Verhalen (5) : "Kindervriend" wordt beschermd - 2'de deel. ========================================= Hieronder enkele fragmenten uit de bekentenis van V.S. tijdens de confrontatie met de twee meisjes. "Ik geef toe dat ik veel meisjes heb aangesproken in ... en in ... (noemt verschillende dorpen in de omgeving van P.). Ook de twee meisjes die ik hier zie. Ik heb hen elk 5 frank gegeven. Terwijl T. snoep ging halen in een nabijgelegen kruidenierswinkeltje, begon ik aan de borsten van F. (11) te voelen. Ik heb mijn hand in haar broekje gestoken en beken dat ik dan verder mijn vinger in haar vrouwelijkheid heb gestoken. Het meisje durfde zich niet te verzetten en stond de hele tijd naar het stuk van 5 frank te kijken dat ze in de hand had. Ik geef eveneens toe tegen haar gezegd te hebben : 'Gelijk u heb ik ze liefst ... er mag nog geen haar op staan ... anders zijn ze al bedorven.' Toen T. terugkwam met de snoepjes liet ik F. naar het winkeltje gaan. zodat ook zij met haar vijffrankstuk wat snoep kon gaan kopen. Ik ben ook beginnen voelen aan de dijen en de vrouwelijkheid van T. en heb ook mijn vinger in haar vrouwelijkheid gestoken ... tot F. met haar snoepgoed aankwam. Al drie jaar pleeg ik dergelijke feiten in de omgeving van P. Daar durfde ik dat niet doen, want ik was te goed gekend door iedereen. Ik heb nooit één van de meisjes verkracht en een volwassen vrouw heb ik nog nooit gebruikt."
Zonder blikken of blozen legde de man deze verklaring af. Hij gaf de hele tijd de indruk nog fier te zijn op zijn daden ook.
Na het verhoor werd de man overgebracht naar de gevangenis van D. Niet zoveel later kregen we de opdracht een huiszoeking te doen in de woning van de kerel, en dat in zijn aanwezigheid. ... Met de handboeien aan volgde hij al onze bewegingen, wees schuiven aan en opende af en toe zelf een schuif of een kast ... ondanks de boeien. We vonden verschillende dozen met een hele verzameling foto's en vooral talrijke knipsels uit allerlei weekbladen. Allemaal foto's van kinderen die niet ouder dan 11-12 jaar waren. De hele verzameling werd uiteraard in beslag genomen. "Ik ben alleenstaande en tijdens de lange eenzame avonden zit ik naar de foto's en de knipsels te kijken", vertelde hij ons. 'Urenlang. Voor foto's van meisjes die ouder zijn dan 12-13 jaar voel ik niets', vervolgde de man schaamteloos. In de schuiven en kasten hadden wij ook nog een hele verzameling kerkboeken (gebedenboeken!) gevonden. In de woonkamer, slaapkamer en zelfs in de keuken hing een grote speciale spiegel, een soort "vergrootspiegel". Aan de spiegel in de woonkamer zagen we bovenaan een paternoster hangen. In de schuif van de slaapkamer troffen we verder twee schilderijen aan. Twee schilderijen die hij, naar eigen zeggen, zelf had gemaakt. Het waren twee afbeeldingen van naakte vrouwen. Hij had ze geschilderd op grote stukken karton van 0,50 op 0,60m. "Ik heb die vrouwen in die houding voor mij alleen geschilderd en ik plaatste het schilderij dan voor de spiegel om het te vergroten", legde hij uit. "Dat was dan precies of die vrouw was levend voor mij. Dan bevredigde ik mezelf. Maar in het echt moet ik van geen volwassen vrouwen hebben ... alleen kleine meisjes ..."
We hadden genoeg gegevens om onze PV op te stellen en de man terug naar D. over te brengen. Het was nu aan justitie om hem te vervolgen en te veroordelen voor al de feiten die hij op kinderen had gepleegd in de omgeving van P. Onze opdracht zat er op.
Groot was onze verbazing toen diezelfde persoon, die we geboeid naar D. hadden overgebracht en aan het gerecht hadden overgeleverd, tien dagen later terug vrij in de gemeente rondliep. We hadden ook onze bronnen wel en kwamen vrij snel te weten dat de pedofiel dankzij bemiddeling van de plaatselijke geestelijkheid de gevangenis had mogen verlaten. Hij was een familielid van een prominent politicus in de gemeente die nauwe banden had met de geestelijkheid. Hij ging elke dag naar de mis en werd aanzien als een diepgelovig mens. Tijdens het onderzoek had ik al van een vooraanstaand persoon te horen gekregen : "Ik zal alles doen wat ik kan om meneer V.S. naar huis te krijgen. Meneer de deken heeft me verzekerd dat het wel zou lukken." Ik had aan die woorden geen aandacht meer besteed, was er van overtuigd dat de feiten erg genoeg waren om de man voor enige tijd achter slot en grendel te houden. Kan je je de frustratie en machteloosheid inbeelden die zich van ons meester maakte. De manier waarop mensen ons aankeken in de gemeente sprak boekdelen en we werden meer dan een keer aangesproken. over die onbegrijpelijke en vooral onverantwoorde vrijlating. Wat konden we zeggen? Op onze woorden moesten we letten, ja !
NAWOORD : ********** Ook in dit verhaal vind ik nergens een vermelding van veroordeling. Dat een en ander in de doofpot is terechtgekomen, zoveel is wel duidelijk. Zal zijn "strafmaat" meer geweest zijn dan niet meer in de omgeving van kinderen te mogen komen? Ik vrees van niet.
Enkele jaren later : ============ Mijn vader was al enige tijd met pensioen en samen met mijn moeder maakte hij dikwijls uitstapjes met de fiets of zelfs te voet naar één van de omliggende dorpen van P. , terwijl ik diende te studeren. Op een keer wandelden ze in de richting van het lagere schooltje van het dorpje ... Het was kort voor het einde van de lessen. Plots zag vader niemand minder dan "meneer" V.S. heen en weer wandelen in de nabijheid van de school. Veel kinderen trokken in die tijd alleen te voet naar huis langs landelijke wegels. Wat had die man hier te zoeken op dit uur? En waarom zou hij toevallig aan een schooltje voor de allerkleinsten zijn opwachting maken? Op een bepaald moment moet hij mijn vader herkend hebben en maakte zich zo snel mogelijk uit de voeten. Vader zal het voorval wel doorgegeven hebben aan de rijkswacht ... maar heeft er verder nooit meer iets over gehoord.
Is het niet misdadig dat dergelijke figuren in bescherming worden genomen, als je weet dat het gevaar reëel is dat zo iemand opnieuw en nog eens opnieuw zal proberen kinderen seksueel te misbruiken ? Hoeveel ellende, hoeveel menselijk leed had niet kunnen vermeden worden, indien kerkelijke autoriteiten toen hun volle verantwoordelijkheid hadden genomen en opgekomen waren voor de bescherming van de meest kwetsbare schakel in de samenleving : het kind ?
Verhalen (5) : "Kindervriend" wordt beschermd - deel 1. *************************************** In het tweede verhaal op dit blog werden enkele voorbeelden gegeven waarbij daders, die zich schuldig hadden gemaakt aan seksueel misbruik van kinderen, bescherming genoten van de geestelijkheid, en op die manier binnen de kortste keren weer in vrijheid werden gesteld. Die daders waren geen geestelijken, maar waren "eerbare leden" van de kerkfabriek. De zedenfeiten die ze pleegden op minderjarige slachtoffertjes werden meermaals met de brede mantel der liefde toegedekt.
Fragment uit "Verhaal 2" : ================== Wraakroepend hoe de daders tijdens hun ondervragingen telkens duidelijk lieten voelen dat ze een "beschermer" hadden in kerkelijke kringen die over een "lange arm" beschikte in de gerechtelijke wereld. Sommige geestelijken deinsden er niet voor terug "bedreigingen" te uiten indien het onderzoek gebeurlijk te ver zou doorgedreven worden ... ! Geestelijken van ... en omliggende dorpen verdedigden keer op keer daders, die wij op grond van ernstige zedenfeiten hadden aangehouden en stelden alles in het werk om hen zo snel mogelijk terug uit de gevangenis te krijgen. Alom gewaardeerde geestelijken maakten misbruik van hun waardigheid, gezag en macht om mensen die zich schuldig hadden gemaakt aan seksueel misbruik van kinderen terug in de gemeente en omliggende dorpen te laten "rondlopen" (om opnieuw op de loer te liggen, op zoek naar nieuwe slachtoffertjes). ... In het volgende hoofdstuk verwijst mijn vader naar de 57-jarige V.S. uit P.
