    Neem je geen handtas mee, dan weten ze dat je waarschijnlijk geld in je zakken hebt, het risico blijft even groot.
    Er zijn ook bepaalde plaatsen waar je na het donker best niet langskomt.
    De politie de schuld geven als er je daar iets gebeurt, is ook belachelijk.
    Ik kom nog steeds op straat zonder echt angst te hebben om overvallen te worden, maar ik zoek het gevaar niet op.
    Een goed idee is ook om bij het betalen in de supermarkt, met je bankkaart, extra geld mee te nemen. Als ik het goed voorheb, bespaar je daar ook kosten mee.

    Nog iets vandaag in het nieuws; er komt een interim-regering. Dit vind ik om te gieren.
    Gaat er iemand de interim-kantoren af om enkele tijdelijke ministers te ronselen?
    Zou het woord al bestaan of hebben ze dat vandaag uitgevonden?
    Als het laatste klopt, kunnen ze de Dikke weer eens aanpassen...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    11-12-2007, 10:37 geschreven door speedy
    Reacties (9)
    07-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KORTVERHAAL. Het warme licht.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    'Linda, het gaat niet meer tussen ons, begrijp dat toch eindelijk!'
    Mike begon zijn geduld te verliezen. Hij had iemand anders leren kennen en Linda bleek maar niet te snappen dat hij afscheid nam.
    'Ik weet dat je terugkomt'
    Met haar rug naar hem toegekeerd keek ze door het raam, terwijl haar vingers met het hangertje speelden dat ze aan een kettinkje om haar hals droeg. Haar onderste lip zoog ze een beetje naar binnen.
    Met een zucht bedacht hij hoe afwezig ze de laatste tijd met haar gedachten was, een beetje apathisch.
    Haar ogen staarden soms in de verte alsof ze dingen zag die voor hem niet bereikbaar waren. Een fatsoenlijk gesprek lukte al minder en minder.
    Zijn handen rustten even op haar schouders.
    'Het spijt me dat het zo moet gaan, maar ik meen het echt. Jij zal ook wel iemand tegenkomen waar het beter mee klikt. Geef nu eens toe meisje, we praten amper nog. Je bent altijd zo afwezig, je luistert niet eens wanneer ik je iets vertel. Het kan zo niet verder, dat moet je toch ook inzien.'
    Ze knikte, maar zei niets. Misschien had hij gelijk, soms betrapte ze zichzelf er op dat ze niet gehoord had wat hij haar vertelde.
    Maar ze hield toch van hem... was dat niet voldoende?

    'Lin, ik ga nu... en ik zou ook graag willen dat je mij niet belt, vergeet mij gewoon.'
    Ja, hij ging... maar ze wist dat hij terugkwam. Dat wist ze zeker.

    Aan de buitendeur keek ze hem nog even na toen hij vertrok. De banden van zijn wagen schuurden over het asfalt.
    Mike keek niet meer om, ze bezorgde hem schuldgevoelens, maar zijn besluit stond vast, hij zou zich niet meer bedenken.

    Nadat de sleutel in het slot omgedraaid was, leunde het meisje tegen de muur in de hal.
    Er was geen droefheid op haar gelaat te bespeuren, neen ze had zelfs een glimlach om haar mond.
    Hij kende haar geheim niet, haar grote geheim.
    De twee kamers, een donkere, waar ze alle droeve dingen in opborg. Alles wat pijn deed of te donker was, liet ze daar achter. Dan kon ze die deur achter haar sluiten en ging ze naar de andere kamer.
    Die kamer was vol licht en het was daar warm en gezellig. Er waren ook schimmen die haar kwamen troosten. Het konden engelen zijn, maar ze was er niet zeker van, ze had het nog niet durven vragen. Maar het maakte niets uit, zolang ze er maar waren.
    Met haar rug tegen de muur geleund, zakte ze langzaam naar beneden, tot op de koude vloer.
    Haar schouders raakten het tafeltje met de kristallen vaas. De rozen welke er in stonden waren half verwelkt en lieten enkele blaadjes naar beneden dwarrelen.
    Met een dwaze glimlach om haar mond sloot ze haar ogen.
    De schimmen zweefden zacht rond haar, alsof ze haar omarmden.
    Hier was ze veilig, hier zou ze wachten, hier zou hij haar vinden.
    Wanneer hij haar geheim zou ontdekken over de twee ingebeelde kamers in haar hoofd.
    Want Mike kwam terug, daar twijfelde ze niet aan.
    Ze zou wachten... in het warme licht... in de lichte kamer...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    07-12-2007, 10:13 geschreven door speedy
    Reacties (11)
    04-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gokken.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ja ik beken, met blozende wangen, ik ben een gokker. (in dit geval een gokster).
    Elke week koop ik een pick quick, of is het quick pick, van Euro Millions. Voor twee euro.
    Waarom Euro Millions? Omdat ik schandalig rijk wil worden. Niet zomaar gewoon winnen, neen schandalig... dat geeft er zoiets apart aan.
    Nu zullen de meeste mensen zeggen; zoveel geld, ik zou wel weten wat ermee gedaan!
    Maar is dat wel zo? Je zou al een boekhouder moeten aannemen om je zaken te doen. En al dat nadenken waaraan je het geld het beste zou besteden?
    Wat als er na een tijdje alleen maar het gevoel 'schandalig' overblijft?

    Eigenlijk kan je beter winnen met Win For Life. Elke maand tweeduizend euro extra, voor de rest van je leven.
    Dat is pas een gemak! Geen financiële zorgen, want daar kan je toch al wat mee doen.

    Er is maar één probleem; waarom horen we nooit dat er iemand gewonnen heeft?



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    04-12-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (17)
    03-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Griep ofzo...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Wanneer ik ziek word, is het nooit heel heftig, maar langdurig.
    Heb ik geen honger en ruikt alles raar, dan weet ik dat ik griep heb, zoals nu.
    Maar dit sleept al meer dan een week aan, en zal nog even duren ook. Ons kent ons...
    Was ik nu maar gewoon twee dagen echt ziek zodat ik in mijn bed kon blijven liggen, en er dan van af zijn.
    Maar nee, als ik iets niet kan, dan is het in bed blijven. Volgens mij word je daar alleen maar ellendiger van.
    Ik wil mij wassen, mijn tanden poetsen, aankleden, medicatie nemen, warme thee drinken... en ondertussen wat opruimen of afwassen.
    Na de middag ga ik misschien wel wat op de zetel liggen, maar ook niet te lang.
    Tegen griep kan je toch niet veel doen, een tijdje kalm aan, en gewoon uitzieken.
    Paracetamol en een neusspray moeten het doen.

    Toen wij kind waren werd er geen tralala van gemaakt als we ziek waren. Een kop melk, twee Aspirines en naar bed.
    Toen ik gehuwd was, ben ik dikwijls ziek geweest, maar er moest steeds warm eten op tafel en ik speelde het klaar.
    Misschien ben ik daardoor een beetje streng voor mijzelf...



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    03-12-2007, 11:47 geschreven door speedy
    Reacties (11)
    29-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Empathie.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ik ben het luisterend oor,
    wordt mij vaak gezegd.
    Is het een gave...
    Is het een opgave...

    Maar wie luistert naar mij?
    Wie komt er in mijn hart kijken,
    of het daar een warboel is?
    Niemand... nee niemand...

    Want ik ben alleen maar...het luisterend oor...




    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (21 Stemmen)
    29-11-2007, 20:38 geschreven door speedy
    Reacties (13)
    28-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Huisdokters.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Hoe zou het komen dat sommige huisdokters tot over hun oren in het werk zitten, terwijl anderen maar niet aan de bak komen?
    Wanneer ik naar mijn dokter moet, is het meestal voor enkele voorschriften en een bloeddrukmeting.
    Op maandag weet ik dat er heel veel volk is, dus ga ik normaal gezien op dinsdag.
    Maar dat is ook al geen zekerheid meer.
    De kleine wachtzaal zit vol als ik binnenkom, zes patiënten vóór mij. Tel voor elke persoon ongeveer vijfentwintig minuten, dan weet ik al ongeveer hoe laat het gaat worden eer ik aan de beurt ben. Er komt nog volk bij, ze kijken eens door het raam en vertrekken weer, behalve twee ijsberen die buiten op het bankje gaan zitten. (brrr).
    Als ik bedenk hoeveel uren deze dokter bezig is met zijn patiënten aan huis, daarna zal hij snel wat eten en beginnen aan de huisbezoeken. 's Avonds weer een volle wachtzaal. Awel, chapeau zulle!
    En terwijl je binnen bent, rinkelt de telefoon ook nog voortdurend.
    Blijft het zo duren, dan zullen de doktersbezoeken alleen nog maar op afspraak kunnen. Maar in principe heb ik daar niets op tegen, het bespaart ons toch ook de wachttijden. Alhoewel de kans bestaat dat de lijsten zo lang worden, zodat je enkele weken moet wachten eer je aan de beurt bent.
    Een oplossing zou een grote praktijk zijn, met meerdere dokters, die elkaar aflossen.
    Maar of ze er dan financieel nog aan uit kunnen, dat is een andere kwestie.
    Maar dat er hier iets moet veranderen is zeker, dokters kunnen ook een hartaanval krijgen...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    28-11-2007, 19:54 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    26-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Terug naar de boeken?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Deze middag op de Duitse Tv., meer gehoord dan gekeken.
    Blijkbaar holt de elektronica zichzelf voorbij.
    Opgeslagen computermateriaal uit 1981, is onleesbaar geworden. Omdat het beursgegevens zijn, toch belangrijk.
    Nu moeten ze een nieuw programma construeren om terug aan die gegevens te kunnen.

