De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    10-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aaaaaaaaah! Aaaaaaaaaaaaaaah!

    Babyface Deboosere - waarom heeft 'm toch ooit toch die snor afgeschoren? - voorspelde regen. Voor het oosten van het land. 
    Aha! Geen ramp, wij wonen in het noorden van België, alleen wijzen vinden het oosten nog een aanvaardbare regio om in te verblijven, dus de egoïst in mij hoopte op een vrijstelling van nattigheid in haar omgeving.
      
    "Kijk mee op de visuele beelden van de verwachte neerslag, (witte vlek met rode kern), daar ziet u het," kakelde hij, "vooral het oosten van het land gaat ervan langs krijgen."
    "Die mens heeft dringend nieuwe lenzen nodig, " bromde ik tegen mijn geliefde, "die zone bestrijkt de hele Benelux en rondom." 
     
    Het is niet altijd even prettig je gelijk te krijgen. De pijpenstelen vonden hun weg naar het oosten niet meer. Een kringloop van het water waarbij volgens mij een halve Noordzee in verdampt zat. Het hield niet op.
     
    Noodgedwongen rookte ik mijn occasionele sigaret dan maar onder de carport. Mijn blik gleed over de verloren fiets. De fiets van zoon-het-langharig-tuig-dat-zijn-fiets-heeft-laten-jatten-wegens-onbeheerde-achterlaterij. Onze ondertussen bijna beste vrienden de politie, hadden me de dag voordien op de hoogte gebracht dat ze iets hadden gevonden dat bij mijn 'gedetailleerde' opgegeven beschrijving paste : blauw en jongensfiets. Bij het miraculeus wederzien, hebben we de tweewieler meteen laten merken met zijn rijksregisternummer.
    Moose en ik hadden het plan uitgebroed vandaag onze fietsen te laten voorzien van zo'n onaftrekbare sticker. Alleen die regen...
    Mijn oog telde de overige nog te behandelen fietsen... toen mijn opgezette keel het overnam :
    "Aaaaaaaaaaaah! AAAAAAAAAAAAAh! Hill! Iemand heeft mijn fiets gepikt! Een snoodaard heeft zomaar vanonder de carport... Aaaaaaaaaaaaaah! Kom dan toch zien! Er is niks te zien! Mijn vélo is gestooolen! Aaaaaaaaaah!"
    Die aangespurte Hill keek me heel bevreemdend aan. Met een snuifje medelijden in zijn pupillen en omweven door een aura van kalmte.
    "Natuurlijk lief, is je fiets hier niet... die moeten we deze namiddag toch gaan afhalen bij de fietsenmaker..."
    Hij fluisterde er nog achteraan : "Het gaat je vandaag precies niet af hè?"

    10-08-2007, 22:37 geschreven door zapnimf  


    09-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Met tuiten, maar zonder de gezondheid te schaden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Er zijn zo van die stelligheden.
    Eentje keert hier in lijve zapnimf maandelijks terug.
    Het offensief van de oestrogenen noemen anderen dat ongemak. Ik zeg er gewoon dikke knudde tegen.
    Dikke knudde manifesteert zich vooral door korte huilbuitjes. Voor niks. Voor alles.
     
    In de Colruyt staan bij de blikken gesuikerde melk is genoeg om tranen te laten voor wieweetwat.
    Hill die een keer naar mij wijst en het is van datte.
    Telefoon krijgen van de politie dat ze zoons fiets hebben teruggevonden, resulteert in oognat.
    Als ik probeer te verwoorden dat ik het zelf ook op mijn heupen krijg van mijn geween, geraak ik niet verder dan 'boehoehoeoe' en snottebellen.
    Dat het regent, dat de droogkast nog altijd kapot is, dat mijn boek in mineur eindigt... jaja...
    Of bij de aanblik van wat die katten weer aanrichten... hun excrementen liggen dan wel op de juiste plaats, maar ze vinden de grote bloempotten lollig om als speelzandbak te gebruiken... oh neen, toen moest ik toevallig niet blèren, toen dacht ik alleen maar : jullie rotkatten, kan ik weer gaan stofzuigen.
    Bij het besef dat ik aan het stofzuigen ben zonder stofzuigzak (ze zijn op!), drup ik er weer wel lustig op los.
     
    Nounou, ik ben me er eentje! Een huilebak-eentje.
    Weten dat het morgen over is, of overmorgen, of in het slechtste geval in de nacht van overmorgen naar overmorgenover, helpt nauwelijks. Dat is als na een echtscheiding/miskraam suggereren dat je nog jong genoeg bent om... om watte ja?
     
    "Kijk", probeert hij me op te fleuren, "wat ik hier nog vind... de kussensloop die we op het marktje in Dranouter hebben gekocht." Hij draait het ding rondom een kussen en ik lees...
     
    Heppie
     
    Ik voel me ozo heppie
    zo heppie deze dag,
    als je vraagt : wat heppie
    als ik eens vragen mag,
    dan zeg ik : hoe wat heppie,
    wat heppik aan die vraag,
    heppie nooit dat heppieje
    dat ik heb vandaag?

    Joke van Leeuwen

    Waarop ik een mini-overstroming veroorzaak in onze slaapkamer.

    Zucht, ik wou dat ik een vent was...
    Of toch maar niet... kijk, het is al over!
     
     

    09-08-2007, 18:50 geschreven door zapnimf  


    08-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een man van weinig woorden, maar met bijna blauw oog

    Oh neen, domme domme brolkoe die ik ben.
    Gisteren deed ik het.
    Het!
    Mijn hele nahuwelijkse leven heb ik erop getraind om Het te vermijden. Nachtelijke vergaderingen met vriendinnen zijn hier overheen gegaan om elkaar te steunen in het ons niet te laten verleiden tot Het.
    Het meest erge een vrouw kan uitsteken, wil ze zichzelf oerbelachelijk maken. Wat zeg ik? Wil ze zich ooit nog in het openbaar zonder chronisch schaamtegevoel vertonen...
     
    Ik vroeg hem : "Waarom viel/val je op mij?"
     
    Hij : "Euh... ik vond/vind je wel sympathiek en niet onappetijtelijk."
     
    DUH-UH!?!
     
    En mijn bekoorlijk klaterend gekwinkel dan? Humoristisch lachebekje hier zit dermate goed in d'r vel dat ze steeds met zichzelf kan lachen! (Jij dikwijls wat minder, maar is dat mijn probleem?)
    Mijn hypnotiserende betoverende blik? (Van : er staat nog vaat op het aanrecht, doe jij...?)
    Mijn talenten om je tot overgave (de verleden tijd van overgeven) te dwingen?  
    Mijn sexy oorlellen? (Waar je nog nooit één oorbel voor hebt gekocht!)
    Mijn koffieschenken in je mok iedere morgen? Nadat jij hem hebt gemaakt.
    Mijn ontegensprekelijke rake analyses van jouw vrienden?
    Mijn sierlijk gedrag als het op huishouden aankomt?
    Mijn amoureuze strelingen over het toefje haar op je kin?
    ...
     
    "Sympathiek en niet onappetijtelijk." Prrt prrrrrrtff! (speekselbellen alom!)
     
    En mijn vermogen tot zelfbeheersing om je nu geen doef op je neus te geven dan? 
     

    08-08-2007, 21:32 geschreven door zapnimf  


    07-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De frieten waren wel lekker.

