De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    05-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Veegje veegje overal, aanschouw de grootste klunzen van het heelal

    Er zijn grenzen aan lachen met je oogverblindende badkamer.
    Toen mijn oogpotlood en mascara voor de zoveelste keer weer uitgelopen was van het tranengelach, zapnimf de pandabeer zeg maar, en moose voorovergebogen liep van de pijn aan de buikspieren, ondernamen we actie.
    En wat voor een. 
    Een die van een pot 'voorbijgestreefd groen' zich verspreidde over de muur.
    Waarlijk een mannekesblad, drie muren in drie verschillende kleuren (de vierde is betegeld), maar ons gegibber ging over in iets dat goedgehumeurdheid doet kiemen. Met vreugde op de pot. Een aureool van glimlachjes, een waas van lente, een genezing voor een kleurenblinde, een parfum van knallend coloriet...
     
    Tot ik in de spiegel keek. Daar waar vroeger het wit op de muur met de toef perzik erin mijn vel in de weerspiegeling de vergelijking doorstond met die van een babykontje (zonder luieruitslag welteverstaan), verschenen er nu allemaal rode plekken op het gelaat. Wie, zoals ik, een kennis heeft die kleurengeconsuleer heeft gecursusd, weet dat groen voor zomertypes als ik te vermijden is. Echt wel!
    Maar ik heb nog een spiegel! Ergens in de slaapkamer, daar waar de toef perzik binnen enkele weken zal overkwast worden door aubergine en alweer taupemaardanwatlichter.
     
    Naast die sanitaire plaats op de eerste verdieping, papten wij tegelijkertijd beneden onze wc en hal in het nieuw.
    Bezige bijtjes, wij.
    Of zoals Hill het placht (wie hier plachtte zou schrijven is wel oerdom!) te verwoorden toen hij abusievelijk een fikse veeg aarderood op het plafond pletste : "Nounou, ik ben me er eentje!"
    Een zinsnede die hij ook graag gebruikte toen hij de pot turkoois omkieperde, of zijn voetzool toonde, helemaal bruin. 
    Eentje dat bijna zijn einde vond met zijn hoofd in de toiletpot!
    Teminste, dat had ik kunnen verwerkelijken als ik de magneetverf niet onbeheerd op het aanrecht had achtergelaten zodat een van de katten er een mooi spoor pootjes in de keuken mee kon trekken of wat beter had opgelet dat de kranten nog op hun juiste plaats op de vloer lagen, dan waren die piepkleine spetters over de hele grond ook vermeden.
    U begrijpt nu beter mijn eerste zin in het vorige stukje? De opperknoeiers?
    Ik zie het u denken : "Die zap en die moose, twee oelewappers bij elkaar." Maar in al ons haspelaarschap hielden we des te meer van elkaar. Doe het ons maar eens na!
     
    Een hele week spendeerden we in onze drie kleinste kamertjes, de hal en het toilet zijn minipaleisjes geworden, een magneetmuur (duh! vier lagen magneet en twee verf!) om u tegen te zeggen, kleurenpracht in al zijn facetten, een genot om er je behoeften te verwezelijken. 
     
    Wel spijtig dat het closet niet meer wil doorspoelen.

    05-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    02-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uitgekiende strategieën en hun verloop... afloop.

    "Als we nu eens de binnenkant van het huis en dan meer bepaald de muren, wat opfrissen met nieuwe kleuren?" poneerde hij droog en hij maakte gebruik van zijn mondsperring bij het laatste woord om er nog een snee volkoren in te smijten.
    De mijne nam de tegenovergestelde weg en verspreidde zich in gekauwde grauwe korrels overheen het tafelblad, vergezeld met een watzegjemenou-hoestbui. De verste speekselkruimels reikten net tot aan de tweeëntachtig kleurenkaartjes van de doe-het-zelf zaak die daar toevallig, geheel toevallig, al twee weken tentoongesteld lagen. In hoopjes van bij mekaar passende kleuren, eentje voor de badkamer, eentje voor de living, eentje voor de slaapkamer, eentje voor de wc beneden en de hal ernaast.
     
    Hem mijn eerste gedachte toebitsen : "Mijn oor!" of mijn tweede : "Ben je mal?" of derde : "Doe wat je niet laten kan!" leek me op dat moment niet echt een uitstekend begin om dit-project-om-te-bewijzen-dat-wij-ook-het-koppel-van-het-jaar-zijn-in-barre-omstandigheden aan te vatten, dus knikte ik flauw gedwee, onderwijl met mijn vingertop en aandacht de voormalige boterham met choco recuperende. Om tijd te winnen voor een klets onweerlegbare smoezen die hem de zin in verven zou doen vergaan. 
    Ik vond er geen.
    En uitgespuwd meel smaakt naar papperig karton.
     
    Maandag werd vooropgesteld.
    D-day waarbij onze efficiënte synergie zou ontaarden in een creatieve explosie, vereeuwigd in onze leefruimte.
    Eigenlijk omdat we zaterdag te lui waren en omdat zondag de winkel gesloten was.
     
    Halfslachtig probeerde ik nog een laatste poging oponthoud te veroorzaken en vertelde over V. wiens buurvrouw telkens een minnaar in huis pakt als er klusjes op te knappen vallen en daarna doet ze hetzelfde met de handige Harry, als een baksteen. Zo onschuldig dat het bijkans gemeen werd, keek ik Hill aan, maar hij gaf geen krimp, mijn gebetonneerde bink en sleurde me de auto in.
     
    "O, schat, ik moet nog wel snel eerst even langs de ziekenkas, ik wil je ook het kringloopcentrum tonen, stel je voor dat we een kastje voor de wc vinden aldaar, de Standaard mogen we niet overslaan - de bestelde dvd's van Wim Helsen en Nahib en nog wat - zijn toegekomen, een batterijtje voor dit horloge aanschaffen, en nu we hier toch zijn, laat ons even de Hema doorsnuisteren. En de Casa. En de Blokker. Kopje koffie drinken? Omdat wij zo'n bourgondisch mengvoegsel zijn, jij en ik? Winkelen met jou is leuk! Waarom doen we dat niet meer?
    Je bent ineens zo stil?
    De Gamma? Dat kan daarna toch ook nog?"
     
    In de Casa tussen de badkamermatten werd het hem te machtig.
    Dat lentegroen gecombineerd met frivool paars voor in de badkamer vond hij bij nadere bestudering van het winkelwaar toch maar niks.
    "Dat groen, dat groen is zo'n voorbijgestreefde kleur. Kijk eens hier, blauw met lichtbruin (of taupe, of donkerbeige, of hoe het ook heet) is dat niet mooi?"
    Ik liet me verleiden. Het kostte hem ruim een dozijn kusjes, een pak aaitjes en nog eens herhalen van zijn uitspraken over wat een prachtvrouw ik toch wel ben vooraleer ik overstag ging. Maar dat febel blauw werd wel vervangen door blauw met een vleugje groen erin. Ook verkrijgbaar in tapijtje. 
    Heel professioneel kochten we eerst onze accessoires voor op de vloer en zochten er later die dag een verfkaartje bij.
     
    Wij, schilders in spe, waren, alzo shoppend, kwistig omgesprongen met zijn vrije dag, dat we toch maar eerst wilden avondeten toen we thuiskwamen. Wat uiteraard niet belette dat we diezelfde avond onze pasverworven badkamerfoliekes wilden zien prijken in een hernieuwde omgeving.
    Het minste dat je van dat blauw kon zeggen was dat het toch wel heel heel heel erg blauw was. Het werkte op onze lachspieren. Lachblauw!
     
    - "Die kinderen gaan schrikken als ze terugkomen! We zeggen lekker niks, verrassing!"
    - "Ja verrassing, zo van : 'Wiens idee was het om dat schreeuwlelijk blauw te kiezen?"
    - "Ooo, fel fel! The blue lagoon! Eens je hier een bad neemt, wil je er nooit meer uit!"
    - "Zolang je mij maar niet gaat vergelijken met dinkske, zegheteens, Brooke Shields, is het allang goed."
    - "Ok. Peppi en Kokki op hun schuit dan." 
    - "Mmmm."
     
