"Reportage: van  redacteur "Steven De Bock"
23 jaar lang waren de artsen ervan overtuigd dat Rom Houben (46) uit Riemst weggezonken was in een diepe coma.
Alleen zijn familie bleef al die tijd geloven dat die kleine reacties die ze meenden te zien echt waren. Ze hebben gelijk gekregen.

Josephina Nicolaes, bijna 74 jaar, krijgt altijd tranen in de ogen als ze vertelt over de terugkeer van haar zoon. Hoewel ze het zelf niet zo wil noemen. ‘Voor mij is hij nooit weggeweest. Ik heb altijd geweten dat hij begreep wat ik hem vertelde. Ik voelde het, hij was zich bewust van zijn omgeving. Hij kon het gewoon niet tonen.'

Maar nu wel. Dankzij een klavier, een computer en een logopediste die de hand van Rom Houben begeleidt, zodat hij de woorden kan vormen die hij wil uitspreken.

Het verhaal is gisteren door het Duitse tijdschrift Der Spiegel naar buiten gebracht, en meteen veroverde het de hele wereld.

‘Het was zijn zus die voor de doorbraak heeft gezorgd', zegt Josephina in haar appartement in Luik, waar de telefoon de hele dag door rinkelt. ‘De zus van Rom had op televisie een reportage uit Frankrijk gezien, over een jongen die er net zo aan toe was als Rom. Ze heeft contact opgenomen met de reportagemakers, en die hebben haar doorgestuurd naar een man in het Gentse die over speciale communicatiemiddelen beschikte. Toen we die voor het eerst op Rom wilden uitproberen stonden we allemaal rond zijn bed om te supporteren. Komaan Rom, duwen, riepen we allemaal. En hij duwde, met zijn voet.' Dat is nu drie jaar geleden.

Rom lag helemaal niet in coma, zo bleek. Hij was locked-in, opgesloten in een lichaam dat reageren onmogelijk maakte. Zijn hersenen zijn grotendeels in orde, maar zijn lichaam is bijna volledig verlamd.

Dat druksysteem is ondertussen vervangen door een moderner klavier, waardoor hij alle boodschappen kan schrijven die hij wil. Aan Der Spiegel vertelde Rom Houben hoe hij zich voelde toen zijn lichaam niet meer wilde gehoorzamen. ‘Ik heb geroepen, maar er was niets te horen', schreef hij.

‘Maar meestal schrijft hij boodschappen over het hier en nu, want hij is alleen geïnteresseerd in het heden. En elk gesprek begint met: Hoe voel je je? De jongste dagen is het antwoord steevast: Ik ben een gelukkig mens. Als ik dat hoor, dan ben ik ook gelukkig.'

Rom Houben was nog maar twintig jaar toen het noodlot toesloeg. Een begenadigd judoka, en een gepassioneerd surfer. Hij was die bewuste vrijdagavond na een judotraining nog naar Seraing getrokken met enkele vrienden, toen ze met hun auto aangereden werden. ‘Hij is gestorven in dat ongeval', zegt Josephine. ‘Maar toen de ambulance ter plekke kwam, voelde een van de hulpverleners dat zijn lichaam nog warm was, en ze hebben hem gereanimeerd.'

Toen zijn ouders hem de volgende dag mochten opzoeken in het ziekenhuis van Luik lag hij al in zijn coma. En zo is het jarenlang gebleven.
Rom had de ogen open, maar een reactie kwam er niet. Behalve dan die kleine, die alleen zijn moeder zag of hoorde. ‘Zuchtjes als ik twee keer na elkaar hetzelfde vertelde bijvoorbeeld', zegt ze. ‘Maar volgens de dokters beeldde ik mij dat maar in.'

De ouders van Rom gaven echter nooit op. Ze trokken van dokter naar dokter, en van ziekenhuis naar ziekenhuis. Na enkele jaren kwam Rom ook gewoon weer bij hen thuis inwonen. ‘We namen hem overal mee naartoe. We probeerden ons en zijn leven aan de gang te houden. Gedreven door de liefde die we voor hem voelen.'

Maar de man van Josephine werd ziek. Zijzelf werd ouder. En na twaalf jaar moesten ze hun zoon wel naar een verzorgingscentrum laten gaan. ‘Ik bleef hem wel zo vaak als mogelijk opzoeken, en dan vertelde ik wat er allemaal gebeurd was in ons leven. Maar sinds hij drie jaar geleden zijn klavier kreeg, is het allemaal anders geworden. We kunnen weer praten. Hij is zelfs een boek aan het schrijven over wat hij allemaal doormaakt. Mijn woorden stromen uit mijn vingers, zal hij daarin schrijven. Zo ziet hij dat.' (standaard Steven de Bock)

Een twee dagen durende zoektocht naar een verdronken man is afgeblazen nadat de 24-jarige 'drenkeling' opdook op de 'plaats van de misdaad'. De jongeman kwam er doodleuk zijn kleren ophalen.