    Zovele eeuwen geleden, toen de grottekeningen gemaakt werden, stond er niemand bij stil of die in onze eeuw nog zichtbaar zouden zijn. En ze hebben heel die tijd doorstaan omdat alles met natuurlijke materialen werd gemaakt.
    De oude perkamentrollen; nog steeds leesbaar.
    Oeroude boeken, idem.
    En nu? Niemand weet met zekerheid hoelang magneetbanden bruikbaar blijven. En hoe zit het met de CD's? Op een dag staat daar ook niets meer op.
    Ongelooflijk, maar ze zijn (voor alle zekerheid) toch maar weer ganse reeksen wetenschappelijke boeken  bijeen aan 't  brengen, om te bewaren. 

    Mensen, hou jullie boeken nog maar een tijdje bij. Misschien worden ze ooit nog veel geld waard!...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    26-11-2007, 23:29 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    25-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dan maar zonder vijver.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Een tijdje geleden schreef ik er al eens over; de vijver die er geen werd.
    Het was op 9 september. De tuin die beneden aangelegd werd en waar een grote grijze put mijn aandacht trok, omdat ik dacht dat het een vijver ging worden...
    Dit is het resultaat, zo ziet het er nu uit. Het dient echt om regenwater niet verloren te laten gaan in de riolering.
    Toen het nog een bouwwerf was, zag men na een regenbui beken water naar de straat lopen, al het losse zand meesleurend.
    Nu mondt alles uit in de put. De zandbodem moet het water doorlaten.
    Er werd een hekje rond geplaatst, mooie groene beplanting voor het oog (als je beneden staat). Maar van hierboven is het dus minder mooi.
    Wat als er ooit eens iemand een verkeerde versnelling gebruikt en met zijn wagen in de put eindigt?
    Of de een of andere paljas wil bewijzen wat hij kan en over het groen en het hekje springt?
    Hij zou nogal verschieten... een paar meter lager... 
    Misschien dat na verloop van tijd de put vol bladeren geraakt, zodat het water stijgt...
    Dan komt er toch nog een vijver van...



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    25-11-2007, 00:07 geschreven door speedy
    Reacties (9)
    20-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zwanen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Het was toch al enkele jaren geleden dat er op de vijver nog zwanen zaten.
    Ik herinner mij een koppeltje waarvan het vrouwtje op een nacht door vandalen doodgeknuppeld werd.
    Zwanen blijven elkaar trouw voor het leven. Het mannetje heeft daar nog enkele jaren alleen rondgezwommen. Hij was een toonbeeld van eenzaamheid.

    Om de dertig jaar maken ze de vijver leeg om te renoveren en het gepluimte wat er zit wordt dan ook uitgedund.
    De eenzame zwaan heb ik daarna niet meer gezien. Ze zullen hem naar een ander oord versast hebben.

    Er werd 1500 kilogram vis uit het water gehaald, waarvan sommige zo rond de tien kilo. Zelfs een grote waterschildpad met een respectabel gewicht, waarvan niemand wist dat ze in de vijver verbleef.
    Nu zijn er weer enkele koppels zwanen.
    De bruidspaartjes zullen er gelukkig mee zijn, want de Molenvijvers staan op menige trouwfoto.

    Een zwaan heeft zoiets sierlijk, wanneer ze statig over het water glijdt. Hopelijk worden ze nu gerust gelaten.
    Ik vermoed dat de grijzen de jongen zijn...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    20-11-2007, 00:47 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    18-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herfstsymfonie.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ooit heb ik eens een reeks foto's gemaakt bij onze Molenvijver, van elk seizoen.
    Ze waren prachtig! Elk jaargetijde heeft zo zijn eigen licht en kleuren.
    Ze stonden bij mijn afbeeldingen op schermbeveiliging en kwamen langs als een diareportage.
    Mooi... mooi!
    Tot op de dag dat er wat crashte aan mijn PC. Geen probleem, mijn zoon zette Windows er wel opnieuw op.
    Jawadde... ik had wel een backup van mijn teksten, maar vergat de foto's op de harde schijf te zetten.
    Awel, dat vond ik heel erg, weg mooie zonsondergangen, speciale lichtinvallen, kleurrijke bladeren enz...

    Ik kon wel opnieuw beginnen, maar het heeft eventjes geduurd eer ik er weer zin in had.
    De voorbije zomer is noppes geworden, want ze begonnen alles te renoveren. De vijver werd breder gemaakt, de beplanting veranderd. Er kwam  een fietspad bij. 

    Het heeft een tijdje geduurd eer alles er weer een beetje netjes uitzag. 
    Vandaag nam ik mijn digitaaltje en trok naar daar. De zon scheen zo mooi en het was herfstachtig.  
    Het viel mee, het licht was prachtig. Je ziet dan mensen die staan te kijken omdat je zo'n kale foto's maakt. (denken zij)
    Ik ben weer goed bezig...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    18-11-2007, 18:12 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    15-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KORTVERHAAL. Mag ik even?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De laatste tijd was het helemaal niet meer veilig aan bankautomaten.
    Een koppel ongrijpbare gauwdieven had zich gespecialiseerd in het bestelen van mensen die net een som van hun rekening afhaalden.
    Twee, eerder onopvallende mensen, een man en een vrouw.
    Zij, Natasja, een klein frêle vrouwtje ging eerst poolshoogte nemen, bij de bank die ze voor die dag hadden uitgekozen. Haar taak bestond erin om onopvallend wat rond te schuifelen tussen de drukte, terwijl ze de mensen gadesloeg. Vooral de grootte van de sommen geld had haar interesse. Haar man, Boris, stond een eindje verder op een seintje te wachten. Deed ze een bepaald teken met haar hoofd, waarna ze luidruchtig haar neus snoot, wist hij dat er een slachtoffer in aantocht was. Dan begon zijn deel van het werk.
    Hun voorkeur ging uit naar oudere mensen, die waren het gemakkelijkste te beroven.
    Natasja verliet dan haar plaats in de rij en ging op haar gemak naar buiten, waar Boris ondertussen een ijsje gekocht had. Dat ijsje speelde een belangrijke rol als afleidingsmaneuver. Boris liep met opzet tegen het slachtoffer aan en natuurlijk ging de kleverige massa dan over de kleren. Terwijl de dader zich uitputte in honderd verontschuldigingen, grepen de vingers van de vrouw vliegensvlug het geld.
    Met zijn eigen zakdoek hielp Boris de verblufte mensen hun jas schoonvegen. Na nog vele excuses en buigingen gingen ze er dan vandoor. Eer de bewuste persoon de diefstal ontdekte, was het tweetal al verdwenen in de menigte, zonder sporen na te laten. De vage beschrijving door de omstaanders gegeven, was dan meestal van weinig nut.

    Die dag waren ze weer eens op pad. De vrouw overzag even de situatie en koos een koppel uit waarvan de man in een rolstoel zat, welke door zijn bejaarde vrouw werd voortgeduwd. Tot haar groot genoegen zag ze dat de vrouw ook al niet meer zo goed ter been was, een gemakkelijke zaak. Ze kon amper een glimlach onderdrukken toen ze de bankbiljetten zag, dat het paar in handen had.
    Natasja gaf het afgesproken teken en haastte zich om Boris te vervoegen. Toen de oude vrouw sloffend achter de rolstoel aankwam, stonden ze gereed om in actie te schieten.
    Deze keer ging de ijskreem goed uitgekiend over beide personen heen. De leepaard begon te jammeren over zijn onhandigheid.
    'Ach lieve mensen, verontschuldig mij, hoe kan ik toch zo lomp zijn. Laat mij u even helpen.'
    De oude dame greep in haar tas naar een zakdoek, maar haalde er in de plaats een busje uit. Plots leek ze een gedaanteverwisseling te ondergaan, want met een snelheid die men niet voor mogelijk zou gehouden hebben, spoot ze de twee dieven een flinke portie traangas in de ogen.
    Ook de man vloog als bij mirakel recht en stond voor hen met een revolver in de hand.
    'Zo! Eindelijk! We hebben vandaag al vijf banken gedaan, maar vroeg of laat moesten we jullie eens tegen het lijf lopen.'
    Hij blies op een politiefluitje en kreeg onmiddellijk versterking.
    Daar eindigde voor het tweetal het avontuur en voorlopig zouden ze waarschijnlijk geen ijs meer kopen.