    Het bruin was nog veel beter!
    Vooral toen het zich uitgesmeerd op de muur bevond.
    Gelachen!
    Gegierd!
    Gebulderd!
    Het trok op niks.
    Maar dan ook echt op niks. Of het moest op iets afzichtelijks saais zijn. Emiel Goelen bijvoorbeeld.
    "U kijkt toch ook?" Alsof we hiernaast konden kijken... 
     
    - "Mag ik mijn woorden over het bad daarstraks nog terugtrekken? Niemand gaat hier willen liggen weken."
    - "Zo'n schijtkleur... ook grote boodschappen zullen gestimuleerd worden in rapte."
    - "Jaja, de kinders zullen verschieten!"
    - "Wat nu?"
    - "Iedere keer lachen als we hier binnenkomen!"
    - "Onze tanden poetsen met onze ogen dicht."
    - "Het is afschuwelijk!"
    - "Ja! Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaaa!!"
     
    Best geinig, zo'n relatietestje! 

    02-03-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    01-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Temptation Island voor beginnelingen

    Wij zijn knoeiers!
    Wat zeg ik? Wij zijn opperknoeiers, ze zouden er een nieuw woord voor moeten uitvinden, eentje dat onze status van modderen zou kunnen benaderen.
    Zie ons zitten, ja daar op die bovenste plank, lustig en dartel zwaaiend naar u daar beneden, want - laat daar geen misverstanden over ontstaan - wij zijn wel leuke prutsers. Ook al klungelen we hemel en aarde in een platte knoop, dat gaat nog steeds gepaard met enige joligiteiten. Onze diepste aard kunnen we niet verstoppen.
     
    Hoe dat zover is gekomen?
    Nou, ergens tijdens een ontbijt dat we omstreeks de middag degusteerden, besloten we dat het maar eens uit moest zijn met die wittebroodsweken. Kussen, kirren en kwibselen is fijn, maar nu werd een intermezzo ingelast om mijn afgesleten lippen terug te laten aangroeien.
     
    Hill stelde een relatietestje voor.
    Oeoeoeoe... relatietestjes staan erom bekend funest te eindigen.
    Voorzichtigjes liet ik hem weten dat fratsen alla Temptation Island niet echt mijn ding zijn. Ik kan geen drank aan. En ook geen venten in string. In zulke gevallen combineer ik beide en braak ik zijn veter vol. Het idee dat mijn moose omstrengeld zou worden door tochtworsten met tentakels voorzien van natte zuignappen deed me ook niet meteen zo'n luchtsprong met voetentik links en voetentik rechts maken.
     
    Het werd een ander relatietestje.
    Eentje dat maakt dat de tijd om nog letters te produceren in verhaaltjesvorm danig inkrimpt.
    Tot ik u uit uw ongewisse laat, mag u nog even speculeren wat die schatterd nu weer verzonnen heeft om te bewijzen dat onze vereniging er eentje is van het harde soort, eentje dat niet stuk te krijgen is.
     
    Maar doorspekt met knoeien dus.
    En ik ben geradbraakt.
    Maar geslaagd zijn we! 

    01-03-2007, 07:13 geschreven door zapnimf  


    25-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Steenhard

    Je stenen des aanstoots,
    je kloeg ze, met been en verve.
    Ik, dommer dan een ezel,
    wilde je rots zijn,
    bereikbaar in de branding.
     
    Iemand werpt nu een eerste steen,
    ketsend op je oppervlak van leugens.
    Hij ligt op mijn maag.
    Keihard.
     

    25-02-2007, 20:39 geschreven door zapnimf  


    22-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De fixatie voor de Fixkes niet gefikst krijgen

    - "Willen we eens naar de Fixkes gaan kijken, ze komen twee keer in onze buurt."
    - "Fixkes? Fixkes? Wat is dat? Klinkt als een lading klusjesmannen."
    - "Moh moh moh!"
       zingt : 
       "En al wa ge zegt, da waarde zelf
       me uw broek in den helft.
       Het was zo simpel allemaal
       zo simpel allemaal
       zo simpel als 'k vraaghetaan." 
     
    Hij kijkt naar mij alsof hij net onder de Schotse rok heeft geloerd van Prince Charles... en Camilla daar per ongeluk een kopstoot gaf.
     
    - "Ewel? Dat nummer dat ze tegenwoordig zo pluggen op Stubru?"
     
    - "Wanneer lief, vind ik nog tijd om naar de radio te luisteren? Als ik thuiskom word ik meteen in jullie vijfkoppige chaos gesmeten tot slapenstijd."
     
    "Er was nog gene gsm, gene vtm
       en niemand die Hannibal of Murdock wilde zen..."
     
    - "Jawèèèl... ik wás altijd Murdock!" (simuleert een gevecht met een sok en rammelt feilloos heel het begin van the A-team af.)
     
    - "Mooi schat, mooi... wil ik dan kaarten bestellen voor de Fixkes?"
     
     "Ja jongens, we zagen het groot,
      we wieren allemaal profvoetballer of piloot
      en haten was nog geen nationale sport
      alleen misschien die koteletten op ons bord..."
     
    - "Ooo, te laat... 't is uitverkocht."
     
    ------------------------------------------------------------------------------------
     
    Ze klonken uit het tweede leerjaar... de tonen van de Fixkes.
    Knutselen is en passant muziek beluisteren.
    Ik kon het niet laten.
    Op zijn juffrouws danste ik de klas binnen.
    Op zijn juffrouws zou ik die klein mannen nog een paar weetjes meegeven.
    Ik zong een paar regels mee en vroeg : "Wie zingt dat? Uh uh?"
    Vijfentwintig kinders in koor : "De Fixkes!!"
    "O? Dat weten jullie al? Maar weten jullie ook dat twee ervan hier nog op school hebben gezeten?" Terwijl ik wat misplaatst chauvinistisch snoof.
    "Maar juf zap toch", Ward sprong volleerd ADHD-erig hoger dan mijn decolleté, "dat is het groepje van mijn nonkel, tuurlijk weten wij dat allemaal!" 
    Wat scheel kijkend, slikte ik nog net in : "Bezorg mij dan eens twee vrijkaarten, knul." en dwong mezelf de rest van de middag aan te vatten.
     
    ---------------------------------------------------------------------------------------
     
    Na SveN, Dominiek, Aardvarksken huppel ik wat achterop met mijn reclame, maar wat belet me?

     

    22-02-2007, 10:21 geschreven door zapnimf  


    21-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Logeren, spelen, afspreken en logeren

    zoonzap : Mamaaaa, niet vergeten dat Simon vandaag komt spelen en logeren hè.
    krulzap en oudste zap : Ooooh, mogen Sarah en Sofie (Simons zussen) dan ook blijven overnachten?
    mama : Bwaja.
    Telefonie wordt aangewend.
    oudste zap : Ze kunnen niet... verplichtingen.
    minizap : Mag ik naar Karen van achter de hoek bellen? Of ze mag komen?
    mama : Bwaja.
    zoonzap en Simon : Mogen wij gaan zwemmen?
    mama : Bwaja.
    krulzap : Noemi (buurmeisje) is hier, mag ze straks blijven slapen?
    mama : Bwaja.
    krulzap : Anthony is hier, hij vraagt waar zoonzap is en of hij kan langskomen of bellen straks.
    minizap : Karen en ik gaan naar Karen spelen... tot straks!
    oudste zap : Is 't goed dat ik naar het winkelcentrum fiets? Ik heb daar afgesproken met die en die en die.
    mama : Bwaja, voor het donker terug thuis.
    oudste zap : Ik heb Sydney en Evi meegebracht, mogen die straks blijven slapen?
    mama : Bwaja.
    oudste zap : O, ze mogen niet, ze hebben naar huis gebeld.
    Etenstijd.
    mama : Krulzap, bel Karen een keer, minizap moet komen eten.
    Telefoon terug van minizap : mama, wil jij mij komen halen? Het is al donker en ik heb geen licht op mijn fiets.
    Nog eens telefoon van minizap : mama, mag ik straks bij Karen blijven slapen?
    mama : Bwaja. Bwaja.
    krulzap : O, ik moet om kwart over zes bij Noemi wezen, ik mag mee naar haar turnkring. Mag toch hè mama?
    mama : Bwaja.
    krulzap met hangende pootjes terug : de auto zat al vol, maar om half negen komt Noemi naar hier slapen.
    minizap : Ik heb mijn koffertje ingepakt, rij jij even mee naar Karen?
    mama : Bwaja.
     