Op zekere dag werd de man met twee meisjes (9 en 11) op heterdaad betrapt in de omgeving van ... De rijkswacht werd verwittigd en de kerel werd direct overgebracht naar de brigade voor ondervraging. De man bekende de hem ten laste gelegde feiten. Bovendien bekende hij tientallen andere aanrandingen die de laatste tijd in de streek gepleegd werden. Toen hij de volgende dag geconfronteerd werd met de meisjes bekende hij nogmaals alles wat hem ten laste werd gelegd. ... In de notities van mijn vader vind ik alleen de bekentenis van de 57-jarige dader. Walgelijke feiten, maar ze worden hier getrouw weergegeven, vooral om duidelijk te maken welke "monsters" bescherming genoten van de geestelijkheid en daardoor vroeger konden vrijkomen of zelfs helemaal niet veroordeeld werden en hooguit verbod kregen zich nog op bepaalde plaatsen (scholen, ...) op te houden.
In het volgende deel : Enkele fragmenten uit de bekentenissen tijdens de confrontatie met de 11-jarige F. en de 9-jarige T.
Lezersbrief : Slachtoffers nogmaals 'gekelderd'. -niet gepubliceerd in Dialoog van HLN-
"Operatie Kelk gekelderd", is een titel in de krant van dinsdag 20 maart. Er had evengoed kunnen staan : "Slachtoffers van seksueel misbruik door geestelijken nogmaals gekelderd". Zijn zij niet voor de zoveelste keer opnieuw slachtoffer van de machinaties van justitie, politiek en kerkelijke instanties ? De laatste zin van het artikel laat aan duidelijkheid niets te wensen over : "De pedofilieslachtoffers zullen dus hoogstwaarschijnlijk in de kou blijven staan. Want dat de kerkleiders nog ooit voor de rechter zullen komen voor schuldig verzuim is hoogst onzeker". Een zoveelste mokerslag in het gezicht van de slachtoffers. Het moet verschrikkelijk hard aankomen bij hen, te zien dat zij die hun jonge leven verwoest hebben, hen littekens bezorgd hebben voor de rest van hun leven, ongemoeid gelaten worden. Dat de moegetergde onderzoeksrechter er de brui aan geeft is dus een godsgeschenk voor de nog levende pedofiele priesters. Alsof men de slachtoffers nog niet genoeg de duivel heeft aangedaan gaf Mieke Van Hecke, hoofd van het katholiek onderwijs, onlangs nog eens duidelijk haar visie weer : "Bisschop Roger Van Gheluwe is nu al genoeg gestraft (welke straf mevrouw Van Hecke ?); nu is vergiffenis op zijn plaats". Ze had het in het gezicht van de slachtoffers horen te zeggen. Zei u iets over het leed van de slachtoffers, mevrouw ? Ze werd echter kordaat op haar woord gepakt door moraalfilosoof Etienne Vermeersch : "Van Hecke gaat voorbij aan een belangrijke premisse : Vergiffenis kan enkel na berouw!" Een uitspraak die meteen haar hypocriete houding dik in de verf zet, want 'zondigen' tegen de eigen 'waarden', dat moet kunnen om er toch maar voor te zorgen dat die arme drommels van pedofiele geestelijken rustig hun goedbetaalde oude dag zonder verdere zorgen zouden kunnen vervolgen. Komt er ooit nog een opvolger, en indien ja, wanneer, en kan die nog voldoende het vertrouwen van de slachtoffers winnen om alles weer op gang te brengen ? Die slachtoffers moeten nu toch het gevoel krijgen dat de erge feiten van seksueel misbruik die ze hebben meegemaakt van ondergeschikt belang zijn en lijf en leden van de pedofiele priesters gevrijwaard moet blijven ... en VOORAL het imago van het instituut kerk niet verder mag geschaad worden door de aantijging van 'schuldig verzuim'. Veel is er dus niet veranderd in vergelijking met vroeger, behalve dat nu veel feiten aan het licht zijn gekomen. Vroeger werden onderzoeken naar seksueel misbruik van minderjarigen door geestelijken van in het begin al op alle mogelijke manieren tegengewerkt (druk op onderzoekers, op de ouders van het slachtoffer, op het kind zelf!). Als een dossier dan toch bij het parket terechtkwam, dan werd uiteindelijk door justitie de 'strafmaat' zo goed als altijd in handen van het bisdom gegeven, waarna de gebruikelijke maatregelen van inwendige orde werden genomen : Overplaatsing en in heel wat gevallen de mogelijkheid dezelfde activiteiten (veelal in het onderwijs) verder te kunnen zetten. Vandaag behoudt Roger Van Gheluwe zijn riant pensioen en samen met hem nog heel wat pedofiele geestelijken die zich jarenlang aan kinderen hebben vergrepen.
De slachtoffers, zij hebben 'levenslang' gekregen, want de feiten die vaak jarenlang op hen werden gepleegd hebben hen voor het leven getekend. Bij de statement van lezer Didier Vanhede uit Menen mogen justitie en zeker de kerkelijke autoriteiten eens stilstaan : "Net wanneer het land zich opmaakt voor de begrafenis van 22 verongelukte kinderen, wordt ook het grootste onderzoek ooit naar kindermisbruik begraven. Van bittere ironie gesproken". Om dat laatste zal de kerk absoluut niet rouwig zijn !
********************** SCANS : 4. * Reactie van lezer Didier Vanhede uit Menen. * Artikel "Operatie Kelk gekelderd".
Lezersbrief n.a.v. artikel "Toverpotlood leest verhaaltjes voor" (krant van vrijdag 15 april 2O11).
GADGETS EN "BIG MONEY".
"Een stuk speelgoed zal nooit vriendelijk personeel vervangen", schreef lezer A. D'Hoe in de 'Brief van de dag' in Dialoog van 23 april 2009. Het was een reactie n.a.v. de uitvinding van een groene knuffelrobot, een kruising tussen een olifant en een miereneter. Hij zou in ziekenhuizen worden ingeschakeld om het leed van jonge patiëntjes te verzachten. Een robot die menselijke emoties vervangt en positieve herinneringen zou nalaten bij kinderen. Dat kan natuurlijk allemaal best zijn, maar lezers stelden toen de vraag of het geld daaraan besteed niet beter had kunnen dienen om het werk van de cliniclowns te steunen. Nog in de verste verte niet kon/kan deze robot concurreren tegen de menselijke warmte geboden door verplegend personeel, artsen ... en niet te vergeten de cliniclowns. Het effect dat deze laatsten op kinderen hebben is met geen woorden te beschrijven. Aan dat artikel ("Probo knuffelt zieke kindjes") moest ik onmiddellijk denken bij het lezen van "Toverpotlood leest verhaaltjes voor". Dat "toverpotlood" mag dan wel evengoed een ingenieuze uitvinding zijn, experts stellen dat dit nieuwe gadget een belangrijk knuffelmoment met ouder of grootouder niet kan vervangen. Een duur stukje speelgoed bovendien, zoals zovele andere, maar uiteraard voor "big money" de hemel ingeprezen door een groot elektronikabedrijf. Hun argumenten pro lopen niet bepaald over van enige ethiek. "Ideaal voor kinderen met ouders die veel overuren kloppen". Terwijl men nu net de ouders meer mogelijkheden zou moeten bieden om voldoende tijd uit te trekken voor de kinderen. "Alsof de vader het live voorleest", zeggen de uitvinders, terwijl ze de dollars allicht al voor ogen zien. Het mag dan wel een leerzaam gadget zijn, maar dat zijn duizenden andere doodeenvoudige gadgets ook. "Het is in staat kinderen te leren lezen", vervolgen de makers. Majo De Sadeleer, directrice van de Stichting Lezen, antwoordt daar heel gevat op : "En superpienter kind zou misschien kunnen uitvinden welke lettertjes bij welk woord horen. Maar ik denk dat er meer methodiek nodig is om te leren lezen dan ze op een blad met lettertjes te laten kijken. Ook daarvoor is doorgaans hulp van de volwassene nodig".
