Sean Dhondt is een rocker in hart en nieren. Als drummer en zanger bij de Sint-Niklase band Nailpin trok hij in 2005 door Amerika, toen muziekzender TMF hem opmerkte en prompt als presentator vroeg. Vorig jaar maakte Dhondt de overstap van TMF naar JIM. Ondertussen is Sean ook drumleraar en geeft hij workshops zang, drum, samenspel en songwriting aan jonge muzikanten. Was hij zelf al van jongs af aan zo begeesterd door de muziek?

‘Muziek was inderdaad mijn allereerste passie. Op mijn zes jaar begon ik met piano spelen, op mijn elfde begon ik te drummen en zingen en richtte ik mijn eerste bandje op. Van toen af speelde ik in verschillende bands tot ik – samen met Shaun Van Steen – Nailpin oprichtte. De allereerste show van mijn allereerste bandje speelde zich trouwens af op het kerstfeest van mijn basketbalploeg.’ (lacht)

Was je een cultureel kind? Heb je een concrete ‘eerste culturele herinnering’?
‘Het is te zien wat je met 'cultureel' bedoelt, want dat is toch een breed begrip. Naast muziek kon me aanvankelijk weinig echt boeien qua cultuur. Zaken als theater, film of musea begonnen me pas later te interesseren. Ik had het geluk om vaak naar voorstellingen te gaan in de Sint-Niklase Stadsschouwburg, omdat mijn ma er al jaren werkt. Mijn vader gaf me dan weer de muziekmicrobe door: hij is zelf bassist in een aantal lokale bands. Lezen deed ik als kind wel veel en graag: griezelboeken van Anthony Horowitz kon ik verslinden en op school hield ik soms 'wedstrijdjes' met vrienden: ‘Wie kan er in één maand het meeste boeken lezen?’ (lacht)

Als je een artistiek talent zou mogen kiezen, waar zou je dan heel goed in willen zijn?


‘Ik had heel graag wat beter kunnen tekenen. Tekentalent is mij niet gegeven, en dat vind ik jammer, want ik zou het zalig vinden om zelf cd-hoezen of tattoos te ontwerpen.’

Welke kunstdiscipline bekoort jou het meest? En welke het minst?
‘Wat me het meest bekoort moet toch wel muziek zijn. Ook wat betreft mijn tv-werk bij TMF en JIM ben ik daar altijd duidelijk in geweest: ik zet me honderd procent in voor dat werk, maar de muziek zal steeds voorgaan. Het minst voel ik voor schilderen, dat zegt me echt niks.’

Welke drie kunstenaars (muzikanten, schrijvers, acteurs, schilders…) vraag je mee voor een gezellig avondje tafelen?
‘Dat zouden zijn: Alison Krauss, mijn all-time favourite bluegrass zangeres, Tom Hanks, mijn favoriete acteur met geweldige films op zijn naam en... Max Martin, een Zweedse muzikant en songwriter die al voor de grootse artiesten der aarde wereldhits schreef. Van hem zou ik dus wel heel graag eens wat tips krijgen, en dan wil ik ook ineens graag binnenpiepen in zijn wereld.’

Zou je het gesprek in een bepaalde richting sturen?
‘Hmm, ik zou gewoon graag de mensen achter de artiesten beter leren kennen, aangezien ik er heilig van overtuigd ben dat het alle drie sympathieke mensen zijn. Dat kan in realiteit natuurlijk tegenvallen, maar dat zien we dan wel als het ooit zover is!’

Welk cultureel-historisch moment had je live willen meemaken? In welke periode had je willen leven?
‘Het bouwen van de piramides van Gizeh in het oude Egypte. Die hebben me van kleins af aan al gefascineerd. Ik maakte zo rond mijn veertien jaar ooit nog een heel schoolwerk rond de drie piramiden en de sfinx. Hoe konden zo'n gigantische bouwwerken tot stand komen, welke uitgebreide kennis van de astrologie hadden die mannen … Ik kan nog altijd niet genoeg krijgen van de documentaires over het onderwerp.’

