Inhoud blog
  • Niet in het plaatje
  • Oven nummer drie
  • We Found Love!
  • Foto Foto
  • De grote lezingen hal
    Gastenboek van Kelan
  • heen en weer
  • Happy 2012!!!
  • bah i found you!
  • hoi
  • Nog de beste wensen voor 2011 Kelan!

    Schrijf hier neer hoeveel u mij mist, uit uw blijdschap/droefnis of lul gewoon een beetje ;)

    Laatste commentaren
  • LRF (Philip Vanhaelemeersch )
        op Niet in het plaatje
  • 88 (Philip Vanhaelemeersch )
        op Foto Foto
  • Li Jun & haar vraag van één miljoen (Philip Vanhaelemeersch )
        op Oven nummer drie
  • Li Jun & haar vraag van één miljoen (Philip Vanhaelemeersch )
        op Hostel Par(ad?)ijs
  • justin (Philip Vanhaelemeersch )
        op We Found Love!
  • Zoeken in blog

    Startpagina !
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    ikke_lieve
    www.bloggen.be/ikke_li
    Kelan in China
    Al haar spannende belevenissen op één blog!
    25-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oven nummer drie

    Toen ik begin april in Chongqing arriveerde, voelde ik meteen de gelijkenis met Wuhan, met uitzondering van de geografische structuur van de stad. Chongqing wordt ook wel eens ‘Shancheng’ (山城) of ‘Bergstad’ genoemd. Het woord ‘berg’ moet je in China wel met een grote korrel zout nemen. Ik zou er eerder ‘heuvelstad’ van maken. Ik herinner me dat Wuhan University op de zogenaamde ‘Luojia Berg’ gelegen was, en dat was ook een groot overstatement. Ik denk dat ‘heuvel’ voor de Chinezen niet groots genoeg klinkt :-). Dat Chongqing een heuvelstad is, mocht ik tijdens mijn eerste avond in de stad al aan de lijve ondervinden. Het leek me het gemakkelijkst om van de eindhalte van de airport shuttle de taxi te nemen direct naar mijn hostel (‘Urban Trails Youth Hostel’). Daar was ik goed fout, want de taxichauffeur kon het hostel niet vinden en dropte me dan maar ergens vaag in de buurt. Ik vroeg locals of zij wisten waar het hostel was, en ze stuurden me alle kanten op. Ik begon dus onmiddellijk met mijn eerste harde kennismaking met de heuvelstad. De heuvels hebben echter niet enkel vermoeiende nadelen, maar ook voordelen. Een voordeel is bijvoorbeeld dat de bussen soms gewoon een tijdje kunnen bollen zonder hun motor te laten draaien. Toen ik een paar keer weg en weer geklommen was en ik het hostel enkele malen zonder succes gebeld had, heb ik het, dankzij de hulp van enkele Chinezen, toch gevonden. Ik was al aardig in de buurt, maar het hostel was erg verstopt. Het weer was gelukkig perfect, niet te warm en niet te koud: net zoals in Wuhan zijn zulke aangename temperaturen hier schaars. Chongqing past samen met Wuhan en Nanjing immers in het rijtje van de drie ovens van China. Ik kan jullie nu dus met trots melden dat ik elk van de drie ovens bezocht heb :-8). Daarnaast is Chongqing één van de vier direct-gecontroleerde municipaliteiten van China (de andere drie zijn Shanghai, Beijing en Tianjin). Dit betekent dat de status van deze steden dezelfde is als die van provincies. Met andere woorden: de hoogste status die een stad kan hebben. xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

