De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    02-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag zeg ik ja

    Oela.
    Daar zat ik vrijdagmorgen met verstomming geslagen te kijken naar onze nieuwe pastoor in vol ornaat. Nuja, zo nieuw is hij ook weer niet, ik schat dat hij toch al een viertal decennia in zijn vel zit en na zo'n tien minuten in mijn vizier gedarteld te hebben, concludeerde ik, mensenkenner, dat hij er best wel goed in zit, in dat vel.
     
    Ik bevond mij dus in een kerk, met rondom mij twaalf leerjaren kinders, voor wat heet een verplicht rondje eucharistie. Altijd wel wat te beleven die vier keer per jaar dat we daar vertoeven.
    Heel in de beginne van mijn blogperikelen heb ik al eens uitgebreid bericht over de priester-fossielen die ze doorgaans op ons afsturen, maar deze keer zou het anders worden, ik voelde het aan de eelt onder mijn voeten.
     
    Eén inwoner van de plaats alwaar we druk aan het vieren waren en daarnaast ook nog collega van me, wist me tussen de schuldbelijdenis door te vertellen dat Chris, of Herman, of Jan ('k bent kwijt) in een voorreligieus leven nog café heeft gehouden.
    Kijk eens aan, en daar tussen de dronkaards kreeg hij plots een late roeping. Die riep : "Verpruts je tijd niet meer tussen de lavelozen, die vallen toch niet meer te bekeren, maar richt je tot de schoolgaande jeugd en die enkelingen die zich nog niet van de kerkfabriek hebben afgekeerd!"
    Dát, dames en heren, deed hij dan ook dat het geen aard meer had.
    Van het evangelie - de voetwassing van de apostelen - maakte hij een verstaanbaar verhaal waar hij niet naliet parallellen te trekken naar hun eigen voeten als ze uit de zandbak kropen. De eerste keer dat ik mij herinner dat een evangelie onder hun pet belandt ipv torenhoog erboven. Chapeau, Chris! Of Herman. Of Jan.
     
    Voor wat hoort wat. Als dank dat wij voor één keer eens niet als gendarm moesten optreden om de meute, die automatisch ontspoort als ze er niks van snappen, zong ik het volgende liedje als een volleerde non met enkel een speelse knipoog naar Chris (of Herman, of Jan) sirenees mee :
     
    "Vandaag zeg ik ja,
    Ik wil als Jezus leven.
    Vandaag zeg ik ja,
    ik wil mij aan hem geven."
     
    Waarbij ik zelfs niet dacht : "Alleen vandaag è Jezus, en niet zeuren van 'gegeven is gegeven', want morgen heeft Hill mij terug nodig."
     
    Maar het was nog niet over. Ergens bij de homilie ging hij palmtakjes wijden voor in de klassen.
    De misdienaars, twee schoelies van de derde graad die ikzelf nooit in die dienende rol zou kunnen verbeelden, hadden pret. Mijn gave tot gedachtenlezen vertelde mij dat ze het wijdtuig vergeleken met een wc-borstel, maar Chris of dinges vervolgde onverstoorbaar zijn show. Met de micro in de hand doorkruiste hij de kerk en maakte er een quiz van. 
    -"Volgende zondag...wat is er dan speciaal?"
    - Kind 1 : "Dan gaan we paaseieren rapen bij de bomma."
    - Kind 2 : "Dan denken we aan palmbomen."
    ...
     
    De mens veroverde eensklaps zo ook alle kinderhartjes daar aanwezig.
     
    En wij maar zingen :
    "Jezus roept alle kleine kinderen (X3).
    Alle kleine kinderen mogen komen.
     
    "Jezus roept alle grote kinderen (X3)
    Alle grote kinderen mogen komen."
     
    Onverwacht, maar niet onwelkom voelde ik mij die vrijdagmorgen nog eens kinds.
    't Deed deugd.
     

    02-04-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    28-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het leven zoals het is : oranje

    Ik : "Is het mens zot geworden?"
    Ik : "Ik heb ook dat idee."
    Ik : "Wie laat er ons nu verschijnen vanop het terras in 3°C?"
    Ik : "Ach ach, ze ziet het vandaag weer helemaal oranje en dan denkt ze dat de schijn van de rijzende zon haar oranjerigheid ten goede zal komen."
    Ik : "Oh, kijk, achter ons, een eekhoorn in de boom, met een beetje fantasie kan je die ook als oranje bestempelen!"
    Ik : "En daar, een tjiftjaf, die tegen het raam vliegt... euh, maar die is niet oranje."
    Ik : "Die fladdert hier al enkele dagen, geen flauw idee wat die steeds van het venster komt plukken."
    Ik : "Roodborstjes! Zitten hier ook! En bij zap heten ze allen oranjeborstjes. Moeten die niet normaal gezien niet tegen de ruiten tikken ipv die tjiftjaf?"
    Ik en ik (zingend) : "Jaaaaa : Roodborstje tikt tegen het raam tintintin, laat mij erin, laat mij erin..."
    Ik : "Over borstjes gesproken en oranje... die van zap als ze wat te kwistig is geweest met de bruinen zonder zon. Plezant voor diegene die haar tetteke ruis mag ondergaan!"
    Ik : "Het oranje dekentje, waar we momenteel onderkleumen!"
    Ik : "De forsythia als je hem oranje zou inbeelden!"
    Ik : "We wijken een beetje af. Je weet toch waarom we hier nu in de hof zitten?"
    Ik : "Euh... euh..."
    Ik : "Omdat we, ja, gij en ik, subiet naar binnen getrapt worden om daar haar halve living oranje te gaan schilderen."
    Ik : "Heus? 't Zal chique worden!"
    Ik : "Zij denkt van wel en wie zijn wij om dat af te strijden?"
    Ik : "Bah, ik zou liever een boekske lezen, straks als het zonnetje wat meer warmte heeft verkregen."
    Ik : "Wij hebben niks te willen, kwasten met oranje zal het worden."
    Ik : "Och, het had erger gekund."
    Ik : "Ja, stel je voor... alles in het roze!"
    Ik : "Let's go, let's go! 'k Heb het koud." 

    28-03-2007, 08:42 geschreven door zapnimf  


    27-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groen achter mijn oren

    Deze groene griet herinnerde zich plots ergens diep in de nacht die volgde op de legendarische vorige dat er ook nog banale handelingen zoals vuilnis buitenzetten recht hebben op hun gang van zaken. Ze keek een keer naar haar wederhelft, waarvan reeds de twee helften weder in een diepronkende andere realiteit vertoefden. Ze pookte lieftallig zijn naakte lijf op enkele strategische plaatsen, klaar om van zijn ontsluimering gebruik te maken en als een volleerd toneelspeelster tussen de kusjes door te simuleren dat ze er eensklaps aan dacht dat de vuilniskar hun straat zou aandoen binnen enkele uren.
    Echter, het zomeruur en een ellenlange geschiedenis van braaf en gestructureerd leven, dat het uitgelopen feestje nog niet verteerd had, had mijn geliefde zodanig platgeslagen, dat zelfs de boks, die de por vervangen had, geen enkele indruk maakte. Hij pflufte en gromde een keer en herviel in dommelpittendoezelarij.
    Tegen mijn zin riep ik de woorden van een vriendin op :
    "Wat ik wil, is liefde, de vuilnisbakken buitenzetten kan ik zelf ook wel."
    Ik telde op mijn vingers hoeveel liefde ik de laatste dagen ontvangen had van mafkees en besloot dat mijn opoffering om de koude te trotseren ongeveer de balans in evenwicht bracht.
     