Stel dat in de hemel drie kamers gevuld zijn met kunst of met artistieke taferelen. In welke kamers zou je tot in de eeuwigheid kunnen verblijven?
‘Een erg gemakkelijke en voor de hand liggende keuze zou een studioruimte zijn. Ik doe niets liever dan in mijn eigen studio thuis nummers te zitten schrijven en opnemen, voor mezelf of voor anderen. Dat is iets magisch voor mij, een klein stukje hemel, zo je wil.
Kamer twee en drie dan... Misschien een comedykamer? Met een aaneenschakeling van verschillende soorten comedy en een gemakkelijke zetel met wat drank en versnaperingen erbij en dan maar lachen tot je buik er pijn van doet.
En als laatste een bioscoopje met een oneindig aanbod aan films, zolang ze niet gedubt zijn tenminste. Geef mij maar de originele.’

Welke Vlaamse kunstenaar verdient volgens jou een standbeeld?
‘Goh, ik zet eigenlijk niemand graag op een voetstuk. Er zijn enorm veel getalenteerde mensen op deze aardbol en dus ook in Vlaanderen en België, maar laten we daar dan vooral gezond mee omgaan en niet vervallen in eindeloze en grenzeloze idolatrie, dat heb ik nooit helemaal begrepen.’

Welke artiest/kunstenaar zou je voor één dag uit de dood willen terughalen? En wat zou je hem of haar vragen?
‘Freddy Mercury zou voor mij wel nog eens een comeback mogen maken: wat een zanger en charismatisch figuur! Met hem zou ik uren kunnen kletsen over zangtechniek en hem hopelijk nog snel wat lijntjes laten inzingen op mijn volgende plaat voor hij weer de kist in moet.’ (uit in Vlaanderen)

Volgens de New York Times (NYT) zal Google nog deze week nieuwe functies aan GMail toevoegen die het mogelijk maken om berichtjes over je dagdagelijkse bezigheden online te publiceren. Dat lijkt erg op de ‘status’-berichtjes die Facebook en Twitter zo populair maken als sociale media.

Via de chatfunctie van GMail is het vandaag al mogelijk om heel korte statusberichtjes te publiceren. De nieuwe functie zal uitgebreider zijn en meer interactie tussen gebruikers toelaten. Of GMail ook de link zal leggen met concurrerende netwerksites is nog niet duidelijk, aldus de NYT.

Google heeft ook al enkele jaren een eigen sociaal netwerk, Orkut, dat onder meer in Brazilië erg populair is. Het bedrijf lanceerde eerder ook de toepassing Sidewiki, waarmee je makkelijk informatie over een bepaalde site kan delen met andere surfers, en een profieldienst waar mensen informatie over zichzelf kunnen publiceren. Later meer hierover.
(standaard)

Tot tweemaal toe is Kortrijk helemaal in de ban van de fiets: Kuurne-Brussel-Kuurne scheert (voor het eerst) langs in de stad Kortrijk en amper een week later start op de Grote Markt de 3-daagse van West-Vlaanderen .

Het mag duidelijk zijn: bij het begin van het nieuwe wielerseizoen staat Kortrijk op de eerste rij. Niet met één, maar met liefst twee koersen. Misschien niet de grote klassiekers, maar wel heel mooie en aantrekkelijke voorjaarsklassiekers.
 
Op 28 februari wordt de 63e editie van Kuurne-Brussel-Kuurne gereden. Voor de allereerste keer passeert die koers dit jaar op Kortrijks grondgebied.
13 teams uit de Pro Tour komen aan de start, met eerst een rit van 167 kilometer voor de boeg en vervolgens twee plaatselijke rondes van 13,5 kilometer. En het is hier dat het bijzonder interessant wordt, want die plaatselijke rondes lopen over het grondgebied van Kuurne en Kortrijk.

Kortrijk kan op dat moment bewijzen een wielerminnende stad te zijn, want het is de bedoeling dat overal langs het parcours de hartverwarmende kreet 'Ze zin doar!' uit duizenden kelen weerklinkt.
 
