Inhoud blog
  • Niet in het plaatje
  • Oven nummer drie
  • We Found Love!
  • Foto Foto
  • De grote lezingen hal
    Gastenboek van Kelan
  • heen en weer
  • Happy 2012!!!
  • bah i found you!
  • hoi
  • Nog de beste wensen voor 2011 Kelan!

    Schrijf hier neer hoeveel u mij mist, uit uw blijdschap/droefnis of lul gewoon een beetje ;)

    Laatste commentaren
  • LRF (Philip Vanhaelemeersch )
        op Niet in het plaatje
  • 88 (Philip Vanhaelemeersch )
        op Foto Foto
  • Li Jun & haar vraag van één miljoen (Philip Vanhaelemeersch )
        op Oven nummer drie
  • Li Jun & haar vraag van één miljoen (Philip Vanhaelemeersch )
        op Hostel Par(ad?)ijs
  • justin (Philip Vanhaelemeersch )
        op We Found Love!
  • Zoeken in blog

    Startpagina !
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    windowsgids
    www.bloggen.be/windows
    Kelan in China
    Al haar spannende belevenissen op één blog!
    16-10-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kungfu, oudjes en vodka

    Moeilijk te geloven dat het al 17 oktober is. Ik ben al anderhalve maand in China, en al 1 maand en 10 dagen in Wuhan. Ondertussen ben ik het hier een beetje meer gewoon geworden, en ik begin me ook steeds beter te voelen. Ik kan me beter verzoenen met het gesukkel op het bureau voor buitenlandse studenten, met de drukte en soms ook de stank op straat, met het gerochel, met de muizen en ratten op kot, met de immense afstanden die ik moet afleggen om in een deftige supermarkt te geraken, met de te grote hoeveelheden geldbriefjes in mijn portefeuille die samen eigenlijk bijna niks waard zijn :p. Al bij al valt het nog wel mee allemaal, het is gewoon... anders :).

    Ik ben deze week gaan klagen over het lawaai om 6 uur ’s morgens, maar ik moet volgende week teruggaan, omdat degene die mij er misschien/hopelijk mee kan helpen deze week niet aanwezig was.

     

    Echter, al bij al ben ik tevreden hoor :). Ik denk dat de reden waarom ik me nu goed voel, ligt in het feit dat ik tijdens de vakantie (van 1 tot 8 oktober hadden we vrijaf) op reis geweest ben. Nu ja, vakantie, op deze universiteit hebben ze op verschillende momenten een aantal lessen ingehaald om de vakantie te compenseren. Zo hebben we een keer op zondag les gehad, en vorige week was er ook op vrijdag en zaterdag les (maar die heb ik dus gemist). Toch mogen buitenlandse studenten over het algemeen niet klagen, omdat ik ondertussen weet dat veel Chinese studenten ook tijdens de weekends les hebben. De druk op studenten is hier best groot, en veel studenten kunnen het zich niet permitteren om in hun vrije tijd naar “clubs” te gaan, ook omdat die vrij duur zijn. Had ik al verteld dat in veel Chinese koten de elektriciteit rond 10 of 11 uur ’s avonds wordt uitgeschakeld? Daarnaast worden de meeste koten ook afgesloten ’s nachts, zodat je over één of ander hek moet klimmen om in je kot te geraken. Beeld je maar eens in dat je van een feestje thuiskomt en met je mooie jurkje en hakjes zulke toeren moet uithalen. Gelukkig is dat in de gebouwen waar ik woon niet het geval. Er is wel een hek dat wordt toegeschoven, maar je kan het gewoon terug openschuiven omdat het niet op slot is. Een beetje onnuttig dus.