    Slaapdronken trok ik de restafvalzak uit de keukenpoebèl mee, constateerde dat hij vooral verpakkingen van niet vettige aard bevatte, bibberde naar de hoge rolcontainer en - hier verfoei ik mijn milieuactivistenverleden - leegde de zak ipv hem ermee in te kieperen, (want ik vond hem herbruikbaar) in de groene container!
    DE GROENE!
    DE GROENE MILJAAR!
    Die met weken etensresten, etensresten verworden tot prut, etensresten rot als snot erin!
     
    Dat krel reikt hoger dan de navel en was niet eens voor de helft gevuld. Vloekend en spartelend hing ik ondersteboven te graaien naar alles wat plastiekerig voelde. Het duister was niet geneigd om mee te helpen. 'Een handje toesteken' kreeg ineens een heel andere dimensie, toen dat handje zeven scampi van 2001, recentelijk verwijderd uit de diepvries, beethad.
    "Yuk" en "bweurk" gillen, bracht geen soelaas, niemand die me kwam redden uit de smurrie met zijn drabdampen.
     
    Het enige lichtpuntje, daar met mijn kop in de afval, was dat ik dacht : "stof voor een blogstuk".
    Magere troost.
     
    Mijn misser heel vrouwelijk projecterende op Hill, kroop ik na mijn karwei als straf voortreffelijk stinkend dicht tegen hem aan.
    Waarop hij 's ochtends Zappaiaans sprak : "There are two things that smell like fish... one of them is fish."

    27-03-2007, 12:07 geschreven door zapnimf  


    25-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik heb zoiets van... dat ik er iets van heb. Gesmuld.

    Het lichaam is vermolmd achter het scherm gekropen, de geest pruttelt nog ergens rond. Sinds we vanmorgen rond negenen thuiskwamen, is hij naar een afgelegen hoekje gekropen om te recupereren van wat hij gisteren en vannacht allemaal heeft moeten verwerken. 
    Maar laat dat mij niet beletten van de waarheid en niks dan de waarheid te schrijven van wat er op die blogmeeting werkelijk is gebeurd!
     
    Artemis mag dan nog zo mooi wonen, haar huis woonst staat wel ergens ingeplant waar mappy nog nooit van heeft gehoord. Hij raakte de kluts kwijt bij een cluster van onnoemelijk veel straten die allen shampootdreef heten, ergens op een spuwworp van onze eindbestemming.
    Artemis was op alles voorzien, ze trommelde haar geleidewagen op, opgesmukt met ballonnen en kwam ons redden uit de wildernissen.
    Telefonisch : 
    - "Zijn jullie al de manège gepasseerd?"
    - (stellig) "Geen paardenstal gezien!"
    We drukken af en merken dat we naast een mastodont van een schuur staan met de letters 'manège Huppeldepup' erop. Ondanks deze flater betraden we een weinig later toch het tuinpad, versierd alsof er een van haar dochters trouwde : lichtjes en hartjesballonnen en allemaal voor ons bloggers. Een impressionante entree op zijn minst. Net als haar verwelkoming, haar tafel voer, haar verschijning. (Het valt toch niet op dat ik haar een wow-vrouw vind?)
     
    Die andere figuranten die al in de living zaten - en nu gaan we roddelen - waren de verpersoonlijkingen van hun blog. Philou, had duidelijk zijn dagje. Die mens taterde alleman onder tafel over lekstokken in de woestijn en wc's die te groot waren, maakte visuele voorstellingen van hoe hij met deuren worstelt, vingers in aarsen en toen hij eindelijk ergens adem kon happen kwam er nog achteraan : "Wat mij hier opvalt, is dat er geen pijnlijke stiltes vallen." Vaneigens! De showsteler.
    Elfje, een valse stille en wijze volgens mijn vriend die ernaast zat, zag het allemaal geamuseerd aan, net zoals wij, we konden moeilijk anders. Als die kerel, die durft te beweren dat hij wel eens inspiratieloos is, zou uittypen wat er allemaal ontsnapt aan zijn spreekorgaan... hij had blogs tot 2016 en verdekke grappige ook.
     
    Raf vond ik tot dan de meest mysterieuze van het gezelschap. Tegen de tijd dat hij weerwaarts keerde, hing ik zowat aan zijn lippen van bewondering. Zijn openheid, vragen aan iedereen en vertellingen verrasten aangenaam. Jawel, Raf, zoals je ergens in reactie schreef... zeker vatbaar voor herhaling, we waren nog niet uitgeklapt.
     
    Menck kan vanaf nu niks meer verkeerd doen of zeggen. Die gast complimenteerde me met mijn haardos. (Ik verzwijg nu even met klem dat een mannetjesleeuw die een carwashbeurt niet verteerd heeft, niks is in vergelijking met hoe het harige uiterlijk er momentaan bijzweeft.) Ncumisa schreef eerder deze dag al wat lovende woordjes over Menck en ik kan deze niet ontkennen. Nu Hill even voor de zoveelste keer naar de wc is, een gewoonte waar hij gisteren zonder weerga mee gestart is, kan ik wel kwijt dat Menckie een heerlijke brok conversatie is in een njammie verpakking.
     
    Van Ncumisa ben ik genoopt een beknopte samenvatting op te stellen. Van haar kan je vellen volschrijven. Denken en zeggen flitsen bij haar tegelijkertijd de buitenwereld in, vermeerderd met een charisma (en decolleté ;-) om u tegen te zeggen en bovendien gezegend met reisvooruitzichten waar wij, simpele zielen, niet eens aan durven beginnen. Na het aanhoren van de strapatsen van haar knijn Flappie, haar voormalige huisgenoot, haar appartement (Hill zat voor de verandering op het toilet toen), haar werk, haar vrienden, besloten we gezamenlijk dat we zouden sparen voor Rilatine in bulk voor haar en dat ook haar konijn wat Rilapine kon gebruiken. Voor op reis, lieve schat, beschouw het als ons afscheidscadeau tesamen met een flinke dosis geluk. Wat ons na gisteren zeer duidelijk is geworden, die reiskerel gaat zich niet vervelen. (zot worden daarentegen...)
     
    In een onbewaakt moment, Hill stond toen ergens met de deurkruk van het kleinste kamertje in zijn handen te morrelen, misten we Speedy. En stienie. En Kate. En Artiest.
    Mijn ziel lag zowat gedeegrold op tafel, geklemd tussen die van anderen, toen Artemis kwam aandraven met magneetjes voor mijn kinders, met overschotten eten voor mijn kroost, met haar frauduleus verkregen gele doos voor mijn nakomelingen... de eerste keer piepte ik nog dat mijn erfgenamen een week bij pappie gedomicilieerd waren, maar bij het vijfde gerecht dat ze in een zakje stak ("dat lusten de zapjes toch hè?"), knikte ik fluks en grif ("en wij ook").
     
    Onze gastvrouw heeft oren en ogen waaraan niks ontsnapt. Eerst maande ze ons aan om toch maar genoeg foerage op te nemen. We namen haar raad ter harte, een zwelg- en schranspartij ontspon. Later somde ze op wie hoeveel broodjes verorberd had, moose schrok toen hij zijn aantal hoorde en baande zich preventief een weg naar de plee. Ikzelf telde hoeveel roomsoesjes ik in de vlucht de mondholte had ingezwierd en hoopte dat haar argusogen bij het nagerecht al wat tekenen van vermoeidheid vertoonden... wee, sneu, jammer, spijtig, mijn reputatie als dessertdeskundig werd bevestigd. Voor zichzelf was onze hospita milder.
    "Wie heeft die fles gin helemaal soldaat gemaakt?" Tutututut. Wij keken allen heel demonstratief naar mevrouw Artemis zelve, maar dat scheen ze niet echt op te merken. 
     
