De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    19-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stoelendans
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Eén zeer goed idee en één heel dom idee waaiden zaterdagmorgen huize zapmoose binnen.
     
    Wijl eerstgeborene zap en zoonzap met hun papa lustig erop los moshten - dat is een gezamenlijke zelfmoordpoging onder jongeren die zij zelf benoemen als dansen - ergens voor een podium op Pukkelpop, zouden wij met krul- en minizap er een rustige namiddag van maken in een speeltuin. 'De bosrust' heet dat spel. De eigenaar ervan heeft als extraatje het veld aan de overkant van de straat, bijgestaan door landmeter en ijverige boer, tot de grootste maisdoolhof van België omgetoverd. Zeg nu zelf, als mega-inval kan dit tellen.
     
    We mobiliseerden een clubje vriendinnen met hun kroost en vielen ergens in de namiddag onder een stralende zon die keet binnen. Van rust in het bos was echter geen sprake. Hoe idioot kan een weldenkend mens zijn van uitgerekend zaterdag te kiezen om zijn grut los te laten in een speelbos? De afspanning heeft een terras groter dan mijn tuin, maar met geen enkele stoel onbezet.
    Na wat overleg ontwikkelden we enkele tactieken. We stuurden de meest onschuldige kindergezichtjes van ons gezelschap rond om lege stoelen te ronselen. Dat hielp voor geen meter. De volwassenen vonden dat die stoelen hun uit het zicht spelende bloedjes toekwamen. Dat ik op de achtergrond mezelf met een zielige smoel ostentatief heen en weer sleepte alsof mijn been net verbrijzeld was door een sloophamer, kon hen niet op andere gedachten brengen. In een volgende fase verspreidde eenieder zich om een eventuele vrijkomende tafel aan te slaan. We hadden het kunnen weten, tegen de talrijke Nederlanders (De Bosrust ligt vlak aan de Nederlandse grens) die dezelfde gedachte toegedaan waren, moesten we telkens de duimen leggen. Alsof tafelwerpen een populaire sport is bij onze noorderburen. Ik probeerde nog een vrouwelijk exemplaar, die in spreidstand, plat gelegen de tafel in een houtgreep klemde, eraf te sleuren, maar de trap in mijn maag weerhield me van verdere acties. 
    Wat verderop discussieerde K. een koppel onder tafel die zeven lege stoelen in bewaring wilde houden, D. verkreeg er een door een kleine van anderhalf op de schoot van zijn vader te posteren, ik won een vechtpartij, C. beloofde met gekruiste vingers van een geleende stoel terug te geven als het nodig was en Hill vond ergens een houten stoel die de grimmige ober bij de eerste bestelling al onder zijn achterste onderuit trok met de woorden : "Dit is een stoel van binnen, die mag hier niet staan." Mijn arme vrijer zette zich dan maar op de grond tot er ergens een zitplaats op natuurlijke wijze vrijkwam.
     
    De rest van onze zaterdag verliep meteen een stuk gemoedelijker. De zes meegebrachte kinderen voerden we af naar de doolhof met een kaart vol opdrachtjes.
    "Ach, op het kaartje staat anderhalf tot twee uur ronddolen... dat valt nog wel mee, kindertjes."
    "Als je de weg kwijtspeelt, volg dan gewoon iemand anders."
    "Doe je gele t-shirt aan, dan zal de helikopter jullie wel vinden als jullie verloren lopen."
     
    Op onze gouden stoelen en met vloeiende dranken zorgden we ervoor dat De Bosrust nog iets minder rustig werd en dit voor vele uren lang. 
    En we hielden een weddenschap wiens spruiten uit eigen beweging de uitgang van de doolhof zouden vinden...  
       

    19-08-2007, 23:16 geschreven door zapnimf  


    17-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De beste moeder en bomma, maar heel soms...

    Heel soms is het vervelend van een moeder te hebben. Heel soms.
    Als het moederdag is bijvoorbeeld. Verre lezers kijken nu een beetje scheel, maar bij ons wordt die op vijftien augustus gevierd.
     
    Er bestaan van die moeders die alles al bezitten - eentje ervan heeft mij gebaard - of misschien ook niet, maar wat ze niet hebben, hoeven ze ook niet. Die senseo die ze van mijn zus heeft gekregen? Bwa, ze vond de kleur niet mooi en ze heeft hem welgeteld tien keer gebruikt, tot de pads opgebruikt waren, daarna schakelde ze terug over naar haar goeie ouwe koffiezetapparaat. Een digitaal fototoestel? Niks voor mijn ouders. Een computer? "Wat moeten we daar nu mee?"
    Ooit heb ik haar eens blij gekregen met een kaartmatje van vijf euro. Die herinnering staat nog steeds als een van de hoogtepunten in onze geschenkrelatie in mijn netvlies gebrand.
     