    Een pendelbus is doorgaans een noemenswaardig initiatief. De Lokerse feesten hebben er eentje. Laatste rit terug om half drie 's nachts. Dat is dan toch balen als je ze om 02.22u voor je neus ziet vertrekken om nooit meer terug te keren. Dan weet je de auto een keertje exact staan, is het vier kilometer verder.
    Een onverschrokken iemand - uw nederige nimf om precies te zijn, nadat ze iets opving van "dat wordt dan een wandelingetje in de nacht" - wierp zich in puurste radeloosheid voor een wagen. Een techniek van liften die best redelijke resultaten scoort als je hem nog kan navertellen tenminste. Het vehikel werd bestuurd door een rasechte Lokerse autochtone schone die mijn smartverhaal over mijn knie en mijn slechte vrienden die hun sportiviteit aan mij wilden opdringen, al na vijf seconden onderbrak en teken deed dat ze vier plaatsen kon aanbieden. Het lieve kind maakte een ommetje met ons tot bijna tegen de motorkap van onze wagens.
     
    Hoe het die andere tien tevergeefs wachtenden aan de bushalte is verlopen? Geen flauw benul, we hebben in het voorbijrazen nog eens vriendelijk gewuifd. Moge een goede verstaander dit gedrag als voorbeeld nemen.
     
    En Fischer-Z, vraagt u zich (al dan niet) af. Euh... ik was alvast niet alleen die het programma niet goed gelezen had.
    "John Watts is not Fischer-Z and Fischer-Z is not John Watts." snoerde Johnny de bebbel van iemand uit de meute die driekwart optreden lang "Marlieeeeese!" jankte. Plaatsvervangende schaamte was vanaf toen geen loos begrip meer voor me.
    Bijgevolg konden we op onze kin kloppen. Afgezien van een verwrongen versie van 'The Worker' bleven de vroegere hits achterwege.
    John Watts is een hufter. 
         
     

    07-08-2007, 18:10 geschreven door zapnimf  


    06-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sleuteltjeduw - deurtjetrek

    Jubelde ik gisteren iets te enthousiast over Sinéad O' Connor? Kan ik dat nog terugnemen? De meid kreeg het op haar heupen van het geklooi van het wezen dat achter de mixtafel aan het experimenteren sloeg en zij was niet alleen. Sommige nummers waren het aanhoren niet waard. Eerlijk gezegd, behalve een handjevol bekende songs, klonk alles van het mens krak hetzelfde. *Geeuw*
    Ook Admiral Freebee vond ik de twee vorige keren dat ik hem in het echt heb mogen beluisteren, beter.
    Absynthe Minded viel dan weer wel reuze mee, zo goed zelfs dat ik er een tukje op gepleegd heb.
     
    Maar de randanimatie was geweldig! Drie haaimannen met fijngevoelige choreografietjes, steltlopers alsof ze recht uit het atelier van Panamarenko kwamen gezeild, de stofzuigerventer die eveneens veel nonsens verkocht en het 'mentale wereldwonder' dat ons in een piepklein tentje lokte en ons veel veel veel zweet ontlokte.
     
    Inventief zijn ze genoeg, die Dranoutronauten. Standjes om je door kortgerokte plaatselijke schonen in te laten smeren, een afkoelruimte met stuifwater dat - o hitte - reeds verdampte vooraleer het je nek kon bereiken, een zweefmolen, maar de leukste frats was die van het plaatselijke kringloopcentrum. Mannen konden er hun sokken ruilen voor een luchtige rok. Die meneren kon je van ver herkennen over het ganse terrein. Daarnaast hadden ze een soort openbare douche geïnstalleerd (waterstraaltjes die als een fontein uit een nepgrasperkje spetterden), gegadigden kregen gratis zwemkledij ter beschikking, het liefst in felle kleuren en bedrukt met een jaren '70 bloemetjesboeket en vanuit het kleedhokje werden ze door noeste medewerkers eerst met zwabbers ingezeept en na de douche vervolgens weer netjes afgedroogd. Dit was lachen, maar echt gieren werd het toen een kerel, die ik in een dagelijks taalgebruik in leder op een Harley Davidson zou situeren, zijn talrijke tattoos aan de toeschouwers showde in een vijf maten te groot afgrijselijk damesbadpak. Zijn baard, een exemplaar waar die twee baardapen van ZZ Top stikjaloers op zouden zijn, was bijeen gebonden met een stuk of wat dezelfde elastiekjes in een flinke worst haar. Hij veerde nauwelijks op van de onderwaartse stralen.
     
    Een festival ondergaan is boeiend, maar proberen er vandaan te geraken is nog veel spannender!
    Hill zou even de auto op de parkeerweide voor ons opsnorren, dan konden V. en ik onze konten (en knieën) een rustpauze gunnen op de rand van een vangrail. Slechts twintig minuten later zagen we hem terug. Zonder voertuig. Zijn oriënteringsvermogen van nul komma nul speelde hem nog maar eens parten. Ik leende mijn vriendin uit om alzo toch nog ooit uit dat dorp weg te geraken. Ondertussen kreeg ik het gezelschap van vriendelijke dames, van geblesseerde heren, van de politie en allemaal werden ze eerder opgepikt als ik. Zij stonden geparkeerd in rij veertien, of zeventien, of dertig. Het was dan dat het me begon te dagen dat wij geen rijen hadden geteld. Tienduizenden bezoekers... en heel hun zwik rollend materieel rondom de onze geparkeerd... het gehalte paniek in mij steeg met stip. Een half uur tikte weg. De gee-es-em zat in de rugzak. De rugzak zat op de rug van Hill. En wie weet waar Hill ondertussen zat?
     
    Een jonge vrouw zag in mij een routeplanner en vroeg of ik wist hoe men van Gent naar Dranouter geraakte. Aangezien ik tijd op overschot had, somde ik op : Gent, Kortrijk, Ieper, Dikkebus, gele pijlen met 'D' volgen. Het arme schaap was er nog erger aan toe dan ik. Haar chauffeur was verdwenen, mét auto en zonder mobieltje. "Jamaar", hield ik haar tegen toen ze een vriend wilde bellen om haar te komen oppikken, "als mijn chauffeur er ook niet vanonder muist met mijn vriendin, kan je gerust met ons mee, wij rijden over Gent naar Antwerpen."
    Iemand gelukkig maken... 't is toch zo simpel. Zo simpel als een wagen beloven die er maar niet aan wil komen.
     
    En wat deden de vriendenschaar V. en Hill ondertussen?
    Spelletjes. Iedere rij auto's aflopen en maar drukken op die autosleutel. Bij knipperlicht kwam het erop aan om met een aantal personen om het snelst ter plaatse uit te maken wiens sleutel overeen kwam met het slot. Eentje viel af, de rest speelde het spel opnieuw in een van de volgende rijen.
     
    Om half drie waren ze eindelijk uitgespeeld en kon ik mijn pasverworven lifster voorstellen : ons Valerie met vermiste chauffeur uit Gent! V. is zelfs wakker gebleven tot in Gent. Een unicum!

    06-08-2007, 12:55 geschreven door zapnimf  


    04-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De geschifte struisvogel op Dranouter

    Als een besmettelijke ziekte verspreidde de ambiance zich donderdag doorheen het park. Ook wij, vatbare zielen, konden er niet aan te ontsnappen. De opdweepsels van Squadra Bossa All Stars featuring Buscemi drongen tot diep door in het systeem. Ze opereerden dan misschien wel onder een naam die je amper kan uitspreken, maar stilstaan - jeetjemijnkreetje - was voor het veelkoppig publiek een onmogelijke opdracht. Zéér ambetant, op zijn zachtst gezegd, want dit éénkoppig lid uit de massa moddert nog steeds aan met knieën die het knikken nauwelijks kunnen verdragen. Ik probeerde een compromis te bereiken met lijf en leden. Het werd een stijfbeen imitatie van een gekverklaarde struisvogel. Wijl de onderzijde van uw zapnimf zich met alle macht koest probeerde te houden, belastte de nek zich met onwereldse ritmische schokken, links-rechts-boven-onder, totdat de haarbos de danspasjes overnam die de lager gelegen gebieden verzuimden te maken. Een malse schouderschudding, een lichte boezemtrek en wat bekkengerommel kleurden het geheel.
    Aan de rare blikken van de omstaanders te meten, was het geen gezicht. Who cares? Ik alvast niet. Zo loeren ze trouwens ook als mijn jamesbrownbenen wel mee willen.
     