    Ncumisa had een leuke om de aandacht van onze maaginhoud af te leiden. Ze vergeleek Hill met een Monchichiaapje en aaide hem zachtjes over zijn coiffure. Hill spurtte van weeromstuit naar daar waar hij zijn natuurlijke behoefte kon vervullen en Ncumisa richtte zich op mij. En mijn rimpels. Ik kreeg een wondermiddel gepresenteerd : coup dingens... euh (spiekspiek bij N.) d'éclat. Alsof ik wondermiddelvatbaar ben, poeh!
     
    Het rookwaar slonk, het duister zonk (of de zon kwam op, kan ook) en Hills blaas ging het volgens hem uithouden tot thuis. Onze afsluiter werd een geprivilegieerd ommetje in de megatuin van Artemis, het gepeupel mag hem tijdens tuindagen op 23 en 24 juni komen bezichtigen, waarna we vertrokken. 
     
    Onderweg overliepen we het gezelschap, alle vragen die we vergeten te stellen waren en intussen ontweek ik vakkundig slaaprijdend de bomen aan de kant.
     
    Doeme, mijn ziel plakt nog aan die tafel.     

    25-03-2007, 23:23 geschreven door zapnimf  


    24-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De een en de ander : Toon en wij

    De een tegen de ander : "O lief, gij zou iedereen kunnen krijgen wie je wil!"
    De ander : "Mmmjahaa, dat is inderdaad zo, kan ik niet ontkennen... "
    De een kijkt een tikkel jaloers haar minnaar aan.
    De ander : "... kijk, ik wil jou en zie! Tataaaa!"
     
    -------------------------
     
    De ander : "Vanavond wil ik bad met jou. Kaarsjes en wij."
    De een : "En ik weer geklemd zitten en bovendien op de stop, met het shampooschapje in mijn nek gewrongen?"
    De ander : "Ok... vanavond gaat een van ons in bad, de ander gaat ernaast zitten en ik ben diegene in het water."
     
    --------------------------
     
    Eentje van Toon Tellegen
     
    De een legt zijn hoofd op zijn armen,
    denkt aan iets nieuws, iets anders,
    iets dat niet begint met een woord
    en met twee mensen,
    iets zonder jaloezie en sterven,
    en zonder wansmaak, wangedrag
    en onbedwingbare nonchalance,
    maar hij kan niks bedenken
    en valt in slaap,
     
    en naast hem zit de ander -
    geschapen als zijn evenbeeld -
    zijn gezicht naar de hemel,
    schuw, bang en verlegen,
     
    maar hij is wakker
    en bedenkt alles,
    alles wat hij bedenken wil.
     

    24-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    22-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kranig krols creatuur krabt krijsend in kreunend kruis

    U leest een kattenkenner!
    Tenminste drie ken ik er.
    De onze.
    Poes, Whoppy en Streepje.
    Dan geef je je katten onder druk van de kinderen de meest debiele roepnamen, luisteren doen ze vanzelfsprekend niet. Ooit, toen ik nog niet belemmerd werd door dwingende tussenwerpsels geuit door de vruchten van mijn lenden, gaf ik mijn poezebeesten koosnamen als 'Nefertete' of 'Meneer Janssen'. Idioot nepintelligent natuurlijk, want uiteindelijk roep je toch "poeeees, komen eten!"
     
    Streepje kwam gelijk met Hill aanwaaien. Bij ons komen katten aanwaaien. (Hills eigenlijk ook) Plots staan ze daar, zonder gêne voor de achterdeur, klaar om glippend de paar meter naar de etensbak te overbruggen. Voorts testen ze de zetel uit en als dat bevalt, blijven ze, hoe vaak je ze terug de buitenlucht inwerpt, telkens vinden ze zich via allerlei louche manieren (kinderen vertederen is de meest doeltreffende) zich een vaste plek te bemachtigen in de zaproedel. (Werpen met Hill is te intensief, hem rol ik.)
     
    Met moose heb ik mij wel een poezenfluisteraar binnengehaald. Vraag me niet wat hij met die beesten uitvreet, maar ze lijken eraan vastgegroeid. Zie je Hill ergens zitten, gegarandeerd dat zijn kruis bezet is door een harige stinkbol. In het verleden heeft dat wel eens voor een krijsende verpletterende tableau vivant gezorgd. Ik herinner mij niet meer wie het hardst gilde, de kat of ik die in blind vertrouwen ook diezelfde schoot opzocht.
    Wel jammer - gnuifgnuif - dat je allergisch aan katten bent, schat!
     
    Maar ik sprak voorheen over mijn kennersstatuut. Dat is niet altijd even feilloos als ik graag pretendeer. Al maanden speculeer ik over de nakende geboorte van de voortplantsels die ik meende te herkennen in de omvang van Streep. Die zwerfster waagde het domweg van zich ongesteriliseerd uit te nodigen op mijn domein. De twee katers zijn 'geholpen'. 't Was pas vorige week dat het doordrong dat ik haar moederinstinct verwarde met 'hoera, ik heb een nieuwe thuis en hoe vlug vreet ik hier mijn kas vol zodat mijn maag uitzet tot de ballon van de Montgolfiers'. Dat beest heeft gewoon dezelfde eetstoornis als ikzelf, pfft.
     
    Nog steeds kattenkennend vond ik dat ze enkele dagen geleden toch wel zeer eigenaardige trekjes vertoonde ; d'r kop naar beneden, zichzelf uitrekkend tot stoofbuis en de staart hoog verticaal, smeet ze zichzelf voor onze rosse, die reageerde als al de maanden tevoren, met een ferme tik en een knauw. Edoch, ze liet zich niet ontmoedigen en overnieuw onderwierp de masochiste zich aan hetzelfde ritueel.
    "Dit moet mij weer overkomen", zuchtte ik, "een mentaal krankjorume kat die aan een of ander huisvrouwmetrotteventsyndroom lijdt, o help!"
    Ik heb nog moeten wachten op de informatie van de fluisteraar die één woord voor me had :  krols.
    "Is dat zoals in 'de kat krabt de krols van de trap'?" probeerde ik nog hoopvol.
    Op eigen houtje ontkrulden mijn eigen krols van het nieuws. Tot ik concludeerde dat ik best wel een typevoorbeeld ben van een poezenbomma.
     
    Al hoop ik maar dat de kittens getaxidermeerd bij de nieuwe kleuren van de schouw zullen passen.

    22-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    21-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe dons Jerommeke de das omdeed

    Center Parcs.
    Hof van commerce, oord van verderf, territoir van irritante Hollanders en vooral nattigheid troef.
     
    Behalve natuurlijk als de fenomenale bomma en de bompa (mijn ouders) hun kleinkinders willen verrassen met zo'n waterpretweekend. Dan is Center Parcs het paradijs op aarde, weliswaar nog altijd met luidruchtige noorderburen, maar soit. En wij zitten dan in dat andere walhalla dat rust heet.
     
    De weg naar het lusthof is echter lang. Zo'n uur en een kwart goed doorvlammen met een vervoermiddel dat auto heet. Die auto is op zijn beurt dan weer ontoereikend als heel de kinderkudde erin vervoerd moet worden. De bomma werd dus achtergelaten voor enkele uren, tot wij, ouders van goeie wil, het vergeten corpus, tesamen met proviand voor een heel leger, ook tot daar brachten. Voor een weekend verlost van druktemakers, hebben we alles over.
     