    Chongqing stond al erg lang op mijn verlanglijstje, en omdat we nu drie dagen vrijaf kregen, greep ik mijn kans en deed ik er vlug een paar extra vrije dagen bij. We moeten op de unief verlof vragen door middel van een formulier dat we op het office moeten gaan halen. Gelukkig ging dit tamelijk gemakkelijk. Enkel mijn leerkracht Chinees, de vice-dean van de internationale school, toonde wat argwaan. Een paar weken van tevoren was ik via mijn maatje Hong het reisschema van Groep T uit Leuven te weten gekomen. Zoals elk jaar zou Groep T met hun ingenieursstudenten tijdens de paasvakantie een reis naar China maken. In totaal zouden ze met zo’n 200 man naar China komen, opgedeeld in vier groepen van 50 die elk een ander traject zouden afleggen. Mijn oog viel op de studenten elektromechanica die vanuit Chongqing de cruiseboot naar Yichang zouden nemen. Yichang klinkt sommigen misschien bekend in de oren, het is namelijk de bouwplaats van de zowel befaamde als omstreden Drieklovendam (三峡, uitgesproken als ‘San Sjaa’), een enorm hydro-elektrisch project, gebouwd om overstromingen te controleren en om te functioneren als een grote elektriciteitscentrale. Dankzij de dam kunnen  schepen nu gemakkelijker door de verschillende kloven navigeren. Daarnaast is ook het toerisme in  deze regio dankzij de dam fel toegenomen. Er zijn echter ook een heleboel nadelen, zoals bijvoorbeeld ecologische veranderingen, de gedwongen verhuizing van 1.3 miljoen mensen en de overstroming van talrijke archeologische sites, waardoor de Drieklovendam niet enkel het grootste, maar ook het meest omstreden damproject ter wereld is. Yichang ligt maar een busrit van vier uren van Wuhan verwijderd, maar desondanks die korte afstand ben ik er tijdens mijn jaar in Wuhan niet geraakt. In mijn hoofd was het meteen een ‘date’: een paar daagjes Chongqing, een paar dagen bij de mannen van Groep T om de dam te zien en dan ten slotte op bezoek bij mijn maatjes in Wuhan. Ik contacteerde Groep T en kon zonder problemen een paar dagen met hen mee op sjok in China. Met zo’n mooie vooruitzichten zag ik deze reis dan ook helemaal zitten.

    Toen de shuttle bus van de luchthaven de stad binnenreed, kon ik Chongqing meteen ’s avonds bewonderen, en het was prachtig! Je kan vanuit Chongqing twee grote rivieren zien: de Changjiang (of de Yangzi), en een zijrivier ervan, namelijk de Jialing Rivier. Hotpot is de specialiteit van de streek: een superpikante (al is er ook de niet-pikante variant), kokende soep waarin je naar wens groenten en vlees kan gooien. Vaak bevindt de hotpot zich in het midden van grote ronde tafels waar de Chinezen dan in grote groepen rond zitten. Typisch Chongqing zijn ook de pikante noedelsoepjes in aarden kommen. Alles is ’s avonds met neon verlicht (ook de bruggen over de Jialing-rivier) en dat maakt de stad erg gezellig en levendig.

    De kamers van mijn hostel waren verdeeld over verschillende verdiepingen in een hoog appartementsgebouw, en buiten die kamers waren er nog andere dingen gaande. Zo passeerde ik een verdieping met een karaokebar. Gelukkig zat ik een groot aantal verdiepingen hoger zodat ik van het lawaai geen last had. Mijn kamer was in orde voor de prijs die ik eraan gegeven had, maar ze deed vrij kaal en oud aan (de muren vuil etc.). Qua locatie kon het echter niet beter. Ik besloot een noedelsoepje te gaan eten en daarna een lange wandeling te maken. Al gauw bevond ik me in de uitgaansbuurt die, zo bleek, vlakbij mijn hostel gelegen was. DJ’s op straat die cd’s met mixen verkochten, de ene club naast (en op) de andere, veel barbecuegelegenheden in de buurt… ik voelde me in Chongqing nog in het ‘echte’ China – grappige rode taxibusjes die chaotisch rondcrossen, talrijke verkopers op straat en in de metrostations (in Guangzhou is dit uit den boze), luisteren naar Chinese operageluiden terwijl je geniet van je maaltijd … . Ik ben daarbij tijdens mijn kort verblijf in Chongqing bijna geen buitenlanders tegengekomen. Zonder te beseffen wat het was, botste ik op het Vrijheidsmonument (解放碑) van Chongqing, pal in de winkelstraat die er op dat moment al vrij verlaten bij lag. Enkel de KFC had nog wel heel wat cliënteel.

