Gezond geboren en ondertussen 43 jaar.

• 7 jaar rolstoelgebonden en leven met een beperking
• 4 jaar gescheiden.

Het is vreemd hoe alles kan lopen. Moest je me 8 jaar geleden zeggen ‘Inge je gaat dit allemaal meemaken dan had ik eens goed gelachen en gedacht neen dit overkomt me niet’. En zeker dat ‘ziek worden met als uitkomst leven met een beperking’. Ik zou zelf gezegd hebben als ik zoiets voor heb laat me maar ‘gaan’.

Maar in 2011 heeft me een virus overvallen en heeft me ferm doen onderuit gaan. Blijkbaar heeft mijn lichaam gelukkig gekozen om te leven. Niet overleven maar echt leven. Waarom schrijf ik dit nu? Vorige vrijdagochtend was de mr. van de thuisbegeleiding er en hij gaf me een spreuk

Een gelukkig hart

Geeft een vrolijk gezicht.

7 jaar geleden kreeg mijn lichaam een ferme deuk en het heeft lang geduurd dat ik het uitgedeukt kreeg.  Mijn lichaam en geest hebben gekozen om te leven en ja eerst was het overleven maar na een zekere tijd werden de tranen minder. Ze zijn nog niet helemaal weg want soms overvalt me dat beetje verdriet en vraag ik me af waarom ik? Maar die vraag mag zeker niet te lang blijven hangen en gelukkig heb ik veel positiefs in mij waardoor ik snel een glimlach op mijn gezicht tover.

Mijn vroegere schooldirecteur wist dat ik een hekel had aan school en toch liep ik rond met een grote smile op mijn gezicht en dat vond hij een mooie eigenschap aan mij. Ik maakte overal het beste van.

Ik sta op en heb een lach en ik val in slaap met een lach op mijn gezicht. Opstaan met een ochtendhumeur is niet niets voor mij.

Een ochtendhumeur is:

‘a waste of time’

Ik word wakker en ook al doet het felle licht pijn aan mijn ogen de lach is snel van de partij.

Ook de scheiding had een grote impact op mij want dit had ik nooit gedacht. Ik dacht een heel groot lot te hebben getrokken en ik dacht deze relatie is voor eeuwig. We hebben niet zo fijne dingen meegemaakt maar we kwamen er altijd wel uit en ook sterker. Samen streden we om een gezin te stichten en gingen we samen een fertiliteitsbehandeling aan. We hadden respect voor elkaar want we gingen elk apart om met ons verdriet. We luisterden en als je zin had om te praten deden we dat en anderzijds konden we ook onszelf zijn.

Ik weet nog dat Volker in de papa zijn oog had gekrabd en ik ben toen naar de spoed gereden en er was een stuk van zijn hoornvlies weg uit zijn oog. Hoe zenuwachtig hij was we hebben enorm gelachen op momenten dat het kon en op andere momenten waren we super serieus. Hij heeft er lang last van gehad en vele taken vielen op mij. Ik heb daar nooit probleem van gemaakt ook niet toen hij in het ziekenhuis belande met de kattenkrabziekte. Bij dit laatste ging ik werken, hadden we geen auto en deed ik alles met de fiets. Elk vrij moment ging ik op bezoek met veel plezier en deed ik alles het huishouden met de poezen, werken, ziekenbezoek,…

Met zijn oog was hij thuis maar hij was er zeker en gedurende de dag bleef hij bij Volker en ik ging werken en hij nam ook genoeg rust en het huishouden dat kon me niet schelen of ik het moest doen. Wat hij deed was super maar geen must.

Dat onze wegen gingen splitsen dat was zeer onverwachts en heel veel mensen verschoten ervan. Ja ik heb de beslissing genomen omdat die Mexicaanse griep was de druppel die die de emmer deed overlopen. We gingen elk onze eigen weg en ja ik sta er alleen voor.

Gelukkig heb ik mijn familie en vrienden waar ik kan op rekenen.

Zo heb ik vorige donderdag een bezoek gebracht aan de IKEA een winkel waar ik uren kan vertoeven. Ik was er met mijn 2 neven en we hebben goed gelachten en gezeverd. Ik was er om nieuwe kasten te kopen. Een jaartje sparen en dan… dingen kopen. Ik heb nieuwe kastjes gekocht voor de living in blauw, donker grijs en oranje. Niet teveel oranje maar een klein accentje.

En nu is het installeren en opruimen. Ik hoop dat mijn broer voor donderdag de oude kasten naar het containerpark kan brengen want donderdag komt de poetshulp.

Ik zal me niet vervelen en ook al heb ik een beperking en kan ik niet alles doen omdat ik er niet bij kan. Ik help waar ik kan en dan weet ik deze avond ben ik moe.