    Ze fietsen graag, mijn oudjes. Jarenlang overstelpten we ze met allerhande toeters en bellen om hun tweewieler te 'tunen', maar de dag dat vader onhandig tegen een bakstenen muur knalde die in zijn weg stond, omdat hij zijn evenwicht niet langer kon verzekeren door al het kitcherig gewicht dat hij meesleurde, zijn we ook daarmee gestopt.
     
    Snijbloemen vindt ze zonde van het geld, die verwelken na een week. Als je met ander groensel afkomt, is er altijd wel wat mis mee. Voor het overige is het geen lastig mens hoor, neen o neen!
     
    Deze keer zou mijn aanpak getuigen van vernuft! Ze heeft een mooie tuin met dito verzorgd terras... dus mocht ze haar eigen planterij aanschaffen op mijn kosten. Een cadeaubon werd het. Een cadeaubon van mijn favoriete plantenzaak en ik had eens niet op de kleintjes gelet. Dit laatste had ook zijn redenen. Er zijn zo van die dochters - mijn moeder heeft er eentje gebaard - die vorig jaar hun telefonische gelukwensen overmaakten met de belofte van later binnen te springen met verrassing en dan louter zichzelf als verrassing aanboden. Bon, in 2006 werd het moederdagritueelmetcadeau per ongeluk overgeslagen, daarmee dat ik dat nu met geldelijk vertoon alsnog probeerde recht te trekken.
     
    De telefonie staat voor niks, maar hij betekent ook niks als er niet opgenomen wordt. Al van de voormiddag belde ik het ouderlijk huis én hun gsm ("die gebruiken we toch niet, dus die laten we gewoon thuis liggen") om eens langs te lopen.
    "Jee... hoelang is het al geleden dat ik ze nog gehoord heb?" Met kinderen onder ons dak ligt de frequentie van bezoek veel hoger dan zonder.
    "Zou hun telefoon kapot zijn?"
    "Of erger, zo ziek dat ze niet uit hun bed geraken."
    "Wie weet liggen die al dagen dood... gestikt, vermoord, weetikveel?"
    "Hoelang duurt het voor buren lijkgeur rieken?"
    Het opnaaien van mezelf boekte zo snel vooruitgang dat Hill en ik met bon en sleutel een kijkje gingen nemen.
    Niets dat abnormaal rook en de krant van die dag lag op de salontafel. Tot zover mijn morbide fantasmen. We lieten de cadeaubon achter met een begeleidend briefje.
     
    's Avonds rinkelde onze telefoon.
    "Allez, waar haal je dat nu uit?"
    "Aha", dacht ik, "ze heeft door een hoeveelste deel van mijn financiën ik besteed heb en nu is ze ontroerd."
    "Hoe stom kan je zijn? Die plantenwinkel, daar hebben ze nooit iets en daarbij, ik hoef geen planten meer. Ik heb je dat al eens gezegd, maar jij luistert niet. Nee, wij waren niet thuis, wij waren een hele dag gaan fietsen. En dan nog voor zoveel geld... dat krijgen wij daar nooit op. Wat zeg je? Een staander voor op het terras? Ik vind daar nooit mijn goesting. Kunnen we weer van armoei onze kerstboom daar gaan kopen, doeme toch. Een boeketje voor als we ergens op bezoek moeten? Wij moeten nooit ergens op bezoek!"
     
    "Graag gedaan hoor anders, ma.
    Zeg dan eens, wat wil je dan wèl?"
     
    "Een doosje pralinen is goed."
     
    Wel beste moeder, hou je cholesterol en suiker maar al in het oog, want vanaf heden krijg jij van mij kilo's pralinen van Leonidas.
     
    En als ik goed gezind ben... koop ik heel misschien nog driekwart doos witte ook!
     

    17-08-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    16-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Feit op neus

    De slaap ontglipt me.
    Hij geeft me in de plaats :
    emotie
    donkere luchten
    en muggen.
    Uit onhelderheid ontstaan briljante ideeën,
    bij anderen.
    Ik krijg gewoon koppijn.
    En hoop.
    En lees.
     
     
    Toon Tellegen bijvoorbeeld :
     
    Kijk, daar gaat de vrede.
    Iedereen springt op.
    Waar? Daar! In die blauwe jas!
    Ze drukken hun neus tegen het raam,
    leunen op elkaars schouders.
    Hij is heel klein.
    Ze hebben hem nog nooit gezien.
    Ze roepen : vrede! vrede!
    Hij hoort hen niet,
    verdwijnt uit hun gezicht.
     
    Ze voelen hun hart bonzen
    en gaan weer naar binnen, grijpen elkaar beet
    en aarzelen.
    Moeten ze elkaar doodslaan of moeten ze elkaar kussen?
    Wat moeten ze doen?
    Jij mag het zeggen, fluisteren ze.
    Nee, jij.
    Nee, jij!
    Jij!