Zelfs als beide ouders uit werken gaan of overuren kloppen, dan nog blijft het voorlezen van een verhaaltje een belangrijk moment voor elk kind, en meteen ook een moment dat elke ouder of grootouder een leven lang blijft koesteren. Zoiets is onvervangbaar. Dat moment, hoe kort ook, dat je vrijmaakt voor je kind of kleinkind, is een moment waarop het beseft : "Dit is tussen ons". Een moment waarvan het kind, hoe onbewust ook, zich maar al te goed realiseert dat je er bent voor hem of haar. Dat moment kan geen enkel gadget, ook geen AnyBookReader vervangen. Je maakt van een "robotspeeltje" geen "ersatzouder" of "ersatzgrootouder".
Het artikel doet me ook denken aan wijlen professor Jaap Kruithof, die niet alleen ongezouten zijn mening gaf over vele maatschappelijke problemen, maar ook een kruistocht voerde tegen onze consumptiemaatschappij, waar het 'oude' binnen de kortste keren achteloos wordt weggegooid. Laten we hier dus het "verhaaltje vertellen" door ouder of grootouder voor het slapengaan niet zomaar weggooien !
********************************** Toegevoegd aan deze lezersbrief :
-Bijlage 1 en 2 : Artikel "Toverpotlood leest verhalen voor". -Bijlage 3 : Artikel "Probo knuffelt zieke kindjes" - april 2009. -Bijlage 4 : Brief van de dag van A. D'Hoe (waarvan sprake in bovenstaande lezersbrief) n.a.v. artikel over "Probo" - april 2009. -Bijlage 5 : Lezersbrief van mezelf n.a.v. "Probo" - april 2009. -Bijlage 6 : Lezersbrief "Blij met snuisterijen" - Het belang van de kleine dingen, n.a.v. de tentoonstelling in het "Huis van Alijn" van snuisterijen verzameld door Jaap Kruithof - december 2009.
Naar aanleiding van de discussie over de loopbaanverlenging van leerkrachten begin deze maand schreef een lezer in Dialoog (krant HLN van 3 maart) :
"Zij (de leerkrachten) zien meestal zo weinig van het leven buiten de klas dat ze er ook weinig van afweten."
Deze reactie werd boven alle andere reacties rond dit thema geplaatst. Mijn reactie daarop naar Dialoog van HLN werd niet weerhouden. Een klein beetje 'recht van antwoord' was wel op zijn plaats geweest, vind ik. In de eerste plaats omdat de oneliner van lezer G. Van Houte bol staat van vooroordelen ten overstaan van het beroep van leerkracht. *
Het tragische busongeval in Zwitserland geeft vandaag de woorden van lezer G. Van Houte een verschrikkelijk morbide weerklank. De leerkrachten-begeleiders, die ook om het leven zijn gekomen, hebben hun leerlingen wellicht heel wat bijgebracht over het leven buiten de klas. Zo'n verblijf samen hier of in het buitenland omvat heel wat meer dan de geplande buitenactiviteiten. Veel mensen vinden die skivakanties, bosklassen, verblijven op kinderboerderijen of een studiereis naar bvb Bokrijk, snoepreisjes voor de leerkrachten. Tijdens zo'n verblijf of uitstap steken de leerlingen echter op veel andere gebieden heel veel op, niet in het minst op sociaal vlak (omgang in groep, samen eten, sporten, ...). De oneliner van lezer G. Van Houte is dan ook complete onzin en is allicht alleen een uiting van nijd en frustratie tegenover mensen die het beroep van leerkracht uitoefenen.
Kan lezer G. Van Houte uit Hamme zijn statement van hierboven eens duidelijk toelichten in het kader van dit verschrikkelijk ongeval ?
************
* De reactie werd doorgestuurd naar Dialoog op vrijdag 16 maart met de vraag aan lezer om toelichting, maar werd, zoals verwacht trouwens, niet weerhouden. 'Recht op een antwoordje' wordt dit genoemd, vandaar de publicatie op dit blog.
Reactie : Had de man zich vroeger niet beter meer gemoeid met al zijn pedofiele onderdanen in plaats van samenwonenden of eender wie de les te komen spellen ? Decennialang heeft hij (en met hem het hele instituut kerk) geestelijken, die kinderen meermaals en dikwijls jarenlang seksueel hebben misbruikt, de hand boven het hoofd gehouden ... er in feite voor 'gezorgd' dat pedofiele geestelijken nog meer slachoffers konden maken. Overplaatsing en terug de gelegenheid krijgen met kinderen om te gaan, dat was de 'strafmaat' voor hun malafide daden : Hun macht van priester(-leraar) MISbruiken om hun driften bot te vieren op de zwakste schakel in de samenleving, het kind. Dat pas is 'beschadiging' van zovele jonge levens, zowel op fysisch als op psychisch vlak. "Schuldig verzuim heet dat, vanwege hem, zijn voorgangers, vanwege het hele instituut kerk. En die man gaat dan eens met de moraliserende vinger naar samenwonende koppels wijzen ! Die man komt alweer eens orakelen over de waarden in het leven, terwijl de eigen onderdanen die waarden aan hun laars lapten ... en hoe ?
"Wie samenwoont zonder kerkelijk huwelijk ondermijnt de maatschappij", luidt het. "De burgers moet 'geleerd' worden dat kuisheid een absolute prioriteit is", vervolgt de paus. De bisschoppen krijgen de opdracht die visie beter uit te dragen. Zoiets zonder blikken of blozen beweren is zonder meer de schaamte voorbij. Voor de paus en andere kerkelijke autoriteiten was de bescherming van het kind tegen pedofiele geestelijken decennialang absoluut geen prioriteit. Integendeel, niet alleen het kind, ook de ouders werden steevast onder druk gezet. En onderzoeken naar seksueel misbruik door geestelijken werden jarenlang op alle mogelijke manieren tegengewerkt (voorbeelden daarvan vormen de eerste 5 verhalen in dit blog - zie "Overzicht verhalen van onderzoeken over seksueel misbruik door geestelijken). Ik wil hier eindigen met nog een van zijn statements : "De kinderen hebben het fundamentele recht om op te groeien met een gezonde kijk op seksualiteit en de plaats ervan in menselijke relaties". Net op dat vlak hebben de kerkelijke autoriteiten generaties lang gefaald door het seksueel misbruik van kinderen door geestelijken in de doofpot te willen houden. Nu andere mensen die zich niet willen onderwerpen aan de vastgeroeste regels van het instituut kerk de les spellen, dat is pas immoreel.
Lezersbrief : Vooroordelen -niet gepubliceerd in Dialoog van HLN ondanks provocerende taal van lezer-
* Reactie op lezersbrief van G. Van Houte uit Hamme.
Wat mij in vele commentaren in Dialoog en op de diverse online nieuwssites opvalt is de toon waarop men over het beroep en de mens-leerkracht schrijft. Totaal geen waardering. Dat minachtend toontje van een aantal lezers maakt duidelijk dat zij het beroep van leerkracht uitsluitend bekijken door hun 'bril van vooroordelen'. De bijdrage van lezer G. Van Houte uit Hamme is daar een droevig voorbeeld van. Geen enkel zinnig argument wordt naar voren gebracht, alleen een aantal veronderstellingen zonder draagvlak.
"Als je hen in vertrouwen spreekt hoor je vaak (?) : 'Ik heb voor het beroep gekozen voor de vele vakanties en korte (?) werkdagen'. Geen relativering, geen nuances, veralgemenen en aan 'hokjesredeneren' doen. Eén zus, allemaal zo ! Zijn statement getuigt bovendien van een compleet gebrek aan enige empathie. Zelf heb ik, eerlijk gezegd, ook al eens iets geantwoord in die zin, maar dan tegen mensen die met een sneer het beroep poogden te minimaliseren. Mijn antwoord formuleerde ik zo met opzet en dat was uiteraard cynisch bedoeld ! Meestal volgde geen repliek meer. Indien de vakantieperiodes, zeker de dag van vandaag, de enige motivatie zouden zijn van iemand om in het onderwijs te stappen, dan loopt die er vroegtijdig uit weg of hij of zij gaat er aan tenonder. Het werken met leerlingen (jonge opgroeiende mensen), dat doe je niet zonder ook maar enige vorm van motivatie.