    Toen ik terug kwam van mijn wandeling, besloot ik uit nieuwsgierigheid mijn hoofd eens in de karaokebar binnen te steken, en even later stond ik zelf te zingen. De bar ging bijna dicht en ik wilde niet langer blijven, hoewel ik drankjes aangeboden kreeg. Ik leerde er een meisje kennen, Li Jun. Op zondagavond ben ik samen met haar en haar vriend hotpot gaan eten, en het was enorm gezellig. Op een bepaald moment stelde de vriend van Li Jun me de vraag ‘waarom westerse meisjes zich niet zo aangetrokken voelen tot Chinese jongens’ :-). Het is niet de eerste keer dat iemand me dat vraagt. Chinese jongens vinden westerse meisjes namelijk wel erg aantrekkelijk en vragen zich dan ook af waarom die gevoelens (meestal) niet wederzijds zijn. Een sluitend antwoord kan je daar natuurlijk niet op bieden :roll:. Normaal hadden we op maandag samen de Gele Shan (Gele Mountain) bezocht, maar uiteindelijk bleek Li Jun toch te moeten werken en ben ik alleen gegaan. Die berg was op zich niet zo erg de moeite, maar het bijhorende museum vond ik dan wel weer een bezoekje waard, zij het dat het alweer over een ‘massacre’ ging en dat de wrede details je geenszins bespaard blijven. Ik vertel even het verhaal achter deze gevangenissen: in 1943 besloten de Kuomintang (ofwel de nationalisten, ‘Guomindang’ of KMT) en de communistische partij samen te werken tegen de Japanners. Hoewel ze bondgenoten waren in deze strijd, bleven de politieke verschillen tussen beide groeperingen bestaan. Zo waren er gevangenissen waar strijders van de tegenpartij jarenlang verbleven, waaronder de gevangenissen op de Gele Mountain, die toebehoorden aan de KMT. Toen in 1949 de KMT van de communisten verloor en moest vluchten, liet de KMT de communistische gevangenen (die nog steeds op de Gele Mountain verbleven) niet gaan, maar richtten ze een bloedbad onder hen aan. Deze gebeurtenis is de focus van het museum. Er is ook een boek over geschreven, getiteld Hongyan (Red Rock). Dit boek is verplichte lectuur voor veel Chinese middelbare scholieren. Natuurlijk waren er ook de vanzelfsprekende gekleurde toevoegingen aan de Engelse vertalingen, zoals bijvoorbeeld ‘Na de tweede wereldoorlog (of Anti-Japanse Oorlog van de Chinezen) lieten de Amerikanen al hun wapens na aan de KMT en werden deze door de KMT gebruikt om hun anti-revolutionaire oorlog te starten, tegen de wil van het Chinese volk’. Dit soort details en de manier waarop alles gepresenteerd werd (familiefoto’s en verheerlijkingen van de overleden gevangenen) maakten het museum voor mij interessanter dan het eigenlijke verhaal. Het museum deed me erg denken aan het museum in Nanjing dat over de Nanjing Massacre gaat, waar de gruwel die de Japanners aanrichtten zo levendig mogelijk gehouden wordt in de gedachten van de Chinezen. Het was een drukte van jewelste op de Gele Mountain: parkings waren overvol (er was letterlijk geen enkel gaatje meer) en toch hoopten alle autobestuurders nog een plekje te kunnen bemachtigen. Op een bepaald moment was het zo’n chaos dat we ettelijke minuten moesten wachten tot de auto’s voor en naast ons tussen de stilstaande en geparkeerde auto’s door gemanoeuvreerd waren, alsof ik verzeild was geraakt in een spelletje Sokoban. Het was veel te druk om ook de lager gelegen gevangenissen te bezoeken en ik was de uitlaatgassen en het getoeter zodanig beu dat ik besloot de berg af te dalen via een zijpad. Ik passeerde een heel eind verderop nog een trainingsparcours voor honden met bijhorende afgedankte hondenhokken, waar tot mijn verbazing een tiental honden verbleven. Ze hadden volgens mij al een tijd geen eten meer gehad, want ze blaften zo vervaarlijk dat ik het bijna op een lopen zette.