    16-08-2007, 16:04 geschreven door zapnimf  


    15-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ontvoerd in Iran

    Miljaarde.
    We hebben er nog zo mee gelachen op ons vorige blogfeestje enkele dagen voor ze op haar wereldreis vertrok.
    "Als je ontvoerd wordt in een louche land en je zit met zo'n jute zak over je hoofd, steek dan je duim omhoog, zodat we je kunnen herkennen..."
    Ncumisa's duim draagt een kastaar van een ring.
     
    Zaterdag ging ze nog eens over de tong. Dat haar reisverslagen dropen van het optimisme. Daar waar wij, vastgeroeste saaierds, hadden voorspeld dat roze wolken ook wel eens kunnen verbleken, leken haar schrijfsels een aaneenschakeling (tot nu toe) van genoten gastvrijheid en een blije avonturentocht. Lees het zelf op http://www.bloggen.be/ncumisa     
     
    Het lachen stierf anders een snelle dood toen bij een herhaling van het journaal de nieuwsredactie haar foto zo groot als het scherm in mijn oog mikte. De mededeling zakte prompt naar de maag en bleef er liggen als een steen.
    Ncumisa, meid toch!
    De ouders van haar reisgezel verzekerden ons (op het nieuws) dat ze terug vrij waren en ongedeerd en spraken over repatriëring, maar gerust ben ik pas als ik haar woorden terug zal lezen.
     
    Als ze het allemaal verwerkt krijgt, zal ze achteraf lachen met de beschrijving in De Morgen gisteren : een getrouwd koppel van 27 en 30. Welk haar op onze kop linkt zulk nat persvingerwerk nu met onze medeblogster?
     
    Ncumisa en Stefaan... pak aan onze harten... voor onder je riem.
     
    Hier kan je enkel nog wat bibberingen krijgen, Menck is informatief uitgebreider.
     
    Bedankt aan ieder die me heeft willen verwittigen per mail. 
     

    15-08-2007, 02:29 geschreven door zapnimf  


    14-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Banaal converseren

    Een mooie middag op het terras :
     
    - "Hier klinkt iets zen-achtigs, hoor je het ook?"
    - "Uhu." (geconcentreerd blogjeslezend met een blik van : benblogaanhetlezen nueffenietstorenmetzenpatatipatata.)
    - "Zo'n monotoon geluid, helemaal rustig word ik ervan."
    - "Uhu."
    - "Zoemzoemzoemzoemzoem... wat zou dat kunnen zijn?"
    - "Uhu."
    - "Hm? Het ruikt hier ineens naar koeienstront, ruik je het ook?"
    - "Dat zal die zenkoe zijn."
    - "Ik kwam ooit terug uit vakantie van Bayeren en heel mijn pyjama stonk naar koe."
    - "Oja?" (Voelt dat er een verhaal gaat komen en laat het bloglezen voor wat het is.)
    -  (sterk ingekort) "Ik logeerde op een koeboerderij en alles rook bij thuiskomst naar koe."
    ...
    - "Mmmm mmm, we zouden eens aan je pyjama kunnen gaan ruiken boven?"
    - "Nee, want die heb jij verwijderd met de weg te gooien lorren bij de verhuis." 
    - "Tutut, dan ruiken we toch aan iets anders?"
    ...
    - "O o o, jij ruikt naar ik-heb-vanmorgen-iets-lekkers-opgesmeerd."
    - "Jij ruikt naar jezelf. Snuf snuf. Jezelf riekt hier en daar iets meer geconcentreerd. (heft oksel op.) Jezelf heeft drie geuren : jezelf, roosjes en geconcentreerd jezelf."
    - "Tsss en jij bent mals, nog meer mals en net daaronder... euh... allesbehalve mals."
     
    Giechelgiechel, ai, auw, oei, nou, (sukkelsukkel), hmz, pfffft.
     
    - "Oké, genoeg geëxperimenteerd voor augustus, laat ons overschakelen naar iets normalers." 
    - "O."
    - "Wat o?"
    - (Wijst naar de dakramen) "Het moet wel onder de dons, want Google Earth ziet ons!"
    - "We hebben ook nog een tent - met dak - in de hof staan en als ik me niet vergis, ligt daar nog wel een matrasje in." 
    - "Uhu."