Lezer G. Van Houte mag voor mijn part eens 'meedraven' met leerkrachten, de buiten-en/of naschoolse activiteiten (ook in de weekends), de vergaderingen, de verbeteringen, ..., op zijn/haar rekening nemen.
Een vooroordeel dat ik er echt over vind is : "Het probleem bij leerkrachten is dat ze meestal zo weinig van het leven buiten de klas zien en dat ze er ook weinig vanaf weten." ????? Waar lezer dergelijke nonsens vandaan haalt weet ik niet, maar feit is dat leerkrachten dagelijks geconfronteerd worden met de realiteit in en buiten de klas. Bovendien wordt de 'realiteit buiten' ook in heel wat lessen onder de loupe genomen, worden bezoeken aan bedrijven, winkelzaken, e.d. georganiseerd. Ben als gepensioneerd leraar nog meegeweest met de klas van kleindochter Kim, toen ze een leerzaam bezoek brachten aan een bakkerij. Confrontatie met het echte leven voor de kids en ze hebben er van genoten. Het leven buiten de klas is dus voor elke leerkracht van het allergrootste belang en maakt deel uit van het 'schoolgebeuren'.
Lezer heeft blijkbaar ook niet het minste besef wat leerkrachten te horen krijgen tijdens oudercontacten bvb : Problemen met scheidingen, voogdij, leerproblemen bij kinderen, enz... Bovendien komen ze via het CLB of tijdens gewone gesprekken met ouders na de lesuren vaak heel wat te weten over de realiteit waarin het kind leeft. Belangrijk om de opvolging van elk kind in goede banen te leiden.
Ofwel haalt lezer op die manier uit naar de mens achter de leerkracht om te provoceren (volgens mij het geval), ofwel is het onwetendheid over wat het beroep allemaal inhoudt.
******************* SCAN : Lezersbrief van G. Van Houte (zie onderaan).
1) Lezersbrief n.a.v. het artikel in HLN van woensdag 29 februari en de negatieve reacties van sommige lezers ten overstaan van het beroep van leerkracht.
* Volledige versie van de lezersbrief.
Ook het onderwijs wordt nu geviseerd door de regering. "Wat nu gebeurt is onontkoombaar. Betogen en staken zal de leraren niets bijbrengen. Het zal alleen de maatschappij veel geld en energie kosten", stelt Luc Van der Kelen in zijn column (krant van woensdag 29 februari). Net als de Minister van Onderwijs hanteert hij hier het handigste middeltje om de bevolking op te zetten tegen de acties van leerkrachten, die ongetwijfeld zullen volgen. Minister van Onderwijs Pascal Smet (sp.a) : "We hebben bedongen dat ze vanaf 60 met pensioen zullen kunnen blijven gaan, terwijl de rest van de bevolking tot 62 of 65 moet werken". Handig demagogisch gespeeld en natuurlijk koren op de molen van hen die maar al te graag direct dat lang voorbijgestreefde cliché opwerpen van de vele vakanties. Vooroordelen tegenover de job van leerkracht, ze zullen altijd wel blijven bestaan, vrees ik. Alhoewel de dag van vandaag heel wat meer mensen maar al te goed beseffen wat de job allemaal inhoudt, gezien ze iemand in de familie of een kennis hebben die in het onderwijs staat. Die vakantieperiodes steken nu eenmaal velen de ogen uit. Ik wil die mensen die daar voortdurend op inspelen eens uitnodigen één uurtje in een kleuterklas met pakweg 20 kinderen te werken, eens een dagje in het beroepsonderwijs door te brengen in een paar extra-moeilijke klassen, of eens zes uurtjes aan één stuk door les te geven in verschillende klassen en liefst twee tot drie vakken. Dat laatste is absoluut geen uitzondering. Neem er naast de voorbereidingen (en die gaan heus geen hele loopbaan mee, hoor - dat is een clicheetje van oudsher) het papierwerk maar bij (dat elk jaar aangroeit en zeker niet transparanter wordt), de naschoolse activiteiten, de vergaderingen om de haverklap, de oudercontacten en de bijscholingen. En, last but not least, het feit dat een leerkracht zich de dag van vandaag voor alles en nog wat moet verantwoorden en steeds de kop van Jut is, als het er op aankomt. Ik heb mijn job 35 jaar met hart en ziel beoefend en ik weet ook wel wat bvb nachtwerk betekent. Ik heb enkele jaren als vakantiejob in een veiling gewerkt (bandwerk) ... op een manier zoals het vandaag zelfs niet eens meer zou mogen. Dagwerk en soms de nacht eropvolgend, want de groenten die binnenkwamen moesten tijdig gesorteerd worden. Daarom zal ik ook geen enkel beroep minimaliseren, maar dat is wat heel wat mensen in de lezersrubrieken en op de online nieuwssites wel doen. Met mijn voorbeeld wil ik hier gewoon dat ballonnetje doorprikken alsof leerkrachten niet zouden weten wat werken is.
Iedereen moet langer werken, hoor en lees ik her en der, maar dan wil ik toch graag eens een sluitend antwoord op volgende vraag : Hoe, waar en wanneer zullen in de nabije toekomst al die jongeren tewerkgesteld worden ? Een en ander klopt toch niet ! Het grootkapitaal blijft beschermd, de werknemer moet bloeden en de crisis 'afbetalen' (met zijn centjes en door langer te moeten werken) die helemaal niet door hem werd veroorzaakt, maar door diegenen die decennialang met ons geld 'gespeculeerd' hebben en hoe dan ook hun winst willen behouden en zelfs verhogen. We hebben het dan nog niet over een aantal riante weddes van hooggeplaatste politici, die omwille van al hun functies in allerlei beheerraden hun inkomsten zeker niet zullen zien dalen.
Als gepensioneerd leraar steun ik de leerkrachten voor de volle 100% in hun acties.
*****************
2) SCANS : Zie onderaan.
* Ingekorte versie van lezersbrief in Dialoog van donderdag 1 maart. * Selectie overige reacties.
3) Artikel uit Knack.be (+ eigen reacties in discussie). -link onder scans-
Ingekorte reactie in Dialoog van HLN van zaterdag 4 februari.
Volledige versie :
Niet te geloven dat een mens bekritiseerd wordt omdat hij/zijvindt dat NU, VANDAAG in de eerste plaats voorrang moet gegeven worden aan het vinden van een degelijke opvang voor de daklozen, van welke origine of nationaliteit zij ook zijn. Echt verwonderen doet het mij niet, alleen kotsmisselijk word ik van dat 'eeuwige' cliché waarmee de criticasters ons om de oren proberen te slaan. Een 'dooddoenertje' dat we al duizenden keren gelezen hebben op de forums van de nieuwssites. "Ik vraag mij af hoeveel asielzoekers Hilde Sabbe, Ivan Bontinck en Christine Laurens al bij hen thuis hebben laten slapen !" ... "Wel, mevrouw, waar wacht u op om ze in huis te nemen ?" ... Een héél goedkoop discours dat nergens op slaat, maar gewoon op de man spelen is, niet meer of niet minder. Een mens wordt dus direct met de beschuldigende vinger aangewezen als hij/zij durft te stellen dat NU, in deze barre vrieskou, de politieke discussie rond asielzoekers even moet opzijgezet worden en het redden van mensenlevens primordiaal is. Je krijgt de zwarte piet doorgespeeld omdat je er op wijst dat de overheid (alweer niet) kan inspelen op noodsituaties. Een periode van extreem winterweer hoort immers altijd tot de mogelijkheden. Kortzichtig en in se onrechtvaardig, de opmerking van lezers hierboven. Waar halen zij het recht mensen te 'pakken' op een problematische toestand die niemand op een individuele manier kan oplossen ? Ze richten een sneer naar mensen die ze niet eens kennen, mensen die elk op hun manier hun bijdrage leveren om te wijzen op de ellendige toestand van elke dakloze bij deze extreemkoude temperaturen. Het gaat hier trouwens niet over u, mij of ons ... het gaat over daklozen die zich in een precaire situatie bevinden en dienen geholpen te worden, hoe moeilijk dat ook is, een dat hoort een samenleving die zich 'beschaafd' wil noemen te kunnen oplossen.