De Grote Markt is vervolgens op 5 maart het decor van de start van de 3-daagse van West-Vlaanderen. Kan je zolang niet wachten? Kom dan op donderdagavond 4 maart al naar Markt afgezakt, want daar zullen de ploegleiders en de nieuwste volgwagens uit de karavaan te zien zijn. Op dat moment is er immers briefing op het stadhuis.

Maar uiteraard is het pas op 5 maart alle hens aan dek. Rond 11 uur verzamelen alle ploegbussen en mecanicienwagens op het Schouwburgplein en worden de ruim 140 renners voorgesteld op het podium. Dé kans voor het wielerminnend publiek om de renners hoogstpersoonlijk aan te spreken en te fotograferen.
 
De start is voorzien om 12U30 voor een parcours dat zich onder meer langsheen Kuurne, Tielt, Marke en Bellegem slingert.

Vanaf 14 uur rijden de renners 5 keer voorbij op Bellegemplaats, waar uiteindelijk, na 183,5 kilometer koers, ook zal gestreden worden om de overwinning.

Tip: Vermijd de verkeershinder in het centrum en parkeer de wagen op de P&R Parking van Kinepolis, van waar De Lijn je gratis naar de Grote Markt brengt.

 Kuurne-Brussel-Kuurne zo 28 februari www.kuurne-brussel-kuurne.be  info@kuurne-brussel-kuurne.be 

3- daagse van West-Vlaanderen  vr 5 maart www.3dwvl.be of www.ksvbellegem.be

Middenin de oceaan, voor de kust van Kenia, ligt Lamu. In de gelijknamige hoofdstad lijkt de tijd te hebben stilgestaan: smalle straatjes waar enkel voetgangers en ezels doorslenteren, gebouwen uit de 18 de eeuw die gebouwd zijn met hout en koraal en grasdaken. Een bezoekje aan het fort van Lamu of het Swahili House Museum zijn gegarandeerd een onvergetelijke belevenis. In die stad ligt Lamu House, een hotel dat is opgebouwd uit twee huizen in Swahilistijl.

Willem Vermandere (Lauwe, 9 februari 1940) is een Vlaams kleinkunstenaar, schrijver, dichter, beeldhouwer, levensfilosoof, zanger en schilder.

Willem Vermandere werd geboren in 1940 in Lauwe, een deelgemeente van Menen. Hij groeide op in muzikale sferen tussen moeders keuken en de werkbank van vader-wagenmaker-klarinettist. Hij stapte zelf al heel vroeg mee in de dorpsharmonie Sint-Cecilia. Willem leerde Grieks en Latijn, maar was meer geboeid door de gitaar.

Ook tekende hij zijn kladschriften vol ventjes en karikaturen van zijn leraren (bron?). Later begon hij melodietjes te componeren en zette gedichtjes op muziek. Op latere leeftijd studeerde Vermandere godsdienstwetenschappen te Gent en gaf hij drie jaar les in Nieuwpoort. Hij beschouwt zichzelf eerder als beeldend kunstenaar dan als muzikant.

In de jaren 60 werd Vermandere vooral bekend door zijn kleinkunstliedjes in het West-Vlaams over de dagelijkse dingen, zijn Westhoek en de verschrikkingen van de Grote Oorlog. Soms worden zijn liedjes kritisch over de maatschappij en de kerk. Zijn optredens worden afgewisseld met luchtige en doodernstige, droevige en levenslustige liedjes en muziek en zijn typische spitse 'vertelelementen'.

Hij maakte acht langspeelplaten en even zoveel cd's. Zijn vaste kompanen zijn Freddy Desmedt (fluiten en klarinet) en Pol Depoorter (gitaren en mandoline).

Zijn bekendste nummers zijn Lat mie mar lopen, Als ik zing, Blanche en zijn peird, Bange blanke man, Duizend soldaten en Ik plantte ne keer patatten. In 2000 werd hij omwille van zijn diverse kunstactiviteiten ereburger van Veurne; hij woont er in de deelgemeente Steenkerke. (wikipedia)