Inhoud blog
  • Niet in het plaatje
  • Oven nummer drie
  • We Found Love!
  • Foto Foto
  • De grote lezingen hal
    Gastenboek van Kelan
  • heen en weer
  • Happy 2012!!!
  • bah i found you!
  • hoi
  • Nog de beste wensen voor 2011 Kelan!

    Schrijf hier neer hoeveel u mij mist, uit uw blijdschap/droefnis of lul gewoon een beetje ;)

    Laatste commentaren
  • LRF (Philip Vanhaelemeersch )
        op Niet in het plaatje
  • 88 (Philip Vanhaelemeersch )
        op Foto Foto
  • Li Jun & haar vraag van één miljoen (Philip Vanhaelemeersch )
        op Oven nummer drie
  • Li Jun & haar vraag van één miljoen (Philip Vanhaelemeersch )
        op Hostel Par(ad?)ijs
  • justin (Philip Vanhaelemeersch )
        op We Found Love!
  • Zoeken in blog

    Startpagina !
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    tilloenk
    www.bloggen.be/tilloen
    Kelan in China
    Al haar spannende belevenissen op één blog!
    22-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zes kopjes alcohol

    Coucou!

    3 weken geleden (op 30 april, de vrijdag nadat de Duitsers vertrokken waren), moest ik alweer afscheid nemen van een Duitser: Michael. We zijn een laatste maal gaan eten in het Japanse restaurant in Chicony met een aantal andere mensen, waarvan ik de meesten niet kende. De rest van dat weekend heb ik iets serieuzer gestudeerd, omdat de midterm-exams eraan kwamen. Maandag kregen we omwille van de Dag van de Arbeid nog vrijaf, en daarom nam ik zondag vrij om nog eens iets in Wuhan te bezoeken: de Guiyuan tempel. Dit is een 350-jaar oude boeddhistische tempel in het district Hanyang. Eigenlijk is het een tempel zoals een andere, niet echt heel speciaal, maar toch vond ik dat ik er een kijkje moest gaan nemen. Het enige interessante was misschien de Hal van de Arhats (een hal waar meer dan 500 goudkleurige beelden uitgestald staan en ze zijn allemaal anders). Ik merkte op dat verschillende Chinezen alle beelden één voor één aan het tellen waren. Het was er natuurlijk een drukte van jewelste omdat het een verlengd weekend was, maar dat maakte de tempel langs de andere kant ook interessanter. Een tempel is een tempel, maar Chinezen blijven toch speciaal.

    Het was een mooie gelegenheid voor me om ook eens in Hanyang te komen, een district dat tot nu toe nog volledig onbekend voor me was gebleven. Ik heb de dag verder gevuld met een beetje shopping en een kleine hap in Pizzahut . ’s Avonds besloot ik om me in de Carrefour een middelgrote ventilator aan te schaffen (voor 13 euro), omdat het weer langzaamaan warmer wordt. Nogmaals, vorig jaar was het rond deze tijd van het jaar al heet, maar dit jaar duurt de overschakeling vrij lang. Daar ben ik alleszins niet rouwig om.

    Trouwens, als ik hier met 21 yuan de deur uitga (ongeveer 2 euro), dan betaal ik daarmee:

    • het campusbusje van: heen en terug samen 2 yuan
    • een deodorant (vals, en uiteindelijk bleek die ook niet van goede kwaliteit te zijn, daar moet je geluk mee hebben ): 9 yuan
    • mijn avondeten: 7 yuan
    • en ten slotte een lekker hapje op straat (zoete gefrituurde aardappelstukjes): 3 yuan

    Geweldig toch

    Na een paar exaampjes werd ik beloond met een pianoconcertje. Ik was een aantal dagen eerder op een rondhuppelende Kristina (Indonesië) gebotst die kaarten voor dat concert kwijt moest. Het bureau (office) van de universiteit bood de kaarten aan en Kristina mocht ze gratis uitdelen aan al wie geïnteresseerd was in pianomuziek. Zo ben ik de dinsdag erop met een aantal Europeanen en Australiërs naar Beethoven en Ravel gaan luisteren. En alsof dat nog niet genoeg was, werd ons avondmaal ook nog door de universiteit betaald.

    De donderdag daarop was ik verrassingsact bij een Engelstalige karaoke-wedstrijd voor Chinezen hier op de campus, waarbij ook Ayrton van de partij was als presentator (!). Ik vond het zalig om te doen! Iedereen was razend enthousiast en ik werd zelfs gevraagd als presentatrice voor de grote finale, maar rond die periode had ik jammer genoeg al andere plannen.

