|
Het is zo wat tussen beiden momenteel: rusten en in conditie blijven. Ik loop nu bijna elke dag maar hou de afstanden beperkt tot ong. 5 km en éénmaal in de week tss de 10 en 15 km.
xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Het in goede conditie zijn is eigenlijk nu belangrijker dan voor de marathon want de medische testen (die half jaarlijks zijn) van vrijdag zijn toch enorm belangrijk ook al was het maar psychologisch. Zoals reeds eerder aan gegeven is het zeer frustrerend om van de ene maand marathonloper te zijn en de andere maand geconfronteerd worden met de hartproblematiek. Vooral de beeldvorming (de technologie gaat daar nu enorm ver in) is enorm confronterend. En ja en net als je bij een marathon de dagen voordien wel ergens een fysisch ongemak is, voel ik mij de dagen die het onderzoek voorafgaan alles behalve op mijn gemak (de minste inspanning is te veel en voor mezelf leg ik teveel de nadruk op hetgeen ik niet kan).
Wat zijn mijn doelstellingen/vooruitzichten? Het belangrijkste is om niet achteruit te gaan.
De twee issues zijn: hartpompfunctie en de wattage bij een fietsproef.
De hartpompfunctie is zoals het woord het zegt: de manier waarop de pomp (het hart) werkt, dus de kracht of hoeveelheid bloed dat bij één samentrekking (hartslag) wordt door je lichaam gestuurd. Dit wordt gemeten met de echo. Mijn vorige resultaat was 35% (let wel: een volledig gezond iemand haalt hier ook geen waarden van 100% maar haalt ongeveer 70 à 75%).
De wattage bij een fietsproef: hier start ik op een wattage van 50. Per twee minuten wordt die wattage met 25 omhoog getrokken. Ik doe mijn 2 minuten vol op de 125 en na de omschakeling naar 150 is mijn bobijntje af en hou ik dat nog een 15 tal seconden vol. Ik fiets dus ongeveer 815. Een vergelijking met een gezond iemand is dat die tss de 250 en 275 haalt. Het is hier dat de grote frustratie ligt: een marathon lopen lukt maar eens er kracht moet gebruikt worden krijg ik een enorme terugva; Deze resultaten zijn te vergelijken met iemand van 75 jaar is mij ooit gezegd. We zien wet wat er vrijdag uit de bus komt.
Mijnen uitstap naar de cross zindert nog altijd een beetje na. Verdoeme, verdoeme, verdoeme wat een start. Let op: qua plezier aan het lopen viel dat nog mee, maar het verschil was echt te groot. Op de foto links in de uitsnijding heb ik de 'rode lantaarn' in de hand (je moet altijd de lach bewaren vind ik)
Dus deze week ben ik twee maal gaan lopen op Overmere-Donk waar toch een mooi groepje is ontstaan om de winter mee door te komen en natuurlijk was er de Fit aan de kalkoen in het zonovergoten Warandapark in Brussel.
|