******
Toegevoegd : 2 SCANS : * Reacties uit Dialoog van vrijdag 3 februari. * Ingekorte versie van lezersbrief hierboven. * Column van Hilde Sabbe : "IJskoud".
* Geschreven n.a.v. de lakse houding van politici ten opzichte van de situatie van daklozen (zonder onderscheid van afkomst of nationaliteit) bij extreme vrieskou. Er komt eindelijk beweging, maar veel te laat waardoor chaos onvermijdelijk is. Zovele honderden dagen heeft men kunnen palaberen om tot een regering te komen. Lezer Jos Olislagers stelt in Dialoog : "Straf, er bestaat een crisisplan om de winter te overbruggen en dat zou al een maand klaarliggen". Waarom kan zoiets in België niet DIRECT uitgevoerd worden. Het gaat per slot van rekening over mensenlevens. Procedure hier, procedure aldaar, en iedereen wijst weer naar elkaar : Schuld van de vorige regering, schuld van de nieuwe legislatuur, enz...
***
Kan een land zich 'beschaafd' noemen wanneer het voor de zoveelste keer niet in staat is mensen in nood onderdak te bezorgen bij deze extreme koude ? Het antwoord is "neen". Maar veel erger is dat diegenen die verantwoordelijkheid moeten/kunnen opnemen zich verschuilen achter uitvluchten politici onwaardig. Het gaat er NU, VANDAAG, in deze extreme wintertoestanden niet om te leuteren dat alles moet ingezet worden op een terugkeerbeleid. Dat is nu niet aan de orde (NB.: Er zijn trouwens ook veel Belgische daklozen). Als mensen hulp nodig hebben, dan moeten wij die hulp kunnen aanbieden. Een politieke discussie voeren hierover is pervert, zonder meer. Een mens gelooft zijn eigen ogen niet als je leest dat diezelfde kafkaiaanse toestanden uit het verleden nu opnieuw opduiken. De overheid voorziet wel plaatsen in kazernes, maar kan niet voor transport zorgen !? "We mogen toch niet concurreren met de busbedrijven", oppert De Crem. Wel, beste politici, zorg er dan voor dat zoiets wel mogelijk is, of moeten er zoveel procedures gevolgd of gecreëerd worden om dat mogelijk te maken ? Staatssecretaris Maggie De Block kan naar eigen zeggen "niet in zeven weken oplossen wat al jaren fout loopt". Struisvogelpolitiek noem ik dat. Er moet gehandeld worden, punt uit. Voorts stelt ze dat voor opvang zorgen in deze barre vrieskou leidt tot een nog groter aanzuigeffect. Een mensenleven veilig stellen is daar dus ondergeschikt aan ... Dames en heren politici, doe uw verdomde plicht en zorg er voor dat we eerstdaags niet opnieuw geconfronteerd worden met schrijnende beelden van daklozen, die moeten zien te overleven in mensonwaardige toestanden.
Lezersbrief : Omstreden fietswet. -ingekorte versie in Dialoog van 1 februari-
Karin Temmerman (Federaal parlementslid sp.a) is uitermate verbaasd over het verzet en ziet geen graten in de nieuwe fietswet die fietsers toelaat door rood te rijden als ze rechts dienen af te slaan. Ze maakt de vergelijking met Nederland, maar vergeet dat daar een totaal andere 'fietscultuur' heerst en die manifesteert zich in een uitstekende infrastructuur zowel voor voetgangers als voor fietsers. Ik blijf de wet wel een fout signaal vinden naar de kleinsten toe voor wie dat alleen maar heel verwarrend kan overkomen. Bovendien blijven mensen die slecht te been zijn (ouderen, rolstoelpatiënten, ...) in de kou staan. Een gevaarlijk precedent deze wet, die meteen ook een vrijgeleide geeft aan een bepaalde categorie fietsers die geen rekening houdt met de andere (zwakke) weggebruikers.
***********
Toegevoegd :
Ingekorte versie lezersbrief (Dialoog van woensdag 1 februari). Artikel uit HLN van dinsdag 31 januari : "Wathelet keurt fietswet goed tegen zijn zin."
N.a.v. het aanhoudende "vakbondbashing" van enkele lezers. Onderstaande bijdrage is een reactie op een inbreng van Luc Baert (Gent) - SCAN onderaan.
Vandaag ingekorte versie in Dialoog van HLN. SCAN onderaan.
In "Scherp" (Dialoog van weekendkrant van 28-29 januari) geeft lezer Luc Baert, Gent, een stukje 'vakbondbashing' ten beste. Beweren dat "vakbonden feitelijke verenigingen zijn, zoals een doodgewone vis-, bowling of kaartersclub, maar wel beschikken over een 'oorlogskas' om de economie naar eigen goeddunken plat te leggen" is niet alleen héél kort door de bocht, maar getuigt van een verregaande minachting tegenover een instantie waarop talrijke werknemers kunnen terugvallen om hun rechten en een belangrijk aantal noodzakelijke sociale verworvenheden te vrijwaren. Het kind zomaar met het badwater weggooien, dat zou getuigen van een kortzichtige visie. Je moet ook de positieve kanten durven toegeven van eender welke organisatie, En die positieve punten, die verwezenlijkingen van de vakbonden in de strijd tegen het grootkapitaal, daar hebben wij allemaal, ook lezer L.B., de vruchten van geplukt. Geen mens die dat kan ontkennen. Dat vakbonden alleen in het verleden hun nut hebben bewezen is een statement die je vaak hoort, maar het blijft een compleet onjuiste insinuatie. Heel wat mensen kunnen voor steun en uitleg bij pensioen- en andere berekeningen bij hun vakbond terecht en worden er ook geholpen. Iets wat ik zelf ook persoonlijk ondervonden heb. Vakbonden zijn mastodonten en ja, daar loopt al eens iets fout, maar vakbonden horen sterk te staan in hun strijd tegen de opnieuw opduiikende uitbuiting van de gewone burger. Lezer haalt uit naar de winsten die worden gemaakt ... "een staatsgeheim" dat moet onthuld worden, luidt het. Een straffe uitspraak, want zou het niet beter zijn dat we DIE "staatsgeheimen" onthullen die ons in deze crisis hebben terechtgebracht ? Een aantal van die "geheimen", waarbij met het geld van de burger gesjoemeld werd, zijn ondertussen aan het licht gekomen ... maar toch , de burger moet het maar BLIJVEN oplossen en ziet zijn budget met de dag slinken. De doodgewone werknemer wordt immers niet getrakteerd op bonussen. Wanneer de economie de gewone burger het volledige gelag wil laten betalen van de crisis (die door het grootkapitaal in de hand werd gewerkt), dan mag voor mijn part die economie door een staking platgelegd worden. Draai de zaken nu eens om en stel dat de vakbonden geen bestaansrecht meer zouden hebben. Dan gaan we gegarandeerd, binnen afzienbare tijd, naar een periode van willekeur tegenover de werkende bevolking. "Nutteloze stakingen", lees ik. Dat heb ik in het verleden dikwijls gehoord, maar wanneer vakbonden een en ander bereikt hadden (en daar zijn nu eenmaal voorbeelden van in overvloed), dan kon iedereen daar wel van genieten, ook zij die de vakbonden met de grond gelijk gemaakt hadden. Geen reacties te horen dan !
In alles schuilt goeds, ook in de strijd die de vakbonden aanbinden.
Lezersbrief : Voetgangers dan toch vogelvrij verklaard.
1° Lezersbrief : Voetgangers dan toch vogelvrij verklaard. -volledige versie- 2° Artikel HLN : Fietsers mogen door het rood. 3° Reacties in de Dialoog van 28 januari (+ eigen ingekorte versie).
2° en 3° : SCANS onderaan.