    Vrijdag ben ik met een paar vrienden naar Hankou getrokken omdat ik de feestjes in Wuchang een beetje beu was. Ik had veel goede dingen gehoord over Soho, dus zijn we daar een kijkje gaan nemen. Het viel me eerlijk gezegd tegen, omdat het er te druk was en omdat er helemaal geen plaats was om te dansen. Daarnaast zijn we in de buurt nog naar een mooie lounge-bar gegaan, waar ik uit verveling lief gevraagd heb of ik een liedje mocht zingen. Het mocht, en het resultaat was een hoop enthousiaste Chinezen en zelfs mijn persoonlijke Chinese achtergrond-danseres, haha .

    De dag erna werd ik door Amy, een Chinese die ik op het etentje van Michael had leren kennen, meegenomen naar de omgeving van Ligong University om daar met 2 van haar vrienden te gaan eten. Omwille van het slechte weer was het avondmarktje in de buurt van die universiteit afgelast, jammer.

    De week daarop begonnen de extra lessen voor de Grote Chinese Taalwedstrijd die morgen doorgaat. Ik had in het begin echt geen zin daaraan deel te nemen, en nu eigenlijk nog steeds niet, maar het office drong aan. Je verliest er natuurlijk niets mee, dus ik zou wel een kijkje gaan nemen. Die extra lessen kwamen bovenop mijn gewone lessen en handelden over Chinese cultuur en geschiedenis, karakters, spreekwoorden en nog een heleboel andere dingen. Ik heb niet alle lessen kunnen bijwonen, en daarnaast was het tijdsschema ook vrij krap. Ik ben eens benieuwd naar wat het morgen gaat geven, want goed voorbereid ben ik niet.

    Ondertussen is hier ook de voetbalbeker van Wuhan University van start gegaan, en dat is best interessant. Gedurende een tweetal weken nemen verschillende landen het tegen elkaar op, en de ploeg waarin de meeste Europeanen zitten is “Wuhan United”. De ploeg met de meeste ervaring is “FC Laowai” (Laowai is een slang (volkse benaming) voor “buitenlander(s)” in China).

    Vorige zaterdag ben ik op reis vertrokken, en ditmaal moest ik zelf helemaal niets regelen. Het office nam namelijk 6 buitenlandse studenten mee naar Shennongjia, in het westen van de provincie Hubei. Het gebied, dat tussen de bergen ligt, is nog volop aan het ontwikkelen. Dit jaar vond daar voor de vierde maal een grote activiteit plaats, waar mensen vanuit de hele provincie naartoe stroomden. Zaterdagochtend zijn we met een man of 9 (6 studenten, de chauffeur en 2 docenten van het kantoor) in een minibusje gekropen voor een lange roadtrip. ’s Avonds kwamen we goed en wel in Shennongjia aan, en kregen we direct een boekje in de handen gestopt met de planning van de komende 4 dagen. Van het eten ben ik die dag direct al achterover gevallen, want de lunch en het avondmaal was telkens niet van het minste. We namen het avondeten die eerste dag in een mooi restaurantje waar we getrakteerd werden op een paar volksliedjes, gezongen door een jongen en meisje die daar werkten. De rekening werd betaald door de leiders van het dorp, en die leiders zouden ons gedurende de hele trip vergezellen.

    De tweede dag startten we met, natuurlijk, een grote openluchtbijeenkomst. Gezellig, ware het niet dat het stortregende. Alle hoge pieten zaten bedruipt op het podium, en wij zaten ergens helemaal vooraan (op gereserveerde plaatsen met naamkaartjes jaja) met elk 2 wegwerp-regenjassen en een niet zo efficiënte paraplu. Het duurde een eeuwigheid voor alle speechen gegeven waren, en alhoewel het vuurwerk op zich best mooi was, was het omwille van het hondenweer niet echt aangenaam vertoeven. De meesten van ons hadden niet eens genoeg warme kleren mee, en één broek volstond eigenlijk ook niet. Het ergste stond ons nog te wachten: in de namiddag zouden we in de kleren van minoriteiten (en die minoriteiten dragen niet echt veel) het volkslied “六口查” (Zes kopjes thee) moeten zingen.

    Maar eerst trokken we naar een soort van ceremonie voor de heilige koe van Shennongjia. Het was best mooi om te zien, en na een tijdje minderde de regen. We kregen daarnaast ook een paar dansen voorgeschoteld. Godzijdank raakte ik tijdens het middageten weer wat opgewarmd, maar voor ons optreden waren we allemaal niet zo te vinden. Alles was in openlucht, en er was niet eens een kleed- of wachtkamer voorzien. Aanvankelijk werd ons gevraagd of we ook niet zonder muziek konden zingen, omdat de muziek van ons liedje plots niet werkte. Uiteindelijk is dan alles toch nog goedgekomen, en stonden we met zijn zessen op het podium te kwelen. Er was heel veel volk komen opdagen, en naast ons optreden waren er nog optredens van vrij bekende groepen en sterren. Dat was het belangrijkste voor die dag.

