12-12-2007 om 20:02 geschreven door stefi  

Het is bijna kerst en mijn gedachten dwalen weer ver weg heen. Op de achtergrond speelt het wondermooie ‘Bloemenaria’ van Delibes en ik dwaal weer verder naar een verleden, een ver verleden.

Laat mij eerst iets bekennen, ik weet niet hoe of waarom maar ik voel een ongelooflijke tristesse en melancholie over mij vloeien als ik iets in het Duits hoor, muziek uit de jaren tachtig bijvoorbeeld, Nena, Falco, Juliane Werding, …Het zegt je waarschijnlijk helemaal niets maar voor mij zijn het jeugdherinneringen. Dan denk ik terug aan de tijd dat ik jou ontmoette. Het slanke frêle meisje met de diepbruine ogen die me zo indringend kon aankijken. Ik heb je nooit verteld wat ik voor jou voelde en ik weet nog altijd niet waarom ik het je nooit vertelde.

Het is weeral bijna kerst. Een moeilijke periode voor mij en laat ons eerlijk wezen, kerst is geen kerst meer als toentertijd. Toen ik met jou in de vrieskoude op dat grote plein stond. Je had je sjaal vergeten in die pub en de eigenaar liep je achterna om hem terug te geven. Zelfs op hem maakte je indruk. Ik liet je zomaar gaan zonder iets zinnigs te zeggen . Het is achteraf nooit meer hetzelfde geweest.

Ik weet dat ik ooit de verkeerde beslissingen heb genomen in mijn leven. Dat is het lot van een mens. Misschien moet ik nu doen wat ik altijd al moest gedaan hebben. Alles achter laten en opnieuw beginnen.

De kerst in mijn leven begint met kleine witte vlokjes die dwarrelen in een diepgrijze hemel. Tot ze één groot geheel vormen, zo dik dat je er bijna niet meer doorheen kan kijken. Met mijn voetsporen die de nog maagdelijke witte sneeuw verstoren en de stilte om je heen omdat de sneeuw alle geluid absorbeert. Dan ga ik naar de middernachtmis uit traditie en omdat het me zo een warm gevoel geeft. En achteraf wil ik glühwein drinken en luisteren naar een achtergrondkoortje dat kerstliederen zingt. Ik wil gewoon een eenvoudige kerst waar ik me kan bezinnen. Jij zal er echter niet zijn.

Misschien moet ik nu maar vertrekken, misschien is mijn tijd gekomen. Het meisje met de donkerbruine ogen zal waarschijnlijk nu al moeder zijn en kerstverhalen vertellen aan haar kinderen. Laat alles achter wat je hebt en begin met een nieuw wit blad in je leven. Geen mens die het zou begrijpen, voor één keer mijn hart volgen wat ik nooit heb gedaan. Op kerst komt alles terug.

Op kerstavond zal ik echter naar buiten staren naar de donkere nacht en alleen de stilte horen en de stemmen in mijn hart. In gedachten dwaal ik tussen de kerstkraampjes in de koude vriesavond ergens in Duitsland. Kerst zal nooit meer hetzelfde zijn. De vreemde man kijkt naar mij terug, weerspiegelt in de zwarte ruit. Hij lijkt zo goed op mij.

Stille Nacht! Heilige Nacht!

Alles schläft, einsam wacht

Nur das traute hoch heilige Paar.

"Holder Knab' im lockigen Haar,

Schlaf in himmlischer Ruh',

Schlaf in himmlischer Ruh!"

11-12-2007 om 14:34 geschreven door stefi  

10-12-2007 om 18:59 geschreven door stefi  

09-12-2007 om 13:42 geschreven door stefi  

08-12-2007 om 16:26 geschreven door stefi  

07-12-2007 om 16:49 geschreven door stefi  

06-12-2007 om 09:50 geschreven door stefi  

04-12-2007 om 18:24 geschreven door stefi  

Terugblikkend op mijn afgelopen fotografiejaar moet ik erkennen dat het niet zo een bijsterend fantastisch jaar is geweest. Ik heb geen verre reizen gedaan, in feite ben ik dit jaar niet op reis geweest, dus uit die hoek komen er vanzelfsprekend geen foto’s. En van de korte trips die ik af en toe gemaakt heb zijn er eveneens geen hoogstaande meesterwerken ontstaan.