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    15-11-2007, 21:30 geschreven door speedy
    Reacties (12)
    13-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Congres in Maastricht.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Gisteren naar een congres in Maatricht geweest met onze huurders adviesraad.
    Het is interessant om eens te horen en te zien hoe sociale verhuurmaatschappijen werken over de grens.
    Zij gebruiken heel andere systemen en hebben ook andere wetten. Al bij al staan we toch verbaasd als het zich uitwijst dat we het hier nog zo slecht niet hebben, de gemiddelde huurprijzen liggen daar veel hoger dan hier. Ik ga hier niet teveel in detail omdat dit toch een beetje discretie vereist  van mijnentwege.

    We vertrekken hier om acht uur met een gezellige reisbus, al is het maar een half uurtje ver.
    En jawadde... bij aankomst worden we al dadelijk in de watten gelegd. Heerlijk geurende koffie en een tafel vol Limburgse vlaai en slagroomtaart. En dat al om halftien 's morgens!
    Op mijn rechterschouder zegt een klein stemmetje in mijn oor: die dikke witte taart is geen kaastaart, dat is allemaal slagroom! Niet doen... teveel calorieën!
    Ik sla mijn sjaaltje rechts naar achter en het wordt stil aan die kant.
    Op mijn linker schouder zegt het kleine duiveltje: ja doe maar, lekker, njammie!
    En ja waarom zou ik niet... het is slagroom met een beetje fruit, maar zo zalig... lekker...

    Dan volgt de vergadering met verschillende sprekers. Ik moet zeggen, die mensen hebben zich goed voorbereid, ze weten waar ze over praten. Het is heel leerrijk om ook eens te vernemen hoe de Nederlandse wetten werken. We luisteren geboeid.

    Na een korte lunch, gaan we te voet op verkenning in een deel van de wijken.
    Blijkt dat daar de oudste huizen al lang gesloopt zijn en vervangen door nieuwbouw. Hier bij ons zie je in de wijken rechte straten en huizenblokken, van elkaar gescheiden door tuintjes.
    Zij hebben het meer op aaneengebouwde huizen met in het midden grote pleinen. Het geeft een gevoel van ruimte. Alhoewel het in de huizen zou kunnen tegenvallen, omdat ze zo dicht op elkaar wonen. Daar kan ik niet over oordelen want we zijn nergens binnengeweest.
    Een plein valt op, het lijkt wel een begijnhof met die witgeverfde huisjes. Deze wijk is wat ouder maar binnen is alles gemoderniseerd. Het ziet er heel gezellig uit om daar te wonen.
    In gedachten zie je de mensen op zomeravonden buiten  op hun stoepjes zitten kletsen met de buren, zoals het vroeger was.
    Wat ons ook opvalt is dat het overal zo proper is. Ik heb de indruk dat er een streng beleid heerst, maar zo te zien werpt het ook vruchten af.
    De weergoden zijn ons ook goedgezind, want buiten af en toe een zwarte wolk, blijft het droog, ondanks dat het wel koud is.

    Wanneer we terug aan de koffie zitten verwarm ik mijn handen aan mijn kopje lekkere troost.
    Terug thuis, besef ik dat ik een leerrijke dag heb gehad. Het is dus echt zo dat je daar nooit te oud voor bent...

    (de foto is wel van Brugge)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    13-11-2007, 14:34 geschreven door speedy
    Reacties (15)
    11-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laudate.

    Vandaag was de namiddag 'sacré'.
    Een klassiek concert in het mooie decor van een kerk. Zo'n koor in een kerk heeft iets hemels.
    Raf schreef er over in zijn blog en ik had wel zin om er naartoe te gaan. Hijzelf is lid van het koor, dat optrad in samenwerking met enkele uitstekende solisten en een strijkkwartet.
    Eerst aan H. gevraagd of ze zin had om mee te gaan en ze was onmiddellijk akkoord.
    De opkomst was enorm, het kerkje zat echt vol.
    Mijn muziekinteresse is heel breed en gaat alle richtingen uit.
    De klanken waren prachtig en zoiets wekt bij mij altijd heel veel emoties op, alsof mijn hart dan opengaat.
    Tussendoor werden ook de Latijnse gezangen gebracht zoals ze vroeger in de mis gezongen werden.
    Goh... dat was in de tijd van mijn plechtige communie dat we die teksten allemaal vanbuiten moesten leren... wat is dat lang geleden!
    De woorden kende ik nog, maar de muziek was nu anders. In gedachten zong ik mee.

    Iedereen werd daarna uitgenodigd op de receptie, waar er nog een gezellig babbeltje volgde.
    Wanneer ik seffens ga slapen, zal dat met een goed gevoel zijn... ik heb mijn zondag goed besteed...



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    11-11-2007, 21:46 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    08-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Serieus geschrokken.

    Deze morgen ging ik mijn wekelijkse boodschappen doen. Er viel mij al snel iets op, waar ik echt van schrok... de prijzen!
    Op enkele dagen tijd zijn veel levensmiddelen verschrikkelijk in prijs omhoog gegaan.
    Eigenlijk bangelijk! Wanneer je dan nog de berichten hoort wat er nog allemaal gaat opslaan... gas, elektriciteit, water, brandstof...
    Alles zowat!
    Ik kreeg twee dames aan de deur, ze wilden komen praten over goedkopere elektriciteit.
    Ja, dat hebben we al eens meegemaakt! Veel mensen die toen op dat aanbod zijn ingegaan hebben spijt gehad van hier tot ginder.
    Want uiteindelijk hebben ze ook nog boetes moeten betalen, wegens het verbreken van contracten, zelfs al waren die mondeling.

    Zij konden berekenen dat ik misschien wel tweehonderd euro kon besparen. Ja veel beloven en weinig geven...
    Ik heb die twee niet binnengelaten, heb gewoon gezegd dat ik tevreden ben met mijn huidige maatschappij.
    Als ze weer beginnen met elkaar concurrentie aan te doen, moeten de anderen toch volgen.

    Zaterdag is hier weer het jaarlijkse St Martinusfeest. Aan het einde wordt er voor duizenden euro's vuurwerk de lucht in geknald.
    Dat geld zouden ze beter nuttig besteden, bvb. aan de mensen die deze winter misschien in de kou zitten omdat ze hun facturen niet kunnen betalen...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    08-11-2007, 20:06 geschreven door speedy
    Reacties (12)
    06-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn citroentje.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Er hangt één klein bolletje aan mijn citroenboompje. Een bloempje moet nog opengaan en eentje heeft zijn (verdroogde) bloemblaadjes nog rond zich. Dus is er kans dat ik één echt citroentje zal hebben... als het er niet afvalt. Hoop doet leven, we zien wel.

    Op Allerheiligendag ging ik naar het graf van mijn moeder. Zij hield ook van die kleine citrusboompjes. Het is haar nooit gelukt om er eentje in leven te houden, laat staan dat er bloempjes aan kwamen.
    Nog steeds breng ik bloemen naar het kerkhof. Ik besef wel dat het één grote commercie is, maar het blijft traditie en dat wil ik zo houden.
    Tot mijn grote verbazing zag ik bij de verkoper een coupe planten staan met... een klein appelsienenboompje ertussen, vol vruchtjes.
    Dit leek wel een teken. Er stonden ook enkele wintervaste plantjes bij en ik aarzelde geen moment... dit werd mijn bloemstukje!
    Het gaf mij zo'n goed gevoel dat ik dit gevonden had, onbeschrijfelijk!
    Bij het graf aangekomen stond ik even verstomd van het aantal bloemstukjes en kleurige potplanten welke daar al stonden. 
    Ik barstte plots in tranen uit, ik heb er geen verklaring voor, maar het gebeurt de laatste tijd wel meer. (ook herfstblues misschien?).
    Het boompje voor ons ma kreeg een ereplaatsje. Ik weet wel dat het bij de eerste vorst zal sneuvelen, maar het moest zo zijn dat het net op die plaats gebeurt.

    Soms is een kleinigheid genoeg om er een goed gevoel aan over te houden...