    Of een half weekend, want voorzienend als we zijn, hadden we zelf ook een proper onderbroek, zwemgerief en een pyjama meegebracht. Om illegaal een nachtje te verblijven op de zitbank, die best wel twee uit de kluiten gewassen personen kan herbergen.
    Waar we weeral niet op gerekend hadden, was dat die piwies van CP de dekens, waar er altijd wel enkele van over waren, vervangen hadden door donsdekens, net gepast voor die andere zes verblijvers en moose en ik mochten bijgevolg een hele vrijdagnacht bevriezen.
     
    Ikzelf, een gerenommeerde koukleum, had mij gewapend met breiwol, al voorgevormd in de trui van Hill, over de pyjama en sokken. Zo kroop ik onder een inhoudloos meegepakt flannelletje, bibberend de nacht tegemoet. Hillie ging prat op zijn alombekende hete constitutie en was er gerust in dat een waas van zweet hem zou beschermen tegen de afkoeling.
     
    Als een roosje snurkte ik die bungalow praktisch van zijn fundamenten en mijn verbazing nam de vorm aan van mijn opengesperde ogen, toen ik 's morgens mijn warmbloedige partner, gehuld in zijn dikke winterjas, over amper drie uur slaap hoorde jammeren.
     
    Gelukkig voor hem, heeft de Vossemeren een schaar aan mogelijkheden om behoorlijk wakker te geraken. Meegesleurd door zappies in alle maten, heeft hij gewildwaterbaand, geglijbaand, gebaad in de golfslag tot zijn zwembroek er spontaan een winkelhaak van ontwikkelde. Ik zag en zweeg. En gniffelde. En probeerde de haartjes te tellen die maar zelden het daglicht ondergaan. Onder het motto 'wat niet weet, niet deert' liet ik moosje ongemoeid tot een eind na de middag om zijn tekort aan slaap te verwerken in het water.
     
    Waarvan we nu overtuigd zijn dat die methode tot ontwaken niet echt efficiënt is, want nog maar net na het vertrek huiswaarts, lag de kerel anderhalf uur voor pampus.
    Een echt Jerommeke, mijn amant, maar ozo liefdeopwekkend, met dat straaltje kwijl over zijn kin terwijl hij met zijn neus tegen het autoraampje hangt te maffen.
    En maffen... en maffen.

    21-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    20-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zapnimf is back in town... binnenkort ofzo

    Het weegt zwaar.
    Ik loop eronder gebukt.
    Moeilijk om dragen.
    Torsen is het, torsen!
     
    Die tonnen inspiratieloosheid.
    Iemand die het soortelijk gewicht ervan kent?
     
    Af en toe heet het ook loze inspiratie.
    Menig schrijfsel is al onder de deleteknop opgelost.
    Wegens geen einde vinden, wegens niet naar mijn zin, wegens te raprap en onkwaliteitsvol (of te vol onkwaliteit).
     
    Nuja, jullie vergeven me wel, niet?
     

    20-03-2007, 14:15 geschreven door zapnimf  


    14-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De tijd van mijn leven

    Tijd!
    Kom terug!
    Ik vergeef het je.
    Hoe je me telkens ontglipt,
    hoe je me verschalkt.
    Altijd ben je te nipt.
     
    Toon jezelf opnieuw.
    Ruimschoots, breedvoerig en vrijgevig.
    Laat mij mezelf aan je laven,
    onbeperkt.
     
    Wat zeg je?
    Minder lummelen?
    Terugschroeven van het minnekozen?
    Het fietsen en het lezen laten?
    Kopjes koffie in gezelschap verzaken?
     
    Ow, je lijkt mijn moeder wel.
     
    Je wijst jezelf wel even uit?

    14-03-2007, 14:38 geschreven door zapnimf  


    12-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik dimitri, hij dimitriet... de dimitriade

    Ik : "Kijk daar, daar beneden... wat een pit."
    Ik : "Dat lijkt wel het pit van zapnimf, nou nou."
    Ik : "Ja, erg gestroomlijnd is ie niet, maar valt jou het specifieke dan niet op?"
    Ik : "Euh... het is wel een karakterpit natuurlijk, met wat kaleidoscopische kleurtjes, nog ongeslepen en gehouwen uit blubbermateriaal."
    Ik : " 'Gehouwen'... schlemiel! Geboetseerd ziet hij eruit! Maar dat bedoelde ik niet.
    Ik : "Een specifieke pit dus... ik bestudeer, ik observeer... Kan je niet gewoon melden wat er volgens jou met hem aan de hand is?
    Ik : "DAT HIJ ZO LAAG BIJ DE GRONDS IS, kwiet!"
    Ik : "Uhu, hij heeft al hoger gehangen, dat moet ik toegeven, dit laag pitje benadert zowat zeeniveau. Bij eb."
    Ik : "Daarom stuurt ze ons natuurlijk weer het scherm op, wij mogen het komen uitleggen."
    Ik : "Pffft, wat flauw van d'r. 't Is toch niet dat je per ongeluk een half dozijn extra schoolwerkdagen op je agenda hebt staan, een kamer te herinrichten, boebels krijgt van een puberdochter die onbekommerd doorheen de kosmos dartelt en denkt dat 'blokken' een woord is dat nog moet uitgevonden worden, dat je moet overschakelen op een lage pit?"
    Ik : "Je vergat de zeven jaar tuinverwaarlozing die ze nu in één gulp tracht recht te trekken."
    Ik : "Misschien dat die parkeerboete in Mechelen, toen ze een dag muzisch ging workshoppen, haar schrijfmoraal zo heeft doen zakken?"
    Ik : "Neen gij, ik weet uit welingelichte bron dat ze dat briefke met 'U heeft geopteerd voor langparkeren in een zone waar enkel kortparkeren is toegestaan, vandaar deze retributiebon' heeft binnengeleverd op school en met zwoele charme haar directeur ervan overtuigde dat de parkeermeter vermomd was als minipispaal voor de hond, bijgevolg onzichtbaar en dat zij de vervoerskosten al op zich had genomen."
    Ik : "In dat geval vind ik geen excuus voor haar lacunes in het schrijven. Dat ze zich eens wat vermand, zeg."
    Ik : "Ja, zap... slome!"
    Ik : "Boekskes lezen daarentegen."
    Ik : "Oja, doet zij dat? Wanneer heeft ze daar dan tijd voor? Ze verschuilt zich achter al haar werk, toch?"
    Ik : "Daar heeft de uitgekookte sloerie een tactiek voor, heb ik al gemerkt. Die pas geverfde badkamer, weetjenog, dat is de plaats waar zij zich alle al dan niet laxerende darmkwalen voorwendt en dan gaat ze daar op het gemak een Dimitri Verhulst lezen, of een Marcella Baete.
    Ik : "Een echte plaag, die Dimitri Verhulsten, ze belemmeren een vlotte schrijfkwantiteit van zap."
    Ik : "Dan heb je deze nog niet gehoord, het kan nog altijd idioter. Zij en hare amant gaven elkaar op eenzelfde tijdstip ieders een pennenvrucht van Verhulst. Chance dat het niet dezelfde was. Hij leest die dan op de trein en zij op de plee. Tjoeketjoek"
    Ik : "Ik blijf erbij, een ware schande, letters smaken, terwijl je ze zelf moet vervaardigen."
    Ik : "Ja maar, naar het schijnt schrijft die Dimitri echt wel moeitewaards."
    Ik : "Zoals wat dan?"
    Ik : "Zoals 'Mevrouw Verona daalt de heuvel af' en 'De helaasheid der dingen', twee schoon vertelseltjes hoorde ik zap kreunen vanop de pot."
    Ik : "Ik krijg al het vermoeden dat ze ons hier voor haar kar spant om reclame te spuien over DeeVee en zijn schrijven in boekvorm.
    Ik : "Dat kan goed zijn, maar ik heb daar helaas allemaal geen tijd voor, ik heb nog dinges te doen.
    Ik : "Dinges... ik ook. Jeevee wacht op mij.
    Ik : "Jeevee?"
    Ik : "Jozef Vantorre... 'de kavijaks'... 'k moet lezen, sorry!
      