********
Half juli vorig jaar verscheen een eerste artikel in HLN over een wetsvoorstel om fietsers toe te laten op bepaalde kruispunten door het rood te rijden indien ze rechts moeten afslaan. Vanaf midden februari is het dan zover en wordt de wet van kracht. M.a.w. rood licht is dus niet langer een verbodsteken. Leg dat nu maar in de eerste plaats eens uit aan de kinderen. Die zijn rechtlijnig in hun denken. Je hebt hen op alle mogelijke manieren duidelijk gemaakt dat rood simpelweg betekent dat je hoort te wachten. Verwarring alom dus, ook bij de gewone voetganger, want je kan er zeker van zijn dat heel wat fietsers van deze maatregel gebruik zullen maken op alle kruispunten en niet alleen daar waar een specifiek (zoveelste) verkeersbord werd aangebracht. Wat ik bovendien erg vind is dat Roel De Cleen van de Fietsersbond zonder blikken of blozen komt stellen : "Voor ons wordt het verkeer veel aangenamer, met minder onnodig tijdverlies". VOOR ONS ! Het toppunt van egocentrisch denken. Wat met mensen die moeilijk te been zijn, ouderen, rolstoelpatiënten, ... ? Geen woord daarover ! Eer zij de kans krijgen om de rijweg over te steken staat het verkeerslicht voor hen alweer op rood. Gaan de fietsers eerst kijken of er geen andere weggebruikers in de buurt zijn, wachten tot als de voetgangers, voor wie het licht op groen staat, de weg hebben overgestoken ? Zie je hen al een armbeweging maken in de richting van de voetganger, een gebaar van "steek maar over" ? Ik heb het zelden meegemaakt. Wat uiteraard niet wil zeggen dat er geen hoffelijke fietsers zouden zijn. Dat zou er nog moeten aan mankeren. "Als fietser geniet je géén voorrang", lees ik verder. Wat is het dan wél ? Feit is dat ze van de 'voorrang' gebruik zullen maken, of niet soms ? Onduidelijkheid alom, vind ik, en dat is rampzalig in het huidige verkeer. Dan heb ik het nog niet over een bepaalde categorie wielertoeristen (met name de 'wielerterroristen'), voor wie de voetganger nu al een vervelend obstakel is als hij het ook maar waagt over te steken als zij in aantocht zijn. Het toppunt is dat de nieuwe wegcode ook toelaat "fietsstraten" in te richten. Fietsers zullen dan de ganse breedte van de rijweg mogen gebruiken indien er eenrichtingsverkeer geldt. Dat belooft ! Een bepaalde categorie fietsers stoort zich nu al niet aan voetgangers en gebruikt de voetpaden te pas en ten onpas om sneller op hun bestemming te geraken. De fietsersbond zou zich beter meer zorgen maken over het ontbreken van ook maar enige discipline bij een veel te groot gedeelte van de fietsers. Rekening houden met de andere weggebruiker staat niet in hun woordenboek en daar worden we nu al dagelijks mee geconfronteerd in het verkeer. Nog een slotbedenking : Is de veiligheid van ELKE weggebruiker niet zoveel belangrijker dan dat hele kleine beetje sneller op je bestemming geraken ?
-In juli verscheen een gelijkaardige reactie in Dialoog als "Brief van de dag". Enkele factoren worden hier uiteraard opnieuw aangehaald.
* N.a.v. artikels en reacties in Dialoog van HLN. Een enquête, gericht tot een uiterst beperkt publiek, leidde tot de conclusie dat slechts een minderheid van de bevolking achter de staking staat. In een lezersbrief schreef ik ook onlangs "En nu aan het werk". DAT was gericht naar onze nieuwe regering. Toen dacht ik, hoopte ik nog dat onze politici de durf, het lef zouden opbrengen het grootkapitaal aan te pakken. Maar niets is minder waar! Ik citeer nu even de woorden van lezer Thomas Van Linter uit Wetteren : "Na vier jaar crisis blijft men de rekeningen doorschuiven naar de werknemers. Het grootkapitaal dat aan de basis ligt van de crisis (niet soms !?) BLIJFT ongemoeid en feest lustig verder, getuige daarvan recent nog de bonussen bij Dexia."
Lezer Daniël Willems uit Gent schreef in Dialoog van donderdag 26 januari :
"Wanneer komen wij in actie tegen de vele stakingen ?"
Eigen reactie daarop in Dialoog van vrijdag 27 januari : "Lezer Daniël Willems wil acties tegen de stakingen. Wanneer zou hij dan wél staken ? Als het grootkapitaal hem volledig gepluimd heeft ? Of wil hij dat de gewone burger binnen afzienbare tijd met weinig of geen veren (= noodzakelijke sociale verworvenheden) blijft rondlopen ? Staken is en blijft bovendien een recht."
****
Onderaan : Alle reacties over dit thema in Dialoog van vrijdag 27 januari.
N.a.v. artikel in HLN onder dezelfde titel. Deze lezersbrief werd niet gepubliceerd in Dialoog.
* In de reactie wordt wel gebruik gemaakt van fragmenten uit vroegere lezersbrieven.
* Onder het artikel : SCANS : 3.
Lezersbrief :
Het kan ook moeilijk anders dat er aanwijzingen van "schuldig verzuim" te vinden zijn in gevallen van seksueel misbruik van minderjarigen door geestelijken. Alleen al het feit dat eertijds na een klacht en nadat de resultaten van een onderzoek aan het gerecht werden doorgespeeld, de "strafmaat" meestal werd doorgegeven aan de bisdommen, die dan maatregelen van inwendige orde dienden te nemen. Dat die "strafmaat" zo goed als altijd bestond uit overplaatsing naar een andere regio of school (in bepaalde gevallen zelfs niet eens ver uit de buurt van de slachtoffers), naar het buitenland of naar een ander continent, dat is ondertussen genoegzaam bekend. Erger nog, in veel te veel gevallen kon de pedofiele geestelijke dezelfde functie gewoon weer opnemen. Pedofilie werd in die tijd door de kerkelijke autoriteiten maar al te veel met de mantel der liefde toegedekt. Er zijn vele 'gradaties' van pedofilie, maar een 'zachtaardige' (sluwe) benadering van een pedofiel tot soms heel jonge kinderen mondt veelal uit in het plegen van ergere feiten, waaraan het kind ernstige psychische en soms ook fysieke letsels kan overhouden.
Dat alles kan je onder de noemer plaatsen van "geen gepast gevolg geven aan ernstige gevallen van seksueel misbruik" waarvan de kerkelijke autoriteiten maar al te goed op de hoogte waren. Dat is op zijn minst héél zacht uitgedrukt, want één ding blijft hier als een paal boven water staan : De slachtoffers werden met een kluitje in het riet gestuurd, m.a.w. men liet hen jarenlang in de kou staan, met alle psychische gevolgen die dat voor de meesten onder hen heeft teweeggebracht. Laksheid en imagobescherming zijn factoren die de deur hebben opengehouden voor veel verder misbruik en hoe moet je dat anders gaan noemen dan "schuldig verzuim" ? Ook de druk die plaatselijke geestelijken destijds probeerden uit te oefenen op de ouders van het kind dat seksueel misbruikt werd, en niet te vergeten de druk die ook werd uitgeoefend op diegenen die de eerste onderzoeksdaden dienden uit te voeren, hoort tot wat je alleen maar "schuldig verzuim" kan noemen. De geestelijkheid stond vroeger op een piëdestal en ouders vreesden de schande voor de familie, want zou men hun kind wel geloven ? Zou men het kind zelf niet met de beschuldigende vinger aanwijzen ? Kortom misbruik van een functie die toendertijd hoog aangeschreven stond bij de bevolking en waar weinigen durfden aan te tornen. Het is bovendien niet rechtvaardig ook de ouders "schuldig verzuim" naar het hoofd te slingeren, een argument dat sommigen al eens durven gebruiken om de schuld van de kerkelijke autoriteiten te minimaliseren (op online nieuwssites een argument dat heel vaak wordt MISbruikt). Logisch dat ouders zich schuldig voelen om wat er met hun kind gebeurd is, maar respect voor de clerus, intimidatie, onwetendheid, angst door iedereen nagekeken te worden, het zijn factoren die velen onder hen tegengehouden hebben om klacht in te dienen. Een aantal mensen zal wel kritiek hebben op de "huiszoekingen" en opperen dat men alweer het instituut kerk viseert en dat gretig aan "kerkbeschadiging" wordt gedaan. In feite is het alleen de kerk die zichzelf schade heeft berokkend en de feiten die ze jarenlang onder de mat is blijven vegen nu als een boomerang in eigen gezicht krijgt. Is het trouwens niet zo dat het instituut kerk haar eigen waarden decennialang heeft laten verloochenen door pedofiele geestelijken, die ernstige feiten hadden gepleegd gedurende ruime tijd en op meerdere kinderen, de hand boven het hoofd te blijven houden ... en hoe ? Diezelfde mensen (zeker de priester- leraars) waren toch diegenen die de jongeren de waarden van het leven dienden aan te brengen !