    Ed is deze week samen met Burak (Turkse jongen) naar het soort gebouw verhuisd waar ik eerst zat, maar daar wordt het hek wél op slot gedaan. Ik moet toegeven dat de voorzieningen daar toch wel beter waren dan in het gebouw waar ik nu zit. Zo hebben zij altijd warm water (vooral in de winter toch niet onbelangrijk), en werkt hun airconditioning beter. Ik geloof ook niet dat zij elke ochtend zo’n hels lawaai meemaken als ik. Toch heb ik geen spijt van het feit dat ik verhuisd ben, want dan had ik nooit zo’n toffe kotgenootjes gehad en zat ik daar waarschijnlijk ook vaak in mijn eentje te loeren.

     

    Enfin, waar waren we gebleven? Ik zou jullie vertellen over mijn reisje naar Henan, ondertussen al een week geleden. Deze week was echt heel druk en ik heb me ook voorgenomen veel ijveriger te zijn vanaf nu. Met andere woorden: mijn taken maken en geen lessen meer skippen. Een beetje routine brengen in het chaotische leven hier is toch wel noodzakelijk om je goed in je vel te voelen.

     

    De reis is mij zééér goed bevallen. Men zegt dat je eerst moet zijn weggeweest om echt “thuis” te kunnen komen, en dat is echt zo. Na die week weg van mijn campus was ik blij terug in een iets vertrouwdere omgeving terecht te komen. Daarnaast was de avond van mijn thuiskomst ook supergezellig omdat er net heel veel volk in onze living zat. Maargoed, ik loop weer vooruit ;) Henan dus. Het is nog makkelijk te reconstrueren omdat ik daarstraks in de klas een korte spreekbeurt gehouden heb over mijn reisje.

     

    De zaterdag en zondag voor ons vertrek (ons = Vincent en ik – http://www.bloggen.be/vincentinqingdao), ben ik nog druk beziggeweest met mijn zoektocht naar een iets of wat degelijke trekrugzak en kopies van de Lonely Planet van mijn kotgenote Nitzan. Mijn beursgeld ben ik ook nog gaan afhalen, ook al was op dat moment de bank eigenlijk net gesloten (supervroeg omwille van de vakantie geloof ik). Echter, er stonden nog een aantal Chinezen te reklameren omdat de bank weigerde hen na sluitingsuur nog verder te helpen, dus bleef ik ook maar wachten. Na een hele tijd heb ik toch nog gekregen wat ik wilde: je moet als buitenlander gewoon volhouden, blijven wachten, zielig kijken en doen alsof je het probleem niet snapt.

    De rugzak heb ik uiteindelijk gewoon in Wallmart gekocht, en de kopies da’s een heel ander verhaal. Het is waarschijnlijk omdat ik een buitenlander ben, maar sommige Chinezen zijn echt extreem behulpzaam. Zo was ik zondag al een tijd zonder succes op pad voor die kopies (de diensten van de universiteit waren gesloten), toen ik in een klein zijstraatje een drukkerij vond. Zij konden mij niet helpen, maar een oud mannetje dat daar passeerde en hoorde wat ik zocht, heeft direct naar zijn kleindochter gebeld. Hij stapte van zijn brommertje en is met mij naar zijn kleindochter gelopen, die speciaal naar de afgesproken plaats gekomen was. Ik sta steeds opnieuw versteld van de vinnigheid van oude Chinezen, zo ook deze bompa, wiens tempo bijna niet bij te houden viel. Zijn kleindochter heeft mij dan op haar beurt weer meegenomen naar een ander gedeelte van de campus van Wuhan University om daar haar winkel te openen en de kopies voor mij te nemen. Et voilà, ik was gesteld :), en mijn dag was weeral om.

     

    Maandagochtend ben ik om 5 uur ’s morgens op mijn kot vertrokken, en de campus was echt dood. Geen enkele lamp, overal mist en enkel het geluid van krekels: gezellig is anders. Op een gegeven moment kwam daar nog het geluid van vegende borstels bij. Het bleek de kuisploeg van Wuhan University te zijn die de straten al aan het schoonvegen was. Door de mist kon ik ze eerst amper zien. Ik heb goed doorgestapt en was zeer tevreden toen na een twintigtal minuten een lege taxi mijn pad kruiste. Daar moet je echt geluk mee hebben. Op tijd vertrekken is de boodschap, want je weet nooit hoelang je onderweg zal zijn. Rond 6 uur was ik in het station van Wuchang, een uur te vroeg. Ik was echter niet de eerste, want er lagen al mensen te slapen op de banken in de wachtzaal, en daarmee bedoel ik echt OP de banken (zie foto – foto’s op http://be.fotoalbum.eu/sinostud).