    Ocharme echter mijn lichaam. Er staat deze zomer geen maat op de muzikale overbelasting. Nog slechts enkele uren te gaan en mijn stunten van hierboven zullen zich herhalen op Dranouter. Een folkgebeuren waar we alles behalve de folk zullen uitpikken om te besluisteren en te bedansen.
    Sinéad O' Connor, hier wi kommmmmmmm!
     
    Maandag is er dan weer Fischer Z. Op de Fonnefeesten in Lokeren. Geef toe, ook dat kunnen we toch niet overslaan? Aan mijn oren mankeert niks.
     
    Dinsdag kun je me vinden als een volmaakte blubberprut in een ligstoel onder onze kastanjeboom.     


     

    04-08-2007, 09:45 geschreven door zapnimf  


    02-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Duizend bommen en een tuinkabouter

    Hij heeft weer een bom gevonden.
    Dit moet zowat zijn derde zijn. 
    De eerste bracht hij mee naar huis op de bolderkar.
    "Mama, kijk eens wat wij gevonden hebben in het anti-tankkanaal!" met in zijn kielzog de bovenste helft van iets dat op een tank geleek. Een tank van om en bij de twee meter met een aantal doodskopachtige stickers die ons erop wezen dat het goedje dat er ooit ingezeten had, niet echt koosjer was om kinderhandjes in te weken.
    Enkele blinde vuilnismannen aanzagen twee weken later die boog polyester gelukkig als een boot ofzo en namen hem mee als zijnde groot vuil.
     
    "Mama, kijk eens wat wij gevonden hebben bij/in het anti-tankkanaal!"
    Als dat zinnetje weerklinkt aan het begin van de oprit, slaat mijn hart De Sabeldans van Katchaturian (zie onder).
     
    Nochtans begon dat opvissen redelijk onschuldig. Uitgerekend op moederdag diepten ze - ik wil niet eens weten hoe - een mottige tuinkabouter op die de halve meter ruimschoots oversteeg. Een cadeau dat ik, niet meteen de grootste bewonderaar van tuinkabouters om het eufemistisch uit te drukken, een prominente plaats in de hof moest geven. Dat hij iedere week een tiental meters dieper de tuin in sloop, viel niemand op, tot hij ergens achterin, verscholen in het struikgewas op een blauwe maandag gemold werd met een schop door een tijdelijk hier verblijvend pestjoch. Ik heb hem niet zo heel erg gestraft.
     
    Een tijdje later vonden ze samen met de buurjongen een dichtgebonden zak in die gracht hier op het eind van de straat.
    "Curiosity killed the cat!" gilde ik hen nog achterna, toen ze met schaar en ander ontmantelingsmateriaal weerkeerden. Ik zat er slechts één diersoort naast. Ze vonden hun eerste verpakte trauma. Een gestikte hond, vastgetaped aan bek en poten. Tevens hun eerste aanraking met de politie en hun eerste vermelding op tv tijdens het nieuws van ATV. Ze leerden meteen dat niet iedereen een dierenvriend is.
     
    Die veredelde beek is echter niet alleen populair als speelterrein en dumpoord voor wat er niet hoort. 
    Bij de volgende : "Mamaaaa, wij (zoon en de buurjongen uit alle afleveringen alhier - we hebben er maar één) hebben drugs gevonden bij het anti-tankkanaal! Wietplantjes!" schaterde ik het uit.
    "Jaja, jong, en ik kweek speed op stokjes onder de kastanjeboom. Wiet groeit echt niet in het bos hoor."
     
    Ergens in huis slingert er nog een leerboek van me rond : actief luisteren naar kinderen. Oeps oeps en nog eens oeps.  
    Beteuterd dropen de wietontdekkers af naar de buurvrouw die wel voldoende curieuziteit in zich had om inderdaad een pallet met daarop een miniplantageke, plastiek dakje en bemesting te aanschouwen. Zij zorgde dan ook voor hun tweede aanraking met de politie.
     
    Gesterkt door hun spectaculaire vondsten, vinden ze nu dus geregeld bommen, ufo's en gestrande atoomduikboten in het water. 
     
    Gisteren offreerden ze naast de bom ook nog een gevonden onaangebroken fles wijn. En een autonummerplaat.
    "Wie weet worden er daar wel gestolen voertuigen ontdaan van hun herkenning."
     
    De wijn, beste schatten, maken we soldaat van zodra jullie weer naar papa zijn vertrokken, we hebben dan immers wat te vieren : rust!
    De nummerplaat ligt reeds bij de politie, jeweetwel, onze ondertussen al niet meer zo onbekende vrienden.


      

    02-08-2007, 18:53 geschreven door zapnimf  


    01-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een dagje tuin

    Zomers, zonnig, zalig, zoet, zacht, zebra, zwoel, zenzueel, zwijmelend, zuiders...
    Het terras zat vol wij. Genietende wij.
     
    Een kwartier later loeiden zij. IJverige zij.
    De geburen langs beider kanten concurreerden tegen elkaar op : om met de meeste decibels ons vakantiegevoel aan stukken te rijten. Daarvoor hadden ze slechts wat gemotoriseerd snoeialaam nodig. En een hele grote hof. 
     
    Genietende wij werd knarsetandende wij.
     
    Waarop dochter : "Die geburen van ons hebben toch nogal geluk met ons hoor. Dat wij onze hof niet onderhouden..." 

    01-08-2007, 21:07 geschreven door zapnimf  


    31-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het mooie plassende meisje

    "Mamaaa, ik moet naar de wc."
    Dit zei ze dan op het eind van een dagje Oostende - Wenduine. Eén café (de kinders op de go-cart en wij achter een verfrissing) en één restaurantje eerder moest ze nog niet.
    We wandelden neerwaarts naar de auto op een van de talloze kronkelende paadjes rondom de Spioenkop, dat afdakje bovenop de duin naast de rotonde. 't Is te zeggen, de rest wandelde, huppelde, sprong hinkstap en ik mankte wat aan de hand van mijn levende kruk Hill.
    "Pipi?"
    Ze knikte.
    "Weldan... hier zijn toch bosjes genoeg... hurk je even."
    "Maar dan is het altijd op mijn broek en ik durf niet."
    Krulzap wierp zich vrijwillig op om de wacht te houden bij minizap en we gaven de uitdrukkelijke raad mee van haar broek uit te trekken vooraleer ze loos ging.
    "Komt allemaal in orde, gaan jullie maar ginder op dat bankje wachten." verzekerde het tweetal ons.
     