    De dag ervoor had ik een ander museum bezocht, het Chongqing-museum, dat voor  een groot deel over de Drieklovendam gaat. Dit was echt de moeite: je kan er miniaturen van de Drieklovendam bekijken en je krijgt er zicht op het hele gebied dat door de Dam onder water werd gezet. De bekende drie kloven strekken zich uit over een afstand van 192 kilometer! Je kan de rivier op een kaart bekijken en je vindt er de namen van al de kleine dorpjes die er zich vroeger bevonden. Het is erg intrigerend om te zien over hoeveel dorpen het  gaat en het is bijna onbegrijpelijk dat de verhuis van zoveel mensen zonder al te veel morren is verlopen – toch als je de exhibitie moet geloven. De vrolijke prenten van de dappere verhuizende bevolking deden me ook hier de wenkbrauwen even fronsen, evenals de foto’s van een aantal voormalige boeren die elders nieuwe (vanzelfsprekend succesvolle) ondernemingen begonnen zijn. Ik leerde dat het Sun Yat-sen was die in 1919 voor het eerst over een mogelijke dam in Yichang sprak. Wat de verhuizingen betreft: hetzelfde doet zich voor bij andere grote projecten in China, zelfs op de plaats waar ik nu woon, University Town. Alle dorpen zijn ook  hier immers naar de andere kant van de oever ‘verplaatst’ om plaats te maken voor grote universiteitsgebouwen, brede wegen en appartementsgebouwen.

    Een van de geweldigste vervoersmiddelen van Chongqing is de monorail. Een goede metrolijn ontbreekt de stad tot op heden nog, en de monorail is eerder een toeristische attractie dan een vlot transportmiddel. Er rijden wel veel treinen, maar de stations zijn meestal op vervelende plaatsen gelegen. Je moet bijvoorbeeld vaak eerst een enorm drukke straat oversteken of een eindje wandelen om in een station te geraken. De monorail rijdt langs de oever van de Jialing-rivier (met zijn vele bruggen) en vanuit de trein zorgt dat voor prachtige zichten. Er is immers geen afstand tussen jou en de rivier, en vaak is er niets dat je uitzicht belemmert. Ik was onder de indruk en deed een wandeling over één van de lange bruggen. Aan de overkant besloot ik de bus op te springen en tot het eindstation mee te rijden (Chaotianmen). Ik had geen idee wat er aan de eindhalte te zien zou zijn, maar het was op zich al leuk om al zittend de enorme stad te kunnen doorkruisen. Eenmaal bij de eindhalte bleek dat ik de perfecte keuze gemaakt had: Chaotianmen bleek een groot plein te zijn op de plaats waar de Jialing-rivier en de Yangzi-rivier samenvloeien. Ik kwam net voor zonsondergang aan en talrijke mensen hadden zich op het plein verzameld. Ouderen en jongeren waren er rustig aan het vliegeren, koppeltjes slenterden voorbij. Ik nam een aantal foto’s en merkte plots op dat een Chinees foto’s van mij aan het nemen was. Als die man er niet zou geweest zijn, en als ik niet constant zou zijn lastiggevallen door organisatoren van boottrips, dan zou dit een prachtig meditatiemoment kunnen geweest zijn. Ik sloeg aan de praat met een studente uit Chengdu die op uitstap was. Veel studenten maakten van dit verlengde weekend gebruik om er even tussenuit te knijpen, maar vakantie zou ik het voor sommigen nu toch ook weer niet direct noemen. Op de Gele Mountain kwam ik bijvoorbeeld een jongen uit Yangshuo tegen die zomaar eventjes 18 uren op de trein gezeten had om dan zonder een nachtje te slapen onmiddellijk een drukke berg vol uitlaatgassen te gaan beklimmen. Met alle Chinezen, maar niet met den deze :lol:.