    12-03-2007, 23:16 geschreven door zapnimf  


    11-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.(Lots)bestemming ligbed

    We hebben er gelegen.
    Hij en ik.
     
    Op ons terras, of wat dacht u?
    Wij genieters van levens, het liefst nog de onze, wij werden gedwongen tot het nietsdoendom.
    Alsof wij van nature zo lui zijn dat wij een eerste lentedag zouden durven doorbrengen op een ligstoel - uweetwel, zo'n plastieken geval waar je na twee jaar pardoes doorheen ploft - zomaar lanterfanterig wijntje nippen en boekje lezen.
    Nee nee, niet wij! Wij behoren tot de noeste garde der onderhoudsdriftigen, die lentedagen aangrijpen om het erf en zijn patrimonium klaar te stomen voor de zomer. 
     
    U, u en u daar, die mij in het ware leven kent, u lacht net iets te hard nu.
    Maar u heeft gelijk. 't Was de ontlening voor een beperkte tijd van die hogedrukreiniger die ons noopte tot een tuindaad. Vooral mossen vastgehecht aan terras en richels en verder alles wat in de weg lag op de grond, van bladerdek over bloempot tot kinderspeelgoed spoten we het zicht uit. Dat ging lekker. Zo lekker zelfs dat ik mijn botvierende inzet wilde continueren op het vijverplatform, de verdwenen tuintegels die ooit een wegeltje vormden naar de handwaterpomp, het tuinbankje waarvan we verwachten dat we er een dezer toch zullen doorzakken.
     
    Maar het fatum besliste in onze plaats dat we genoeg gewerkt hadden.
    Na de versleuring van het loodzware gemotoriseerd waterpistool naar de andere kant van de hof, een extra waterslang onder tien jaar graspollen opgegraven te hebben, de buren lastig te vallen voor het schooien van een koppelstuk, kwam er uit dat ding nog enkel een pffffieuwtstraaltje, draaiend in kringetjes. Geen lieveheersbeestje dat je daarmee nog kon platspuiten, misschien hoogstens van een stip ontdoen. Als je goed mikte.
     
    Terwijl ik bedacht hoe ik dit euvel alweer aan de gulle lener moest gaan uitleggen, negeerde ik het overige tuingerief dat zich blinkend ergens in een ooghoek op een netvlies van me had genesteld, want behalve nijvervolle tuinders, zijn wij bovenal zeer bijgelovig : het lot wilden wij niet tarten!
    A lot of taarten daarentegen, dat leek ons wel iets. Uit koelkasten werden ze aangesleept. Gechaperonneerd door een thermos koffie. Tot vlak naast de ligstoelen die iemand van ons onbewust had achtergelaten. 
    Bestraald door een goddelijk zonnetje, zat er voor ons niks anders op dan onze namiddaguren door te brengen met een boekje op een ligbed, mondvoorraad binnen handbereik. 
     
    Dik tegen onze goesting, zeg ik u, tegen onze goesting! 

    11-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    06-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maansverbijstering en zinsverduistering

    Men neme een maansverduistering, een heldere hemel, mekaar, een dekentje en een glas wijn.
    Men planne een romantisch moment, in oranje schijn met twee.
    Men glippe naar buiten, stil en veelbetekenende blikken uitwisselend.
    Men zoeke Grote Beer, de poolster, en laat de rest van het firmament inwerken.
     
    Er klinkt gestommel dat overgaat in luidruchtigheid.
    Zes jong (twee logés erbij) bolderen naar buiten in pyjama en op blote voeten.
    Zes jong trippelen weerom, op zoek naar iets om hun voeten in te hullen.
    Zes jong hanteren een vorm van trekken en duwen om de verrekijker te bemachtigen.
    Zes jong bibberen uit hun vel.
    Zes jong krijgen het blijkbaar warm van ruzie maken.
    Zes jong zijn niet het minst onder de indruk van de schaduw die over de maan glijdt.
    Zes jong druipen na veel te lange tijd weer af.
     
    Zes jong verkondigen de dag nadien aan iedereen dat zíj dé fantastische maansverduistering hebben meegemaakt.
     

    06-03-2007, 12:55 geschreven door zapnimf  


    05-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Veegje veegje overal, aanschouw de grootste klunzen van het heelal

    Er zijn grenzen aan lachen met je oogverblindende badkamer.
    Toen mijn oogpotlood en mascara voor de zoveelste keer weer uitgelopen was van het tranengelach, zapnimf de pandabeer zeg maar, en moose voorovergebogen liep van de pijn aan de buikspieren, ondernamen we actie.
    En wat voor een. 
    Een die van een pot 'voorbijgestreefd groen' zich verspreidde over de muur.
    Waarlijk een mannekesblad, drie muren in drie verschillende kleuren (de vierde is betegeld), maar ons gegibber ging over in iets dat goedgehumeurdheid doet kiemen. Met vreugde op de pot. Een aureool van glimlachjes, een waas van lente, een genezing voor een kleurenblinde, een parfum van knallend coloriet...
     
    Tot ik in de spiegel keek. Daar waar vroeger het wit op de muur met de toef perzik erin mijn vel in de weerspiegeling de vergelijking doorstond met die van een babykontje (zonder luieruitslag welteverstaan), verschenen er nu allemaal rode plekken op het gelaat. Wie, zoals ik, een kennis heeft die kleurengeconsuleer heeft gecursusd, weet dat groen voor zomertypes als ik te vermijden is. Echt wel!
    Maar ik heb nog een spiegel! Ergens in de slaapkamer, daar waar de toef perzik binnen enkele weken zal overkwast worden door aubergine en alweer taupemaardanwatlichter.
     
    Naast die sanitaire plaats op de eerste verdieping, papten wij tegelijkertijd beneden onze wc en hal in het nieuw.
    Bezige bijtjes, wij.
    Of zoals Hill het placht (wie hier plachtte zou schrijven is wel oerdom!) te verwoorden toen hij abusievelijk een fikse veeg aarderood op het plafond pletste : "Nounou, ik ben me er eentje!"
    Een zinsnede die hij ook graag gebruikte toen hij de pot turkoois omkieperde, of zijn voetzool toonde, helemaal bruin. 
    Eentje dat bijna zijn einde vond met zijn hoofd in de toiletpot!
    Teminste, dat had ik kunnen verwerkelijken als ik de magneetverf niet onbeheerd op het aanrecht had achtergelaten zodat een van de katten er een mooi spoor pootjes in de keuken mee kon trekken of wat beter had opgelet dat de kranten nog op hun juiste plaats op de vloer lagen, dan waren die piepkleine spetters over de hele grond ook vermeden.
    U begrijpt nu beter mijn eerste zin in het vorige stukje? De opperknoeiers?
    Ik zie het u denken : "Die zap en die moose, twee oelewappers bij elkaar." Maar in al ons haspelaarschap hielden we des te meer van elkaar. Doe het ons maar eens na!
     
    Een hele week spendeerden we in onze drie kleinste kamertjes, de hal en het toilet zijn minipaleisjes geworden, een magneetmuur (duh! vier lagen magneet en twee verf!) om u tegen te zeggen, kleurenpracht in al zijn facetten, een genot om er je behoeften te verwezelijken. 
     
    Wel spijtig dat het closet niet meer wil doorspoelen.

    05-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    02-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uitgekiende strategieën en hun verloop... afloop.