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    06-11-2007, 14:58 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    04-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In de kast.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Gisteren na een dagje Blankenberge.
    De trein naar huis terug wordt altijd gesplitst in Landen, een deel voor Luik en een deel voor Genk. 
    Maar de voertuigen voor Genk worden pas aangehaakt in Brugge, wagons die van Oostende komen.
    Dus moeten we onmiddellijk na Brugge de juiste zitruimte opzoeken. (kunt u nog volgen?)
    We staan achteraan gereed om verder door te lopen zo gauw de conducteur zegt dat het mag.
    Wat daar gebeurt is de moeite waard om te zien.
    Enkele knopjes worden ingedrukt, de cockpit (of hoe noem je in dit geval het stuurhuis) draait een halve toer op zijn eigen as, de kast gaat open en de hele handel verdwijnt erin. Deurtjes op slot en de gang is vrij, we staan bij manier van spreken in open lucht.
    Achteraan rijdt de volgende trein, hetzelfde ritueel, alles in de kast en afgesloten.
    De hele boel wordt in een mum van tijd aaneen gehecht en we mogen doorlopen.
    Zo kunnen we blijven zitten tot thuis en hoeven onderweg niet over te stappen.
    Het is pas later dat ik besef dat de locomotief in dit geval de trein voortduwde.

    Waar is de tijd van de dampenspuwende treinen, roetzwarte, zwetende kolenscheppers... tsjoeke tsjoeke...
    Leve de vooruitgang! (ondanks de nostalgie)



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    04-11-2007, 23:42 geschreven door speedy
    Reacties (11)
    01-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gospels voor Damiaanactie.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Gisterenavond heel hard genoten van het optreden van Lea Gilmore, een zwarte Amerikaanse Gospelzangeres.
    Ze werd begeleid door 250 leden uit verschillende koren. Een djembégroep, piano, bas en drums.
    Aah, Gospel... dat is mijn ding!
    Ik kende deze Lea Gilmore niet, maar wanneer je haar bezig ziet word je onmiddellijk meegesleept.
    Ze heeft een stem als een klok, wat zeg ik... eerder een hele klokketoren.

    Mijn vriendin M. werkt als vrijwilligster in de Oxfam Wereldwinkel en geraakte zo aan kaarten.
    Er was serieus wat volk op af gekomen.
    Het podium stond natuurlijk vol met al die muzikanten, maar in de achtergrond hing een groot scherm, zoals tegenwoordig wel meer gedaan wordt. Op die manier ziet iedereen even goed.
    Ik zei het al, ik ben echt een liefhebber van Gospel. Het is voor mij ook geen probleem om mij helemaal te laten gaan.
    Als je toneelklassen gedaan hebt en optredens, dan heb je die schroom zo niet van wat de mensen over je denken.
    Mijn vriendin wel, zij hield het vrij rustig. 
    De meeste van de songs kent praktisch iedereen. Ik hou heel erg van 'Amazing Grace.'
    Naar het einde toe kwam nog 'We shall overcome' en tot slot 'This little light of mine'.
    Rechtstaande (zoals de meesten) zwaaide ik met mijn lichtje, mijn armen, mijn heupen en zong uit volle borst mee, tot ik er hees van was.

    Wanneer krijgt er eens iemand het idee om Gospelmissen te doen? Je zou de kerk nogal zien volstromen!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    01-11-2007, 23:05 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    28-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het gebeurde op een zondagnamiddag. (deel 2)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen (tweede deel)

    Er is een spreekwoord dat zegt: van de doden niks dan goed...
    Maar betekent dat dan dat je de waarheid niet mag zeggen wanneer het niet helemaal zo is?
    Mijn zusje, ik zal haar Mieke noemen, was een heel moeilijke puber. In 1973 werd er nog verwacht dat meisjes van 17 op een redelijk uur thuiskwamen. Meer dan eens is iemand van de schoonbroers haar moeten gaan ophalen, in de nacht, omdat ze gedronken had en niet naar huis durfde. Natuurlijk had ze ook goede kanten, maar erg lief was ze voor niemand.
    Ze praatte wel eens over zelfmoord en trok zich een beetje terug. Haar ogen waren zwaar opgemaakt en ze hield ook van zwarte kleding. Als ze op de dag van vandaag die leeftijd had gehad, zou ze waarschijnlijk voor de gothic-stijl gekozen hebben.

    Na haar ongeluk vonden we een soort dagboek, waarin ze de laatste keer iets geschreven had op één januari, drie weken voor haar dood.
    Het was bangelijk... Er stond letterlijk:
    Als iemand dit leest, ben ik waarschijnlijk al dood. Niet van lichaam, maar van hart.
    Ze had een jongen leren kennen, maar ze verwachtte er niets van. Hij had een tekening voor haar gemaakt.
    Iets hippie-achtig, met gezichten in de wolken en rare vormen, ik kan het niet zo goed beschrijven.
    Ze moet zich vergist hebben in die jongen, want toen hij haar dood vernam, heeft hij een zelfmoordpoging gedaan. De dag van de begrafenis lag hij in het ziekenhuis. Omdat hij ook in diezelfde straat woonde, is hij er niet kunnen blijven. Later is hij gaan werken op een schip dat naar het buitenland vaarde. Ik weet niet wat er van hem geworden is, heb er niets meer over gehoord.

    Voor mijn moeder was het heel erg, eigenlijk heeft ze de dood van Mieke nooit verwerkt. Zonder in details te treden, soms deed ze een beetje vreemd. Het was haar manier van rouwen.
    Meerdere malen zei ze: een kind afgeven is erger dan je man verliezen. Je kan nog met iemand anders iets beginnen, maar je kind komt nooit meer terug. 

    Aan haar sterfbed, dertien jaar later, zaten we allemaal rond haar. Ik hield haar hand in de mijne en op het ogenblik dat haar ogen braken, zonder woorden te gebruiken kon ik in haar blik lezen... Mieke wacht... daar ergens...

    Mijn moeder is ook te jong heengegaan, ze was maar 73.
    En Mieke... die blijft in onze herinnering voor eeuwig jong en mooi... 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    28-10-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (12)
    23-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het gebeurde op een zondagnamiddag. (deel 1)
    (eerste deel)

    Een gewone zondagnamiddag in januari 1973.
    Het was een routine om na de middag naar ons ma te rijden. Het was daar zo'n beetje de zoete inval. Broers en zussen met hun kinderen kwamen samen koffiekletsen. Sloten koffie werden er gedronken!
    Als je de hoek van het huis omging, waaide de geur van het versgezette goedje je al tegen.
    Eigenlijk link ik dat aroma nog steeds aan mijn moeder.

    Onderweg naar ma stak ons een Audi voorbij, aan een veel te hoge snelheid. Iemand van ons zei nog: seffes plakt hij ergens tegen een boom.
    Hoe rampzalig profetisch... na een gevaarlijke draai zagen we de witte Audi dwars over de weg staan. De chauffeur stond er langs, zo te zien maar oppervlakkig gewond, hij hield een witte, bebloede zakdoek tegen zijn voorhoofd.
    Maar de kleine wagen welke hij aangereden had... dat was een onbeschrijfelijke ravage. We parkeerden langs de weg en stapten uit, terwijl de jongens in de auto moesten wachten. Dit was horror! Twee personen waren al uit het wrak gehaald en bedekt met een deken, terwijl een derde kronkelend en huilend van de pijn over de grond rolde.
    Zelfs nu na al die jaren begrijp ik nog steeds niet hoe je verstand plots kan stilvallen. Ik zou niet weten hoe ik dit anders moet beschrijven.

    Ik zag bruine laarsjes... bruine laarsjes... bekende laarsjes...
    Mijn man ook, hij hief even de deken op om te kijken ...
    Lijkbleek kwam hij naar me toe... het is je zus, M.
    Het omgedraaide knopje in mijn verstand begreep plots de waarheid.
    Mijn jongste zus, net zeventien lentes. Daar lag ze, ze had nog zoveel willen beleven, maar het lot had anders beschikt.
    Geen enkel uitwendig kwetsuur was er te bespeuren, maar ze leefde niet meer.

    We stonden op de hoek van de straat waar ons ma woonde, wij moesten het droeve nieuws gaan vertellen.
    Heel stom zei ik nog: we vragen eerst of ze misschien thuis is, voor het geval we ons vergissen.
    Maar helaas... de waarheid was hard en amper te vatten.
    Niemand begreep waarom ze in die auto zat.
    De uitleg was heel simpel. Ze was tevoet vertrokken voor een boodschap en twee jongens uit de straat, die per auto langskwamen, boden haar een lift aan.