Mijn fotografisch werk bestond dit jaar voornamelijk uit foto’s nemen voor mijn blog en voor de flickrblog die helaas niet meer voor iedereen beschikbaar is omdat de puriteinen mijn flickrblog als onveilig beschouwen omdat er artistiek naakt op te zien is. Als ik deze foto’s op een fototentoonstelling van de fotoclub mag tonen zie ik niet in waarom dit onveilig zou zijn, tenzij voor de Amerikanen natuurlijk. Wie mijn foto’s op flickr wil zien moet nu ingelogd zijn.

Ik heb ook nauwelijks de tijd gehad of genomen om met mijn nieuw fotografisch speelgoed te experimenteren. Dit jaar kocht ik namelijk een tweedehandse Canon F1 new die nog in uitstekende staat is. Een analoog toestel dat toen het nog nieuw verkocht werd meestal enkel door professionelen gekocht werd. Er hing toendertijd een behoorlijk prijskaartje aan. Ik wil het vooral gebruiken om nog eens ouderwets met zwartwit film te kunnen fotograferen. Nostalgisch ouderwets maar ik beken dat ik er nog maar één filmpje heb met gefotografeerd.

Mijn laatste aanwinst is de nieuwe Canon G9 die ik gekocht heb omdat het liefde op het eerste zicht was en omdat, niet heel onbelangrijk, de tests uitstekend waren. Een prachtig toestel die ik vooral gebruik als ik gewoon op stap ga zonder veel gewicht mee te sleuren. Het lijkt me eveneens een ideaal reistoestel. Maar dan moet ik misschien meer op reis gaan.

Alles wat ik hier nu neerschrijf bevestigt wat An Nelissen op haar blog (http://donkerekamer.wordpress.com) schrijft:

Veel mannen (zeker als ze lid zijn van een fotoclub) verliezen zich in techniek. Ze investeren zich te pletter in materiaal, zijn als eerste op de hoogte van nieuwe producten en technieken en gebruiken veel moeilijke termen. Vrouwen denken anders, gevoelsmatiger (dat zou zelfs wetenschappelijk bewezen zijn).

Dat mannen verzot zijn op techniek en op nieuwe technologie kan ik niet ontkennen. Het is duidelijk te zien in de fotoclub dat men soms meer geïnteresseerd is in een nieuw fototoestel dan in de foto’s. Maar dat vrouwen anders fotograferen. Hoe anders fotograferen ze ? Fotograferen ze dan ook gevoelsmatiger ? Het moet dan vooral over de inhoud gaan want technisch zijn ze even goed.

03-12-2007 om 16:06 geschreven door stefi  

02-12-2007 om 12:43 geschreven door stefi  

01-12-2007 om 18:07 geschreven door stefi  

Zijn huis geurde zo heerlijk naar verse koffie. Een geur die hem altijd melancholisch maakte al wist hij niet waarom. Hij zat daar aan zijn keukentafel met zijn kopje koffie voor zich en keek naar buiten. Alles veranderde zo snel in zijn tuin. Bijna geen kleur meer, enkel het groen van die onverwoestbare bamboestokken bleef groen. De rest was in verval.

De laatste tijd was hij niet meer zo gelukkig met zijn leven al had hij in vergelijking met anderen het niet zo slecht. Een eigen huis, geen financiële problemen en toch, er moest toch iets meer zijn in het leven. Simpele dingen waren misschien belangrijker en een goede gezondheid, zich goed voelen in zijn vel en toch, iedere keer trapte hij in dezelfde val. Hij zag iets wat hij in feite niet nodig had, kocht het en voelde zich dan weer schuldig. Iedereen kende dit probleem. Zich schuldig voelen, dat had hij vaak de laatste tijd.

De verse koffiegeur deed hem denken aan vroeger. Zijn zorgeloze kindertijd. Alles leek toen zo simpel. Zijn kinderdromen, zijn toekomstdromen. Niets is uitgekomen. Was hij daarom nu zo ontevreden ? Ach het leven ging zijn gang, met ups en downs. Het eentonig zorgloze bestaan met de alledaagse problemen die zo nietig zijn met  het wereldschokkende nieuws die je hoorde. Maar toch was hij ontevreden.

Peinzend slurpte hij aan zijn warme koffie en dacht aan wat er zojuist allemaal door zijn hoofd spookte. Hij had dat veel de laatste tijd. En koffie was een troost.

