Zaterdag valentijnsdag. Ik had geen zin om iets te doen voor haar en heb het dan ook niet gedaan. Van haar een kaartje gekregen. Heb het even gelezen en dan weggelegd. Ik was zo gefrustreerd vrijdag en zaterdag. Soms herken ik mezelf niet. Ik ben normaal gezien zo niet. Stillaan zal ik toch moeten toegeven dat de wonden te groot en te diep zijn. Niet dat het mij onmiddellijk gelukkig zal maken. Alhoewel ik me niets te verwijten heb lijkt het toch alsof ik gefaald heb. Ga de kinderen nu echt zo moeten teleurstellen? pfff