    Op de dag van de begrafenis, moest de stoet wagens over datzelfde kruispunt.
    Ongelooflijk dat gemeentewerkers er net bezig waren om verkeerslichten te plaatsen.
    Het gaf een wrang gevoel...

    (wordt vervolgd)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    23-10-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (12)
    20-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Citroenen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Dit zijn nu de bloempjes van mijn boompje/struikje citroen of sinaasappel.
    Dat maakt niet uit, als ze maar groeien. Mocht het zover komen dat er een vruchtje ontstaat, zal ik het weten welk van de twee het nu eigenlijk is.
    Maar ik maak mij geen illusies, ik wacht gewoon af.
    Ondertussen geniet ik al van de maagdelijk witte bloempjes. (maar das ook waar, maagden krijgen geen kindjes)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (10 Stemmen)
    20-10-2007, 14:27 geschreven door speedy
    Reacties (14)
    17-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Achtergrondinformatie.

    Er staan nu juistgeteld tweehonderd stukjes op mijn blog. Tijd om eens wat informatie vrij te geven.

    Verschillende landen en unieke bezoekers.

    Belgie                              11.714
    Nederland                         1588
    Spanje                                  50
    Verenigde Staten                   44
    Brunei                                   33
    Duitsland                              15
    Verenigd Koninkrijk             10
    Frankrijk
                                    7
    Oostenrijk                              3
    Zwitserland                            3
    Ierland                                   2
    Israël                                     2
    Luxemburg                            2
    Portugal                                2
    Zweden                                  2
    Brazilie                                  1
    Canada                                  1
    China                                    1
    Denemarken                          1
    Estland                                  1
    Litauwen                               1
    Malta                                    1
    Peru                                      1
    Polen                                    1
    Roemenie                             1
    Tsjechie                                1
    Turkije                                 1
    Verenigde Arabische            1
    Emiraten 
    Onbekend                             22
    -------------------------------------
    28 landen         
      
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (8 Stemmen)
    17-10-2007, 23:16 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    15-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een klein mirakel.


    Een jaar of vijf geleden kocht ik een scheut van een plantje. Nu weet ik echt niet meer of het een citroen was of een sinaasappel, maar ik vermoed het eerste. Het is nog steeds geen grote plant. Het leek alsmaar of er onzichtbare beestjes de nieuwe blaadjes afknabbelden.
    En toch zag ik niks.
    Iemand gaf mij een sticker om op het raam te plakken tegen de vliegen. En de vliegen vielen morsdood neer, prima uitvinding. Maar wat meer was... er lagen ook kleine fruitvliegjes op de vensterbank. Of dat nu de beestjes waren van mijn plantje... ik weet het niet, maar ik vermoed van wel. Plots begon de plant er gezonder uit te zien.
    Het mooiste is echter dat er nu ineens enkele bloempjes op gekomen zijn. Het zijn nog maar luttele knopjes, dus ik ga er nog geen foto van nemen.
    Nu heb ik een vraag, aan al die tuinspecialisten, geef mij aub raad...
    Wat kan ik doen om hier, al was het maar één citroentje groot te krijgen?
    Het zou mij grote voldoening geven als dit moest kunnen.
    Moet ik veel water geven, of juist niet?
    Moet ik de plant buiten zetten, zodat de insecten kunnen bevruchten?
    Is het normaal dat juist nú, voor de winter die bloempjes uitkomen?
    Please, please... geef mij raad, ik zal u heel dankbaar zijn...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    15-10-2007, 22:11 geschreven door speedy
    Reacties (6)
    14-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toen was het zo.

    Iemand had het op zijn blog over de paardenkastanje. Ja, dat brengt veel jeugdherinneringen mee.
    Waar is de tijd dat we de glanzende bruine bollen als speelgoed gebruikten?
    We maakten er een paternoster van. Met een schaar gaatjes in de bollen, koord erdoor en knoopjes, om ze op de juiste plaats te houden.
    Een valscherm, gewoon een zakdoek met aan de vier hoeken een koordje en als gewicht een kastanje. Op tien keer dat hij opgegooid werd, ging hij misschien één keer open. En wij juichen!
    Onze fantasie kende geen grenzen. We speelden ook een soort petanque, maar omdat geen enkele kastanje echt rond is, kan men het gevolg wel raden.
    Eikels hoorden er ook bij, met lucifers en stokjes, maakten we dieren. Natuurlijk had je wat goede wil nodig om de figuren te herkennen.

    Het was toen dat ik heb leren spelen. Mijn vader was al enkele jaren ziek en daarom had mijn moeder weinig tijd om op ons te letten.
    Ik was vijf en werd meegestuurd met mijn broer van elf, die op mij moest letten. Natuurlijk nam hij mij mee naar zijn vriendjes.
    Wat hebben wij veel dingen gedaan die ons moeder niet mocht weten! Ze zou op slag een hartaanval gekregen hebben.
    Op de treinsporen speelden we. Je legde daar een kwartje op en dan was het wachten tot de tsjoek tsjoek langskwam. Met ons oor op het spoor, konden we de trein in de verte horen aankomen. Omhuld door rook en roet wachtten we kuchend tot hij voorbij rammelde. Dan was het kwartje (25 centiem) helemaal plat en vervormd. Echt van harte akkoord was ik niet altijd, want met dat geldstukje kon je ook een snoep kopen.
    Waar mijn broer ook goed in was: een portemonnee aan een koordje en achter de struik wachten tot er iemand zich blij bukte om hem op te rapen. Dat was nu eens een buitenkans sé! Maar het ding werd vóór zijn neus weggetrokken. Boze blikken en jolige kinderen was het resultaat.

    In de kiezelkuil gaan spelen, was ook zo'n verboden vrucht. Eigenlijk heel gevaarlijk, maar dat besef je als kind niet. De wanden waren hoog en recht zoals de kliffen van Dover. De ene klom er tegenaan, de andere sprong er met ware doodsverachting vanaf. Of met een koord zoals Tarzan en veel gejodel naar beneden zwaaiend.
    Ooit kwam ik eens heel laat thuis met mijn buurmeisje en -jongen. Hun moeder stond hen op te wachten met de keerborstel en ze incasseerden een hoop klappen voor ze de deur konden binnenglippen. Ik moest nog een statie verder en hield mij al gereed. Wie weet wat mij te wachten stond! Maar mijn moeder zei niets, het leek wel of ze mij niet eens gemist had. Ik kon toen niet weten welke zorgen zij moest verwerken. En toch had ik op dat moment liever een pak slaag gehad.

    Het bos werd ook door ons bezocht. Er waren twee kinderen, broer en zus, van Duitse afkomst. Die hadden iets met toneel, zelfs een doos met kleding om te gebruiken. De jongen had een zwembroek in luipaardprint, voor die tijd toch niet zo evident. Hij verkleedde zich achter de struiken en werd Tarzan. Er was altijd wel iemand die voor Cheetah, de aap wilde spelen en de anderen waren het enthousiaste publiek
    We zaten in huizen die nog slechts een ruïne waren (restanten van de oorlog). Maar ook in huizen in opbouw. Langs de keldergaten kropen we naar binnen. Toen werd er nog echt gespeeld, ik zou zo nog bladzijden lang kunnen doorgaan. We hebben wel geluk gehad dat er nooit iemand verongelukt is.