30-11-2007 om 13:24 geschreven door stefi  

29-11-2007 om 18:33 geschreven door stefi  

28-11-2007 om 11:33 geschreven door stefi  

Zou ik een dromer zijn omdat mijn aandacht steeds dwaalt. Op reis doorheen duizenden gedachten, op plaatsen waar ik ooit ben geweest of slechts van foto’s en televisieprogramma’s ken. Dan zie ik mezelf daar lopen. Een dromer ben ik. Als ik naar jou kijk en droom dat ik jou in mijn armen houd terwijl je in werkelijkheid allang niet meer vrij bent.

Ik ben geen durver, vooral geen durver, dromen is veiliger.

Ik moet dringend eens aan nieuwe fotoprojecten beginnen. (of is dit ook een droom ?)

En waar is Menck weer naartoe ?

Vragen, altijd maar die vragen ...

27-11-2007 om 14:23 geschreven door stefi  

En hij liep daar weer in dat verdomde kleine stadje, dat klein provincienest waar hij al zijn hele leven woonde. Gelegen in het nergens, in het niets. Zoals steeds leek het uitgestorven, geen slenterende of kuierende mensen op straat of in het park. Niets voelde hij voor deze plek, enkel onverschilligheid. Hij werd er niet koud of warm van.

Hier kon hij niet dwalen zonder te verdwalen. Hier kon hij niets meer ontdekken, geen fotogenieke plekjes meer die hij nog niet had vastgelegd. Weinig bezienswaardigheden waar toeristen op afkomen, al vond hij dat nu toch ook weer niet zo erg. Massatoerisme was een even verschrikking als een uitgestorven stad. Je had aan beiden niets. En hier kwam een sporadische bus met een lading toeristen die altijd hetzelfde kwamen bezoeken. Ze hadden geen andere keus want er was niets anders. Zelf geen stromende rivier waar je aan de oevers kon dromen en verlangen. Nee, er was in de wijde omgeving geen enkele rivier te zien, enkel maar een beekje die bij hevige regen voor problemen zorgde door steeds over te lopen. Een beek verdomme die men nog niet kon bedwingen. Misschien maar best dat er geen rivier was.

En zelfs kleine stadjes willen groot doen met winkelplaza’s, uitgestrekte pleinen en nieuwbouw appartementen maar de ziel ontbrak. Op deze doodgewone weekdag als al de stenen gebouwen onder een grijze wolkenlaag vol miezerige regen verscholen zat voelde je het. Je voelde namelijk niets. Een stad zonder ziel die hem onverschillig liet. En hij slenterde verder in de hoop dat al die stenen hem verhalen zou kunnen vertellen, verhalen van vroeger, van heel lang geleden. Maar hij hoorde niets. Geen rijk verleden zoals bij grote steden. Altijd al een beetje ingedommeld geweest. Een klein nestje in een put.

Niets is eenzamer dan in hartje zomer met stralende zonneschijn helemaal alleen in de straten rond te lopen omdat iedereen de stad ontvlucht is omdat er niets te doen is. Hij wou zo graag toerist zijn in eigen stad en zich laten verdwalen en verwonderen maar de magie is verdwenen. Geen flanerende mensen in een bruisende stad in de vakantie.

En zo slenterde hij voort, dit kakkerneststadje had groter moeten zijn. Hij werd een beetje triest. Het bleef zijn stad verdomme.

26-11-2007 om 16:06 geschreven door stefi  

In de herfst en in de natte winters
zijn er dagen dat er niets gebeurt
binnenhuis. Niets dan het breken van het verleden,
als het breken van een verleden dag in glas,
als het smelten van vijverstukken ijs,
zodat het eraan moet, het verleden, het moet eraan.
Maar het verleden en het vandaag geven niet op,
zij draaien in een paardenmolen, geven elkaar de hand
en worden weer weken en maanden en eindelijk getijden.
Er zijn dagen
dat de uurwerken van alle torens van het land
een half uur achter staan
en niet één van de wintermensen heeft het gemerkt,
en de verlorene, door niemand opgespaarde uren
rijden door dorp en stad, ongezien, achter de trams en
de boerenpaarden en kleven samen tot een nieuwe dag,
zoals sneeuw een ijsman vormt,
tot een ijsdag voor de eenzamen,
voor wie alle avonden heilig zijn
als deze.

(Hugo Claus)

25-11-2007 om 18:51 geschreven door stefi  

24-11-2007 om 18:04 geschreven door stefi  

23-11-2007 om 18:15 geschreven door stefi  

22-11-2007 om 11:53 geschreven door stefi