29-11-2007 om 18:33 geschreven door stefi  

28-11-2007 om 11:33 geschreven door stefi  

Zou ik een dromer zijn omdat mijn aandacht steeds dwaalt. Op reis doorheen duizenden gedachten, op plaatsen waar ik ooit ben geweest of slechts van foto’s en televisieprogramma’s ken. Dan zie ik mezelf daar lopen. Een dromer ben ik. Als ik naar jou kijk en droom dat ik jou in mijn armen houd terwijl je in werkelijkheid allang niet meer vrij bent.

Ik ben geen durver, vooral geen durver, dromen is veiliger.

Ik moet dringend eens aan nieuwe fotoprojecten beginnen. (of is dit ook een droom ?)

En waar is Menck weer naartoe ?

Vragen, altijd maar die vragen ...

27-11-2007 om 14:23 geschreven door stefi  

En hij liep daar weer in dat verdomde kleine stadje, dat klein provincienest waar hij al zijn hele leven woonde. Gelegen in het nergens, in het niets. Zoals steeds leek het uitgestorven, geen slenterende of kuierende mensen op straat of in het park. Niets voelde hij voor deze plek, enkel onverschilligheid. Hij werd er niet koud of warm van.

Hier kon hij niet dwalen zonder te verdwalen. Hier kon hij niets meer ontdekken, geen fotogenieke plekjes meer die hij nog niet had vastgelegd. Weinig bezienswaardigheden waar toeristen op afkomen, al vond hij dat nu toch ook weer niet zo erg. Massatoerisme was een even verschrikking als een uitgestorven stad. Je had aan beiden niets. En hier kwam een sporadische bus met een lading toeristen die altijd hetzelfde kwamen bezoeken. Ze hadden geen andere keus want er was niets anders. Zelf geen stromende rivier waar je aan de oevers kon dromen en verlangen. Nee, er was in de wijde omgeving geen enkele rivier te zien, enkel maar een beekje die bij hevige regen voor problemen zorgde door steeds over te lopen. Een beek verdomme die men nog niet kon bedwingen. Misschien maar best dat er geen rivier was.

En zelfs kleine stadjes willen groot doen met winkelplaza’s, uitgestrekte pleinen en nieuwbouw appartementen maar de ziel ontbrak. Op deze doodgewone weekdag als al de stenen gebouwen onder een grijze wolkenlaag vol miezerige regen verscholen zat voelde je het. Je voelde namelijk niets. Een stad zonder ziel die hem onverschillig liet. En hij slenterde verder in de hoop dat al die stenen hem verhalen zou kunnen vertellen, verhalen van vroeger, van heel lang geleden. Maar hij hoorde niets. Geen rijk verleden zoals bij grote steden. Altijd al een beetje ingedommeld geweest. Een klein nestje in een put.

Niets is eenzamer dan in hartje zomer met stralende zonneschijn helemaal alleen in de straten rond te lopen omdat iedereen de stad ontvlucht is omdat er niets te doen is. Hij wou zo graag toerist zijn in eigen stad en zich laten verdwalen en verwonderen maar de magie is verdwenen. Geen flanerende mensen in een bruisende stad in de vakantie.

En zo slenterde hij voort, dit kakkerneststadje had groter moeten zijn. Hij werd een beetje triest. Het bleef zijn stad verdomme.

26-11-2007 om 16:06 geschreven door stefi  

In de herfst en in de natte winters
zijn er dagen dat er niets gebeurt
binnenhuis. Niets dan het breken van het verleden,
als het breken van een verleden dag in glas,
als het smelten van vijverstukken ijs,
zodat het eraan moet, het verleden, het moet eraan.
Maar het verleden en het vandaag geven niet op,
zij draaien in een paardenmolen, geven elkaar de hand
en worden weer weken en maanden en eindelijk getijden.
Er zijn dagen
dat de uurwerken van alle torens van het land
een half uur achter staan
en niet één van de wintermensen heeft het gemerkt,
en de verlorene, door niemand opgespaarde uren
rijden door dorp en stad, ongezien, achter de trams en
de boerenpaarden en kleven samen tot een nieuwe dag,
zoals sneeuw een ijsman vormt,
tot een ijsdag voor de eenzamen,
voor wie alle avonden heilig zijn
als deze.

(Hugo Claus)

25-11-2007 om 18:51 geschreven door stefi  

24-11-2007 om 18:04 geschreven door stefi  

23-11-2007 om 18:15 geschreven door stefi  

22-11-2007 om 11:53 geschreven door stefi  

20-11-2007 om 20:43 geschreven door stefi  

De dagen zijn veel te kort voor mij om alles te doen wat ik zou willen doen. Volkomen nutteloze dingen, ik weet het, maar er zijn zoveel nutteloze dingen die mensen doen. Ik heb een kast en dozen vol boeken waarvan ik de helft nog moet lezen en toch koop ik nog altijd nieuwe boeken bij. Ze liggen zo goed in mijn handen en ruiken lekker naar boek. Gewoon in mijn handen pakken en erin bladeren vind ik leuk. Volkomen nutteloos weliswaar en ik weet dat je het niet begrijpt. Ik heb een rek en dozen vol videocassetten en DVD’s, sommigen nog nooit bekeken en toch koop ik nog altijd films bij of neem ik programma’s van tv op. Om nog maar van al die cd’s te spreken die ik nooit meer beluister. Wanneer ik dat allemaal ga bekijken of beluisteren weet ik niet. En waarom ik dat allemaal bewaar begrijp ik zelf niet of misschien is het omdat ik zo moeilijk afscheid kan nemen. Van mensen, van dingen en gewoontes. Een hopeloze trouwe herdershond. Een rusteloze ziel op zoek naar wist ik maar wat. Vastgeroest in dagelijkse gewoontes in een uitpuilend huis vol nutteloze dingen.

Ik moet nog zoveel boeken lezen, zoveel films bekijken, zoveel cd’s beluisteren, nog zoveel…leren genieten van het leven.

19-11-2007 om 11:46 geschreven door stefi  

18-11-2007 om 17:07 geschreven door stefi  

17-11-2007 om 15:32 geschreven door stefi  

15-11-2007 om 18:46 geschreven door stefi  

13-11-2007 om 20:12 geschreven door stefi  

12-11-2007 om 16:30 geschreven door stefi  

11-11-2007 om 16:59 geschreven door stefi  

11-11-2007 om 16:57 geschreven door stefi  

10-11-2007 om 16:04 geschreven door stefi  

08-11-2007 om 19:10 geschreven door stefi  

07-11-2007 om 20:14 geschreven door stefi