    Wist je dat…

    -          in University Town de meeste bussen elektrisch zijn?

    -          je in Chongqing grote groene borden met pijlen in de richting van een ‘Emergency Shelter’ kan vinden?  (in geval van aardbeving)

    -          ik in Chongqing nog echt aangestaard word? Zo was er in het Three Gorges Museum een man die me volgde en me stokstijf bleef aankijken tot hij eindelijk een zin uitbracht (niet eens op een beleefde toon): 你不是中国的吧? (Jij bent niet Chinees eh?)

    -          tandartsen in China vaak hun werk achter glas doen? In Chongqing heb ik dat vaak gezien, maar ook in Guangzhou kom je dat af en toe tegen). Het is net zoals een winkel met een uitstalraam, je kan de patiënt gewoon vanop straat bekijken. Hier moest ik een foto van hebben, maar daar was de tandarts niet mee gediend. Tijd om gordijnen te kopen misschien?

    -          Chongqing was voor mij nog het echte China met zijn tuffende Chinezen en chaotische verkeer ;). Ik was dan ook erg verrast toen ik zag hoe netjes de lokale bevolking aanschuift voor de bus. Nergens in China heb ik zo’n discipline gezien!



    Geef hier uw reactie door
    Uw naam *
    Uw e-mail *
    URL
    Titel *
    Reactie * Very Happy Smile Sad Surprised Shocked Confused Cool Laughing Mad Razz Embarassed Crying or Very sad Evil or Very Mad Twisted Evil Rolling Eyes Wink Exclamation Question Idea Arrow
      Persoonlijke gegevens onthouden?
    (* = verplicht!)
    Reacties op bericht (1)

    27-05-2012
    Li Jun & haar vraag van één miljoen

    Dag Kerlijne,   Goeie vraag van  Li Jun.     Zou daar al empirisch onderzoek over gebeurd zijn?  Al iemand een thesis over gemaakt?    Kun jij daar misschien eens een documentaire over maken?  Soort voorlichtingsfilmpje.   Ik krijg trouwens heel vaak dezelfde vraag maar in omgekeerde zin.  

    27-05-2012 om 21:47 geschreven door Philip Vanhaelemeersch




    Ni hao! 你好! 欢迎光临 :)
    Foto

    Over mijzelf
    Ik ben Kerlijne, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Kelan.
    Ik ben een vrouw en woon in Mol (België) en mijn beroep is sinologe.
    Ik ben geboren op 27/07/1988 en ben nu dus 32 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: karakters pennen en karaoke zingen.
    Ik hou van Chinezen, rijst, hotpot en stokjes.
    Imeel Kelan

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Foto's
  • Foto's van Kerlijne
  • Adres Kerlijne

  • Rondvraag / Poll
    Wanneer denkt u aan Kerlijne? :D
    altijd en overal !
    als ik Chinees ga halen bij de Ni Hao
    als ik ga slapen (en Kerlijne dus opstaat)
    als ik ga shoppen en 5 keer zoveel betaal als Kerlijne :p
    als ik chocolade eet (en daarna natuurlijk een reep naar Kerlijne opstuur)
    als China weer eens in het nieuws komt
    als ik me verveel tijdens een oersaaie les en droom van spanning en avontuur!
    als ik op mijn gemak de krant zit te lezen op een NORMAAL toilet
    als ik een kakkerlak zie rondcrossen
    als ik een Bruce Lee - film kijk
    als ik meer dan 60 eurocent betaal voor mijn avondeten
    als ik langs kamer 5 loop in het gebouw op Brabançonnestraat ... (welke nummer was het ook alweer?)
    Bekijk resultaat


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog


    Archief per week
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 13/09-19/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 14/12-20/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!