     

    Vincent was op zondag al vertrokken, en had het geluk op de trein zijn ticket nog te kunnen “upgraden” naar de “yingwo” (harde slapers). In Chinese treinen kan je namelijk kiezen voor “zachte zitjes”, “harde zitjes”, “zachte slapers” en “harde slapers”. Harde slapers klinkt erger dan het is, want ik vond het best aangenaam. Het is geen houten plank ofzo, gewoon een hardere matras met een kussen en lakens. Toch heb ik niet kunnen slapen (nochtans was ik echt moe), omdat mijn trein overdag reed. Er was constant lawaai: ofwel spelende kinderen, ofwel Chinezen die dingen verkochten, ofwel een moeder die haar zoontje uren aan een stuk Engelse woordjes liet spellen (vlak onder mijn bed). Toen ik na 8 uren trein aankwam, stond Vincent mij aan het station op te wachten. Hij was ’s nachts al aangekomen en had zich al geïnstalleerd in ons hotelletje niet ver van het station. Het deed deugd nog eens een bekend gezicht te zien, en vooral ook om nog eens Nederlands te praten. De eerste avond hebben we een grote wandeling gemaakt en hebben we superlekkere hotpot gegeten. In dat restaurant heb ik tegelijk ook mijn eerste wc-zonder-deur-ervaring gehad. Ik ben maar in het allerlaatste kotje gaan zitten omdat er dan geen volk passeert, maar echt op mijn gemak voelde ik me toch niet. Ik betwijfel sterk of een Frans toilet effectief hygiënischer is dan een gewoon westers toilet zoals wij in België hebben. Vincent en ik hebben op onze reis namelijk de goorste toiletten gezien. Een westers toilet kan vuil zijn, maar zo’n gat in de grond kan nog véééél vuiler zijn. Daarbij moet je ook nog eens opletten dat je je evenwicht niet verliest of dat je gsm niet in het toilet valt terwijl je druk bezig bent je eigen toiletpapier uit je rugzak te vissen.

    We passeerden een park waar we kinderen op elektrische teletubbies (ten minste, dat moest het voorstellen) en dieren zagen rijden. Een geweldig tafereel :) evenals de dansende menigte verderop. Toen Vincent en ik naar een groep walsende mensen aan het kijken waren, verzamelde zich plots een hoopje Chinezen rondom ons. Het werden er steeds meer en meer, een omsingeling als het ware. Strategisch haalden ze ons uit elkaar en namen ze elk één van ons voor hun rekening om dan een massa vragen op ons af te vuren. Na dit kruisverhoor bevond ik me plots op de “dansvloer” met een energieke bomma die me enthousiast mee tussen de Chinezen zwierde.

     

    De volgende dag was het tijd voor de Longmen grotten. Vanuit Luoyang is eigenlijk de hele nabije omgeving makkelijk met het openbare vervoer te doen. Ik had wéér verschrikkelijk slecht geslapen. Zo slecht dat ik me, nadat ik me in een nogal ongemakkelijke houding met mijn zonnebril op mijn kop op een harde bank gelegd had, terwijl Vincent even weg was, onmiddellijk in een diepe slaap bevond. Misschien kwam het door de boeddhistische muziek op de achtergrond. Het spijt me verschrikkelijk, maar ik moet nogmaals over toiletten beginnen :). Hier zagen we namelijk een moeder die haar dochtertje gewoon recht voor de ingang van de Longmen grotten haar behoefte liet doen. Ook in Luoyang zagen we nadien nog een kindje gewoon op een plein kaka doen. Ondertussen is het al zover dat ik, zodra ik een gehurkte Chinees zie zitten, denk dat die zijn behoefte aan het doen is. Tot zover de toiletstories :). We hebben trouwens ook een moeder gezien die haar kind op een nogal eigenaardige manier leerde lopen. Eerst leek het alsof ze de kleine een halsband had aangedaan, maar nadien bleek ze gewoon een touw rond zijn middel te hebben gebonden. Telkens het kind terug begon te kruipen, trok ze hem gewoon weer op :).