    Maar er kwam een einde aan dit leventje, mijn vader overleed.
    Twee jaar later huwde mijn moeder opnieuw. Maar het grote probleem was dat mijn stiefvader een alcoholist was. We verhuisden naar een andere buurt. Daar waren wij de marginalen van de straat.
    Toen begon het tweede deel van mijn jeugd, waar ik nog steeds niet over kan vertellen... nog niet...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    14-10-2007, 13:15 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    10-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koffiekletsen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Vorige zondag was ik op bezoek bij een toffe dame. Eerst moest ik een stukje met het spoor en daar kwam zij mij afhalen met haar mooie nieuwe wagen. Het was fijn om haar weer terug te zien.
    Ze heeft een geweldig groot huis, met een echt speciale tuin.
    Door het prachtige weer kunnen we gezellig buiten zitten. Ik geniet van de zalige warmte in mijn rug, omdat ik niet graag met mijn gezicht in de zon zit. 
    Ik heb al gauw een geurige koffie en ze verwent mij met een zondeke-waard-slagroomtaart.
    De antieke bijna doorschijnende kopjes, doen mij even denken aan de filmpjes van Hyacinth Bucket. Ik zie mijzelf al in de plaats van die onhandige buurvrouw, maar breek gelukkig geen enkel kopje. We maken er wel grapjes over.
    Er is een ander probleempje, ze heeft een nieuw strijkijzer gekocht, maar... het warmt niet en stoomt logischerwijze dus ook niet.
    Samen zitten we alle knopjes te bestuderen. Een ervan dient om een straaltje op het wasgoed te spuiten, een ander geeft een wolkje stoom aan.
    Maar de temperatuurknop zit goed vast, zou ik hem doordraaien of... ja... het lukt. We komen tot aan 'katoen strijken'.
    Maar nog steeds geen stoom. Tot... jawadde... er staat een klein tekeningetje van een wolkje... met een kruisje over. Logisch... dat staat dus uit en moet naar de andere richting. Voilà, probleem gevonden en opgelost!
    Al snel maak ik kennis met de zes poezen die daar rondsluipen of lui genietend in de zon liggen te kronkelen. Ze hebben allen zulke mooie namen, maar ik herinner mij alleen 'Chanel'.
    Bij de rondleiding die ik krijg door de tuin, kom ik nog andere beestjes tegen. De jonge kippen, (die aan een legpauze bezig zijn) genieten van het warme zand in een prachtige ren, uitgedost met een uniek systeem om aan de eieren te kunnen. (als er zijn)
    Dan is er nog het rusthuis-kippenhok, voor twee oude hennen en twee sneeuwwitte konijnen, waarvan er eentje jammer genoeg blind is.
    De villa-achtige volière, herbergt kanaries en kleine drollige kwarteltjes. Een grote en een kleine vijver zijn ingenomen door kikkers, echte in het water en stenen als decoratie.
    De tuin lijkt waarschijnlijk groter dan hij is, door de speciale indeling. Alle planten en struiken staan heel hoog en er lopen verschillende wegeltjes door elkaar, een beetje een doolhof. Af en toe weet ik niet meer zeker of ik op die plaats misschien al geweest ben. Enkele planten en bloemen ken ik bij naam, maar zie ook bomen en struiken die mij helemaal onbekend zijn. Ik heb altijd bewondering voor mensen die zoveel tuinkennis hebben.

    Het is al snel enkele uren later en de rit gaat terug naar het station, waar ik net mijn trein mis, twee minuten te laat.
    Maar niet getreurd, het is nog warm genoeg om op een terrasje een warme chocomelk te bestellen. (een terras vinden is mijn specialiteit).
    Mijn trein wordt verwacht op spoor drie. Maar het verbaast mij een beetje dat ik daar alleen sta. Nog eens gekeken op het bord... en ja het klopt toch!
    Dan hoor ik omroepen dat drie veranderd is in vier. Oei, net op tijd, de trap af en aan de andere kant terug op.
     
    Het was weer een fijne, warme, gezellige zondag en nog bedankt lieve Artemis, dit is voor herhaling vatbaar!

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (10 Stemmen)
    10-10-2007, 00:47 geschreven door speedy
    Reacties (10)
    06-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Middelkerke.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dit is een pastelschilderij van Middelkerke.
    De datum is zichtbaar, dus al twintig jaar geleden. Toen volgde ik nog les.
    Onze lesgeefster was niet heel tevreden met de wolkenformatie, maar ik heb mijn eigen zin gevolgd.
    Een effen blauwe lucht, zegt mij niet zo veel.
    Zo was de foto en zo wilde ik het hebben.
    Er staat glas voor het schilderij, daarom heb je nogal gemakkelijk een weerkaatsing van de flash.
    Ik zal me toch eens een statief moeten aanschaffen, ooit.

    De zee en ik... dat gaat heel goed samen...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (18 Stemmen)
    06-10-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    03-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Congres in Oostende.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vorige zaterdag waren we uitgenodigd op een congres in Oostende. Wij, dat is de huurders adviesraad van Nieuwdak.
    Het onderwerp ging over bewonersparticipatie en inspraak in sociale woongelegenheden. Er waren afvaardigingen van verschillende Vlaamse provincies, wij dus voor Limburg.
    Het enige nadeel was het vroege opstaan, vermits het voor ons drie uren reizen is tot aan de kust. Maar de luxe reisbus maakte veel goed.

    Onderweg hadden we niets dan regen, dat voorspelde niet veel goeds, omdat wij gekozen hadden voor een strandwandeling uit verschillende mogelijkheden om de namiddag door te brengen. De bus bracht ons tot voor de deur van het complex 'De Kinkhoorn' waar we verwacht werden. De ontvangst viel al onmiddellijk mee. De gedekte tafels met koffie en boterkoeken nodigden uit om plaats te nemen, fijn, met zicht op zee. Er was zelfs een muzikant een orgel aan 't bewerken, dus al een zachte sfeer, om te beginnen. 
    Dan ging het richting congreszaal, voor de toespraken door twee voorzitters en een persoon (in hawaïhemdje, met bijpassend decor van palmbomen en zonnebloemen) die alles een beetje in goede banen moest leiden. Minister Marino Keulen, van huisvesting was ook aanwezig. Hij had zijn vragen al op voorhand gekregen, en was dus al goed voorbereid. Voor elke vraag was er tien minuten voorzien, wat zelfs met een minutenklokje getimed werd. Af en toe werd de minister zelfs onderbroken, omdat hij afdwaalde van het thema. Eigenlijk een goed systeem. Misschien iets voor op een debat waar sommigen eindeloos praten, zonder iets gezegd te hebben. 
    Daarna gingen we naar de eetzaal, waar we een lekker middagmaal opgediend kregen. Na het dessert gingen we naar buiten en gelukkig was het gestopt met regenen. Maar het strand lag er toch wat nattekes bij, zodat we maar op de dijk bleven. De donkere wolken verdwenen in de verte en af en toe kwam er een klein straaltje zon door.
    Op een gegeven moment dook er iemand een koffieshop in en iedereen volgde. Ja een warme choco, dat paste bij het moment. 
    Het viel mij op dat plots alle ogen op de ingang gericht waren en er gefluisterd werd. En wie kwam daar binnen? De Koen Wauters, samen met enkele mensen. Hij glimlachte een beetje verlegen toen hij al die blikken zag en we hoorden hem zeggen:' ze hebben mij weer gezien' 
    Maar iedereen was zo fatsoenlijk om hem niet lastig te vallen, de man heeft toch ook het recht om op zijn gemak een pannenkoekje te eten? 
    Om vier uur werden we verwacht voor de receptie, waar de Dixieland-band al voor ambiance zorgde.  
    Op de terugweg naar huis heerste er een goede stemming.
     
    Ik heb toch al geleerd dat congressen niet per se saai moeten zijn...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    03-10-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (14)
    02-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dixieland in Oostende.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Dit is mijn buurvrouw Georgette, die volop meegeniet van de Dixie-band.
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    02-10-2007, 23:39 geschreven door speedy
    Reacties (5)
    28-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.`Kortverhaal - De fiets.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Al een hele tijd had Steven zijn grootvader van die kleine hintjes gegeven, zoals:
    'Opa, tegenwoordig hebben alle kinderen een mountain-bike!'
    'Wat is dat nu voor een ding?' had deze gevraagd. 'Een fiets?' Ongelooflijk! In zijn tijd heette een fiets gewoon een fiets.
    'Jamaar, een mountain-bike heeft eenentwintig versnellingen en dikke banden met tappen om te crossen in het bos!'
    'En denk je nu echt dat je met al die versnellingen beter kunt rijden jongen?'
    'Ach toe nou opa, wees toch niet zo vreselijk ouderwets! En daarbij verjaar ik binnenkort.'
    Steven legde nog eens slimmetjes de nadruk op die datum. De oude man had binnenpretjes, hij deed of zijn neus bloedde. Reeds lang had hij beslist dat hij de wens van de jongen in vervulling zou laten gaan. Hij kon zich dat veroorloven, op zijn leeftijd had hij toch zo veel niet meer nodig.

    Op weg naar de bank kwam hij niet geheel toevallig langs een fietsenhandelaar voorbij.
    Tevreden knikkend stond hij aan de etalage naar de prachtig glanzende tweewielers te kijken.
    Ja, hij had ook wel weer tien willen zijn, alleen maar om met zoiets te kunnen rijden. In gedachten kon hij zich het glunderende gezicht van Steven al voor de geest halen.

