Verhalen (6) : De lijdensweg van Ann - deel 4.
*************************************
Dagen, weken, maanden gingen voorbij. De lijdensweg van Ann werd steeds moeilijker 
om dragen.
Zus V. had haar plechtige communie gedaan ondertussen. Er was het
communiefeest geweest bij hen thuis, waarop een aantal familieleden waren uitgenodigd.
Er werd uitgebreid getafeld, gedronken, gezongen en zelfs gedanst in de kleine atbeiders-
woning die dag. Iedereen was vrolijk en opgewekt, behalve Ann.
Het was toen voor het eerst dat haar moeder gevraagd had wat er scheelde. Ze vond dat
haar dochter er maar bleekjes bijliep. Het had het meisje heel wat moeite gekost om haar moeder
niet te vertellen wat er gebeurd was. Ze veinsde hoofdpijn, zei dat ze slecht geslapen had.
Moeder had haar geloofd. Ann had immers zoveel werk verricht om het feest te doen slagen.
Het huis opruimen, helpen bij het eten klaarmaken, enz... Ze had er in de verste verte geen
vermoeden van wat in haar kind omging, welke strijd ze moest voeren om dat allemaal voor
zichzelf te houden. Ann zou nooit de indringende blikken van haar vader vergeten tijdens het
feest. De teruggetrokken houding van zijn dochter tegenover iedereen, haar passieve houding
tijdens het feest, waren hem ook opgevallen. Ann begreep maar al te goed die blikken in haar
richting. "Pas op ... als ge durft spreken!" Die woorden bleven maar door haar hoofd galmen.
Tijdens een danspartijtje kwam ze plots voor haar vader te staan. Hij had haar stevig vastgegrepen
en had met haar gedanst. Ze had alle moeite van de wereld gehad om zijn stappen te kunnen volgen.
Hem aankijken, dat durfde ze niet. Zijn handen, de druk van zijn lichaam tegen het hare, het had
haar bijna misselijk gemaakt. Maar ze had volgehouden tot het einde van de dans en had zich dan
met een ruk losgetrokken uit de greep van haar vader. Maar niemand van het gezelschap had
ook maar iets opgemerkt. Er werd verder gelachen en gedronken tot laat in de avond. Toen de familieleden
vertrokken waren had Ann zich direct teruggetrokken op haar kamer. Op haar bed had ze lang liggen
nadenken, en ondanks haar jeugdige leeftijd had ze na die avond maar al te goed begrepen dat
haar vader geen vrede zou nemen met die ene keer dat hij haar in het achterhuis lastig had gevallen.
Wat stond haar nu te doen? Misschien zou vader uiteindelijk toch zijn verstand gebruiken en haar met rust laten. 
Dan hoefde ze moeder niets te vertellen over dat ene voorval. Maar ze besefte wel dat zoiets ijdele
hoop was.
...
Op zekere dag. Het was 10u in de voormiddag. De 15-jarige Ann was alleen thuis en was volop bezig
met het huishouden. Zus was naar school, oudere broer naar zijn werk en ook vader en moeder waren 
al vroeg vertrokken naar de schoenfabriek. Het deed Ann goed zich te kunnen concentreren op het 
huishouden. Ze deed het bovendien graag. Het gaf haar een gevoel van verantwoordelijkheid en het 
feit dat vader zich de laatste tijd vrij rustig gedroeg had alles weer een beetje in "de oude plooi" doen 
vallen. Maar goed dat ze moeder niets verteld had over hetgeen tussen haar en vader voorgevallen was.
 ...
Plots schrikt het meisje op. De huisbel rinkelt. Wie kan dat nu zijn op dit uur? We hebben alles in huis.
De melkboer is al langs geweest. "Misschien ben ik iets vergeten bij de bakker of bij de kruidenier", denkt
Ann hardop. 
"Dat zal het zijn." Ze haast zich naar de voordeur, doet open ... en ziet plots haar vader voor zich staan. 
Ze weet dat haar vader af en toe de woning voorbijkomt als hij iets moet wegbrengen voor de firma.
"Maar waarom zou hij nu aanbellen?"
"Ann, ik ben mijn tabaksdoos vergeten. Ik kom die even halen", legt vader uit. Die mededeling stelde Ann enigszins gerust.
"Seffens is hij weer weg", denkt ze. Ze gaat de tabaksdoos halen. Die staat inderdaad nog op een van de schappen in 
de keuken. Met de doos in de hand rept ze zich terug naar de voordeur. Plots duwt de 46-jarige vader zijn 
dochter achteruit, slaat vlug de deur achter zich dicht, sleurt haar naar het keukentje en werpt haar daar op 
de zetel. "Pas op, als ge iets durft zeggen tegen iemand
maak ik u kapot" , roept hij tegen het meisje. Hij grijpt haar opnieuw vast. Ann is als het ware verlamd van schrik. Ze probeert zich 
wel nog even te verdedigen, maar tegen de kracht van haar vader is ze niet opgewassen. 
...
Fragment uit de verklaring van Ann :
"Vader begon plots mijn kleren uit te trekken. Ik smeekte hem mij gerust te laten, maar hij luisterde niet.
Integendeel, hij werd alsmaar heftiger en kwader omdat ik bleef tegenspartelen. Dan trok hij mijn broekje uit  en 
hij begon mij te kussen en te likken over gans mijn lichaam. Ik bleef mij verweren, maar hij greep me toen
bij de keel en begon opnieuw te dreigen :"Pas op, als ge spreekt maak ik u kapot!" Ik ben toen beginnen wenen ...
terwijl vader mij met volle geweld verkrachtte ... Ik veroerde me niet meer. Ik kon niets meer. De schaamte, de vernedering,
het was allemaal te veel geworden voor mij."
...
Ann lag naar de zoldering te kijken, wezenloos, en ze kwam slechts bij haar positieven toen ze haar vader
hoorde roepen : "Kleed u aan ... en vrijdag kom ik terug langs. Pas op als ge iets durft zeggen tegen iemand."
Daarna vertrok hij terug naar de schoenfabriek ... zijn hulpeloze dochter alleen achterlatend.
"Hoe moet dit nu verder?", dacht Ann vertwijfeld.
...
Wordt vervolgd.

*****************************************************************************************