    De Longmen-grotten waren magnifiek. Ik vind het tot nu toe één van de mooiste dingen die ik in China gezien heb. ’s Avonds hebben we de nachtmarkt in Luoyang gedaan, die ook zeker de moeite was. In Longmen hoorden we constant Chinezen “fu yuan” roepen, en aangezien de Chinezen die het riepen 2 vingers in de lucht staken, maakten we eruit op dat “fu yuan” hetzelfde als 2 yuan zou zijn. We dachten dat het het Henan-dialect was, en één van de Chinezen daar bevestigde dat. Nadien hoorden we echter dat het helemaal geen Henan-dialect was, maar gewoon een foute uitspraak van “two”. We zijn er nog altijd niet volledig uit :).

     

    De derde dag was iets rustiger. ’s Middags hebben we in een restaurantje gegeten waar men ook “hond” verkocht. We hadden echter al genoeg gegeten, dus ik heb nog geen hond geproefd. Er zijn niet veel plaatsen in China waar nog hond gegeten wordt, en daarom was ik ook echt verbaasd het in Luoyang tegen te komen. Aanvankelijk dacht ik dat enkel de naam van het gerecht “Hond” zou zijn, en dat het misschien gewoon varkensvlees was (zoals we vantevoren al waren tegengekomen), maar de serveerster zei van niet. In de namiddag hebben we de White Horse Temple en de Guanlin Temple bezocht. Die twee tempels waren niet heel speciaal vond ik, maar de White Horse Temple is heel bekend omdat het de eerste boeddhistische tempel in China is. In de Guanlin Temple kan je je naam op een stukje stof schrijven en het aan een boom of een klein standbeeldje hangen. Het zou geluk brengen, dus hebben we het maar gedaan ;) zo blijft er toch een klein stukje van ons in Luoyang achter. De mensen van de tempel verzekerden ons dat het er verschillende jaren zal blijven hangen, dus ik zal het binnen een paar jaar eens gaan checken.

     

    De volgende ochtend hebben we direct een ticket voor de eerstvolgende bus naar Dengfeng kunnen bemachtigen, en we konden onmiddellijk vertrekken. We werden echter even snel van de bus gegooid als we er waren ingezet ;). Blijkbaar waren wij de enigen die in Dengfeng moesten afstappen, en voor we het goed en wel beseften, stonden we op straat voor het busstation van Dengfeng. Dengfeng is vrij klein, toch zijn er verschillende hotels. We hebben vrij snel een heel deftig hotel gevonden, en we zijn ervan overtuigd dat het personeel een telfout gemaakt heeft omdat we elk maar 7 euro voor onze overnachting betaald hebben, inclusief ontbijt. Voor zo’n mooi hotel lijkt me dat toch wel heel weinig. In Dengfeng hebben we eerst gemerkt dat we onze Lonely Planet kopies in Luoyang vergeten waren. Dat vond ik toch wel erg omdat we verder geen andere documentatie bijhadden. Achja, niets aan te doen. We zijn eerst treintickets gaan kopen voor onze terugreis en zijn daarna afgezakt naar Shaolin, niet ver van Dengfeng. De belangrijkste bezienswaardigheden daar zijn de Shaolin Tempel en het Pagoda Forest, maar Shaolin staat ook bekend om zijn prachtige natuurlandschappen en een mooie touwbrug waar je zelfs over mag lopen. Jammergenoeg hebben we die twee laatste dingen niet kunnen doen omdat we pas vrij laat waren aangekomen en niet op tijd doorhadden dat de plaatselijke busjes vanaf een bepaald tijdstip niet meer naar die plaatsen reden. We hebben overwogen om de volgende ochtend terug te gaan met onszelfde ticket, maar dat was niet mogelijk. Als we niet opnieuw entrée wilden betalen, moesten we binnen het domein blijven en bijgevolg in de hotels binnen het domein slapen. We hadden echter al lang ons hotel in Dengfeng vastgelegd. Het feit dat het domein zelfs eigen hotels heeft, zegt eigenlijk al genoeg. Ook al doet de atmosfeer er op sommige plaatsen heel gewijd en sereen aan, toch heb ik er een dubbel gevoel bij. Het is een druk bezochte toeristische plaats, en om de haverklap zijn er kungfu-shows die eigenlijk meer weghebben van circusvoorstellingen. Na de shows proberen ze je natuurlijk allerlei dingen aan te smeren, en regelmatig passeren er toeristen met één of ander speelgoedzwaard in hun handen of een kraal rond hun nek.

