Het strand, schijnbaar verlaten, tijdloos. Enkel één naam: Jean.

14-09-2006 om 17:22 geschreven door stefi  

13-09-2006 om 19:59 geschreven door stefi  

in uiterste concentratie !

11-09-2006 om 19:24 geschreven door stefi  

10-09-2006 om 19:26 geschreven door stefi  

Het was monumentendag vandaag en ik wou deze dag eens gewoon in mijn stad doorbrengen en de (schaarse) monumenten nog eens bezoeken die ik ooit wel eens bezocht had want 't was al een hele tijd geleden. Mijn doel vandaag was om nog eens de beiaard te bezichtigen in de kerktoren. Vol goede moed begon ik eraan, aan die beklimming, maar halverwege had ik er al spijt van dat ik aan deze onderneming begonnen was. Dat draaitrapje was onwaarschijnlijk smal en er waren er vandaag precies heel veel die hetzelfde idee hadden als ik. Het was dus iedere keer een enorm gedoe om de klimmers en de dalers terzelfdertijd te laten passeren op dat trapje.Je buik intrekken, heel dicht tegen de muur aan schuren, af en toe heel intiem zijn met je tegenligger en maar hopen dat je geen trapje mist en naar beneden sodermietert. Bovendien was het er warm en ik die een hekel heb aan warmte begon al halverwege hevig te zweten. Ik had namelijk ook nog eens een rugzakje meegezeult met mijn fotomateriaal erin. Extra gewicht dus. Ik was blij dat ik boven was en een beetje  kon uitrusten bij de beiaardier. Enkele fotootjes maken ondertussen van al die klokken tot er opeens een halvegare opeens de klepel tegen de zware klok liet neerdenderen juist aan mijn hoofd. Ik sprong een halve meter omhoog van 't verschieten, mijn hart klopte sneller en ik was voor de helft doof. Mijn verbazing was nog groter toen ik de dader zag, geen jeugdige gangsterke zoals ik verwachte maar een een fikse vijftiger die er precies trots op was dat hij nog eens zo een jongensstreek kon uithalen onder het goedkeurend oog van zijn echtgenote.
Toen ik terug naar beneden wou kwam juist een groepje enthousiate Chiromeisjes de trap opgestormd, 188 hoorde ik er eentje schreeuwen, er zijn er 188 trappen. En ik moest toen nog naar beneden met al die tegenliggers.

10-09-2006 om 19:22 geschreven door stefi  

09-09-2006 om 17:36 geschreven door stefi  

Septembergevoelens komen weer naar boven, de melancholische spinnenrag gedachten die zweven tussen verleden en heden. Als mijn Druivelaar kalender begint te verminderen begin ik altijd een beetje te panikeren. De tijd slinkt, knabbelt voortdurend aan mijn voornemens om veel meer uit mijn dagelijks bestaan te halen. Wat ik ook doe, ieder jaar herhaal ik mijn lijstje, teneinde raad schrijf ik alles op, keurig in een Moleskine boekje, niets helpt echter tegen die snelheid. Ik ga altijd veel trager vooruit dan de tijd.

En aldus zijn de septembergevoelens de enige constante in mijn leven. Het vooruitzicht van de herfst brengt kleur in mijn bestaan. Een iets frissere lucht met geurresten van afgevallen natte bladeren, fragmenten van een andere luchtsoort. Gefilterd zonlicht tussen de nevelslierten,drijvend laag bij de grond. Allemaal weliswaar zeer fotogeniek maar het doet een mens gelijk ik droevig worden.

Ik ben nu eenmaal een weemoedig man. Af en toe zelfs een beetje zwaarmoedig, als je de vrijheid weer eens tracht te verliezen aan al die onbenullige regeltjes die je opgelegd worden. Het zou de tijd moeten worden van wandelingen, kleine zwerftochten doorheen kleurrijke bossen, fototoestel altijd mee, lekker uitwaaien. Het zou de tijd moeten zijn van strandwandelingen met steeds wisselende wolkenpartijen. Van lekker verdwalen in onbekende straatjes van bekende en onbekende steden. Maar als ik dan weer eens in mijn notaboekje kijk zie ik veel te veel. Ik zal het weer niet redden om alles te doen. En dat maakt mij dan weer weemoedig. De tijd kan ik niet grijpen.