    De derde dag was al onmiddellijk onze laatste volledige dag in Shennongjia, en omdat onze missie achter de rug was, vulden we deze dag met sightseeing. De laatste avond zouden we ergens anders slapen, dus namen we onze bagage mee. De landschappen die we zagen waren prachtig! En zulke frisse lucht! Je loopt als het ware tussen de wolken. Op een gegeven moment hebben we een beklimming naar een hoge brug gedaan (Yanzikou), en ik voelde me plots net alsof ik het paradijs binnenwandelde. De brug was namelijk gehuld in mist, en buiten ons was er niemand te bespeuren. Jammer genoeg moest het hele sightseeing-gebeuren tegen sneltempo, want in de namiddag zouden we twee middelbare scholen gaan bezoeken.

    Het tweede hotel waar we terecht kwamen was nog luxueuzer dan het eerste. Op elke kamer stond zelfs een computer! (zij het dat die niet macheerde) De ganse trip hebben we trouwens elk altijd een eigen kamer gehad.

    Het gevolg van die georganiseerde trip is natuurlijk dat ik eigenlijk niet echt weet welke landschappen we nu eigenlijk gezien hebben en hoe die exact heten. De naam van het dorpje waar de scholen gesitueerd zijn, is Songbazhen. Het bezoek aan beide scholen was ongetwijfeld het meest aangrijpende moment van de hele trip. We dachten dat we elk een klas toegewezen zouden krijgen waar we dan wat Engelse les zouden moeten geven, maar toen we bij de eerste school aankwamen, was al duidelijk dat ons bezoek niet onopgemerkt voorbij zou gaan. Buiten zaten de studenten van de hele school op stoelen in een halve kring, met vooraan een 10-tal stoelen voor de leerkrachten en voor ons : alle ogen op ons gericht dus, en wij hadden helemaal niets voorbereid. Gelukkig voerden zowel leerkrachten als leerlingen van het schooltje dansjes en liedjes op. We moesten natuurlijk op onze beurt iets teruggeven, dus improviseerden we wat. We hebben samen met de leerlingen “Zes kopjes thee” gezongen, daarna hebben enkelen van ons een paar nummertjes in het Chinees of Engels gebracht, en we hebben uiteindelijk afgesloten met het campuslied van Wuhan University. Van Engels praten is uiteindelijk niet veel in huis gekomen, omdat de kleinste leerlingen amper Engels geleerd hebben. We namen dankbaar, maar gehaast afscheid van de leerlingen, leerkrachten en het schoolhoofd. Buiten de schoolpoort stonden dorpsbewoners te kijken, en ook veel ouders waren van de partij. Veel tijd om bij dit alles stil te staan, kregen we niet, en voor we het wisten zetten we voet aan wal bij de tweede school.

    Hier konden we min of meer hetzelfde tafereel aanschouwen, en terwijl we ons naar de speelplaats begaven zagen we achter alle raampjes van het gebouw hoofden piepen. Er werd naar ons geroepen en gelachen, en opnieuw zetten we ons vooraan op stoeltjes. Ditmaal verliep de presentatie in het Engels, en de groep die we moesten “entertainen” was ditmaal ook niet de ganse school, wat het een beetje vergemakkelijkte. Jammer genoeg waren hun optredentjes snel voorbij, en moesten we weer zelf creatief uit de hoek komen. Na weer onze “Zes kopjes thee” gezongen te hebben, hebben we weer apart wat gezongen, en daarna kregen we elk een groepje studenten toebedeeld. Ik ben echt verschoten van het goede Engels dat sommigen onder hen spraken, en ikzelf praatte een mix van Chinees en Engels. Ik heb er zelf ook heel wat van geleerd, en het voelde vreemd aan om nog eens in de positie van leerkracht te staan. Vragen die ze me stelden waren onder andere hoe ze hun Engels het best kunnen verbeteren, welke muziek ik hen kan aanraden, welke hobby’s ik heb, op welke plaatsen in China ik al geweest ben, of ik het Chinese eten al gewoon ben, enzovoort enzovoort. Het gesprek was nog niet volledig beëindigd of studenten vroegen me al of ze foto’s met me mochten nemen. De volgende stap waren natuurlijk contactgegevens, en voor ik het goed en wel besefte was ik ook handtekeningen aan het uitdelen. Ik moest motiverende zinnetjes op post-its kribbelen en er mijn naam onder zetten, en in ruil kreeg ik dan weer andere post-its en kleine kadootjes. Er werd me onder andere een cd met volksmuziek uit de regio, een klein muziekinstrumentje, sleutelhangers en een balpen in de handen gedrukt, om maar aan te geven hoe blij ze waren dat we langs waren geweest. Het was zelfs onmogelijk ons uit de menigte los te wringen om terug naar ons busje te stappen! Ongelooflijk allemaal, maar weer maar eens een prachtige ervaring.