    Vanuit de verte hipte een krullenbol uit de bosjes. Het hoofd wild tollend en vergezeld van slaande armen en benen die een onbestaande gebarentaal voor ons uitvergrootte.
    Telepathie onmachtig dachten we eerst nog : "De hyperkinese is weer uitgebroken in dat kind, dat belooft voor de terugrit"
    Vlak daarna verscheen er nog iets uit de bosjes. Bovenlijf strak met twee wijde armen en een sukkelpas veroorzaakt door gestrekte onderste ledematen. Het makkelijkste te beschrijven als het cliché van een zombie op de dool.
    Vanop honderd meter afstand voelden we nattigheid. Drie seconden later werd die zelfs zichtbaar. Een vochtige plek ter hoogte van de knie zo groot als de kletskop van Kojak, platgewalst.
    Gezamenlijk barstten de wachtenden wat lager die heuvel uit in luid gebulder. Dat verteerde het mooie plassende meisje slecht. Zij liet zich op haar beurt niet onbetuigd en huilde met lange uithalen alsof ze wilde bewijzen dat ze nog veel water op overschot had na haar avontuur van zoëven. Haar warme, begrijpende moeder zijnde, probeerde ik mijn gehinnik te staken, helaas bleef ik niet gevrijwaard van dingen die sterker zijn dan mezelf. Het beste compromis dat ik kon bereiken was een ingehouden doch nog te brede glimlach. Ik meen me zelfs te herinneren dat mijn tanden weer helemaal zichtbaar werden, met gedempt geluidje, toen minizap zo dicht naderde, dat we nu ook van de achterzijde van het panorama konden genieten : alsof er twee visbakken uitgegoten waren op haar achterkant.
    "Nou... je hebt dan toch tenminste kunnen pissen." monkelde iemand die bij de entourage hoorde. Waarop de concurrentie tussen ons lachen en haar wenen weer volop woedde.
     
    We staken haar naakt in de trui van Hill. En het mooie plassende meisje vergat gaandeweg haar traantjes.
     
    En wat hebben we geleerd vandaag? (vingertje omhoog)
    Als je goede raad in de wind slaat, slaat de wind de zeik in de broek.
     

    31-07-2007, 13:36 geschreven door zapnimf  


    28-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geheugensteunhulpverlening

    Anke en Filip (collega) trouwden vandaag!
    Hoera, hoezee, hipperdepip, halleluja!
     
    De faire-part was zoekgeraakt. Niet echt, maar mijn boekentas, met daarin de uitnodiging, zat ergens onvindbaar in een van de vele kloven die ons huis herbergt.
    'Huwelijksviering om 10.00u' reproduceerde mijn geheugen, 'op Kerkeneind in Kalmthout. Jaja, een instrument waarop ik kan rekenen, dat herinneringsvermogen van me. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen over mijn capaciteiten om tijdig uit bed te klauteren. Het zij zo. Een tekortkoming die ik compenseerde door in de eerste de beste outfit rechtstreeks van het ledikant in de auto te stappen.
     
    Geen kilometer van huis verwijderd of ik pakte de schrik van mijn leven. Daar was slechts één minder vluchtige blik in de achteruitkijkspiegel voor nodig. De meest verfomfaaide kop sinds mensenheugenis staarde in spiegelbeeld terug. Kreukels van hier tot aan de Kaukasus. En allemaal van mezelf. Zonder enige opsmuk bovendien.
    Onderwijl mijn mimieksspieren duchtig alle richtingen rekkend, keerde ik mijn handtas om op de passagierszetel.
    "Waar zit die stomp oogpotlood en die verdroogde mascara voor noodgevallen als je hem nodig hebt?" foeterde ik tegen niemand in het bijzonder die misschien nog niet overtuigd was dat dit wel degelijk onder de categorie 'noodgevallen' hoorde. Nog slechts twee verkeerslichten te gaan om de herrijzenis van het tronie te concretiseren. Bovenop verzamelde het gelaat nog een schaamteblos, toen ik bij het weder inrichten van de sjakos (stomme wichten wachten niet met dit karwei tot ze de auto tot stilstand hebben gebracht ) mezelf half spookrijdend terugvond en bij de snok aan het stuur de toeter zeer luid in werking bracht alsof ik de anderen tot inkeer claxonneerde.
     
    Een donkerrood blosje, wat restjes schmink en een facelift verkregen door een volle rit Kermit, creatief met klinkers te imiteren... beter dan dit kon ik niet bekomen op een vroege zaterdagochtend. Ik was er klaar voor. Laat komen die bruid! 
     
    Aan de kerk was het ongezellig leeg. De enige levende ziel was degene die nu verslag schrijft over het niets dat op te merken viel. Ik draaide met flair in alle windrichtingen, probeerde krampachtig mezelf niet de houding 'help, wat nu!?' mee te geven en graaide daarna zelfverzekerd naar de gsm. Jeweetwel, dat ding dat je aan de kassa van een overvolle Aldi het liefst zou willen afpakken van je medemensen en het ingraven in de aangekoekte ijslaag van de diepvries, maar nu leek hij me wel nuttig. Dat had hij geweest als een van mijn dierbare collega's die de eer hebben van in mijn adressenbestand te staan, opgenomen zou hebben. Talloze voicemails heb ik volgeluld met hulpkreten zonder dat het iets opleverde.
     
    In het vervolg van mijn strategie, schuimde ik de onroerende goederen van de dichtsbijgelegen collega's af. Een plakkaat ter grootte van een reddingsband met 'Welkom!' op de voordeur, maar openmaken? Ho maar! 
    Pas bij het derde adres was het geluk aan mijn kant. Een ijverige dochter vertelde me dat de viering plaats zou vinden om 11.00u en dat ik al enkele van mijn collega's kon vinden bij David, die ik per ongeluk overgeslagen had omdat ik hem ervan verdacht had in een ver buitenland aan een strand zijn voor en achterkant bruin te bakken.
    Ik vervoegde de reünie en deed niet eens blasé bij hun verbazing over mijn vroegtijdig verschijnen.
     
    Het trouwkoppel... blablabla... schoon assorti... zij fantastisch in iets tussen champagne en mokkakleur in kreukzijde... blablabla... heel mooi persoonlijke opgezette viering... veel, heel veel jengelende peuters in de mis... leerlingen die onverwacht een aangepast lied zongen... en een door de trouwers bestelde ijskar op het kerkplein... njammie!
     
    En ik informeerde toch maar eens voor alle zekerheid hoe laat de receptie die namiddag begon.
     

    28-07-2007, 21:43 geschreven door zapnimf  


    26-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor u en u en u!

    Luitjes en luitjes,
     
    Wij zijn zoals we zijn, helaas. Inert.
    Menck drukte ons nog zo op het hart : "Wacht niet te lang als je de bloggers bij elkaar wil krijgen begin augustus." Euh... sja... oeps... sorry!
     
    Maar dus!
    Elf augustus wordt het, vanaf 15.00u.
    De vereniging van Menck, Artemis, Speedy, Philou, raf (als 'm ooit eens zijn mail gaat lezen) chocolate moose en zapnimf.
    En weet je wat? U kan er ook nog bij! Ja, en u ook! Eén reactie of mailtje volstaat om u op de juiste weg naar residentie zapmoose te zetten. Waar wacht u nog op?
     
    Vergeet niet :
    - uw optimistische zelve
    - een hapje eten, gezien ik niemand met vergiftigingsverschijnselen wil zien vertrekken. Mijn kookkunsten zijn befaamd, maar niet altijd in positieve zin.
    - eventueel een medeblogger of lezer die het goed met ons meent.
    - de wegbeschrijving die ik jullie doormail van zodra ik bevestiging krijg van jullie aanwezigheid.
    - een doedelzak 
    - an apple a day keeps the doctor away!
    - een tandenborstel in geval van laveloosheid en het gebruik van een van de logeerbedden.
     
    Wij zorgen ervoor dat jullie niet droog staan.
     
    En nu gij weer!
     
    Wees gegroet!
    zapmoose
     
    PS : bloemen noch kransen, tenzij ze eetbaar zijn.
     