    Aan de bank was het een drukte van belang en ongeduldig nam hij zijn plaats in aan het einde van de lange rij. Eigenlijk zou hij toch eens moeten leren gebruik maken van betaalkaarten, maar hij weigerde halsstarrig. Aan het lange wachten kwam een einde en reikhalzend zag hij het loket dichterbij komen. Met een zucht van opluchting nam hij de bankbiljetten in ontvangst, ter waarde van duizend euro en stak ze na enig gefriemel in zijn binnenzak. Aan de uitgang kreeg hij eventjes een benauwd gevoel, toen hij zich geklemd voelde in het gedrang.
    Nadat er ook nog iemand stevig tegen hem aanbotste stond hij even later buiten op de stoep, waar hij diep ademhaalde.
    Nu lag er niets meer in de weg om de fiets te gaan kopen. Al genietend van het idee, klopte hij eventjes op zijn binnenzak, waar de centjes veilig zaten te wachten om uitgegeven te worden.
    Maar op hetzelfde ogenblik stond zijn hart heel even stil...
    Daar waar hij een bobbel verwachtte... daar was er niets. Met een ruk schoot zijn hand in zijn jaszak... leeg!
    Dat kon toch niet waar zijn! Hij had het geld er net ingestoken en nu was het weg!
    Als een mallemolen tolden de gedachten door zijn grijze hoofd. Hij maande zichzelf aan om kalm te blijven... alles even op een rijtje zetten.
    De biljetten waren nog in zijn bezit geweest voor hij aan de uitgang was en daar in die drukte... die man... die man die daar zo hevig tegen hem aangelopen was... een zakkenroller!
    Ja, zo moest het wel gegaan zijn. Maar daar ging hij het niet bij laten, zowaar zijn naam Antoon Jans was, die duizend euro waren zijn eigendom en moesten terug in zijn bezit komen.
    Wat dacht zo'n kerel wel? Zomaar een oude man beroven van zijn zuurverdiende geld? Met alle chinezen maar niet met hem!
    Een beetje besluiteloos keek hij naar de ingang van de bank en ongelooflijk maar waar... nu was het geluk met hem. De bewuste kerel kwam daar net naar buiten. Hij zou die kleine donkere vent met zijn snorretje overal herkend hebben.
    Langzaam volgde hij de boef op zijn stappen. De woede om het onrecht die in hem opwelde, bezorgde hem een ongekend gevoel van kracht. De steken in zijn hartstreek negeerde hij, helder denken was er voor hem niet meer bij. Door een rood waas dat voor zijn ogen trok, zag hij de dief verdwijnen, maar geen nood, hij zat hem dicht op de hielen.
    De man met het snorretje bleef even staan en bukte zich een beetje voorover om een sigaret aan te steken.Hier zag hij zijn kans en greep de andere onverhoeds in zijn kraag.
    'Als jij soms denkt dat ik jou niet meer aankan, dan heb je het mis. Hier met dat geld of ik breek je nek!'
    De kleine man schrok zodanig van de krachtige greep, waar hij ondanks verwoede pogingen niet aan ontkwam, dat hij dacht dat zijn laatste uur geslagen was.
    'Vooruit man! Ik meen het, dat geld hier!'
    Compleet van slag greep snorremans in zijn binnenzak en overhandigde hem de samengevouwen biljetten. Toen hij onverwachts losgelaten werd, maakte hij zich bliksemsnel uit de voeten.

    De opa wandelde tevreden naar huis, de opwinding had hem geen goed gedaan, maar de zaak was tenminste geregeld. Hij zou zich eerst een flinke borrel inschenken om een beetje te bekomen van de doorstane emoties. 
    Gezeten in zijn gemakkelijke stoel zocht hij zijn tabaksdoos, met zijn handen over zijn zakken strijkend. Tot hij plots voor de tweede maal die dag zijn hart een slag voelde overslaan...
    Daat waar normaal één bobbel hoorde te zitten... waren er twee...
    Tot zijn grote afgrijzen haalde hij links én rechts een pakje bankbiljetten uit zijn jas.
    Dat was toch... hij had... Lieve hemel!
    Hij, Antoon, die nog nooit een vlieg had kwaad gedaan... was opgetreden als een ordinaire straatrover...

    Langzaam zakte de man achterover in zijn zetel...


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    28-09-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (14)
    25-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Modern.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Dit is wat Bart zo prachtig 'moderne slazwierder' noemt!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    25-09-2007, 19:09 geschreven door speedy
    Reacties (5)
    23-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hasselt kermis.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Gelukkig bestaan de mooie paardenmolens nog,
    wel in vernieuwde versies.
    Met de erbij horende orgelmuziek
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (13 Stemmen)
    23-09-2007, 21:49 geschreven door speedy
    Reacties (4)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hasselt kermis 1
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Zo'n prachtige dag vandaag, het leek wel een zomerdag op zijn best. Ik wilde naar buiten, voor de rest van de week was er al slecht weer voorspeld. Wanneer zou het nog zo mooi zijn?
    Ik had wel zin om naar Hasselt te gaan, de septemberkermis bezoeken. Met de bus maar twintig minuten.
    Mijn jeansjasje mocht ik al dadelijk uitdoen, zo warm was het.
    Als ik goed vroeg vertrok, kon ik de grote drukte een beetje vermijden. Want dat het druk ging zijn, leed geen twijfel. 
    Blijkbaar hadden toch veel mensen hetzelfde idee, want er liep al veel volk. 
    Ik wilde wel eens zien of er nieuwigheden waren, maar je zag toch zowat dezelfde attracties als op elke kermis.
    Wat mij wel opviel waren de kleine broertjes van de grote gevaarlijke vermakelijkheden. Omdat de kinderen niet meer tevreden zijn op een gewone draaimolen, en de grote te gevaarlijk zijn, beginnen ze nu alles na te maken op kindermaat. Er hangt dan een plaat bij: vanaf zes jaar.
    Bestaan er eigenlijk nog kinderen? Ze willen alles nadoen wat de groten doen. En de commercie speelt daar op in.
    Een ding had ik nog nooit gezien: het bord vermeldt: hier mag alles kapot gegooid worden. TV's met kapotte beeldschermen, allerlei glazen spul dat aan een koord hangt. Ik vermoed dat je punten krijgt volgens het aantal dingen dat je stuk gooit. Er blijkt maar weinig interesse voor te bestaan.
    De reuzegrote pluchen beren zijn ook minder in trek. Dat is toch logisch, na de euforie van er een gewonnen te hebben, komt de ontnuchtering... waar gaan we dat monster zetten? De Lunaparken trekken minder volk dan vroeger... eindelijk snappen de mensen dat je er meer geld uitgeeft dan de prullen die je er wint waard zijn. Ik hoorde vertellen dat ze er nu al bancontact hebben. Want als je een grote voorraad jetons koopt, krijg je er een deel extra.
    Eettentjes staan zij aan zij zodat alle geuren zich mengen tot een walgelijke hutsepot. Frieten, smoutebollen, vis, caracoles, zoetigheden, uitheemse gerechten waarvan ik de naam niet ken. Op de hoek ruikt het naar komijn, dat is er net teveel aan, dat vind ik een walgelijke specerij.
    Sommige kinderen hebben kleine aquariums met levende visjes gewonnen... tiens... ik die dacht dat zoiets verboden was op kermissen?

    Een bepaalde geur kruist mij af en toe, een parfum waarvan ik na lang zoeken nog steeds niet weet welk het is.
    En neen, Sandrissimo het is niet 'Loulou van Cacherel' , maar toch bedankt voor de tip.
    Nadat ik tot aan het einde ben gewandeld en terug, brengen mijn voeten mij automatisch naar een terras. Ik plof daar neer in een gemakkelijke stoel en kom daar het eerste half uur niet meer uit. Ja, wij vrouwen hebben altijd dat leed dat we een plasstop nodig hebben.
     
    Een Vespaclub vertrekt onder luid getoeter, je kan het ruiken dat er oldtimers bij zijn. De mannen dragen ook de bijpassende pothelmen.

    Naast het terras zijn ze iets aan 't opbouwen. Als ze beginnen met een soort wedstrijd is mijn nieuwsgierigheid gewekt en ga ik kijken. 
    Er wordt een onnozele quiz gespeeld, met al even onnozele prijzen, zoals jeansbroeken in onmogelijk grote maten. Maar dan begint het feest... 
    Ik heb van zulke gekkigheden al gehoord, maar het was de eerste keer dat ik het in 't echt zag. Namelijk (hou je vast) een wedstrijd printerwerpen.
    Whaahawhoehaa... Oude printers moesten naar een tafeltje gemikt worden en degene van wie het spul er bleef op liggen was de winnaar. De eerste prijs was een spiksplinternieuw, laatste model, weetikveel welk merk, lettertjesverwerkend tuig.
    Ik had zo serieus mijn twijfels of dat kon lukken. Tot een van de deelnemers zei dat hij de winnaar was van vorig jaar. Maar zolang ik daar gestaan heb, slaagde er niemand in de opdracht. Die dingen kwamen met volle geweld neer waar ze niet moesten zijn en spatten in stukken uit elkaar. Dat kan daar nog uren geduurd hebben, maar ik had er genoeg van en vertrok weer naar de bushalte. 