08-09-2006 om 17:30 geschreven door stefi  

07-09-2006 om 19:14 geschreven door stefi  

06-09-2006 om 19:50 geschreven door stefi  

Huis 20 of huisnummer 20 !

05-09-2006 om 19:47 geschreven door stefi  

Bij het doorsnuffelen van Bloggen vond ik iets nieuw. Scherp van pen, rad van tong, deze blogster weet van aanpakken. Mag ik zeggen dat ze de vrouwelijke tegenhanger is van Chocolate moose of zijn beiden niet met elkaar te vergelijken. Oordeel zelf en ga eens kijken bij www.bloggen.be/zapnimf

04-09-2006 om 20:14 geschreven door stefi  

03-09-2006 om 15:05 geschreven door stefi  

“Twee maanden geleden heb ik alles opgegeven: mijn job en mijn burgerlijke bestaan in Brussel. Ik was niet ongelukkig, maar echt gelukkig was ik ook niet. Ik liet me leven. Ik had op die manier kunnen doorgaan tot mijn vijftigste. Een rustig leven, zonder problemen. Maar zo’n leven wilde ik niet. Ik kon het ook niet meer opbrengen om te doen alsof, om te blijven meespelen in de komedie van een leven dat het mijne niet was. Iedere ochtend reed ik in mijn autootje naar dat bedrijf dat mij langzaam maar zeker kapotmaakte. Ik voelde dat ik houvast verloor en dat ik moest ingrijpen.”

Een passage uit het boek van Sebastien De Fooz: “Te voet naar Jeruzalem” dat ik een week geleden gekocht heb en waar vandaag een artikel over is verschenen in de “De Standaard”.

Sebastien vertrok in 2005 op weg naar Jeruzalem met amper 50 euro op zak. In zes maanden tijd liep hij zesduizend kilometer en doorkruiste hij twaalf landen.

Ik zit nu halverwege het boek en ik vind het goed. Vlot geschreven, boeiend. Een jongensboek dat meisjes ook kan boeien. En vooral een zweem van jaloezie omdat ik in zijn plaats wou zijn maar het niet aandurf om zomaar alles achter te laten. Alhoewel ik me wel herken in bovenvermelde fragment.

Te voet naar Jeruzalem van Sebastien De Fooz. Uitgegeven bij Lannoo.

02-09-2006 om 16:44 geschreven door stefi  

Het gevallen blad

01-09-2006 om 19:02 geschreven door stefi  

Kribbelingskes zomaar neergeschreven. Nietszeggende zinnen, woordjes. Daartussen een droedeltje. droedelen

DAGdromen, kijken door het venster. (waarom doe ik dat zo graag !). Er passeert een man met een klein wit hondje aan de leiband. Schattig beestje. Waar gaan ze heen ?

Gisteren naar de film Memoirs of a Geisha gekeken. Mooie beeldekes, prachtige vrouw. Toch een vrouwenfilm of voor sentimentele dwazen zoals ik !

Ach Agnieszka uit Krakow. De prachtigste zelfportretten die ik ooit gezien heb. Waarom wil ik meer van je weten ? Mysterieus.

Ik stel veel vragen de laatste tijd, het valt me op.

Ik drink veel te veel koffie op ’t werk. Zwart. En slechte.

Gedachten op de roetsjbaan.

31-08-2006 om 15:21 geschreven door stefi  

30-08-2006 om 15:31 geschreven door stefi  

29-08-2006 om 19:05 geschreven door stefi  

 In de verte klinkt het frêle geluid van een klokje, gedragen door de wind bereikt het mij, dobberend in de bezwangerende lucht vol met regenwater. Ik schuifel langs de straat, dicht tegen de gevels met mijn paraplu dicht tegen mijn vermoeide kop. Het is nog vroeg, mijn hersens werken nog niet of weigeren te werken. Ik ben moe, zowel fysisch als geestelijk zie ik het niet meer zitten. Mijn kletsnatte schoenen weigeren precies nog om verder te stappen, ze slepen meer. Dit zijn zo van die momenten dat ik niet aan te spreken ben. Ik wil met rust gelaten worden, spreek me niet aan, laat me alleen met mijn eigen binnenste, mijn gedachten.

