Ik weet niet hoe vaak u het de laatste weken heeft gehoord (of zelf gezegd). Alweer een schooljaar voorbij. Niet te geloven hoe snel alles gaat. En naast een stukje van het meest banale blijft dat toch ook een onthutsende vaststelling. Alles raast maar door en het lijkt wel alsof je voortdurend op achtervolgen aangewezen bent. Maar de tijd is niet te stoppen en vermits daar dus blijkbaar weinig aan te veranderen valt, lijkt de enige remedie te trachten er weer wat vat op te krijgen.
Als het beeld in mijn hoofd klopt ga ik deze zomer van mijn nieuw stukje in mijn leven genieten namelijk op rust gaan.
60 jaar worden, is een mijlpaal in ons leven. Een mijlpaal die we als een overwinning kunnen vieren want dit is het ogenblik waarop we een heel nieuwe start kunnen nemen.
Op ons zestigste hebben we ons leven opgebouwd. We bezitten wat we essentieel vinden, we weten wat echt belangrijk is, we hebben de waarden gekozen die de basis vormen van ons denken en doen, we hebben onze persoonlijkheid ontwikkeld.
Er zijn ook heel veel uitdagingen die ons leven boeiend kunnen maken. Boeiender dan ooit.
Voor mij stopt het hier. Bedankt voor alles en de vele bezoekers van mijn blog.
|