    26-07-2007, 16:14 geschreven door zapnimf  


    24-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Je bent zo oud als je je voelt : 84

    Het is uit met huppelen. Uw zapnimf strompelt dezer dagen doorheen het leven.
    Loopt het huishouden zapmoose mank? Hoor ik u denken.
    Welneen, de verzameling inwoners, hun logés, hun buren en allen die gebruik maken van deze accomodatie tieren weelderig. Weerom een geplette vinger bij de jongste, die lijkt daar een patent op te hebben, krulzap die - hoedoetzehettoch? - gisteren met eenenkele kniezit een heuse plank in haar schijf timmerde. Eentje dat al eens ruggelings van de zetel dondert en daar wat blauwe uitstortingen en schaafsels aan overhoudt. Alla, niks nieuws dat mijn uitgebouwde apotheekkast niet kan dragen. 
    Trouwens, als ze met hun kwaaltjes willen koketteren, dat ze dan een eigen blog aanmaken : 'Ik ben een telg van zapnimf en ik mankeer aanhoudende wel iets' ofzo.
     
    Maar dit is dus wel mijn blog, waar ik het wil hebben over echte pijnen. Die van mij namelijk.Twee om precies te zijn : eentje in de linkerknie en eentje in de rechter. De ontsteking vond dat het al te lang geleden was dat ze me nog eens bezocht had en nu zit ik ermee. Ja, 'zitten', want staan doe ik als een kreupele en stappen is al helemaal een lachertje, voor de anderen die me in het vizier houden toch. Gisteren in de Aldi werd het helemaal hilarisch. Om de onderste ledematen te ontlasten, hing ik mezelf zowat in het karretje en tipteende ik mezelf door de gangen, her en der wat eetbaars meegraaiend. En dan kom je bekenden tegen natuurlijk.
     
    Heb echter geen medelij. Als ik u daarvan al zou kunnen verdenken.
    Het is geheel mijn eigen schuld. Ook een beetje die van de Gentse Feesten. En Yip. Yip is de meest geweldige coverband die ervoor verantwoordelijk is dat benen als de mijne weigeren om statisch te blijven en ik als de eerste de beste trekpop alles wat kan bougeren de lucht inzwier. Heel bevrijdend hoor, daar niet van, maar achteraf wens je jezelf wel een rolstoel om nog tot aan de auto te geraken.
     
    Dit gevaarlijk spel van mij was al eerder deze maand ingezet.
    Pulptuur, het Cactusfestival, Guy Swinnen op noten in het park, een groepje dat The Seven Laws of Woo heet, allemaal hebben ze gemeen dat mijn betere benenwerk in actie kwam. Dat van Hill ook, maar die is nog jong, zijn kraakbeen achter de knieschijf kan zo'n paarmalige buitensporigheden nog aan. Gelukkig maar, kan hij mijn rolstoel in de toekomst duwen.
     
    Wil ik mijn vage remedies nog even opsommen?
    - De wildgroei van het vlees proberen in te dijken. (Het doet al zeer als ik het nog maar schrijf.)
    - Morgen naar de dokter om een voorraad ontstekingsremmers.
    - Een ijszak uit de diepvries keuteren.
    - Een stoeltjeslift bij de trap installeren.
    - Trachten verder een dansloos leven te lij/eiden.
     
    Hmmz, misschien ben ik toch wel ontvankelijk voor een streepje compassie.
     

    24-07-2007, 20:30 geschreven door zapnimf  


    23-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen kat in een zak

     

     

    Zijn ze niet om op te eten? Die schattige haarballen van nu ongeveer tien weken oud.
    Ook hun zindelijkheidstraining is reeds achter de rug. Mijn poezenwonder heeft zich een avond pedagogisch beziggehouden - het grootste voorbeeld ben je zelf - en hurkte demonstratief over de kattenbak terwijl hij met zijn vingers putjes groef terwijl hij de twee liefdevol toesprak in zijn beste koeterwaals : "Zo doe je dat, poessies, krabkrab, drolletje draaien en dan weer ondergraven. Nu jullie!"
    Acey en Deacey, of Bollie en Sollie, of Nicole en Hugo... namen variëren hier in huis, naargelang hun gebruiker, keken alsof ze ieder moment hun voorpoot tegen het voorhoofd zouden tikken en plasten lustig op het tapijtje voor de open haard. De tactiek van Hill hield het slechts een kwartier vol, tot de kuitenkramp zijn toppunt bereikte. Daarna observeerde hij het tweetal nauwkeurig en alles wat van ver op een hurkzitje geleek, eindigde in een luchtrit naar de absorberende korrels. En warempel, na een avondje waarbij mijn beeldbuis telkens een van hot naar haar rennende moose te verduren kreeg, waren we getuige van de eerste kittenstront in de daarvoor bestemde zone. Het vreugdesjumpen van Hill - wie nog kinderen heeft in een beïnvloedbare fase, weet meteen over welk idioot staaltje van trendsetterij ik het heb - joeg het kakje ook meteen weer uit de bak. Het had de aars nog niet gelost toen poessie opgeschrikt door de sprongen zelf het hazenpad koos. De jacht op de faeces was geopend. Gewapend met keukenrol konden we de zaken weer deponeren waar ze hoorden.
    Maar soit, het is hem uiteindelijk gelukt van de katjes in de bak te krijgen als er uitwerpselen of urine geloosd moet worden.
    Zindelijk dus.
    Bovendien klimmen ze nooit met hun scherpe klauwtjes zo langs de zijkant van onze nog niet zo oude zitbank van schratsch schratsch schratsch, eten ze helemaal niet met hun voorpootjes mee in de etensbak zodat je een wirwar aan pootjes kan volgen op de keukenvloer en blijven ze uit de planten, althans toch uit diegene die versierd zijn met rechtopstaande satéstokjes in het zand. En natuurlijk bijten ze in niks, in geen rondslingerende sandalen, in geen rondslingerende humo, in geen onoplettende tenen tijdens het tv-kijken.
     
    Zeg nu zelf :zijn ze niet om op te eten?
     
    Hebben?
     
    Voor op uw volgende barbeque ofzo?
    Mail!
     

    23-07-2007, 21:36 geschreven door zapnimf  


    21-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bobbejaandachtschenken

    Wat je wel moet doen als je naar Bobbejaanland gaat :
    - Zo'n regenachtige dag uitkiezen als vrijdag er eentje was. Net genoeg volk om het park niet leeg te laten lijken en niet genoeg volk om ook maar ergens een wachtrij te vormen. Zalig!
    - Weten dat na regen altijd zonneschijn komt, al is het pas een pak na de middag.
    - Genoeg eten in jammerende kinderen duwen.
     
    Wat je niet moet doen als je naar Bobbejaanland gaat :
    - In je vorig blogstukje stoefen over hoe zuinig je de vakantie doorbrengt.
    - Je paraplu en regenvesten vergeten.
    - Lachen met je zoon die de 'tip-hoon' heeft ontdekt. Nadat hij weet hoe je 'typhoon' uitspreekt, daagt hij je uit om zo'n dodenrit mee te uit te zitten.
    - Stoer doen tegenover je kinderen over een attraktie die niet zo spectaculair lijkt, daarna verraad je jezelf toch maar door te gaan gillen.
    - Voor de derde keer blijven zitten in een wildwaterbaan wegens geen wachtenden. Twee keer gaat het relatief droog, de derde keer krijg je gegarandeerd maxigolf te verwerken.
    - Ongesteld zijn. Na het puntje van hierboven liep ik als een peuter die met zijn pamper in de zee is gaan zitten.
    - Je extra maandverband in de auto laten liggen.

    21-07-2007, 21:05 geschreven door zapnimf  


    19-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe ik vier huizen verprutste en nog veel meer

    "Ieder kind kost een huis."
    (men vergat : "en sloopt het bestaande.")
     