    "Als we nu eens de binnenkant van het huis en dan meer bepaald de muren, wat opfrissen met nieuwe kleuren?" poneerde hij droog en hij maakte gebruik van zijn mondsperring bij het laatste woord om er nog een snee volkoren in te smijten.
    De mijne nam de tegenovergestelde weg en verspreidde zich in gekauwde grauwe korrels overheen het tafelblad, vergezeld met een watzegjemenou-hoestbui. De verste speekselkruimels reikten net tot aan de tweeëntachtig kleurenkaartjes van de doe-het-zelf zaak die daar toevallig, geheel toevallig, al twee weken tentoongesteld lagen. In hoopjes van bij mekaar passende kleuren, eentje voor de badkamer, eentje voor de living, eentje voor de slaapkamer, eentje voor de wc beneden en de hal ernaast.
     
    Hem mijn eerste gedachte toebitsen : "Mijn oor!" of mijn tweede : "Ben je mal?" of derde : "Doe wat je niet laten kan!" leek me op dat moment niet echt een uitstekend begin om dit-project-om-te-bewijzen-dat-wij-ook-het-koppel-van-het-jaar-zijn-in-barre-omstandigheden aan te vatten, dus knikte ik flauw gedwee, onderwijl met mijn vingertop en aandacht de voormalige boterham met choco recuperende. Om tijd te winnen voor een klets onweerlegbare smoezen die hem de zin in verven zou doen vergaan. 
    Ik vond er geen.
    En uitgespuwd meel smaakt naar papperig karton.
     
    Maandag werd vooropgesteld.
    D-day waarbij onze efficiënte synergie zou ontaarden in een creatieve explosie, vereeuwigd in onze leefruimte.
    Eigenlijk omdat we zaterdag te lui waren en omdat zondag de winkel gesloten was.
     
    Halfslachtig probeerde ik nog een laatste poging oponthoud te veroorzaken en vertelde over V. wiens buurvrouw telkens een minnaar in huis pakt als er klusjes op te knappen vallen en daarna doet ze hetzelfde met de handige Harry, als een baksteen. Zo onschuldig dat het bijkans gemeen werd, keek ik Hill aan, maar hij gaf geen krimp, mijn gebetonneerde bink en sleurde me de auto in.
     
    "O, schat, ik moet nog wel snel eerst even langs de ziekenkas, ik wil je ook het kringloopcentrum tonen, stel je voor dat we een kastje voor de wc vinden aldaar, de Standaard mogen we niet overslaan - de bestelde dvd's van Wim Helsen en Nahib en nog wat - zijn toegekomen, een batterijtje voor dit horloge aanschaffen, en nu we hier toch zijn, laat ons even de Hema doorsnuisteren. En de Casa. En de Blokker. Kopje koffie drinken? Omdat wij zo'n bourgondisch mengvoegsel zijn, jij en ik? Winkelen met jou is leuk! Waarom doen we dat niet meer?
    Je bent ineens zo stil?
    De Gamma? Dat kan daarna toch ook nog?"
     
    In de Casa tussen de badkamermatten werd het hem te machtig.
    Dat lentegroen gecombineerd met frivool paars voor in de badkamer vond hij bij nadere bestudering van het winkelwaar toch maar niks.
    "Dat groen, dat groen is zo'n voorbijgestreefde kleur. Kijk eens hier, blauw met lichtbruin (of taupe, of donkerbeige, of hoe het ook heet) is dat niet mooi?"
    Ik liet me verleiden. Het kostte hem ruim een dozijn kusjes, een pak aaitjes en nog eens herhalen van zijn uitspraken over wat een prachtvrouw ik toch wel ben vooraleer ik overstag ging. Maar dat febel blauw werd wel vervangen door blauw met een vleugje groen erin. Ook verkrijgbaar in tapijtje. 
    Heel professioneel kochten we eerst onze accessoires voor op de vloer en zochten er later die dag een verfkaartje bij.
     
    Wij, schilders in spe, waren, alzo shoppend, kwistig omgesprongen met zijn vrije dag, dat we toch maar eerst wilden avondeten toen we thuiskwamen. Wat uiteraard niet belette dat we diezelfde avond onze pasverworven badkamerfoliekes wilden zien prijken in een hernieuwde omgeving.
    Het minste dat je van dat blauw kon zeggen was dat het toch wel heel heel heel erg blauw was. Het werkte op onze lachspieren. Lachblauw!
     
    - "Die kinderen gaan schrikken als ze terugkomen! We zeggen lekker niks, verrassing!"
    - "Ja verrassing, zo van : 'Wiens idee was het om dat schreeuwlelijk blauw te kiezen?"
    - "Ooo, fel fel! The blue lagoon! Eens je hier een bad neemt, wil je er nooit meer uit!"
    - "Zolang je mij maar niet gaat vergelijken met dinkske, zegheteens, Brooke Shields, is het allang goed."
    - "Ok. Peppi en Kokki op hun schuit dan." 
    - "Mmmm."
     
    Het bruin was nog veel beter!
    Vooral toen het zich uitgesmeerd op de muur bevond.
    Gelachen!
    Gegierd!
    Gebulderd!
    Het trok op niks.
    Maar dan ook echt op niks. Of het moest op iets afzichtelijks saais zijn. Emiel Goelen bijvoorbeeld.
    "U kijkt toch ook?" Alsof we hiernaast konden kijken... 
     
    - "Mag ik mijn woorden over het bad daarstraks nog terugtrekken? Niemand gaat hier willen liggen weken."
    - "Zo'n schijtkleur... ook grote boodschappen zullen gestimuleerd worden in rapte."
    - "Jaja, de kinders zullen verschieten!"
    - "Wat nu?"
    - "Iedere keer lachen als we hier binnenkomen!"
    - "Onze tanden poetsen met onze ogen dicht."
    - "Het is afschuwelijk!"
    - "Ja! Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaaa!!"
     
    Best geinig, zo'n relatietestje! 

    02-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    01-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Temptation Island voor beginnelingen

    Wij zijn knoeiers!
    Wat zeg ik? Wij zijn opperknoeiers, ze zouden er een nieuw woord voor moeten uitvinden, eentje dat onze status van modderen zou kunnen benaderen.
    Zie ons zitten, ja daar op die bovenste plank, lustig en dartel zwaaiend naar u daar beneden, want - laat daar geen misverstanden over ontstaan - wij zijn wel leuke prutsers. Ook al klungelen we hemel en aarde in een platte knoop, dat gaat nog steeds gepaard met enige joligiteiten. Onze diepste aard kunnen we niet verstoppen.
     
    Hoe dat zover is gekomen?
    Nou, ergens tijdens een ontbijt dat we omstreeks de middag degusteerden, besloten we dat het maar eens uit moest zijn met die wittebroodsweken. Kussen, kirren en kwibselen is fijn, maar nu werd een intermezzo ingelast om mijn afgesleten lippen terug te laten aangroeien.
     
    Hill stelde een relatietestje voor.
    Oeoeoeoe... relatietestjes staan erom bekend funest te eindigen.
    Voorzichtigjes liet ik hem weten dat fratsen alla Temptation Island niet echt mijn ding zijn. Ik kan geen drank aan. En ook geen venten in string. In zulke gevallen combineer ik beide en braak ik zijn veter vol. Het idee dat mijn moose omstrengeld zou worden door tochtworsten met tentakels voorzien van natte zuignappen deed me ook niet meteen zo'n luchtsprong met voetentik links en voetentik rechts maken.
     
    Het werd een ander relatietestje.
    Eentje dat maakt dat de tijd om nog letters te produceren in verhaaltjesvorm danig inkrimpt.
    Tot ik u uit uw ongewisse laat, mag u nog even speculeren wat die schatterd nu weer verzonnen heeft om te bewijzen dat onze vereniging er eentje is van het harde soort, eentje dat niet stuk te krijgen is.
     