    Tegen dat ik thuis was, voelde ik mijn voeten niet meer. Maar eigenlijk ben ik toch een beetje fier op mijn eigen dat ik, zelfs in mijn eentje, gewoon iets onderneem om een prettige namiddag te hebben, en daar ook nog in slaag ook... 

    Update printerwerpen.
    Volgens Het belang van Limburg
    zijn er uiteindelijk toch twee winnaars uit de bus gekomen, waaronder een jongen van acht jaar. Straf gastje!!!

     
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    23-09-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (11)
    21-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kiekeboe!!!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Dit is nu mijne weekend-bunny, sè!

    Met de groetjes aan iedereen!
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (19 Stemmen)
    21-09-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (8)
    19-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zomaar wat shoppen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Afgesproken met H., we gaan naar Maastricht met de bus. Geen files, geen parkeerplaats zoeken (ook niet betalen). Daar komt nog bij dat ik door mijn (ahum) eerbiedwaardige leeftijd, gratis kan bussen.
    Voor mij is het station de dichtstbije halte en H. wacht aan het shoppingcenter, zo'n vijfhonderd meter verder.
    Op woensdagmiddag, ai... natuurlijk krioelt het van de scholieren. Als ze nu nog het verstand hadden gehad om een dubbele bus in te zetten. Maar nee, meer volk dan plaatsen natuurlijk.
    Wanneer ik door het gangpad naar achter loop, voel ik al dat ik er eigenlijk terug af wil, maar ik kan niet meer terug.
    Geen paniek, ik bel H. wel dat ze best blijft staan. Natuurlijk duurt het even eer ze opneemt.
    Met een hand rond een baar hou ik mij amper recht in de draai (rotonde). In de andere hand mijn GSM.
    Het lijkt eindeloos eer ze opneemt. Dan moet ik mij een weg banen naar de uitgang. Sorry, sorry... terwijl ik wel op enkele tenen trap.
    Ik ben amper aan de deur als de bus al stopt. Aah... ik wil er uit!

    Gelukkig vindt zij het ook een goed idee, over een uur is de volgende rit. Dus gaan we een kop koffie drinken, en kunnen we meteen ook even naar 't toilet. Dan gaat het verder van een leien dakje, voor we 't weten zijn we in Maastricht.
    Ik kom er niet zo vaak maar H. kent er goed haar weg. 
    Zij leert mij een schoenwinkel kennen. Je vindt er alle bekende merken, die je hier bij ons een stuk duurder betaalt. Ja, ik en schoenen.
    Maar H. helpt er mij aan denken dat ik er geen nodig heb. (ze volgt mijn eigen instructies haha). Maar toch goed om weten voor volgende keer. 

    Tot mijn grote verbazing vind ik in een andere winkel een mooi pulletje. Volgens die twee trutten van Vitaya, mag je geen strepen dragen als je niet zo slank bent. Maar ik kan het niet helpen, ik hou van deze strepen in zachte kleuren. In het grijs zit een beetje Lurex, eigenlijk vrij feestelijk. Het past mij en ik neem het mee naar de kassa. De prijs valt ook mega-mee.

    Na al dat gewinkel hebben we natuurlijk dorst. H. loodst mij ergens naartoe, ik volg haar en heb er geen ogenblik spijt van.
    Elk een dienblad met een grote heerlijke mok koffie en een tarteletje in zanddeeg met een torentje romig-bewerkte Riccotta, belegd met kleurig vers fruit, wat wil een mens nog meer?
    De juiste bushalte vinden, om terug naar huis te gaan is ook al geen probleem. Maar hij rijdt al langs ons door voor we er zijn. Gelukkig staat er een rijtje  mensen die ook meewillen, anders hadden we hem niet tijdig gehaald.
    Wanneer er een vleugje wind een weeïge geur meebrengt, is het onmiddellijk duidelijk dat ze achter ons bezig zijn met het prepareren van jointjes. Dit is tenslotte de 'drugsbus'. Al lachend vragen we ons af of we niet 'high' gaan worden alleen van de geur. We dissen elk een verhaal op over iemand die eens 'spacecake' wilde proeven. En die twee die van Maastricht hallucinatie-opwekkende paddenstoelen meebrachten.
    Als H. op haar bestemming uitstapt, wenst ze mij nog een goede 'trip' naar huis. Whaaaahaaaahooee!!


    Awel, ik moet zeggen, het was een prettige namiddag, dit moeten we nog eens overdoen, maar niet meer op een woensdag...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (10 Stemmen)
    19-09-2007, 00:00 geschreven door speedy
    Reacties (7)
    17-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De motorhome.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Twee buren,die ook heel goede vrienden waren, besloten samen om een oude camionnette om te bouwen tot een huis op wielen.
    Na lang zoeken kwamen ze uiteindelijk bij een afschuwelijk blauw geval dat mits veel verbeelding in aanmerking kon komen.
    Alhoewel, toen het scharminkel ontmanteld was, ze zelf toch een beetje schrokken.
    Het leek wel of ze aangegaapt werden door grote roestgaten, bijeen gehouden door flinterdunne stukjes ijzer.

    Na twee jaar ongeveer was het lelijke eendje uitgegroeid tot een prachtige zwaan.
    De andere buren vonden dat dit niet zomaar ongemerkt mocht voorbij gaan en staken de koppen bij elkaar. De motorhome moest op fatsoenlijke wijze ingewijd worden. Er werd een waarachtig complot gesmeed. Een van hen zou aandringen op een flinke proefrit en ze moesten zeker vóór half acht vertrokken zijn. De rit mocht wel even duren, zeker tot een eindje achter Antwerpen.

    De overbuurman, een aannemer van wegenwerken, kwam met gemak aan het materiaal dat ze nodig hadden om hun plannetjes uit te voeren. Wegens de hoogte van het vehikel, konden ze alleen maar door de achtertuin om op straat te geraken. Dus werd er daar een boog geplaatst die net dertig centimeter lager was dan het pronkstuk zelf. Daar werden dan nog slingers aangehangen en een grote plaat met de nodige opschriften, over uitgedroogde kelen enzo. Niemand zou die hint  misverstaan. 
    De dames haalden de tuintafel en stoelen naar achter zodat het op een tuinfeest begon te lijken.
    Champagne, speciaal gekoeld in meegebracht ijs, cake en chips stonden gereed. Allen zaten gezellig te keuvelen rond de tafel.     Het fototoestel was ook opgesteld om de verraste gezichten te vereeuwigen.

    Plots bemerkte iemand dat het al negen uur was. Maar ja, misschien file ofzo...
    Maar het werd later en later. Het gras begon al wat vochtig te worden en liet de voeten flink afkoelen.
    Het was al donker toen het eerste koppel afhaakte en opstapte. Om half elf hielden ze het allemaal voor bekeken en versteven van de kou, verdwenen ze een voor een naar huis.

    Om twaalf uur kwam het feestvarken aangereden en de chauffeur kon nog net stoppen en de boog ontwijken die daar straks nog niet gestaan had. Ze waren zo laat omdat de radiator ineens begon over te koken. Hun poging om bij de koeien wat water te pikken was mislukt omdat de arme man die het probeerde, bijna verdronk in de beek die hij eerst niet had gezien. Bij een vriendelijke boer hadden ze dan toch een emmer water kunnen krijgen.

    Ze lagen dubbel van het lachen toen ze de verlaten tuinmeubelen zagen, nu waren de grapjassen zelf gefopt.
    Maar omdat ze niet onder de boog doorkonden, moest de wagen noodgedwongen op straat blijven staan. Dus hebben ze maar meteen de nacht erin doorgebracht, zo was hij meteen goed ingewijd...

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (10 Stemmen)
    17-09-2007, 00:03 geschreven door speedy
    Reacties (6)
    Ik ben er effe niet, lees maar rustig verder...
    Laatste commentaren
  • fogyni 40 felett (ShaneFoons)
        op Een slippertje
  • cialis yp healthcare (GoodwinBon)
        op Een slippertje
  • viagra generic sales (LionBon)
        op Een slippertje
  • generic viagra on nhs (LionBon)
        op Een slippertje
  • i buy viagra where can online (LionBon)
        op Een slippertje
  • comprar cialis en crema (GoodwinBon)
        op Een slippertje
  • viagra correct dosage (LionBon)
        op Een slippertje
  • viagra de laboratorios pfizer (LionBon)
        op Een slippertje
  • cialis40.com (GoodwinBon)
        op Een slippertje
  • cialis prezzi in farmacia (ReferBon)
        op Een slippertje
  • We zijn de 42de week van 2017
    Archief per week
  • 14/01-20/01 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 31/12-06/01 2008
  • 24/12-30/12 2007
  • 17/12-23/12 2007
  • 10/12-16/12 2007
  • 03/12-09/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 12/11-18/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 08/10-14/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 07/05-13/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!