    Zouden ze daar een krot, een rijwoning of een villa mee bedoelen? In het laatste geval had ik nu al miljonair kunnen zijn. Met een halve pree en wat kinderbijslag... wat knap van mezelf.
     
    Connecties hebben, helpt ook om het kostenplaatje wat te drukken. Cinematickets op de kop kunnen tikken voor € 5,20 bijvoorbeeld. Bij een broer van een collega die als politieagent korting krijgt op zijn kaarten. (Wist jij dat trouwens al, G., gij nieuwbakken woman in blue?)
    De gemeente reikt per inwoner gratis cultuurcheques uit, waarmee hier ten huize de tienbeurtenkaart van het gemeentelijk zwembad wordt gesponsord of een ritje op de tijdelijke winterschaatsbaan of een plaatselijk optreden in een van de cultuurtempeltjes die zapdorp rijk is.
    Je krijgt ook al eens een afgedankte fiets van iemand, uitgegroeide kledij, het aanbod om je kind ter vermaak van een vriendje enkele dagen uit te besteden. Buurkindjes zijn ook altijd een goedkoop excuus om de ontspanning van je kroost te verzekeren. Je zet een zwembadje en een kapotte tent uit de solden in de tuin...
     
    Waarmee ik wil uitdrukken dat de vakantierecreatie van de zappies qua harde duiten tot hiertoe nog binnen de perken bleef.
    Tot hiertoe. Zapzoon trok gisteren met buurjongen naar de cinema en liet zijn fiets stelen aan de bushalte. Niet op slot gedaan. Hij kon er nog mee lachen. Hij wel.
     
    Hardop droomde hij al van hoe zijn nieuwe fiets er moest uitzien.
    "Je nieuwe fiets, beste zoonlief, is dat kramakkelijk, gammel, kaduuk, vervallen wrak dat nog onder de carport staat en waarvan we de lekke achterband wel eens zullen herstellen als we zin hebben en dat nog tot je twaalfde verjaardag, nog slechts 261 dagen. Tot zolang kan je je zakgeld investeren in een behoorlijk fietsslot."
    Zijn lach verkruimelde tot een omgekeerde rotte banaan.
     
    "Ieder kind kost een huis."
    En veel fietsen.
     

    19-07-2007, 17:48 geschreven door zapnimf  


    18-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fuck you, nonkel Bob!

    Als wij samen gaan kamperen
    in het bos of op de hei,
    dan klinkt het wel duizend keren
    vrolijke vrienden daaaat zijn wij!
     
    De vrolijke vrienden zapmoose zwichtten nog maar eens voor de aan alle kanten rammelende argumenten van de zaps :
    "Als de tent mag staan zullen we nooit meer zeuren om iets.
    Als de tent opgezet wordt, kan het buurmeisje komen slapen." Waarbij ze onverdroten vergeten dat het buurmeisje dit jaar al meer dan een vijfde van haar nachten hier heeft doorgebracht. Zonder tent.
    "Als de tent in de tuin mag, kunnen we daar spelen en dan is het rustig in de living."
     
    Vooraf ging het zo. 
    Terwijl moeder zap twee interimslaapkinderen naar hun eigen stek terugbracht na hun tweedaagse hier, hadden de minidonders die afwezigheid efficiënt benut door Hill te bewerken tot murw. Of hij alstublieeeft vanavond de tent wilde construeren... Hill verwees naar de niet echt uitmuntende weersomstandigheden om slaap te vatten onder een zeil.
    "Van mama mag het!"
    Sja, een uitspraak die het onvermijdelijke suggereert, hij zou straks nog wel zien.
    Zodra ik het erf betrad, stormden een achttal benen me tegemoet. Uit hun monden hetzelfde zinnetje : "Hill heeft gezegd dat hij de tent gaat opstellen!" 
    "Jamaar..." begon ik, onderbroken door "Hill gaat de tent opstellen! Joepie joepie!"
    "'t Is geen weer om..." 
    "En N. komt er vannacht al mee in slapen!"
    De oudste truuk ter kinderwereld en het duo zapmoose liet zich inpakken als het eerste het beste koppel randdebielen.
     
    Die tent is precies een jaar in ons bezit. In een opwelling gekocht om een augustusweekend te kamperen in de Ardennen. Herinnert u zich augustus 2006 nog? Er was slechts één andere opwelling voor nodig om het uitje terug te annuleren. De tuin verving de camping en na anderhalve week verloren ook de kampeerders alle belangstelling om nog op een vochtige luchtmatras de nacht te midden van de spinnen en de muggen door te brengen.  
    Nochtans, het is een prachtig brokje stroomlijnen, geschikt voor vier, met een middenplaats waar er ooit nog eens drie koters bijgefrommeld werden. Tweehonderdvijftig euro in AS Adventure, of zoals mijn spreekcentrum zich nog steeds vergist : het Amerikaans Stockhuis, bekend om zijn gladde verkopers. Een koopje, een soldenprijsje, honderdvijfentwintig euro profijt gebald in vier buigzame tentstokken en 25 m² nylon. Met twee jaar garantie! De Aldi verkocht de week erop een vergelijkbaar kampeerverblijf voor twee derde van de prijs, maar ik troostte me met de gedachte dat mijn hebbeding met die wigwam in verhouding stond als la Sagrada Familia tegenover een fermette.
    De aankoop kwam er omdat ik de vorige tent, een simpeler model iglo, een paar weken te lang had laten rusten op een verwarmingsbuis. Groot was mijn verbazing toen ik door een vreemde geur gealarmeerd nog slechts een pruttelende drab tent terugvond op die plaats. Ooit, beste mensen, zal ik het wel eens leren...
    O... en bij het inpakken van deze vond ik op de plank in het tuinhuis nóg een tent... oeps, vergeten.
     
    Aldus geschiedde ; de eerste keer dat moose en zap zin hadden om met de piketten elkaar een oog uit te steken of toch minstens de ander een bloederige haal toe te brengen.
    "De binnentent staat scheef!"
    "Alles aan die tent staat hier scheef!"
    "Ik moet aan deze kant meer zeildoek hebben!"
    "Dikke pech, ik hier ook!"
    "Gebruik de grote piketten om de stormkoorden vast te maken!"
    "Er zijn geen grote piketten meer!" 
     
    De nacht herbergde de tent drie slapers, waaronder inderdaad een buurmeisje. Minizap kloeg herhaaldelijk dat ze bang was, maar wilde toch niet in eigen bed. Vanmorgen bleef er van hun niet-zeur-argumenten niks meer over. Een ijsje wilden ze (maal 50) en heel de living inpalmen met groots vertoon en dito gedruis. Mijn boek en ik dropen dan maar gedwongen af naar de tent. Heerlijk lezen tot een luide 'krak!' me uit mijn plot haalde. De bamboestok van de voortent had het begeven. Vorig jaar de onderste rits van de deuropening.
     
    Hmz... twee jaar garantie... misschien moest ik toch maar eens op zoek gaan naar het bonnetje.
    De vrolijke vriendin in mij is in geen heinde en verre meer te bespeuren. Net wat ik nodig heb om op de toog van AS Adventure te gaan slaan.
     

    18-07-2007, 22:08 geschreven door zapnimf  


    17-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De dwerg en de paardenkop

    Het heeft hier binnengeregend, mijn ouders zagen de hagelbollen hun rolluiken perforeren en K. liet haar autodakraampje geopend tijdens de zondvloed wijl wij ons tegoed deden aan chocolaatjes en koffie.
     