    We besloten echter nog niet op te geven en toch nog wat meer van het domein te verkennen. We stapten één van de busjes in die nog wél reden in de hoop een eindje verder te geraken, maar eenmaal op weg bleek dat dat busje ons gewoon terug naar de ingang bracht. Viel dat even tegen :).

    ’s Avonds in Dengfeng belandden we in een klein restaurantje waar nadien ook een 16-tal Chinese mannen binnenkwamen. Één van hen was producent van “baijiu”, Chinese vodka. Na een paar korte babbels en een massa foto’s kwamen we het restaurantje buiten met ... 2 flessen baijiu ;).

     

    De volgende dag bestond uit de verplaatsing naar Zhengzhou, waar we in ons hotel omwille van de vakantie zomaar even het dubbele van de normale prijs mochten betalen. Zhengzhou was een heus festival: één chaos gewoon. Overal mensen, overal vuil. Ik vond mijn aankomst in Wuhan al erg, maar dit trof echt alles. De straten zagen zwart van het volk. Zhengzhou is sowieso al een belangrijk verkeersknooppunt, maar omwille van de vakantie was de situatie nog erger dan normaal. We wilden er het Henan Museum bezoeken, maar mochten er niet binnen omdat het gerenoveerd werd. Ernaast was echter een kleine tentoonstelling, en we hebben ook een korte voorstelling van traditionele instrumenten meegepikt. Al bij al dus nog wel de moeite. Verder hebben we in Zhengzhou onze tijd doorgebracht met gewoon rondwandelen en de sfeer opsnuiven. We hebben een plein gezien waarop een drietal mannen gewoon met reusachtige zwepen stonden te slaan (op vrij korte afstand van de andere mensen), zomaar op de grond óf tegen een draaiende tol. Da’s niet alleen gevaarlijk, het ziet er ook vrij angstaanjagend uit.

     

    Toen we zaterdag voor de terugreis met onze rugzakken aan het station aankwamen, bleek er een soort “reclamefeest” aan de gang. Het plein was dus ook die dag één drukte. Vanaf het moment dat de Chinezen ons in de mot kregen, werden we niet meer gerust gelaten. Ik wist niet naar welke gsm of camera ik eerst moest kijken, en ik maakte me tegelijk ook zorgen over mijn bagage, want zo’n momenten zijn uitgelezen momenten voor dieven om hun slag te slaan. Om 3 uur zat ik compleet uitgeput op mijn supersnelle trein richting Wuhan (ditmaal Hankou station). Dit soort treinen zijn D-treinen, en na 4 uren was ik al op mijn bestemming. Na een tweetal uren bus en een korte taxirit was ik eindelijk thuis ;).

     

    Wist je dat:

    - mensen hier vaak niet achterop een fiets gaan zitten, maar gaan staan?