    Ongelooflijk ontspannend, zo'n krokusvakantie.
     

    21-02-2007, 14:13 geschreven door zapnimf  


    20-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

    Kent u deze nog?
    Boggle, het woordspel waarbij je kubusletters in een meestal onmogelijke combinatie klutst om er de volgende drie minuten, geholpen door een zandloper, er kwantitatief de meest ridicule woorden uit te puren.
     
    Lol - kloof - roe - floer - kloef - kool - roof - lor - floor - flor - oor - rook - look - fok - loof - lok - rel - rek - lel - foor - rol...
    Folklore!
     
    Folklore!
    Als in... terug naar Oosterdonkje spelen.
    Daarmee zou ik hem zondag confronteren, mijn West-Vlaming die geen lor kent van het jaarlijks terugkerend gebruik in de zes overgebleven polderdorpen in het Antwerpse. Vanop een knol een ganzenkop uit het hoog bengelende kadaver trekken dat is. Door een stel boerenzonen in de floor (ahum) van hun leven.
     
    Dat ik dat schouwspel zelf voor het laatst zag als veertienjarige, verzweeg ik. Alsook dat mijn teer, door Gaia - of een voorloper ervan - geïndoctrineerd hartje mij toen opdroeg van een rel weg te geven met een kruis en een bussel look tegen zoveel duivelse praktijken. "Loof de Heer!" brulde ik nog net voor een overbodig verenigingslid van de plaatselijke ganzenrijders mij hardhandig op mijn stalen ros zwiepte en ik met een fameuze trap van het spektakel verwijderd werd. Ik rondde het geheel af met een stoere fok-joe middelvinger, nog verstrengeld in het netje van de look. Buiten hun gezichtveld weliswaar, er zijn grenzen aan de stoutmoedigheid van een activist.
     
    Jeugdige idealen. Af en toe ontgroei je ze. Als je geheugen faalt bij het ouder worden bijvoorbeeld. En het uiteenrijten van gevogelte je ineens een pittoreske traditie lijkt, die je je nieuwbakken lief en je kinders toch eens moet tonen. Ze hadden er na het verscheuren van de gebraden kip wel  oor naar.
     
    Een stel Flor Koninckxen had vakkundig zomaar eventjes de hoofdstraat naar de autosnelweg afgesloten om dat evenement erop te laten doorgaan. Oude volksgebruiken spelen nog wel degelijk een niet te onderschatten rol in deze vroegere wingewesten van landbouwprodukten. Het sop is de kool meer dan waard, zeg maar. De volkstoeloop bewees het.
    Temidden datzelfde volk kwamen we driekwart van de schoolpopulatie tegen. Hun vaders, ooms, geburen en kennissen zaten ergens op een fors boerenpaard aan de andere kant van de nadarhekken. Die vervingen de verdwenen boerenzonen, de nepkloefkappers!
    Het enige dat ze zowat gemeen hadden met mekaar was hun omvang. Allen gezegend met welgevormde stootkussens omheen middel en kin, ontstaan op biologische wijze door het nuttigen van natuurprodukten als mout, hop, gist. Echte gezondheidsfreaks, die rijders!
    Zowel zijzelf als het dier onder hen waren getooid in geel en blauw floer(s), de kleuren van hun drankgilde, 'ganzenrijdersvereniging' geheten voor de niet ingewijden.  
     
    Accidenten de parcours werden voor de lol geënsceneerd, waarna frivole verpleegstertjes de gevallen ruiters weer oplapten met jenever als wondermiddel, kwistig geaccentueerd met windels, pleisters en mercurochroom.   
    Op een verhoogje scandeerde een authentieke polderbewoner de bedragen die de middenstand veil had voor een streepje reclame doorheen de microfoon, zijn articulatie al wat onderhevig aan de invloed van de drank.
    Die bijeengesprokkelde valuta's zouden zich over enkele uren omvormen tot goudgekleurd gerstenat, gratis verstrekt door de winnaar-koning, die zijn geldpot tot diep in de nacht er op die manier doordraait. Foor vieren in de hoogste graad, kortom. 
    Kwestie van de wederopbouw van het lichaam, geroofbouwd door de geleverde immense sportprestatie, te voltooien. 
     
    De twee meegebrachte kinderen genoten. Ieder op hun eigen manier.
    Zoonzap, thans liefhebber van horror op zowel muzikaal als op filmisch vlak, dichtte die kloof met het reële leven door zichzelf en zijn gevonden vriendjes een uitstekend uitzicht te bemachtigen op de roe waaraan de gans zometeen een kopje kleiner gemaakt zou worden, o hoogtepunt! Krulzapje flaneerde hinkstapspringend van de ene naar de andere knol, ze allen zonder uitzondering 'lief paardje' noemend, om ze over het hek heen op te laden met haar aaitjes tot de volgende ronde. 
    Ene Gerrit, volgens mijn infobron en tevens collega, trok van vertedering de papieren bloemen van zijn beest en stak ze in een lok van mijn op een na jongste. Die vanaf dan vurig supporterde voor haar favoriet.
    Wij lurkten soep, babbelden onszelf wat in het wilde weg en keken halvelings naar de boerentraditie.
     
    Met het oog op dit informatief blogstukje - alles voor mijn lezers - ondervroeg ik bovenstaande kleuterjuf, ook in ganzenrijdersuniform, gezien ze kans maakte op vereeuwiging in de annalen als haar gemaal koning werd, over de twee rijders in groen kostuum. De boetemeesters volgens haar, die euh... euh... sorry, bij die uitleg werd ik even afgeleid door moose die van vreugde over zoveel folklore even aan mijn lel sabbelde. De twee ruiters in zwart pak, dat waren dan weer de beschermheren van de koning. De voorzitter stond ergens middenin het gewoel onduidelijke dingen te doen met gele bonnetjes, maar die uiteenzetting ging verloren in de wedstrijd want plots merkten we een omslaan van de sfeer.
     
    De rek zat in de nek. Het was zover. Diegenen op de rug van een paard, stelden zich in rijen op, telden hun plaats erin en berekenden koortsig hun kansen tot het koningschap ganzenrijden van 2007. 
    Eén. De voorheen keuvelende menigte schaarde zich massaal tegen de omrastering.
    Twee. Ademhalen werd overgeslagen.
    Drie. Stilte ontstond.
    Vier. Een honderdenkoppige "Oooooooooh" doorbrak ze weer, want nog slechts wild wiegend aan één pees was het net niet gelukt van de kop eraf te trekken.
    Vijf. Hij riep : "Deze is voor mij!", gaf zijn gezel de sporen en reed als koning die galg voorbij.
    Alleman juichte. Wij deden mee, gedragen door het gejoel, sterker dan onszelf.
     
    De koning werd rondgedragen op tientallen schouders, de vent aan de micro lalde dat het te spenderen geld ondertussen ettelijke duizenden euro's bedroeg, mannen op knollen sleurden hun kleinste familieleden mee op het zadel en completeerden de chaos van armen en benen in de lucht. Krulzap ging ostentatief in de buurt van Gerrit staan, in een houding waar de hoop tot een ritje vanaf straalde. Gerrit was echter geen kinderkenner en interpreteerde haar smeekbede niet naar behoren. Ze kreeg nog een versiersel van lief paardje. 
     
    Wij vergaten een moment dat de ganzenrijders eigenlijk een gebundelde machobende is, die na één ochtendje paardenrijles om te lachen, op een zondag met halfvasten mag demonstreren hoe je de kop van een dode gans trekt, als alibi om een hele nacht de polonaise te dansen met een stuk in je kraag en keerden met een tevreden folkloristisch gevuld gemoed terug naar huis.
    Om Debby en Nancy te gaan kijken, ook een volkscultuurverschijnsel.       
     