    Het enige wat me echt heeft gestoord tijdens de trip was de alcohol. De Chinese cultuur is een echte alcoholcultuur. Als je met personen met status luncht of dineert, mag je je zeker verwachten aan massa’s baijiu (sterke drank, witte likeur). Voor mensen die zelden drinken, zoals ik, vormt dat een klein, maar vervelend probleem. In het begin heb ik een beetje meegedronken, maar daarna werd het me te veel en weigerde ik resoluut nog te drinken. Aangezien Europeanen hier nogal bekend staan om hun drankkunsten (en rookkunsten), was dat voor de meerderheid aan onze tafel in het begin moeilijk te begrijpen. De andere meisjes uit onze groep dronken wellustig mee, en vooral de Vietnamese Li Fangcao kon er wat van. Onze Pakistaan weigerde eerst (omwille van zijn geloofsovertuiging) mee te drinken, maar niet snel daarna stond ook hij de ene ganbei na de andere te doen. “Ganbei” in het Chinees betekent “schol, tot op de bodem”, anders dan “suiyi” wat “naar believen, drink zoals je wil” betekent. Anderszijds hamerde hij er wel op dat hij absoluut geen gerecht met varkensvlees mocht eten. Mijn pientere trucje om “ganbei” te doen met een leeg glas heeft jammer genoeg niet gewerkt. Ik hoopte dat ze al zat genoeg zouden zijn het niet op te merken, maar daar zat ik goed fout, met de beschamende noodkreet: “Maar ik wil helemaal niet drinken! ” tot gevolg. Na dag 3 leken ze eindelijk gesnopen te hebben dat ik echt niet van plan was mee te doen. Die dag was trouwens nog erger dan de andere dagen, want in plaats van “baijiu” werd er warme “mijiu” (rijstwijn) op tafel gezet. Het is zoeter dan “baijiu”, maar 10 keer zo sterk. Het gevolg was dat iedereen (behalve ik) zat was, en dat de helft van de studenten (3 dus) heeft overgegeven, één iemand zelfs in ons kleine busje. Het was voor mij allesbehalve aangenaam, en aan tafel ging het de ganse avond ook altijd maar over 1 ding: alcohol.

    De rest is voor een andere keer
    Ik wil via mijn blog nogmaals mijn nonkel (Vic) een gelukkige verjaardag toewensen!

    Tschüss!

    22-05-2010 om 00:00 geschreven door Kelan  




    Ni hao! 你好! 欢迎光临 :)
    Foto

    Over mijzelf
    Ik ben Kerlijne, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Kelan.
    Ik ben een vrouw en woon in Mol (België) en mijn beroep is sinologe.
    Ik ben geboren op 27/07/1988 en ben nu dus 32 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: karakters pennen en karaoke zingen.
    Ik hou van Chinezen, rijst, hotpot en stokjes.
    Imeel Kelan

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Foto's
  • Foto's van Kerlijne
  • Adres Kerlijne

  • Rondvraag / Poll
    Wanneer denkt u aan Kerlijne? :D
    altijd en overal !
    als ik Chinees ga halen bij de Ni Hao
    als ik ga slapen (en Kerlijne dus opstaat)
    als ik ga shoppen en 5 keer zoveel betaal als Kerlijne :p
    als ik chocolade eet (en daarna natuurlijk een reep naar Kerlijne opstuur)
    als China weer eens in het nieuws komt
    als ik me verveel tijdens een oersaaie les en droom van spanning en avontuur!
    als ik op mijn gemak de krant zit te lezen op een NORMAAL toilet
    als ik een kakkerlak zie rondcrossen
    als ik een Bruce Lee - film kijk
    als ik meer dan 60 eurocent betaal voor mijn avondeten
    als ik langs kamer 5 loop in het gebouw op Brabançonnestraat ... (welke nummer was het ook alweer?)
    Bekijk resultaat


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog


    Archief per week
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 13/09-19/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 14/12-20/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!