    Kortom, het leek mij vanochtend een ideale dag om te contempleren over enkele wijsheden.
    Bijvoorbeeld : Ik ben als water... ik volg ook altijd de gemakkelijkste weg.
    Neen, ik zal zo gek zijn van me een omweg te rijden naar de garage over de talloze verkeersdrempels die ons dorp rijk is. Niet ik.
    Zodoende zat ik om tien uur in een soortement van reuzenvisbak, alwaar in het midden een geïmproviseerd salonnetje de schijn van behaaglijk wachten mocht ophouden. De zeteltjes waren voorzien van wieltjes, maar die deden het niet... zelf uitgetest. Je moest met zo'n leren stoel maar eens zwiepen tot tegen de mauve Peugeot 207, 407 (groen), 1007 (schijtkleur na het eten van spinazie), 107 (rood). De Mitsubishi's stonden in de periferie, maar waarom zou eender welke blinkende carrosserie mijn aandacht moeten vangen? Ik kwam gewoon mijn eigen net niet meer nieuwe en ook niet meer zo glanzende bewerkte koetsplaat op vier wielen binnenbrengen voor een eerste gratis nazicht.
    En dan moet je wachten natuurlijk. In zetels met kapotte wielen. Met een koffiemachine waar de stralen cappuccino ook dienst weigerden. En de koffie. En zelfs het heet water. Mijn brein neigde dezelfde toer op te centrifugeren, maar over mij zat iemand op vinkenslag om wanhopig een hersenloos tweegesprek te starten over het weer. 
    "Excuseer", redekavelde ik, "meteorologische besognes behoren in dit minimaal verenigd colloquium niet tot de usances van mijn misplaatst been, uweetwel, de combine met de sponde."
    Met een haal ontvouwde ik 'Dinsdagland' (weeral van huppeldepup Verhulst... inhaalbeweging enzo) en las prachtige zinnen als : Zeker twee woorden schonk België aan het vocabularium van de wereld : spa en yperiet. Yperiet is van de twee het leukst om neer te leggen tijdens een potje scrabble, een zevenletterwoord met een ypsilon, zalig. Maar België is dus dat kleine land dat ligt tussen een glas water en een bidon mosterdgas. 
     
    De glazen kooi, waarop plaksilhouetten van zwaluwen verhoedden dat echtere versies zich een verbrijzeling vliegen, ten doel hun drek een eindbestemming op een gesimoniseerde Peugeot te geven, lichtte plots op. Als een melkwitte buik die de ritssluiting openrijt na het falen van de broeksknoop die zich niet kon assimileren met het dessertenbuffet - altijd in voor een kromme vergelijking - scheurde de zon doorheen het wolkendek.
    En ik dacht zo temidden die helderheid : "Verdoeme, nog drieëndertig bloglezers en een paardenkop in mijn statistieken. Aftakeling in volle bloei!" ( ook altijd in voor een gebrekkige contradictie.) 
    Lang kon ik mijn gedachten niet houden bij het gokken wie die paardenkop zou kunnen wezen, want de auto had zijn eerste vluchtige controle kloek doorstaan.
     
    Bij het instappen kreeg ik mijn laatste bedenksel van de noen : minderheden mogen voor mijn part best in de werkende maatschappij integreren... maar dan moet die dwerg van de garagewerkplaats mijn autostoel wel terug op normale beenlengte instellen!
     

    17-07-2007, 21:19 geschreven door zapnimf  


    16-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De gemiste jeugd van Hill McGraw

    Hij die volgens eigen zeggen nooit kind is geweest, of het moest een ineens volgroeid en uiterst serieus exemplaar zijn, kon zijn vreugde niet op toen de kinders voor de komende twee weken zich terug onder onze pedagogische vleugels zouden voegen. Na het avondeten maakte hij van een onbewaakt ogenblik gebruik om zijn woorden van de afgelopen weken : "Ik wil eens in het zwembadje! Ik wil eens in het zwembadje!", om te zetten in daden en in al zijn speelsheid sleurde hij de twee jongsten mee het water in als alibi.
    "Tikkertje! Gij bent hem!" hoorde ik hem gillen. Of : "Wie niet onder water durft, is een mietje!" Of : "Pak die bal dan!".
    Ik zocht mezelf een tuinzetel en een beschut plekje bij mekaar en sloeg de naweeën van zijn gemiste jeugd uit de buurt van opspetterend nat stilletjes gade.
     
    Een plichtsbewuste moeder zoals ik mijzelf wel eens durf te omschrijven, waadt in het beste geval drie rondjes in het plonsbad, uit tegelijkertijd kreetjes als "Aaaah", "Oeeeee", "Koud brrrr!" en houdt de quality time met kroost voor bekeken. Maaltafels oefenen of vriendjes bellen om te komen logeren, dat behoort ook nog tot mijn pakket, maar voor het overige heb ik mij dus een geschikte partner op de kop getikt.
     
    Zo geschikt zelfs, dat ze de komende uren hun speelterrein hadden verspreid over de hele tuin. Het buurmeisje, dat waarschijnlijk ook zo'n saaie ouders heeft als ik er zelf eentje ben, had evenzeer haar weg naar speeltjesHill gevonden. Met zijn vieren hadden ze beslist dat je eerst drie keer moest pompen, dan twee keer rond de kastanjeboom diende te draaien, om ter eerst het zwembad in en uit, om zo langs de tuinstoel de aangeduide eindmeet te tikken. Tientallen variaties op hetzelfde thema passeerden de revue, maar voor de toeschouwer werd het pas echt leuk, toen een of andere onverlaat zo creatief werd om de rondslingerende handdoeken over hun toch al geklutste hoofden te binden en giechelend een parcours uit te dribbelen (met begeleider) dat links een kruipstruik bevatte, het volgen van de tuinslang, een diameter doorheen het zwembad en via nog wat attributen die toevallig hun weg beletten.
    Als begeleider bracht mijn moose het er lang niet slecht af, maar de keer dat ik hem met een strandlaken over de kop, voor en achter in de zwembroek gepropt in actie zag, dacht ik toch eventjes : "Hum".
    Hum, als in : "Moose, moest dit beeld mijn eerste indruk van jou geweest zijn... je had misschien nog op je appartementje gewoond." 
    De kneus was meteen het noorden kwijt en stapte, met een achteruitstekende bips en twee onzekere armen vooruit gestrekt, westwaarts alwaar de vijver lag te lonken. Hij dreef resoluut zijn tempo op, toen hij in de mot kreeg dat zijn tegenstandster reeds de tuinslang had bereikt. Doornen noch gemeenschappelijk gebrul uit onzer monden die hem tegenhielden. Nooit iemand gezien die zich zo'n selectieve doofheid veroorloofde in een onbestaand oriëntatievermogen.
    "Wat hebben jullie nu? Links van de boom toch?" Waarbij hij (pot)sierlijk over een rotsige waterpartij scheerde en op een volgende niet verwacht boompje botste. Dan klonk het van : "Waar ben ik? Help!?"
    Helaas waren wij dan al te ver heen om onze hikkende lach te onderdrukken en nog enig woord van hulp te bieden.
     
    Leuk hè, schat, zo'n in te halen kindertijd.     

    16-07-2007, 19:59 geschreven door zapnimf  


    15-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mag ik ook eens, ja?

    Onrust.
    Sabelen met de hormoonhuishouding.
    Vechten met het ego.
    Bleiten om de negerkens in Afrika.
     
    Soms lijkt het leven een onredelijke puinhoop. De egoïst in mij heeft dan over mijn eigen leven. De puinhoop is letterlijk te nemen. De structuurloosheid heeft me nog eventjes in de greep. Vakantie heet dat. 
    Ondertussen lees ik 'Problemski Hotel' van Dimitri Verhulst en weet ik dat mijn klagen geen been heeft om op te staan. Lees ik 'Witte Tanden' van Zadie Smith en weet ik dat er anderen zijn die geen benen meer hebben. Lees ik 'De Knetterende Schedels' van Roger Van De Velde en weet ik dat er op de schaal van de geschiften nog ergere gevallen ronddolen dan ik. 
     