De Pool Maciej Nowak was verdwenen nadat zijn vriendin hem had gedumpt. Hij werd het voor laatst gezien in Urzedow, waar hij het tot in de vroege uurtjes op een stevig drinken had gezet.

Zelfmoord
Wanneer de volgende ochtend zijn kleren werden aangetroffen op de oever van een meer, vreesden zijn vrienden dat Nowak zelfmoord had gepleegd. Er werd een grootscheepse zoekactie opgezet. Net toen de hulpdiensten onderwatercamera's wilden inzetten, verscheen Nowak ten tonele. Hij vroeg wat al die herrie te betekenen had.

Naakt in huis gehaald
"Hij verklaarde dat hij zich niet meer kon herinneren waarom hij zijn kleren had uitgetrokken omdat hij stomdronken was", zegt een poltieman. "Mensen uit de buurt hadden Nowak naakt zien liggen en hadden hem in huis gehaald om zijn roes uit te slapen".

Onnozelaar
Kasia, de 23-jarige vriendin van Nowak, zegt intussen dat ze niets meer met haar ex te maken wil hebben. "Dergelijke stommiteiten zijn precies de oorzaak waarom ik hem heb laten vallen. Wie wil nu zo'n onnozelaar als vader van zijn kinderen?", aldus de jonge vrouw. (eb)

Vervolg, wij doen de meest simpele dingen. Onlangs zaten we met een mierenplaag: dat moet Regi oplossen. Verder genieten wij van kleine dingen. Van fietsen, van wandelen. Decadent? Ja, natuurlijk. Regi drinkt graag wijn. Goeie wijn. En champagne, zoals ik.Van uit het standpunt: waar word je het minste dik van? Van champagne.

Waar ben je het minste slecht van, als het wat te veel was?
Van champagne. Maar verder? Ik maak ook preistomp met een eitje door, en dan zegt Regi 'Mmm, lekker schat'. En dan ben ik content.
 
Volgt hij jouw gezonde dieet mee?
Ik doe kleinigheden, onbewust. Meer fruit, meer groenten, verse sapjes. Anderzijds: ik ben zijn therapeut niet. Hij moet zijn keuzes maken in zijn leven. Ik leg hem wel supplementen klaar. Of etherische olieën. Maar ik ben zijn mama niet. Als hij te veel drinkt, ga ik niet zeuren: het is zijn gezondheid.

Wanneer komen er kindjes?
Net zoals met trouwen: als mensen er niet meer over zágen. Iedereen moet erover zwijgen. (lacht) Maar iedereen is zwanger: Karen van K3, Ann Van Elsen ... Ik wéét het. En gisteren op MNM had Ann Reymen zo'n heel grote zak bij met kleedjes voor de kleine van Ann Van Elsen. Zo schattig allemaal. Ik voel mijn klok nog niet tikken.

Je ziet er ook echt de romantiek niet van in, van kindjes krijgen.
Het leven dat Regi en ik nu leiden is goed zoals het is. Zal een kind dat beter maken? Al denk ik wel dat als ik er géén neem, ik daar later spijt van zal hebben. Een kleine pruts van mij en mijn ventje zou ook fantastisch zijn. Volgend jaar bekijken we het opnieuw. Punt.

Als Regi thuiskomt van een optreden, mag hij je niet zomaar wakker maken, las ik ergens.
Wel moeilijk om dan kindjes te maken. Ik heb inderdaad een humeur als ik in de zetel in slaap gevallen ben. Als hij me dan wakker maakt, ben ik de grootste feeks die er rondloopt. Dan verwijt ik hem alles wat naam heeft, gewoon omdat hij me lief wakker maakt. Ach, het is een verborgen, slecht kantje van me. Misschien moet ik er maar eens voorin therapie gaan! (lacht) Slot.
Elke Vanelderen 1- 2- 3

De Steenbok is een praktisch ingesteld persoon. Voor hem telt eigenlijk alleen de werkelijkheid. Het ongrijpbare, fantasie of jezelf mooier voordoen dan je bent - het interesseert hem niet of weinig. Het is voor hem van belang dat zaken zin of nut hebben. Hij is geïnteresseerd in tastbare resultaten.

Eenmaal volwassen, hecht hij veel waarde aan status en aan de resultaten die zijn werk opleveren. Om zijn ambities te verwezenlijken werkt hij hard. Alhoewel hij ieder het zijne gunt, staat het hem tegen als een ander zaken in de schoot geworpen krijgt.

Doordat hij het leven zeer serieus neemt, legt ditzelfde leven een zware druk op hem. Hij heeft een apart gevoel voor humor, waarmee hij zijn eigen ernst wat kan afzwakken: hij is vaak zelf het slachtoffer van zijn eigen grappen.