    14-08-2007, 13:08 geschreven door zapnimf  


    13-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een bont gezelschap in goeie doen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Amper vijfendertig procent zapnimf takelde zichzelf vanmorgen uit bed. De rest zat gevangen in vapeurtjes, maagongeregeldheden en een zweem van een breinverlamming met flauwe weeën.
    Een vage herinnering aan gisteren probeerde vat te krijgen op de situatie. Er was wat geweest, maar wat toch ook alweer? Mijn vermoeden ging uit naar iets leuks, plezierigheden met bijwerkingen. Terwijl ik me daar bezondigde aan een rondje hersenpijniging, keek mijn verrimpelde ik uit het raam waarop ineens alle reminiscentie duidelijk werd als een kluwen haarfijn. We hebben een blogfeestje overleefd. Een. Zeer. Gezellig. Onderonsje. Zelfs.
     
    Het concept  'ieder brengt iets mee om te buffelen' wij zorgen ervoor dat je niet uitdroogt, was, al zeg ik het zelf, meer dan een voortreffelijk idee. Met de overschotten houden we morgen een fuifje voor de echte vrienden... euh kunnen we onszelf nog een week in leven houden.
     
    We waren er klaar voor. Moose had daags voordien zichzelf in het zweet gewerkt met een grasmaaier en een snoeischaar in de tuin want - oeoeoe - Menck de kenner zou zo eens over een doornstruik kunnen vallen en ikzelf had de onderste dertig centimeter van mijn broek gestreken. De zon deed haar best. Dit moest volstaan qua gastvrijheid. 
     
    Philou en elfje hadden zichzelf in hun eigen keuken al overtroffen. Bananenbrood, brownies, zalmtoostjes, stokbrood met tomaat... er stond geen maat op. Speedy en Hilde hadden Limburg leeggekocht en brachten een toren vlaaien mee, Artemis kwam af met een kanjer van een verrassingsbrood en Menck had enkele pizza's voorzien. Hills bijdrage, een groene cocktail die tot stand kwam door iets blauws, gin, safari en een weinig ananassap, als zeg ik het weeral zelf, goot binnen als limonade, maar dan veel en veel lekkerder.
     
    Enkele glazen later werd alles wat waziger en zag ik mijn tafelgenoten de gekste dingen verzinnen. Philou beeldde wat Griekse beginselen uit in polonaisevorm, Artemis wilde speedy koppelen aan een kennis met de droge woorden : "Hij heeft een mooie auto!", Hill struikelde zichzelf en een tuintegel de lucht in en Hilde verstopte zich, van schaamte allicht, in een oranje deken. Elfje bleef gewoon haar nuchtere stralende zwangere zelf en Menck fotografeerde het geheel. 
     
    Mijn hoofd bleef koel - hum - en met de hulp van moose wist het zelfs nog dat er nog een portie scampi en saus diende geprepareerd te worden. In mooie rechte lijnen, schuin naar links en schuin naar rechts, dartelde ik mezelf heelhuids de keuken in. Hill ontfermde zich over de garnalen en ik nam de saus voor mijn rekening. Dat wil zeggen, ik foefelde de juiste ingrediënten bij elkaar in een potje, zette het kookvuur op maximum en vergat daarop het brouwsel. Reeds gezapig nippend aan mijn volgende cocktail tussen het volk, riep er iemand heel luid over het erf : "Er is hier een pot saus spectaculair aan het overkoken!"
    Alcohol tast je geheugen aan... ik geloof dat nu.
     
    Wat niet wegneemt dat de saus heerlijk was. Dat vonden mijn borsten ook. Denk ik toch, want ze gingen er steeds stiekem inhangen op mijn bord.
    Het gevolg schaterde verder de avond in. Speedy stipte in een vlaag van waanzin haar kapsel vol anti-muggenspul, Menck deed hetzelfde met zijn kruis. Die muggen van tegenwoordig toch! En Artemis pakte het nog drastischer aan, met een welgemikte trap op een muggenkaars, overgoot ze haar onderbeen met de was. Ontharen had je thuis al mogen doen, meid! Philou joeg de muggen gewoon weg met zijn weer onnavolgbare babbels, die genoeg zuchtjes wind met zich meebrachten dat ze niet eens tot in zijn buurt geraakten.
     
    Nog geen vallende ster gezien en druppelsgewijs toog het gezelschap zich naar hun eigen huis. Veel te vroeg mensen! Artemis deed nog efkes vervelend toen ze op haar eentje heel die tafel vol feestjesrestanten wilde opruimen. Die hebben we dan maar zachthandig buitengesmeten. Dat is traditioneel een taak voor de volgende dag, Artemis!
     
    De laatste auto was nog niet de straat uit, of Hill en ik ploften in de ligstoelen om de Perseïden te spotten vanonder een dekentje. Ik heb de volgende twee uren mijn eerste, tweede... vijfde vallende ster gezien!
     
    En toch nog vergeten te wensen of mijn zoon in het vervolg nu alstublieft zijn fiets op slot zou willen zetten zeker?
    Of dat ik zou mogen ontwaken zonder een minikater...
     

    13-08-2007, 23:26 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!