    Maar doorspekt met knoeien dus.
    En ik ben geradbraakt.
    Maar geslaagd zijn we! 

    01-03-2007, 07:13 geschreven door zapnimf  


    25-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Steenhard

    Je stenen des aanstoots,
    je kloeg ze, met been en verve.
    Ik, dommer dan een ezel,
    wilde je rots zijn,
    bereikbaar in de branding.
     
    Iemand werpt nu een eerste steen,
    ketsend op je oppervlak van leugens.
    Hij ligt op mijn maag.
    Keihard.
     

    25-02-2007, 20:39 geschreven door zapnimf  


    22-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De fixatie voor de Fixkes niet gefikst krijgen

    - "Willen we eens naar de Fixkes gaan kijken, ze komen twee keer in onze buurt."
    - "Fixkes? Fixkes? Wat is dat? Klinkt als een lading klusjesmannen."
    - "Moh moh moh!"
       zingt : 
       "En al wa ge zegt, da waarde zelf
       me uw broek in den helft.
       Het was zo simpel allemaal
       zo simpel allemaal
       zo simpel als 'k vraaghetaan." 
     
    Hij kijkt naar mij alsof hij net onder de Schotse rok heeft geloerd van Prince Charles... en Camilla daar per ongeluk een kopstoot gaf.
     
    - "Ewel? Dat nummer dat ze tegenwoordig zo pluggen op Stubru?"
     
    - "Wanneer lief, vind ik nog tijd om naar de radio te luisteren? Als ik thuiskom word ik meteen in jullie vijfkoppige chaos gesmeten tot slapenstijd."
     
    "Er was nog gene gsm, gene vtm
       en niemand die Hannibal of Murdock wilde zen..."
     
    - "Jawèèèl... ik wás altijd Murdock!" (simuleert een gevecht met een sok en rammelt feilloos heel het begin van the A-team af.)
     
    - "Mooi schat, mooi... wil ik dan kaarten bestellen voor de Fixkes?"
     
     "Ja jongens, we zagen het groot,
      we wieren allemaal profvoetballer of piloot
      en haten was nog geen nationale sport
      alleen misschien die koteletten op ons bord..."
     
    - "Ooo, te laat... 't is uitverkocht."
     
    ------------------------------------------------------------------------------------
     
    Ze klonken uit het tweede leerjaar... de tonen van de Fixkes.
    Knutselen is en passant muziek beluisteren.
    Ik kon het niet laten.
    Op zijn juffrouws danste ik de klas binnen.
    Op zijn juffrouws zou ik die klein mannen nog een paar weetjes meegeven.
    Ik zong een paar regels mee en vroeg : "Wie zingt dat? Uh uh?"
    Vijfentwintig kinders in koor : "De Fixkes!!"
    "O? Dat weten jullie al? Maar weten jullie ook dat twee ervan hier nog op school hebben gezeten?" Terwijl ik wat misplaatst chauvinistisch snoof.
    "Maar juf zap toch", Ward sprong volleerd ADHD-erig hoger dan mijn decolleté, "dat is het groepje van mijn nonkel, tuurlijk weten wij dat allemaal!" 
    Wat scheel kijkend, slikte ik nog net in : "Bezorg mij dan eens twee vrijkaarten, knul." en dwong mezelf de rest van de middag aan te vatten.
     
    ---------------------------------------------------------------------------------------
     
    Na SveN, Dominiek, Aardvarksken huppel ik wat achterop met mijn reclame, maar wat belet me?

     

    22-02-2007, 10:21 geschreven door zapnimf  


    21-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Logeren, spelen, afspreken en logeren

    zoonzap : Mamaaaa, niet vergeten dat Simon vandaag komt spelen en logeren hè.
    krulzap en oudste zap : Ooooh, mogen Sarah en Sofie (Simons zussen) dan ook blijven overnachten?
    mama : Bwaja.
    Telefonie wordt aangewend.
    oudste zap : Ze kunnen niet... verplichtingen.
    minizap : Mag ik naar Karen van achter de hoek bellen? Of ze mag komen?
    mama : Bwaja.
    zoonzap en Simon : Mogen wij gaan zwemmen?
    mama : Bwaja.
    krulzap : Noemi (buurmeisje) is hier, mag ze straks blijven slapen?
    mama : Bwaja.
    krulzap : Anthony is hier, hij vraagt waar zoonzap is en of hij kan langskomen of bellen straks.
    minizap : Karen en ik gaan naar Karen spelen... tot straks!
    oudste zap : Is 't goed dat ik naar het winkelcentrum fiets? Ik heb daar afgesproken met die en die en die.
    mama : Bwaja, voor het donker terug thuis.
    oudste zap : Ik heb Sydney en Evi meegebracht, mogen die straks blijven slapen?
    mama : Bwaja.
    oudste zap : O, ze mogen niet, ze hebben naar huis gebeld.
    Etenstijd.
    mama : Krulzap, bel Karen een keer, minizap moet komen eten.
    Telefoon terug van minizap : mama, wil jij mij komen halen? Het is al donker en ik heb geen licht op mijn fiets.
    Nog eens telefoon van minizap : mama, mag ik straks bij Karen blijven slapen?
    mama : Bwaja. Bwaja.
    krulzap : O, ik moet om kwart over zes bij Noemi wezen, ik mag mee naar haar turnkring. Mag toch hè mama?
    mama : Bwaja.
    krulzap met hangende pootjes terug : de auto zat al vol, maar om half negen komt Noemi naar hier slapen.
    minizap : Ik heb mijn koffertje ingepakt, rij jij even mee naar Karen?
    mama : Bwaja.
     
    Ongelooflijk ontspannend, zo'n krokusvakantie.
     

    21-02-2007, 14:13 geschreven door zapnimf  


    20-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

    Kent u deze nog?
    Boggle, het woordspel waarbij je kubusletters in een meestal onmogelijke combinatie klutst om er de volgende drie minuten, geholpen door een zandloper, er kwantitatief de meest ridicule woorden uit te puren.
     
    Lol - kloof - roe - floer - kloef - kool - roof - lor - floor - flor - oor - rook - look - fok - loof - lok - rel - rek - lel - foor - rol...
    Folklore!
     
    Folklore!
    Als in... terug naar Oosterdonkje spelen.
    Daarmee zou ik hem zondag confronteren, mijn West-Vlaming die geen lor kent van het jaarlijks terugkerend gebruik in de zes overgebleven polderdorpen in het Antwerpse. Vanop een knol een ganzenkop uit het hoog bengelende kadaver trekken dat is. Door een stel boerenzonen in de floor (ahum) van hun leven.
     
    Dat ik dat schouwspel zelf voor het laatst zag als veertienjarige, verzweeg ik. Alsook dat mijn teer, door Gaia - of een voorloper ervan - geïndoctrineerd hartje mij toen opdroeg van een rel weg te geven met een kruis en een bussel look tegen zoveel duivelse praktijken. "Loof de Heer!" brulde ik nog net voor een overbodig verenigingslid van de plaatselijke ganzenrijders mij hardhandig op mijn stalen ros zwiepte en ik met een fameuze trap van het spektakel verwijderd werd. Ik rondde het geheel af met een stoere fok-joe middelvinger, nog verstrengeld in het netje van de look. Buiten hun gezichtveld weliswaar, er zijn grenzen aan de stoutmoedigheid van een activist.
     