De reactie van lezer Wilfried De Clerck, Heverlee, in Dialoog van vrijdag 6 januari i.v.m. het afschaffen van het gratis abonnement op de Lijn voor gepensioneerden is er een "to the point" : "De gepensioneerden lijken zo stilaan paria's te worden. Terwijl zij toch de vroegere harde werkers zijn die de basis gelegd hebben voor onze welvaartsstaat." Net zij worden geviseerd en dreigen afgestraft te worden. Alweer een voor vele mensen belangrijke sociale verworvenheid waar men komaf mee wil maken. Wat volgt ? Want dat de crisis verder door de gewone burger zal moeten betaald worden en niet door hen die met lachwekkend hoge bonussen worden getrakteerd, dat staat als een paal boven water. Ook Bruno Tobback stelt heel duidelijk : "Het gaat om een principe in het Vlaams regeerakkoord. Het is de prijs voor de beschaving, voor de kwaliteit van het leven in de steden en op het platteland ... De bus is een alternatief voor mensen zonder auto die naar de stad komen. Gaan we ze verplichten om "achter de haard" te blijven zitten ?" Wat de reacties in Dialoog van de weekendkrant (7-8 januari) betreft, sluit ik me aan bij het standpunt van lezer Rony Van Avermaet, De Panne : "Afschaffen van gratis bus zal veel ouderen isoleren."
In enkele andere reacties wordt vrij denigrerend gereageerd tegenover 65-plussers die profiteren van gratis vervoer, van de samenleving dus. Staan de criticasters er nu echt geen ogenblik bij stil dat die mensen ook hun ganse loopbaan belastingen, solidariteitsbijdragen, ..., hebben betaald ? Beseffen ze niet hoe kwetsend hun woorden moeten overkomen voor hen die zich alleen maar op het openbaar vervoer kunnen beroepen ? Ik citeer de woorden van lezer Patrick Pringels, Lokeren : " "Voor mij als invalide, en zovele anderen die van de dokter niet meer met de auto mogen rijden, is het openbaar vervoer de enige manier om op onze bestemming te raken." Dat is maar één voorbeeld dat de ogen zou moeten openen van mensen die met een "ikke en de rest kan stikken"-mentaliteit lijken rond te lopen.
Een lezer beklaagt zich over de vele zwartrijders. Die zijn er, ja, en een meer en accuratere controle is wenselijk. Daar meer werk van maken zou tenminste een logische "besparing" tot gevolg hebben, in die zin dat men geen geld moet gaan zoeken op de kap van de ouderen in onze maatschappij.
Met de reactie van lezer J.P. Busschaert ben ik het helemaal niet eens. Eén van de mooiste initiatieven van de Lijn wil hij zonder meer laten afschaffen : De belbus. Nochtans vormt de belbus een ideale oplossing voor heel wat mensen (niet alleen voor ouderen !) die in bepaalde zeer uiteenlopende omstandigheden een probleem hebben om ergens ter bestemming te geraken. Het minachtend toontje duidt op weinig respect voor de ouderen en de mensen die met de belbus rijden. Lezer stelt schaamteloos : "Als ze dan eens rondrijden (en de chauffeur aan de kant van de weg zijn krant niet zit te lezen), dan is het léég of met een gepensioneerd koppel dat waarschijnlijk (!?) ergens gaat kaarten, shoppen of op visite gaat." Eerst en vooral is daar niets mis mee, en ik hoop dat lezer, eens hij ouder is, daar ook op deze manier zal kunnen van genieten. Ten tweede heeft hij zich helemaal niet geïnformeerd over wie de reizigers met de belbus wel zijn, maar brengt hij hier zomaar gratuit allerlei loze veronderstellingen naar voren. Heel wat mensen die problemen hebben met mobiliteit maken dankbaar gebruik van de belbus of kunnen er gebruik van maken om iemand te bezoeken ; een mogelijkheid die ze anders niet zouden hebben. Mogelijks dienen ze een verplaatsing van een standplaats van de belbus naar een kliniek te maken. Ik zou er lezer J.P. B. ook op willen wijzen dat een bus logischerwijze eerst 'leeg' is vooraleer er mensen opstappen, 'leeg' vertrekt als hij mensen moet ophalen of zijn passagiers dient op te wachten. Flauwe redenering van lezer, vind ik, om op die manier deze service met de grond gelijk te maken. Misschien, komt ook voor hem de tijd dat hij gelukkig zal zijn er gebruik te kunnen van maken !
In een andere reactie wordt gesteld dat de gepensioneerden maar moeten betalen ... dan zullen ze wel vanzelf wegblijven (daar komt de redenering op neer) ... en komen er meer zitplaatsen vrij voor betalende scholieren. Alweer ... ikke en de rest kan stikken !
Alleen op het gebied van hoffelijkheid bij in- en uitstappen, daar loopt het, zeker in ons landje, grondig fout. Een bepaalde categorie mensen (hier wil ik geen leeftijdscategorie op plakken, want oud en jong bezondigen zich er aan) kijkt gewoon niet eens op bij het instappen en drumt zich een weg naar een zitje. Op de bussen heeft men dit euvel kunnen omzeilen door iedereen te verplichten vooraan in te stappen.
Gewoon dat beetje respect voor elkaar ... het kan zoveel problemen oplossen. Ook van de Lijn mogen we toch verwachten dat ze gaan inzien dat besparingen niet op de rug van de ouderen mogen doorgevoerd worden.
******
ONDERAAN : BIJLAGEN (6) = Reacties van lezers in Dialoog + Artikel (2 scans).
1° Isolement : Rony Van Avermaet, De Panne. 2° Behouden : Patrick Pringels, Lokeren. 3° -Belbus : J.P. Busschaert, Mont de l'Enclus. -Scholieren : Philip Dezeure, Koksijde.
Document : "Gratis geschiedenisles" - San Deurinck
Document : "Gratis geschiedenisles" - San Deurinck.
1° Inleiding. 2° Artikel van San Deurinck "Gratis geschiedenisles" : SCANS (5) : zie onderaan.
1° Inleiding :
Eind januari 2011 overleed San Deurinck (65), ex-misdienaar, een voorvechter van rechten voor pedofilieslachtoffers. Zelf was hij één van de eerste slachtoffers van kindermisbruik in de kerk die een gezicht en een stem kregen. Hij ontpopte zich als een onvermoeibare strijder, kwam tussen in online discussies, schreef vele lezersbrieven en was ook actief in de "WERKGROEP MENSENRECHTEN IN DE KERK". Een eerste bijdrage van San Deurinck heb ik al eerder gebracht op dit blog : Overzicht "Archief per week" (02.O5.'11) : "Zullen we nu eindelijk de rechten van de slachtoffers respecteren ?". Het stuk hieronder mag je tot één van zijn vele briljante stukjes rekenen (Dammy Vermeersch). Een indringend artikel, vol sarcasme, scherp als een mes, de vinger op de etterende zere plek leggend.
N.a.v. een artikel van Werner Derboven (syndicaal afgevaardigde ABVV-AC) in Dialoog en een reactie daarop van lezer Bas van der Meijden.
**
1° Eigen lezersbrief (zie ook gepubliceerde versie in bijlage). 2° Lezersbrief van Werner Derboven in Dialoog van maandag 2 januari (SCAN 1). 3° Lezersbrief van Bas van der Meijden in Dialoog van dinsdag 3 januari (SCAN 2). 4° Gepubliceerde versie van eigen lezersbrief in Dialoog van woensdag 4 januari (SCAN 3).