Soms wil ik in een andere tijd leven, in een vroeger tijdperk. Soms wil ik zo verschrikkelijk ouderwets zijn. Zo ’n  ouderwetse gentleman, very British, die de deur voor je opendoet, je een handkus geeft of één simpele roos. Soms wil ik je nog een handgeschreven brief sturen en al de gekregen brieven samenhouden met een rood lintje. En af en toe kan ik ze uit de enveloppe halen en lezen en herlezen, en betasten en ruiken.

Soms wil ik je helpen je jas uit te doen en aan te doen, gewoon gearmd door de straat lopen, zonder ons te moeten haasten voor weer een dringende afspraak.

Zo mijmer ik verder,  mijn gezicht verscholen onder mijn paraplu. Ik besef dat ik niet echt meer leef. Ik laat me gewoon meedrijven met de stroom, van dag tot dag. Van ochtend tot avond en daar tussen zit niet veel. Enkel het verleden en gemiste kansen. Het alleen zijn begint door te wegen denk ik en toch ben ik graag alleen.

Mijn mijmertocht brengt mij aan de kerk, door het getraliede raam zie ik licht branden. De zware deur is open en ik stap binnen. In het schemerdonker zie ik niemand. Op dit vroege uur zijn de kerken meestal leeg, wie komt er nog naar de vroegmis. Ik laat me neerzakken op een stoel, aan mijn voeten verschijnen al vlug kleine plasjes van mijn natte kleren en mijn paraplu.

Mijn neerslachtigheid brengt me dikwijls naar deze plaats, deze kerk waar ik even tot rust tracht te komen, even bezinnen. De stilte doet mijn ogen sluiten. Ik ben moe, mijn schouders doen pijn, mijn nek kraakt. Ik ben een oude grommelpot geworden.

Ik zou je willen meenemen naar mijn geliefkoosde plekjes zodat je mee kunt genieten. Mijn geluksmomenten met jou delen. Jammer dat je er niet bent.

I close my eyes, only for a moment and the moment's gone
All my dreams pass before my eyes a curiosity

Dust in the wind
All they are is dust in the wind

Same old song, just a drop of water in an endless sea
All we do crumbles to the ground though we refuse to see

Dust in the wind
All we are is dust in the wind

Now don't hang on, nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away and all your money won't another minute buy

Dust in the wind
All we are is dust in the wind
Dust in the wind
Everything is dust in the wind

Het licht gaat uit in de kerk en ik zit in het halfduister. Ik ga weer naar buiten, het regent nog steeds, nog een klein beetje, in mijn hart.

29-08-2006 om 18:59 geschreven door stefi  

28-08-2006 om 14:27 geschreven door stefi  

Mierelende regendruppels in de plassen op de straat. Gekleurde vlekken weerkaatst van de neonreclame, rode, witte, gele strepen in de nattigheid van voorbijrijdende auto’s.

Ik kijk naar buiten in de grijze brij zonder wolken. En wou dat ik een citytripper was. Iedere week een andere stad in een ander land. Waar ik kan fotograferen. Zou ik daar voor een jaar verlof zonder loon durven vragen. Waarschijnlijk niet, ik ben geen durver. Het klinkt natuurlijk wel aantrekkelijk en mocht ik dan nog die foto’s kunnen verkopen en er geld mee verdienen dan zou het helemaal de max zijn.

Mijn honkvastigheid houdt mij echter hier, ik heb behoefte aan standvastigheid en zekerheid.

Ik zou mij zelf niet gelukkig voelen moest ik alles en iedereen hier achterlaten. En zal ik het maar zelf zeggen: ik ben maar een bangerik.

Het begint harder te regenen. De plasjes op de straat maken blaasjes. Een rivier stroomt door de goot naar het rioolputje. Een grote gore mond met vuile tanden slurpt al dat water naar binnen.

Als ik buiten loop steek ik mijn handen in mijn zakken .Er is het leven zoals het is en er is het leven zoals het zou moeten zijn. Mijn nonchalante houding verbergt mijn onzekerheid.

Nu nog veranderen, ik ben te oud geworden voor deze flauwekul. Midlife crisis zeker.

27-08-2006 om 16:36 geschreven door stefi