    20-02-2007, 11:47 geschreven door zapnimf  


    19-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een fansessie tussen de middag

    Een Colruyt tijdens de middag van een werkdag.
    Iedereen keek naar mij.
    Iedereen bewonderde mij.
    De ogen op mijn rug vingen de woorden van de omstaanders op : "Kijk daar, juf zap, die verrukkelijke nimf, hoe ze zich mengt onder ons, het gepeupel, om zomaar boodschappen te doen, wauw! Ze heeft nog voeling met het gewone volk"
    't Is te zeggen, de bewonderaars fluisterden, ik kon net niet horen welke bewoordingen ze gebruikten om mij lof toe te zegenen, maar het moet iets in die trant geweest zijn. 
    Minzaam glimlachte ik de toestromende massa toe. Voelde in mijn handtas of er nog ergens een verloren gewaande balpen in rondwaarde, want zometeen zouden de eerste blote buiken verschijnen, smachtend naar mijn zapse kribbel.
    Maar ze bleven beleefd, die opgevoede polderdorpbewoners... behalve eens wijzen en hun vrolijke blikken afwenden - ze kennen hun plaats - kon ik mijn voedingslijstje voor de komende dagen zonder noemenswaardige strubbelingen afwerken.
     
    Nog helemaal vol van de warme reacties van die eenvoudige mensen storm ik nog net op tijd het personeelslokaal binnen.
    - "Waar kom jij vandaan? Verhitter dan verhitst?"
    - "Even mijn commissies afgewerkt in de Colruyt."
    - "Zo??"
    - "Hoezo 'zo'?"
    - "Zap, je hebt je pyjama en kamerjas nog aan!"
    - "O? 't Is toch carnaval voor iets, niet? En daarbij, ik heb die drolgedraaide handdoek op mijn kop al afgedaan. Zou het iemand opgevallen zijn?" 

    19-02-2007, 08:14 geschreven door zapnimf  


    17-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The good, the bad and the wieldop

    "O zucht, hoe ga ik deze goeie daad weeral tot een goed einde brengen?" mijmer ik bij mezelf als ik de wieldop van mijn voorligger een heel eigen parcours zie afleggen dat afwijkt van zijn eigenaar en netjes het fietspad oprolt, daar een paar buitelingen maakt in de vlucht - zo'n trottoirrand is niet te onderschatten, zelfs al ben je een gebogen voorwerp dat al menig rondjes heeft meegedraaid - en na een paar harde knotsen en hobsen eindigt zijn rit met een vijfdubbele pirouette, het embleem van Opel zichtbaar naar boven.
     
    "Ik ben nooit bij de scouts geweest, ik mag goeie daden gerust overslaan als ik wil."
    "'t Is wel maar een Opel... ken ik eigenlijk toffe peren die zich per Opel van punt a naar punt b verplaatsen? Dachthetniet."
    "Jamaar, stel dat er net in dat ding een reservesleutel plakt."
    "Of dat die meneer, zich van niks bewust, heel veel belang hecht aan de afwerking van zijn banden. Het kan, het kan, er bestaan zulke lui."
    "Wat als drie weken geleden iemand mij er niet had op gewezen dat ik, reeds kilometers van het tankstation verwijderd, nog steeds rondbolde met een open tankklep, de dop nog op het deurtje bengelend? Hè zap? Denk daar eens aan!"
    "O God, ik ga me er gewoon bij moeten neerleggen dat ik nu eenmaal te goed ben voor deze wereld, dat ik moet leren leven met de druk der altijdhetbestedoenvooralleman. Ik kan dat aan, gelukkig ben ik een stabiel vrouwmens dat zulke gewichten kan torsen op d'r schouders." 
     
    Na een diep keelgeluid dat de achtervolging van de sukkelaar inluidt, trap ik het gaspedaal van mijn wauw'isch pronkstuk in, vergeet even dat we ons in een eng straatje bevinden waar de ene verkeersdrempel zich aan de andere rijgt, bedenk hoppend, huppend en met een protesterende maag dat die optie van die vaste stervormige velgen ipv wieldoppen aan mijn exemplaar misschien toch wel zijn nut hebben en ga over tot actie.
     
    Stap één : aandacht trekken van de rijdende mens voor mij.
    Ik toeter, ik fllikker met mijn lichten, ik imiteer een gravende mol met één poot (wat zoveel betekent als : ga aan de kant! Deze deerne kan uw leven redden! Althans als uw vrouw van het kwaaie type is en gehecht aan een wieldop. Of voor een slechte verstaander : ik zwem met een lamme arm!) Ik schud expressief met kop en haar en tuit mijn lippen tot een universeel 'STOP!'.
     
    Stap twee : hem daadwerkelijk aan de kant krijgen.
    Na mijn agressieve benaderingswijze, zie ik in zijn achteruitkijkspiegel twee verschrikte ogen die hem, averechts op mijn bedoeling, doen accelereren. Hij wil duidelijk niet op zijn gezicht getimmerd worden door een ongeduldige claxonerende macha.
    Het over een andere boeg gooiend, richt ik mijn beste spiegelzijdegezichtkant naar hem toe, glimlach wat toneeloverdreven lief, besef dat de kerel in spiegelbeeld moet liplezen en spreek hem zeer mondelijk opensperrend 'Eén één' toe.
    Daarna ga ik cirkeltjes in de lucht tekenen en wijzen naar een plek al ver achter ons.
    De stakkerd weet nog steeds niet van welk hout pijlen maken, maar het daagt hem stilaan dat ik niet het vechtgrage figuur ben dat hij dacht. Het duurt nog tweehonderd meter overtuigingskracht vooraleer zijn moed hem naar de kant dirigeert.
     
    Stap drie : situatie uitleggen en bedankjes in ontvangst nemen.
    Die type had de tegenwoordigheid van geest om te stoppen op een plaats alwaar ik aan de overkant mijn voertuig op een parkeerstrook kon invoegen. Zeer vriendelijk van hem.
    Nog niet helemaal gerust, opent hij zijn raampje op een kier en kijkt me wantrouwig aan. Alsof ik me daardoor uit het lood laat slaan. Een goeie daad vraagt om helemaal tot op het eind afgehaspeld te worden.
     
    - "Meneer, (schattige smoel trekkend), ik denk dat u daar waar ik u begon te betoeteren een wieldop hebt verloren." 
    - "???"
    - "Ja kijk, hier vooraan rechts ontbreekt er eentje."
     
    Vent keurt me geen blik meer waard, keert zijn vehikel, het mijne op een haar na missend en scheurt de richting uit vanwaar we komen.
     
    - "Graag gedaan hoor!"
     
    Beduusd staar ik wat naar mijn voeten, vervolgens naar de hemel.
    Gelukkig ben ik een stabiel vrouwmens dat ook groen kan grimassen.
    Waar ging ik ook alweer naartoe?
     

    17-02-2007, 11:15 geschreven door zapnimf  


    15-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Valentijn bis en bis

    Nog een Valentijn. In 1995.
     
    De zon scheen. Een sprankel vroege lente.
    Zij en ik wandelden hand in hand door de tuin. Zij op haar eerstejaarsbeentjes, nog wankel en onzeker. 
    De zon scheen. De weerkaatsing in mijn traan vormde een wiebelend lichtpuntje op mijn dochter.
    Ze koesterde en verwonderde zich in de ontluikende natuur.
    Ik keek naar haar. Met een glimlach die droefnis niet kon verbergen.
     
    In gedachten sprak ik haar toe : "Je zal nog even moeten wachten op een broertje of een zusje, schat. De baby in mama's buik is dood. Straks moet ik naar het ziekenhuis." 
     
    Tranen vielen verloren in het bos.
    Zij brabbelde voluit.
     
    -------------------------------------------------------------------
     
    Valentijn 2002.
    De eerste sinds ik verlaten was door hem waar ik de voorbije zeventien jaar mee doorgebracht had.
    Iemand die eigenlijk beseft wat een vreselijke dag, ook al vind je V-day eigenlijk maar een idioot commercieel gedoe, dat is voor diegenen die ongewild zonder partner door alle sores van de dag moeten? Net zo klote als een strandwandeling in je eentje maken en opmerken dat je omringd bent door enkel koppels die hand in hand hun toekomst inwandelen.
     