    Jeugdige idealen. Af en toe ontgroei je ze. Als je geheugen faalt bij het ouder worden bijvoorbeeld. En het uiteenrijten van gevogelte je ineens een pittoreske traditie lijkt, die je je nieuwbakken lief en je kinders toch eens moet tonen. Ze hadden er na het verscheuren van de gebraden kip wel  oor naar.
     
    Een stel Flor Koninckxen had vakkundig zomaar eventjes de hoofdstraat naar de autosnelweg afgesloten om dat evenement erop te laten doorgaan. Oude volksgebruiken spelen nog wel degelijk een niet te onderschatten rol in deze vroegere wingewesten van landbouwprodukten. Het sop is de kool meer dan waard, zeg maar. De volkstoeloop bewees het.
    Temidden datzelfde volk kwamen we driekwart van de schoolpopulatie tegen. Hun vaders, ooms, geburen en kennissen zaten ergens op een fors boerenpaard aan de andere kant van de nadarhekken. Die vervingen de verdwenen boerenzonen, de nepkloefkappers!
    Het enige dat ze zowat gemeen hadden met mekaar was hun omvang. Allen gezegend met welgevormde stootkussens omheen middel en kin, ontstaan op biologische wijze door het nuttigen van natuurprodukten als mout, hop, gist. Echte gezondheidsfreaks, die rijders!
    Zowel zijzelf als het dier onder hen waren getooid in geel en blauw floer(s), de kleuren van hun drankgilde, 'ganzenrijdersvereniging' geheten voor de niet ingewijden.  
     
    Accidenten de parcours werden voor de lol geënsceneerd, waarna frivole verpleegstertjes de gevallen ruiters weer oplapten met jenever als wondermiddel, kwistig geaccentueerd met windels, pleisters en mercurochroom.   
    Op een verhoogje scandeerde een authentieke polderbewoner de bedragen die de middenstand veil had voor een streepje reclame doorheen de microfoon, zijn articulatie al wat onderhevig aan de invloed van de drank.
    Die bijeengesprokkelde valuta's zouden zich over enkele uren omvormen tot goudgekleurd gerstenat, gratis verstrekt door de winnaar-koning, die zijn geldpot tot diep in de nacht er op die manier doordraait. Foor vieren in de hoogste graad, kortom. 
    Kwestie van de wederopbouw van het lichaam, geroofbouwd door de geleverde immense sportprestatie, te voltooien. 
     
    De twee meegebrachte kinderen genoten. Ieder op hun eigen manier.
    Zoonzap, thans liefhebber van horror op zowel muzikaal als op filmisch vlak, dichtte die kloof met het reële leven door zichzelf en zijn gevonden vriendjes een uitstekend uitzicht te bemachtigen op de roe waaraan de gans zometeen een kopje kleiner gemaakt zou worden, o hoogtepunt! Krulzapje flaneerde hinkstapspringend van de ene naar de andere knol, ze allen zonder uitzondering 'lief paardje' noemend, om ze over het hek heen op te laden met haar aaitjes tot de volgende ronde. 
    Ene Gerrit, volgens mijn infobron en tevens collega, trok van vertedering de papieren bloemen van zijn beest en stak ze in een lok van mijn op een na jongste. Die vanaf dan vurig supporterde voor haar favoriet.
    Wij lurkten soep, babbelden onszelf wat in het wilde weg en keken halvelings naar de boerentraditie.
     
    Met het oog op dit informatief blogstukje - alles voor mijn lezers - ondervroeg ik bovenstaande kleuterjuf, ook in ganzenrijdersuniform, gezien ze kans maakte op vereeuwiging in de annalen als haar gemaal koning werd, over de twee rijders in groen kostuum. De boetemeesters volgens haar, die euh... euh... sorry, bij die uitleg werd ik even afgeleid door moose die van vreugde over zoveel folklore even aan mijn lel sabbelde. De twee ruiters in zwart pak, dat waren dan weer de beschermheren van de koning. De voorzitter stond ergens middenin het gewoel onduidelijke dingen te doen met gele bonnetjes, maar die uiteenzetting ging verloren in de wedstrijd want plots merkten we een omslaan van de sfeer.
     
    De rek zat in de nek. Het was zover. Diegenen op de rug van een paard, stelden zich in rijen op, telden hun plaats erin en berekenden koortsig hun kansen tot het koningschap ganzenrijden van 2007. 
    Eén. De voorheen keuvelende menigte schaarde zich massaal tegen de omrastering.
    Twee. Ademhalen werd overgeslagen.
    Drie. Stilte ontstond.
    Vier. Een honderdenkoppige "Oooooooooh" doorbrak ze weer, want nog slechts wild wiegend aan één pees was het net niet gelukt van de kop eraf te trekken.
    Vijf. Hij riep : "Deze is voor mij!", gaf zijn gezel de sporen en reed als koning die galg voorbij.
    Alleman juichte. Wij deden mee, gedragen door het gejoel, sterker dan onszelf.
     
    De koning werd rondgedragen op tientallen schouders, de vent aan de micro lalde dat het te spenderen geld ondertussen ettelijke duizenden euro's bedroeg, mannen op knollen sleurden hun kleinste familieleden mee op het zadel en completeerden de chaos van armen en benen in de lucht. Krulzap ging ostentatief in de buurt van Gerrit staan, in een houding waar de hoop tot een ritje vanaf straalde. Gerrit was echter geen kinderkenner en interpreteerde haar smeekbede niet naar behoren. Ze kreeg nog een versiersel van lief paardje. 
     
    Wij vergaten een moment dat de ganzenrijders eigenlijk een gebundelde machobende is, die na één ochtendje paardenrijles om te lachen, op een zondag met halfvasten mag demonstreren hoe je de kop van een dode gans trekt, als alibi om een hele nacht de polonaise te dansen met een stuk in je kraag en keerden met een tevreden folkloristisch gevuld gemoed terug naar huis.
    Om Debby en Nancy te gaan kijken, ook een volkscultuurverschijnsel.       
     

    20-02-2007, 11:47 geschreven door zapnimf  


    19-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een fansessie tussen de middag

    Een Colruyt tijdens de middag van een werkdag.
    Iedereen keek naar mij.
    Iedereen bewonderde mij.
    De ogen op mijn rug vingen de woorden van de omstaanders op : "Kijk daar, juf zap, die verrukkelijke nimf, hoe ze zich mengt onder ons, het gepeupel, om zomaar boodschappen te doen, wauw! Ze heeft nog voeling met het gewone volk"
    't Is te zeggen, de bewonderaars fluisterden, ik kon net niet horen welke bewoordingen ze gebruikten om mij lof toe te zegenen, maar het moet iets in die trant geweest zijn. 
    Minzaam glimlachte ik de toestromende massa toe. Voelde in mijn handtas of er nog ergens een verloren gewaande balpen in rondwaarde, want zometeen zouden de eerste blote buiken verschijnen, smachtend naar mijn zapse kribbel.
    Maar ze bleven beleefd, die opgevoede polderdorpbewoners... behalve eens wijzen en hun vrolijke blikken afwenden - ze kennen hun plaats - kon ik mijn voedingslijstje voor de komende dagen zonder noemenswaardige strubbelingen afwerken.
     
    Nog helemaal vol van de warme reacties van die eenvoudige mensen storm ik nog net op tijd het personeelslokaal binnen.
    - "Waar kom jij vandaan? Verhitter dan verhitst?"
    - "Even mijn commissies afgewerkt in de Colruyt."
    - "Zo??"
    - "Hoezo 'zo'?"
    - "Zap, je hebt je pyjama en kamerjas nog aan!"
    - "O? 't Is toch carnaval voor iets, niet? En daarbij, ik heb die drolgedraaide handdoek op mijn kop al afgedaan. Zou het iemand opgevallen zijn?" 

    19-02-2007, 08:14 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!