    Zich ergeren is iets dat ik graag aan anderen overlaat. Tenzij het over mijn eigen intieme kring gaat. Het rondje van ik. Mijn eigen tekortkomingen die zich graag laten uitvergroten tot de Kilimanjaro der muggenbeetakkefietjes. Een sombere luim die zijn oorsprong vindt in een overdosis geen blijf weten met mijzelf.
    Schaamte ook. Terwijl ik kakel over al dan niet modieuze hemdjes die ik vol overgave in de schuif van een kledingcontainer kieper, hangt er elders in de provincie een minderbedeelde man in zo'n zelfde schuif  een ganse nacht te stikken. Nergens vind ik redenen om het bweurkborrelgevoel in mijn borststreek te rechtvaardigen.
     
    Mijn hoop is ingezet op het drukke vierspan dat over een uurtje na twee weken afwezigheid de boel hier weer grondig van zijn rust zal benemen. De zappies, wiens haren gegroeid zullen zijn, die na de eerste tien minuten geknuffel zonder mankeren zullen vragen wat we vanavond zullen eten, die meteen gebruik gaan maken van het gisteren geprepareerde zwembadje en vervolgens hun handdoeken zullen laten neerdalen alwaar ze zich op dat moment bevinden. Als vanouds zal ik kijven over zoveel gebrek aan ruimtelijke ordening.
    Een minimum aan structurele voorbeeldigheid zal ik tonen.
     
    En het zal mijn losse flarden van indolentie herboetseren tot een locomotief die naar de juiste richting keert. 

    15-07-2007, 15:15 geschreven door zapnimf  


    14-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pak al eens een man in huis

    Eindelijk tijd voor echte congé. Tijd waarin je nog niet weet wat je de komende uren zal uitvreten. Dat soort. Net terwijl ik dat genot laat doordringen tot in mijn diepste vezels, komt Hill met zijn volgende grote project af. Hij wil verhuizen. Naar hier. Duh! Hij woont hier potverdekke al acht maanden!
    Tijdens stap één worden al zijn boeken in zes wasmanden naar dit huis verkast. Ik bekijk zijn honderden cd's en evenveel dvd's en vecht tegen de opkomende depressie die als een kermis tekeer gaat tussen mijn oren. Nooit nog leg ik het aan met een gecultiveerde vrijer! Tevens vervloek ik de dag dat ik mij een auto aanschafte die half zo groot is als de vorige.
    In de betere tekenfilm zouden er nu dollartekens op mijn oogbollen moeten flikkeren van de toekomstig te innen huurgelden, maar ik geraak niet verder dan vloerwissers, stofvodden en vuilniszakken op het netvlies. Het is een fobie en er zal vast en zeker een naam voor bestaan.
     
    Mijn lamlendigheid staat haaks op de energie die mijn geliefde spuit. Letterlijk. Hij sorteert en niest. We ontdekken een hardnekkige stofallergie bij de arme duts. Het snot druipt doorheen het hele huis. Dat komt ervan als ik de boekenplanken zo moet reorganiseren in dubbele rijen en in verborgen kisten zodat zijn vierhonderd stuks leesvoer ook nog bij kunnen. Belegen stof dwarrelt zo van de plumeau in zijn neusgaten. Hij bindt een zakdoek en vervolgens een kussensloop om zijn neus. Niks helpt.
    De dag dat de dvd's en de cd's de oversteek naar zapdorp maken, opper ik om een stuk bij te bouwen. Kwestie van zijn cultureel erfgoed een plaats te bieden. Hij stelt een Ikeakast kopen voor, de gierigaard.
    We opteren dus voor : 
    - het kastje achter de zetel verhuizen naar de speelruimte op de zolder (eufemisme voor overloop met kinderrommel)
    - nieuw en groter kastje achter de zetels voor zijn cd's
    - manden met schoolgerief leegmaken en voorzien van dvd's
    - schoolgerief laten rondslingeren tot we daar een bestemming voor hebben gevonden
    - wandkast vervangen door een grotere (zijn servies! zijn gourmetstel! zijn espressohebbedingetjes! zijn speciale bierglazen! Alles wat ik nu nog vergeet!)
    - huidige wandkast (van mijn grootmoeder) verplaatsen naar de overloop op eerste verdieping 
    - matras en staande lamp kopen nu we toch op de koop trekken en als we daar dan toch zijn, een lichtere dons want de hitte onder deze maakt van ons bed meer dan eens een zwembad.
    - grote kuis in de keuken en mijn potten vervangen door die van hem
    - tweede kleerkast uitruimen en wat er nu inzit proppen in spleten en kieren in andere kasten
    - zijn meubels krijgen een prominente plaats in de living van zijn ouders
     
    Jaja, allemaal zeer uitgekiend, maar mijn humeur gaat erdoor niet noemenswaardig op vooruit.
     
    Twee dagen later maken we een driedubbele toer bij Ikea, een keertje kijken, een keertje langs het restaurant en een keertje kar vol laden. Kastje gevonden, acht manden voor in kastje erbij, matras, dons, sloop, kist voor in de badkamer, schoolbord voor minizap (die acht juli jarig was). We trappen in de val die menig koper ons al ongetwijfeld heeft voorgedaan : we vergeten dat ik niet meer met een monovolume over het Belgische wegdek rol. We puzzelen en laden uit. Puzzelen en laden opnieuw uit. Verzetten de autozetels tot minimale beenruimte en proberen nog een keer. Na poging vijf kan het kofferdeksel dicht, Hill plakt dan wel met zijn gezicht tegen de voorruit, heeft daarbij het laatste onstapelbare mandje op zijn schoot en ik tors een opgerolde matras op de schouder. Zo heerlijk misvormd gekronkeld staan we vast in de avondspits op de ring rond Antwerpen, met god en klein pierke die ons uitlachen. Moose vindt dé oplossing om te ontsnappen aan alle grijnzende blikken die ons te beurt vallen : hij zet het rieten mandje over zijn kop. Slangenmens met slappe lach en struisvogelidioot op de baan gezien? Dat waren wij. 
     
    En dan moest zijn kleerkast nog uitgesorteerd worden.
    Minstens dertig pyjama's waar zelfs Garry Glitter zijn neus voor zou ophalen, duiken op. Hij die steeds puur natuur slaapt, vindt het nodig om te gaan bakkeleien over de kwaliteit van sponsen stofjes in psychedelische tinten, met verduurde elastiek.
    Hawaïaanse hemdjes van de jaren tachtig worden door een lichtelijk ontredderde Hill terug uit de zak voor spullenhulp gevist en als hij even niet kijkt er weer ingemoffeld. Je zal maar die ene arme duts wezen die uit de bak van de hulporganisatie Hills garderobe aangereikt krijgt! Mijn compassie is echter nog niet zover gevorderd dat ik toegeef aan Hills smeekbeden om toch die trainer in geel, blauw en rood mee naar huis te pakken. We laten ons nog wat meeslepen in het betere duw- en trekwerk met hemden die eruitzien als de tafelkleedjes van een tirolerfeest. "Dat is al lang uit de mode!" "Niet waar!" "Wel waar!" 
    Enfin, elf zakken gaan de kledingcontainer in en de rest belandt in de vrijgemaakte kleerkast.
     
    Toen vonden we het welletjes.
    Hill niest nog steeds, mijn ingebeelde verhuisstoornis heeft een pauze nodig en in augustus heeft hij weer twee weken vakantie voor het vervolg.
    Ojee! Hij wil dan zijn knuffelbeesten meepakken.

    14-07-2007, 14:22 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!