**
1° Lezersbrief : Vakbonden (volledige versie) :
In Dialoog van dinsdag 3 januari wil lezer Bas van der Meijden de les spellen aan Werner Derboven, die in een eerdere reactie de verdediging van de vakbonden op zich heeft genomen. Dat vakbonden in de loop van de sociale geschiedenis heel wat positieve zaken verwezenlijkt hebben, waar de lezer tot op vandaag zelf nog ten volle van kan profiteren, dat laat hij aan zich voorbijgaan. Vakbonden zijn in zijn ogen niet meer dan geschikt voor musea ! Nee, onfeilbaar zijn ze niet, maar ze moeten er zijn, niet alleen vandaag, maar ook in de toekomst. Zij vormen nu eenmaal het noodzakelijke tegengewicht in de balans die nu weer sterk aan het overhellen is naar de macht van de kapitaalkrachtigen, naar hen die niet echt onder de crisis lijden, maar de gewone burger maar al te graag doen voelen dat hij maar dieper en dieper in de beugel moet tasten en alle beslissingen om het grootkapitaal te beschermen maar klakkeloos moet aanvaarden. Het is natuurlijk heel gemakkelijk de vakbonden voor alles en nog wat als kop van Jut te beschouwen, maar wat staat er ons te wachten als zij helemaal geen tegengewicht meer vormen, als hen alle macht wordt ontzegd ? Dan zullen beetje bij beetje heel wat levensnoodzakelijke sociale verworvenheden sneuvelen. Nee, lezer Bas v.d.M., vakbonden en hun aanhang vormen geen minderheid en vinden nog altijd steun bij een belangrijk deel van de bevolking. Stakingen hebben altijd onaangename neveneffecten, dat is nu eenmaal zo en zal altijd zo blijven. Maar laten we toch maar eens goed nadenken wie ALTIJD beter wordt van een crisis, en wie ALWEER een stukje armer.
Verhalen (14) : Aan lot overgelaten bij nacht en vriesweer !
Verhalen (14) : "Aan lot overgelaten bij nacht en vriesweer !"
Halfweg jaren '60. In het piepkleine gehucht J., gelegen op hooguit een kilometer van het centrum van de gemeente R., bevinden zich langs een eenzame grintweg enkele kleine arbeiderswoningen. Hier en daar wordt de regelmaat onderbroken door een villa die er neergepoot werd nadat een aantal werkmanshuisjes door de sloophamer definitief uit het landschap verwijderd werden. In één van de arbeidershuisjes woont de familie C. De man, David(32), werkt in Charleroi en komt slechts om de twee weken tijdens een weekend naar huis. Om voor zijn gezin de eindjes aan mekaar te kunnen knopen klopt hij vele overuren, maar kan zich daardoor niet permitteren geregeld naar huis te komen. De moeder, Ann (28), doet het huishouden en zorgt voor de twee kleine kinderen : Johan (5) en Christine (1 jaar oud).
Op een koude decembernacht :
1 uur is het op deze barkoude decembernacht. Er hangt weer sneeuw in de lucht. Twee verkleumde rijkswachters op patrouille zijn van hun fiets afgestapt en banen zich met hun tweewieler aan de hand verder een weg door de nacht. Kwestie van de voeten een beetje op te warmen.
Onze dienst zit er nog bijlange niet op. De nachtelijke patrouille loopt pas in de vroege morgen ten einde. We stappen nu langsheen een afgelegen grintweg ... twee schimmen in donkere 'wintermantel'. Denkend aan en verlangend naar een warm bed ... veel wordt er niet gesproken. Plotseling houden we allebei halt ... horen wij nu het gehuil van een kind in de verte ? We stappen behoedzaam verder en horen nu inderdaad duidelijk het huilen van een kindje in één van de lage arbeiderswoningen. Op zichzelf niets abnormaal natuurlijk als het een gezin met kinderen betreft. We hopen allebei dat de moeder wel snel zal wakker worden van het gehuil , het kindje zal troosten en in slaap wiegen.
We zetten onze nachttocht verder in de richting van het nabijgelegen dorp S., amper een tweetal kilometer verwijderd van het gehucht. Verder dan S. hoeven we niet te patrouilleren. Eens voorbij het dorp zijn het de collega's van de brigade L. die 'overnemen'. Na een korte ontmoeting en een babbeltje met onze twee collega's rijden we rond kwart voor twee terug richting R. Is het een voorgevoel, een onrust die zich al een ganse tijd van ons meester heeft gemaakt ... wij waren toch ook vader ... terug aan het gehucht gekomen nemen we het besluit toch maar een ommetje te maken langs de grintweg. Het gehuil van dat kindje, het had ons niet losgelaten. We zijn er vrijwel zeker van dat het wenen nu wel zou opgehouden hebben, maar we willen er ons toch van vergewissen dat alles in orde is.
We zijn tot op een tiental meter van het huisje genaderd ... hetzelfde gehuil van een kindje ... het dringt door merg en been. Al meer dan een uur is het geleden dat wij hier voorbijgekomen zijn ! Nee, hier is iets niet in orde en we kunnen ons als het ware voor de kop slaan omdat we niet bij onze eerste passage aangeklopt hebben. Wat is hier aan de hand ? Worden die ouders nu niet wakker ? Is de moeder van het kleintje ziek ? Waar is de vader van het baby'tje ? Het gaat duidelijk om het geschreeuw van een nog heel jong kindje.
Nee, langer talmen, dat kunnen we nu niet meer. We moeten te weten komen wat er aan de hand is in de arbeiderswoning. De voor-en achterkant van de woning worden gecontroleerd ... geen licht te zien, geen ander teken van leven te horen of te bespeuren ... alleen dat vreselijke gehuil ! Wat nu gedaan ? Onze weg zomaar voortzetten en hopen dat in de woning wel iemand zal wakker worden straks ... nee ! Aankloppen dan maar, maar noch aan de voordeur noch aan de achterdeur wordt gereageerd op ons aanhoudend geklop. We nemen het besluit even te gaan aanbellen aan een villa een kleine 200 meter verderop gelegen. Niet evident natuurlijk, midden in de nacht die mensen uit hun bed halen, maar er moet gehandeld worden. Op onze woorden "Rijkswacht van R. hier" wordt vrij snel opengedaan. Man en vrouw staan samen verschrikt in de deuropening en zien er redelijk overstuur uit. Begrijpelijk ook. Wanneer rijkswachters je midden in de nacht uit je bed halen, dan is het allicht om slecht nieuws te brengen, moeten die mensen gedacht hebben. We stellen het echtpaar zo snel mogelijk gerust en delen hen mee waarvoor we bij hen komen aanbellen. Een zucht van verlichting ... de vrouw begint omzeggens direct te vertellen : "Wel gendarmen", begint ze, "de man werkt in Charleroi en die komt maar om de twee weken naar huis tijdens een weekend. Er zijn twee kleine kinderen in het gezin : Johan, die is 5 jaar oud, en dan is er de kleine Christine, die amper een jaartje oud is. De moeder is een losse wilde vrouw, die er twee keer in de week 's avonds gewoon vanonder trekt samen met een vriendin ... en dat meestal tot laat in de nacht. Soms komt ze pas om 4 uur onder de morgen terug thuis. Die twee sukkelaarkes liggen dan urenlang alleen. De buren hier, wij dus ook, zwijgen uit schrik voor die vrouw. De politie weet er van, maar alles is tot nog toe bij hetzelfde gebleven." (NB.: Samenwerking tussen politie en rijkswacht was destijds niet altijd evident). We weten nu wat ons te doen staat en vragen het echtpaar of we hun telefoon even mogen gebruiken. Dit is zonder meer een geval van kinderverwaarlozing. We moeten eerst en vooral het huilende kindje zo snel mogelijk ter hulp kunnen komen. We besluiten als voorzorgsmaatregel en om het binnendringen in een woning 's nachts te verrechtvaardigen de procureur des Konings van Dendermonde op te bellen. Gelukkig maar krijgen we de magistraat vrij snel aan de lijn en brengen hem op de hoogte van de feiten. Direct geeft hij ons de opdracht de woning binnen te dringen, eender op welke manier. Het kind moet geholpen worden, dat is nu het belangrijkste. Tweede opdracht : De moeder in de woning opwachten !
Ik ben Ivan Bontinck
Ik ben een man en woon in Wetteren () en mijn beroep is Leerkracht Engels met pensioen..
Ik ben geboren op 13/06/1945 en ben nu dus 80 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Wandelsport (lange afstanden) - vreemde talen (o.a.Russisch) - lezersbrieven - geschiedenis - ....