    - ik hier nog nooit iemand heb zien lassen met bescherming van de ogen?

    - je hier in winkels ook geen plastieken zakken meer krijgt? (toen ik pas in China gearriveerd was, was dat nog wel het geval)

     

    Sanju, om op jouw vraag te antwoorden: eigenlijk ben ik het eten hier absoluut nog niet beu. Ja, het is bijna altijd rijst of noedels, maar er is een ongelooflijk ruime keuze aan hoofdgerechten. Ik vind de hoeveelheden olie in het eten soms wel vervelend. Je hebt niet echt het gevoel dat je heel gezond eet, zelfs als je groenten eet. Chinezen gebruiken ook heel veel eieren, dus ik eet hier abnormaal veel ei in vergelijking met in België. Ik probeer telkens andere gerechten, maar kiezen is moeilijk en de meeste gerechten ken ik ook niet. Meestal vraag ik of ze me iets kunnen aanraden, of pik ik er gewoon iets uit dat leuk klinkt of waarvan ik denk dat ik weet wat erin zit. Daarnaast kan je hier ook verschillende soepen vinden, of eens een keer hotpot, barbecue (allemaal kleine hapjes, maar heel pikant), Koreaans of Japans gaan eten. Westerse restaurants vind je hier bijna niet, heb ik gehoord. En als je echt genoeg hebt van het Chinese eten, dan zijn er nog altijd de McDonalds en de KFC :). Starbucks is hier ook populair. Daarnaast eet ik ook wel eens graag zoet brood, want dat is hier echt goed (maar calorierijk natuurlijk). Fruit is hier spotgoedkoop. Daarnaast eet ik af en toe ook eens de Chinese versie van “Aiki Noodles”, want zo van die dingen vind je hier ook met de massa.

    Ook van de kleine standjes op straat krijg ik geen genoeg: van gepofte kastanjes tot pannenkoeken met groenten in, tot stukjes eend... je kan hier vanalles vinden. Ik loop hier dan ook constant te eten. De meest populaire dranken zijn hier, naast baijiu (de Chinese vodka), melkthee en gewone hete thee. Bier wordt hier ook massaal gedronken, maar omdat ik geen bierdrinker ben, kan ik over de smaak niets zeggen. De meeste buitenlanders houden echter wel van Chinese bieren.

     

    xxx

    16-10-2009 om 00:00 geschreven door Kelan  




    Ni hao! 你好! 欢迎光临 :)
    Foto

    Over mijzelf
    Ik ben Kerlijne, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Kelan.
    Ik ben een vrouw en woon in Mol (België) en mijn beroep is sinologe.
    Ik ben geboren op 27/07/1988 en ben nu dus 32 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: karakters pennen en karaoke zingen.
    Ik hou van Chinezen, rijst, hotpot en stokjes.
    Imeel Kelan

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Foto's
  • Foto's van Kerlijne
  • Adres Kerlijne

  • Rondvraag / Poll
    Wanneer denkt u aan Kerlijne? :D
    altijd en overal !
    als ik Chinees ga halen bij de Ni Hao
    als ik ga slapen (en Kerlijne dus opstaat)
    als ik ga shoppen en 5 keer zoveel betaal als Kerlijne :p
    als ik chocolade eet (en daarna natuurlijk een reep naar Kerlijne opstuur)
    als China weer eens in het nieuws komt
    als ik me verveel tijdens een oersaaie les en droom van spanning en avontuur!
    als ik op mijn gemak de krant zit te lezen op een NORMAAL toilet
    als ik een kakkerlak zie rondcrossen
    als ik een Bruce Lee - film kijk
    als ik meer dan 60 eurocent betaal voor mijn avondeten
    als ik langs kamer 5 loop in het gebouw op Brabançonnestraat ... (welke nummer was het ook alweer?)
    Bekijk resultaat


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog


    Archief per week
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 13/09-19/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 14/12-20/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!