    Zo gedeprimeerd leegde ik die dag mijn brievenbus. Waarin ik een vijftiental handgeschreven enveloppen met mijn naam erop vond.
    Met kikkers en prinsen, allebei om te kussen.
    Met vijf vrijgezellen, geknipt uit de Flair, om een cv naartoe te sturen.
    Met wensen en toekomstvoorspellingen, alsof madame Zola zich enkel nog om mij bekommerde.
    Met lieve gedichtjes.
    Met tips om de ideale vent te strikken.
    De meesten anoniem. Driekwart in kleurige kalligrafie.
     
    Mijn vriendinnen, uit mijn verschillende sociale levens, hadden hetzelfde idee gehad om die arme zapnimf eens wat op te fleuren en los van mekaar mijn bus te vullen met hun vriendinnenliefde.  
    Hun actie heeft nog wekenlang voor hilariteit gezorgd.
     
    Wie ging er ook alweer gebukt onder zelfcompassie? 

    15-02-2007, 07:53 geschreven door zapnimf  


    14-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ir o nie bij val en tijn

    Yeah Valentijn

    We vieren a en mij... en mij... en mij...
    Mor soit, ik zen een maske, rap content.
    Veur mij gene platte commerciëlen brij
    of oepgefokt sentiment.

    't Is een pakske zonder gewicht!
    Wazitterin? Eindelijk da zonnebankabonnement!!?
    O? Nen ingepakte kus?
    Wazeddegijnaveurnevent?
    Oe zennekik ooit veur a gezwicht?!

    14-02-2007, 07:43 geschreven door zapnimf  


    13-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ulaanbaatargumenteren

    Quizzen is langs geen kanten aan mij besteed.
    Onder-, boven-, of zijkanten... ik brei er kop noch staart aan.
    Wat niet wegneemt dat ik, als ik er toch eens eentje onder ogen krijg, eentje dat 'De Pappenheimers heet bijvoorbeeld, het toch niet kan laten van de ons omringende lucht te bedoezelen met eerder uit die lucht gegrepen antwoorden dan dat ik er pal opzit. Allerminst spaar ik daarbij mijn decibels. Een ongeschreven wet in zapnimfland zegt dat gebrulde kennis, rappere kennis is.
    Mijn andere rappe kennis, die in de zetel ergens dicht tegen mij aan gevlijd zit, vormt zijn antwoorden met een gedecideerde precisie.
    Al goed, ik vind het fijn om een vrijer met een brede kennis te mogen beminnen, maar op competitieve momenten als deze is het niet minder dan ergerlijk :
     
    ik : (formuleer een blunder van formaat die, als ik niet in die depressie der onkunde wil blijven steken, alweer uit het geheugen gewist is.)
    hij : "Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha!" (met een blik van : wat ben je schattig als je dom doet.)
    ik : (gepikeerd) "Wat "Hahahahahah"?"
    ik : "Weet jij misschien alles, ja?"
    hij : "Mmtututmmmzzzff." (= sussende geluidjes)
    ik : "O o o, kijk eens aan... meneer de betweter... Wat is de hoofdstad van Mongolië? Huh? Huh?!"
    hij : "Euh... even denken..."
    ik : (Jubel jubel) "Dát weet je niet hein?"
    hij : "Ik denk... Oelan Bator."
    ik : "Hahahahahahaha, je houdt me voor de gek! Deze verzin je!" 
     
    De laptop wordt erbij gesleurd en ik lees op Wikipedia allerlei nog niet verworven kennis over Mongolië, maar vooral dat hij gelijk heeft.
     
    hij : "Mmtututmmmzzzff."
    ik : (Doe een Marty Feldman en draai mij braafjes en stil terug naar het televisiescherm.)
     
    Wil alstublieft niemand het in zijn hoofd halen van ons een 'Trivial Pursuit' cadeau te doen?
    Ik kan niet goed tegen mijn verlies.

    13-02-2007, 00:00 geschreven door zapnimf  


    12-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende

    Wereldleed genoeg.
    Dus schrijf ik over innerlijke pijnen.
    Binnenins onverdragelijk zeurend zeer op een zondagmiddag, het zou niet mogen zijn.
    Het voelt als doorligwonden aan de sudderende organen. Niet dat ik de indicaties van decubitus kan beschrijven, maar in mijn fantasie zouden die ongeveer zo kunnen manifesteren :
    niet gespaard van een geplette lever, tintelende nieren, een pancreas die de man met de (rubberen, we mogen ook niet overdrijven) hamer is tegengekomen.
     
    Voor de lezers die nu pas komen invallen, ik lig dus in bed en ik lig barslecht.
    Aan de binnenkant.
    Linkszij is goed voor twee minuten. Rechtszij zindert. Op de rug draaien geeft ook geen verlichting. Integendeel, de inhoud van de mens, onderhevig aan een allesomvattende gravitatie, het is geen pretje. Zo moet de wolf de verwisseling van de zes geitjes met kasseien ook ervaren hebben.
     
    Maar klagen? No way! Ik toch niet zeker? Zo zit ik niet in elkaar en al zit ik nu zelfs een beetje overhoop in elkaar, ik verbijt pijn in stilte. Of toch bijna. Een klein beetje info over mijn lijden wil ik misschien nog lossen... tegen Hill.
     
    Wat zeg je schat?
    Dat mijn vondst om een heel weekend deeveedeetjes kijken, boekjes lezen, een minimum aan lichaamsbeweging op die vier vierkante meter misschien toch niet mijn meest briljante idee was?
    Hmmz.
    Je hebt gelijk... trouwens, al eens onder die dekens geroken?
     
    Vervolgens spring ik recht, schud de ingewanden wat los en maak mij klaar om de namiddagvertoning van Vitalski nog te halen, wat verderop in zapdorp.
    Meteen voel ik mij kiplekker.  

    12-02-2007, 08:42 geschreven door zapnimf  


    09-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van joehoe naar boehoe-sneeuw

    De laatste kilometer tot school begint het te sneeuwen.
    Mijn zappies, vastgebonden op de achterbank, schokken de bolide op eigen kracht met sprongetjes per halve meter vooruit van exaltatie :
    " Het sneeuwt! Het sneeuwt! Hoeraaa! Hoebahoeba! Het sneeuwt!"
    Godsamminee, wat gaat dat geven als ze eens - ikzegmaarwat - een albino van het negroïde ras in het vizier krijgen... dan hup ik meteen over mijn voorganger in de file.
     
    Een donkergekleurde medemens, die hebben ze al eens bespied. Bij de kleedhokjes van het zwembad. Mijn mannelijk telgje, niet onbekend om zijn spontaan geuite oprispingen, schreeuwde me vanop tien meter afstand onbevangen toe : 
    " Eeey, kijk mama... een negertje!"
    En hij wees het onderwerp van zijn verbazing aan met een priemende vinger.
    Dat negertje de twee meter benaderde en reeds geruime tijd in de adolescentie verbleef, was hem in alle opwinding ontgaan. Alsook dat negertjes evenzeer recht op een zwembeurt hebben of dat negertjes in zapdorp het Nederlands ook machtig zijn.
    Negertje merkte dat zap met de grote bek zijn uitlating niet vanuit een van jongs af aan ingedrild xenofobisme haalde, maar gewoon uit een overbeschermd nest kwam waar falende ouders het nalieten van hun kweeksels wat wereldse kennis van zaken bij te brengen met bijbehorende politiek correcte woordenschat en glimlachte zijn tanden bloot.
    Die negertjes toch, soms zijn ze best ontwapenend.
     
    Maar dus.
    Het gejoel om de verse sneeuw geeft een vrij accuraat beeld van de taferelen die ik zo meteen op de speelplaats zou tegenkomen.
    Tegen de tijd van het ochtendlijk belsignaal heeft het dun laagje vlokken het speelterrein al herschapen in zelfgeschoven glijbaan, gemaakt door achterwerken van slachtoffers die door klasgenootjes een trek krijgen. En juffen, die te onoplettend zichzelf een weg naar de koffie in het personeelslokaal willen banen. Nuja, op mijn kont geraakte ik er ook. 
     
    Die middag valt het toezicht mij te beurt. Jodelahitie!
    Onze oudste leerlingen houden zich bezig met een lollig initiatief ; het bekogelen van fietsers, voetgangers en automobilisten die het wagen van zich te begeven binnen het bereik van hun sneeuwballen. Het valt mij pas op als een woedende chauffeur met opgestoken vuist aan de schoolpoort komt hangen. Luidruchtig en niet vriendelijk.
    Ik maan de buiten zichzelf tredende jonge garde aan van hun doelen te kiezen aan de binnenzijde van de rechthoek die de speelplaats omzoomt.
    Hoe ver de boog van een gemiddelde sneeuwbal reikt, moet je ze niet vragen, dat tuig van de richel, maar ze weten precies hoe ze met een vettig hoopje sneeuw je kunnen raken vanop twintig meter afstand.
    "Jij staat toch ook aan de juiste kant van de poort, juf?"
    Dit vraagt om middelen. Grove! Ik confisqueer een aftrekker uit de dichtsbijzijnde klas, hark nog malse sneeuw af het dak van de fietsenstalling, verzamel een selectief groepje handlangers die instaan voor de aanmaak van sneeuwkogels en een gevecht op leven en dood ontspint zich.
    Dolle sneeuwpret is dat!
     
    Of toch niet helemaal.
    Na een kwartier komen ze in drommen af : 
    "Juf, dat pokkejong steekt mijn kraag vol met sneeuw."
    " Ik heb een ijsbal tegen mijn neus gekregen." ("Leg er wat ijs op, kindje") 
    " Mijn knie is kapot, ik ben gevallen."
    " Hij speelt vals, juf, hij legt een voorraad ballen aan!"
    " Ik ben bevroren, juf."
    " Mijn voeten zijn helemaal nat."

    De stroom van bleirende kinderen is niet meer bij te houden en ik bid in mijn ondertussen druipende plunje om een signaal van bovenaf.
    Het belsignaal bijvoorbeeld.

    09-02-2007, 20:22 geschreven door zapnimf  


    08-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Agrarisch gezang om een zetel

    Nog eens : Hier sta ik dan.
    Daar waar ik twee dagen eerder ook al stond.
    Gisteren niet, gisteren was sluitingsdag.
    Ik ben ervaren in het staan, want eind juli, ook een soldenmaand, koekeloerde ik ook al op diezelfde plek naar datzelfde zitmeubel, maar toen beviel hij me in mindere mate dan nu.
    Hoe doe ik het? Hoe doe ik het?
    In enkele maanden tijd evolueren van een weifelend 'pffft' naar een feestelijk 'Jah!, puik spul!'? Ach, grillig zijn heeft ook zijn goeie kanten, zo blijkt. Daarbij, ondertussen ben ik dat over en weer zoekend gehos in Vlaanderens favoriete zondagsbestemming meer dan beu.
    Beu, beu'er, beu'igst!
      
    Mijn gezogen oog trekt naar een prachtige effen(!) grijze hoekformatie die nooit ofte nooit mijn living zou ingeraken wegens te groot. Prijs van dat kunststuk ontbreekt. Maar ik heb wél tien procent korting, lees ik. Tenminste, als ik vandaag nog mijn handtekening onder een bestelbon plaats.
     
    Slinks probeer ik een andere verkoper te stekken dan die boer die me eergisteren raprap te woord stond en na anderhalve minuut besloot met : "Weetuwat? Ik kopieer het verkoopsblaadje voor u en denk er thuis nog eens rustig over na."
    Ik sta genoegzaam bekend om mijn mislukkingen. 
    Ik tref boer.
     
    Altijd beleefd blijvend, hou ik me in en barst niet uit in een gezang als daar is : "Boer, wat zeg je van mijn kippen, boer wat zeg je van mijn haan..."
    Al heb ik daar verdekke wel zin in! Met als afsluiter vijf keer na elkaar 'De kep keek sep, de kep keek sep, de kep keek sep' in zijn Antwerps oor te toeteren. Haaaaa, als hij daar niet horendol van wordt, eet ik zijn schoen op... ("De boer had maar éne schoen, meer dan genoeggenoeggenoeg...")
    Maar dat doe ik dus allemaal niet, mijn strenge opvoeding vervloekend, binnensmonds uiteraard.
     
    Van zodra boerke -ik-gebaar-van-kromme- Naas doorheeft dat deze klant daadwerkelijk tot kopen zal overgaan, verandert hij in een slijmerig knipmes.
    Wat hij niet weet, is dat ik daags voordien met zijn kopie in de ene hand en de rolmeter in de andere exact heb uitgemeten welke zitdelen er na de levertijd van tien weken in het midden van mijn woonst zullen prijken. En hoeveel dat ensemble zal kosten.
    Niet het minst in de weg gezeten door schaamte, laat ik hem zijn toonzaal verbouwen in alle mogelijke combinaties van de bank, verdwijn een kwartier met staaltjes stof naar het daglicht, rook onderwijl op mijn gemak een sigaretje en twijfel nog steeds tussen twee kleuren uit de G-categorie waarvan er eentje de uitgestalde zetel bekleedt.
    De patser is tot alles bereid om zijn verkoopsquotum te halen. Hij tilt de poef ( 94 cm x 94 cm) op zijn schouder en laveert gevaarlijk dicht langs allerlei breekbaar ornament tot zijn huzarenstuk een einde krijgt bij het raam aan de andere kant van de zaak. 'Oeh' en 'Aaah' giechelend trippel ik erachteraan, in de maat van mijn eigengeneuried 'Daar kwam een boer uit Zwitserland...' 
     
    Mijn lolletje had nu lang genoeg aangesleept en ik deel hem mijn keuze mee. Vanaf dan gaat het snel : formuliertjes, computeruitdraaitjes en mijn te betalen voorschot.
    Via bankcontact uiteraard. Zo doen gesofisticeerde lieden dat. Laten merken dat ze een minimum aan beschaafde achtergrond bezitten én een bankkaart!
    Maar waar ook alweer?
     
    "Oeps, sorry meneer, mijn elektronische geldbeugel bevindt zich hoogstwaarschijnlijk nog in de digipass naast de pc..." 
      

    08-02-2007, 20:34 geschreven door zapnimf  


    07-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op kitch, camp en hete kolen zitten

    Hier sta je dan.
    Laatste dag solden.
    't Is van moetes.
     
    Allez, niks is van moetes, een zitbank waar al menig kind, behorende tot de zapclan, een been is in kwijtgeraakt, net nadat het het gebrul van zijn/haar moeder ('Een zetel dient om op te zitten, niet om orkaantje op te spelen!') negeerde, hoeft niet persé vervangen te worden. Bermuda driehoekje spelen kan soms ook fijn zijn. Tenminste, als het een verdwijning betreft met stilte als gevolg. Huisgenoten verlangen ook wel eens naar een avondje rust. 
     
    Helaas, het exemplaar dat mijn woonkamer in beslag neemt, heeft een gigantische scheur met een zeer lage dempfactor. Bovendien is hij aartslelijk. Een besef dat begin 1994 nog niet doordrong tot het pierenverstand toen ik een behoorlijke som voor die sofa neertelde. Drukbeprint in alle tinten chique mauve. Drukdruk kon toen nog. Immers, de rest van de living was furnituurloos. Zo leeg als mijn maag op een eerste halve dag dieetregime (de namiddag ver(g)eet ik meestal gemakshalve.)
     
    De leegheid van mijn bestaan en leefruimte werd opgevuld met nazaat/d (komt vrucht), die op hun beurt een omkleedtafel, speelgoedrekjes allerhande, de noodzaak om te tafelen en heel veel rommel met zich meebrachten.
    Dáár rept zo'n idiote zwangerschapscursus met geen woord over!
    En dan zit je dus opgescheept met je voorheens eigentijds stuk druk zitmeubel temidden van een nog delirischer (tre)mensonwaardige omgeving. Nefast voor de zintuiglijke waarneming via het oog.
     
    Vermeldde ik al ergens dat hij ondertussen ook nog een niet onaanzienlijke laag plak, smos en aanverwanten heeft verworven? Ga erin zitten en je kost je minstens duizend calorieën om er weer uit te geraken. Zo'n ouderwetse vliegenvanger is er niks tegen.
     
    De rest van de trends in de meubelbusiness der begin jaren negentig was anders ook niet om over naar huis te schrijven. 
    Telkens als ik mijn schoonzus' optrekje betreed, moet ik gniffelen om zoveel domheid van de - ook omstreeks die tijd aangeschafte - aankoop in iets zwart gelaktst, kast genoemd door haar gebruikers, waar ieder stofje, haartje, neuskeutel je toelacht alsof het zijn verdomse recht is van zo'n prominent zichtbare plaats te benutten.
    Driewerf hoera voor mezelf! Die blunder is me bespaard gebleven... ik ben een grenenliefhebber ; putten, blutsen, krassen in dat zachte hout, ik ken het allemaal, maar stof zie je er amper op. Wat meteen, naast een gezellige uitstraling, zijn meest belangrijke kenmerk is, gezien ik sinds jaar en dag mijn plumeau niet meer vind.
     
    Maar ik wijk af.
    Ik stond ergens.
    In een meubelzaak.
    Laat ik daar morgen maar verder in staan.
    En misschien nu mijn preventieve excuses richten tot de zwarte gelakte kastadepten onder jullie.  

    07-02-2007, 14:10 geschreven door zapnimf  


    06-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weg met Marc Mijlemans

    Vermaledijde Marc Mijlemans.
    Met zijn cultstatus nog steeds.
    En de nooit ophoudende verering omtrent zijn schrijvend persoon.
    Overlaatst nog, in de Humo, naar aanleiding van zijn twintig jaar geleden ondervinden van de sterfelijkheid. Een interview met zijn dochter.
    Het artikel was nog maar net enkele uren van het papier tot in mijn leesbrein geraakt of ik ontvang een sms van de ex-man :
     
    "Zap, ik vind 'Mijl op zeven' nergens meer. Kan het zijn dat dat bij jou is achtergebleven? Zoja, wil je het aan de deurklink hangen als ik vrijdagochtend het kindergerief kom terugbrengen?"
     
    Ach ach, zo gaat dat dus.
    Je verdonkermaant bewust een boek dat je graag wil houden. Eerlijk als je bent, ruil je het tegen een flutboek van jezelf. Eentje dat je zelfs dubbel hebt. Geen idee meer hetwelk.
    Vijf jaar en een klets lang kraait er geen haan (zelfs niet die met het haantjesgedrag waarmee je zeventien jaar bent samengeweest) naar. De euforie om de niet-ontdekking van je kleine criminele gedrag is al lang weggeëbt. En dan plots boefbaf, één luttel stukje in een weekblad dat hij ook leest en daar ga je...
    Af.
    Met hangende pootjes.
    Naar je achterdeur met een zakje van 'Het Kruidvat', het kleinnood erin.
    Wetende dat het volledig uitverkocht is.
     
    Maar niet zonder het nog eens open te slaan op een willekeurige bladzijde : 
     
    Week  van 29.22.85 tot 05.12.85
     
    Woensdag
     
    Als kind wendde mijn zus zich bijna snikkend af, als de geniale filmpjes van Laurel en Hardy (Ned 1, 15u 30) werden vertoond. Als er gelachen werd, snauwde zij ons verbeten toe : 'En als het met jullie gebeurt? Lachen jullie dan nog?' De Dunne nam voor haar de trekken aan van al wie haar lief was (en er wáren treffende gelijkenissen), als hij uit open ramen tuimelde, zijn broek verloor of met zijn hoofd tegen een paal beukte. De Dikke ook. Het was onhoudbaar. Misschien was de stem van Marc van Poucke, die er, met scheve bek, een luguber hoorspel van maakte; misschien dreef dát haar tot waanzin. Daar had ik begrip voor kunnen opbrengen.
     
    Ik leg me neer bij het onafwendbare en beredeneer :
    "Pfoeh... het is toch Rudy Vandendaele waarmee ik wil trouwen..."
    Daarbij, zijn boek, 'Dwarskijker 1991-1998', is toch lekker van mij en van mij alleen!

    06-02-2007, 13:09 geschreven door zapnimf  


    05-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nou breekt mijn klomp!

    Het is weer die tijd van het jaar.
    Die van het zoveelmaandelijks cinemabezoekje met mijn drie ouwe normaalschoolvriendinnen.
    Herculesarbeid nochtans!
    Onze perforators waarmee we datagaatjes prikken in onze gezamenlijke agenda blijken niet altijd even compatibel. Puzzelen, regelen, verzetten, (af)bellen... som op en we zijn er bedreven in.
     
    Bij mijn olijke intrede daar in de hal van dat megacomplex dat we wel eens in een juiste luim 'Metropolis' plachten te noemen, zie ik daar enkel B. wat in haar neus staan peuteren.
    Wachtende mensen observeren... je kan er wat van opsteken. Hoe je jezelf verrukkelijk kan vervelen bijvoorbeeld. Plafonnetje staren, voetje draaien, geeuwend wiegen, een tic nerveux ontwikkelen, Abba neuriën... het behoort allemaal tot de mogelijkheden.
    Of gee-es-emm(er)en. Ook een favoriet in een wachtpositie. Al dan niet fictief.
    Ooit betrapte ik iemand die er zo onmiskenbaar eenzaam uitzag, op geanimeerd praten tegen zijn mobiel toestel, toen het ineens een ferme deun produceerde. Persoon in kwestie evenaarde vijf seconden lang een dieprode biet, keek schichtig rond en ging over tot zijn echte babbel. De technologie biedt mogelijkheden dezer dagen!
     
    Terwijl ik bij wijze van grap langs achteren haar vinger uit haar neus trek (rarara, rikketikketik, wie benekik?), hoor ik dat de andere twee hun dagelijks patroon wat onderschat hebben met als gevolg dat er plots belangrijkere activiteiten opgedoken waren.
    Geen erg, dat overkomt de meest georganiseerde wel eens, maar dat maakt dat ik mijn bijna verlopen tickets niet aan hen kan verpatsen.
     
    Je kent dat wel. Zo'n levensgezel die van de ene of de andere een reeks bioscoopcheques krijgt, ze laat verpieteren tot er bijna haar op staat en dan drie dagen voor vervaldatum afkomt met : "Oojee schat, kijk hier wat ik nog vind, zes cinemakaarten die binnenkort geconsumeerd moeten worden."
    Gelukkig heeft zo iemand dan een partner die zich opoffert om binnen de termijnsverstrijking haar vriendinnen op te zadelen met de overschot.
    Meer zelfs, een lief die bij gebrek aan vriendinnen niet te beroerd is om wildvreemden aan te klampen ter geldelijke recuperatie van zijn cadeau.
     
    Tientallen rondhangenden benader ik op vriendelijke wijze. Of ze zichzelf al een ticket hebben aangeschaft? Ja? Tjonge, die voorgekochte cadeaubons zijn in trek. Zowat half Antwerpen loopt ermee te zwaaien. 
    Ik verander van tactiek. Speur gericht naar lege handen in de wachtrij. Hoor pertinente geluiden zoals die enkel door Noorderburen voortgebracht kunnen worden.
    Ahaaaaa! Nederlanders... altijd bereid om hun ziel te verkopen als ze er munt uit kunnen slaan! Laat ik hen eens gelukkig maken vandaag.
     
    - "Helaba, beste Nederlandertjes, ik sta hier met vier bios-entreetjes, die ik jullie voor zeven euro aan de hand wil doen ipv zeven en half, tel uit je winst!"
    - "Nou. Welke film moeten we dan kijken?"
    - "Dat mag je zelf kiezen, ze gelden voor iedere voorstelling."
     
    De jongelingen werpen wat blikken naar mekaar, voeren een mimische conversatie die volgens mij alleen te begrijpen valt als je blond, slungelig en begiftigd bent met een oerhollands gebit en dan verklaart de woordvoerder me : "Neej, toch maar niet." en ze keren zich synchroon naar de kassa. 
     
    Duhhh!
    De vernedering! De blamage! De afgang! 
    Ik word aanzien als een niet koosjere sjacheraar van nepmateriaal ofzo!
    Door het zuinigste volk ter wereld nogwel!
    B. ligt ondertussen op de grond te rollebollen en imiteert een dolle koe.
    Rofl heet dat in het jargon. Klinkt als : "Uh uh uh hu hu haaaaa!"
    Versterkt in de volharding, stap ik over haar heen, het niet kunnen nalaten van ze een trap te verkopen - toch iets dat ik verkocht krijg - en maak mij zoek in een iets minder wantrouwige massa om alzo toch nog achtentwintig euro rijker en vier tickets lichter te worden.
    Bij de laatste deal besef ik plots dat in bulk gekochte cheques slechts zes euro twintig kosten per stuk. Kijkeensaan... mijn onbewuste ondernemingsgeest heeft zowaar drie euro twintig op zijn bil geslagen en aangezien Hill als cadeau verworven heeft, nog veel en veel meer! Ik neem mij voor de winst straks te investeren in een versnapering voor de innerlijke mens.
     
    Ergens bij de postervitrines vind ik ze terug. We kussen mekaar terug vriendjes en hebben vervolgens geen flauw benul van wat we eigenlijk willen zien.
    Met zijn vieren is het makkelijker, dan is het een kwestie van veel water bij de wijn doen en dat resulteert meestal in een fluttig vrouwenfilmpje, iets waarover we dan ongegeneerd gniffelen dat we met onze mannen nooit zo zouden kunnen ontaarden en dat we er nu van moeten profiteren. Die methode levert meer dan eens een miskleun op. Zoals die keer dat we terecht kwamen bij 'Mister T and the women'. Die is zo en zo en zooo barslecht dat we na een kwartier overwogen van ons geld terug te vragen. Het werd een wikken en wegen tussen afschuw om zoveel brol en het plezier over zoveel quatsch. We kozen voor de laatste optie. 
    Anders bekeken achteraf, was het eigenlijk de leukste prent die we ooit zagen. Nooit zo hard gelachen, becommertarieerd, gewalgd en na de ontsteken van de lichten zelfs bedreigd door een louche kerel die vond dat we die prachtfilm naar de knoppen hadden geholpen met ons onderdrukt gegnuif. 
    Tssss... bij Monty Python bulder je toch ook?
     
    Dit alles in het achterhoofd, elimineren we fluks en blijven we staan voor 'Babel' en 'Bobby'. Allebei kandidaat, de ene zelfs ooit voor president, samen lekker bekkend, ambetant om te kiezen. We plegen een Ienemienemuttetje. 'Bobby' zal het worden dus.
    - "Jamaar... die andere..."
    En we bestellen twee keer 'Babel'
    Waarvan we niet het minste spijt hebben!
     
    Beklijvende film.
    Prachtige muziek.
    Open vragen.
    Oordeel zelf.
     

    05-02-2007, 09:39 geschreven door zapnimf  


    02-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een dagje wij, wat fietsers, vrolijke passanten en sor en de clochards

    Quasi nacht.
    Hier en daar herinnert een vies overschotje sneeuw nog aan de voorbije dagen.
    Op het strand bewegen twee schimmige figuren zich moeizaam voort. Veel haast schijnen ze niet te hebben. Kou wel. Ieder heeft een deken omgeslagen. Van dichtbij zie ik dat het een man en een vrouw zijn. In een verlopen plastieken tas dragen ze hun schamele hebben en houden.
    "Ocharme", denk ik, "in vergelijking met zulke lui, die misschien vannacht niet eens weten waar ze gaan slapen, leven wij toch luxueus."
    Een vaag schuldgevoel maakt zich meester van me, maar in een handomdraai reduceer ik die emotie terug tot slaaf. Alsof het door mijn toedoen is dat die clochards gedoemd zijn tot dit soort leven.
    Op hun hoofd staat een potsierlijk geval, fleece, dat wel, maar het soort dat je bij toeval nog eens tegenkomt in een kledingcontainer, erin gegooid door iemand die de grote kleerkastschoonmaak toch wel erg lang heeft uitgesteld. 
     
    Geboeid probeer ik naderbij te geraken, aan de rand van de dijk bevind ik me nu. Ik hoor flarden tekst, maar kan niet precies thuisbrengen waarover hun onderwerp gaat. Het klinkt tot mijn verbazing ook niet echt somber. Koetjes- en kalfjesstuff, me dunkt.
    Plots houden ze halt. Laten zich vallen in het onderkoelde zand en halen iets drinkbaars uit de zak.
     
    Nog enkele minuten begluur ik die onfortuinlijke povere schepsels zo onopvallend mogelijk, maar zet dan mijn tocht naar de stad verder.
    Bij mijn terugkeer, anderhalf uur later, zitten ze er nog steeds. Stukjes klaterlach reiken tot de plaats waar ik weerom post gevat heb.
    "Dronken worden is waarschijnlijk het enige dat voldoende verdooft om dit leven aan te kunnen" peins ik.
     
    Plots staan ze recht. Eentje ervan rilt zichtbaar. Ze gaan de richting uit waarvan ze daarstraks kwamen. Ik volg op een aanvaardbare afstand. Ze scharrelen wat rond op de parking waar de zeedijk begint. De man leunt tegen een auto, gaat voor het water staan, de vrouw volgt de bewegingen van de man, maar ik kan niet duidelijk onderscheiden waar ze mee bezig zijn. Toch maar een beetje dichterbij, besluit ik, terwijl zij ondertussen gehurkt tussen twee wagens verdwijnen.
    "Goh, onbetamelijk... je behoeften moeten doen op een parking tussen de wagens, hoe onmenselijk is dat?"
    Mijn voeten dragen me vlakbij, ik ben de schaamte voorbij, wil weten wat er gaande is.
     
    Tot ik hen kan verstaan.
     
    - "Hill, jong, ga je nog lang fotograferen? Mijn tenen zijn zowat afgevroren."
    - "Schat, zie nu, wat ligt hier naast onze auto? Een skipak?"
    - "En waar is de mens die er in hoort?"
    - "Onder de auto."
    - "Dood?"
    - "Neenee, het pak zit vast onder de auto hiernaast."
    - "Laat ons eens iets nutteloos doen en het eronderuit trekken."
     
    De twee giechelen wat in het wilde weg en sleuren aan een hoop stof, duwen tegen de auto en juichen vervolgens als hun opzet gelukt is.
    Daarna draaien ze zich om, gooien hun 'schamele bezittingen' in de blitse rode slee daarnaast en scheuren Oostende uit. 
     
    Ik kijk ze bedremmeld na, weet mezelf geen houding te geven en glimlach schaapachtig in het water.       

    02-02-2007, 17:35 geschreven door zapnimf  


    01-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Al ooit een kip sip weten kijken?

    - "Lief, zie daar dat schetterend schep." (wijst ergens in het ongewisse)
    - "Over welke schetterende schep heb je het?" (zoekt een verloren spade die trompettert ofzo)
    - "Neenee, niet schetterende schep... schètterend schèp! In het AN. Schetterend schep."
    - "Oh, je bedoelt : een schitterend schip! Zeg dat dan!" (schip is al lang uit het zicht verdwenen)
    - "Versta het dan!"
    - "Jij altijd met je e's, leer eens verstaanbaar spreken, een i is een i."
    - "Dat is Aaaaaa Ennnnnnn... zoals : 'De kep keek sep.' "
    - "Moehaaahaaahahahahaha, 'De kep keek sep, de kep keek sep.', heb jij ooit Martine Tanghe al eens 'De kep keek sep' horen zeggen?
    - "Jaaaahaaa, Martine Tanghe zegt : 'De kep keek sep.' "
    - "Oja? Waar? Op het journaal?
    - "..."

    01-02-2007, 17:25 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!