23-07-2006 om 19:58 geschreven door stefi  

23-07-2006 om 19:57 geschreven door stefi  

21-07-2006 om 11:38 geschreven door stefi  

20-07-2006 om 18:47 geschreven door stefi  

In deze uitzonderlijke hitte ben ik eens 's morgens naar de Gentse Feesten geweest. Om eens iets anders te doen dan anders. Om negen uur liep ik al rond in de feestzone en IVAGO, "de mannen van de vuilkar" waren volop bezig de straten te reinigen. Voor de rest was het heel rustig, buiten enkele toeristen die rond kuierden. En toch, ik hoorde muziek. Onder de schaduw van enkele bomen stonden een groep jongeren, Engelsen, te repeteren. Een moderne fanfare, of bestaat dat niet, en is het een fanfare die moderne muziek speelt, in ieder geval ze speelden Bohemian Rhapsody van Queen voor een handvol toeschouwers. Een privévertoning 's morgens vroeg door Engelse jongens en meisjes voor de jeugdherberg waar ze verbleven. Een sfeervolle spontane vertoning in de lommerd van de bomen. Dit zijn ook Gentse Feesten.

19-07-2006 om 21:02 geschreven door stefi  

18-07-2006 om 18:50 geschreven door stefi  

17-07-2006 om 15:42 geschreven door stefi  

16-07-2006 om 17:42 geschreven door stefi  

Vandaag was het mijn laatste werkdag. Ik neem twee weken vakantie en hoop er een leuke tijd van te maken. Ik ben namelijk een van die uitzonderingen waarschijnlijk die niet weg gaan in hun vakantietijd. Geen reisjes, geen buitenland dit jaar. Misschien eens een dagtrip, hoogstwaarschijnlijk loop ik op de Gentse Feesten, wat met veel fantasie eveneens als buitenland kan bestempeld worden. Er zullen daar zeker, in de vroege uurtjes, buitenaardse uitziende wezens te zien zijn.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik er tegenop zie om alleen op reis te gaan. Niet dat ik dat al veel gedaan heb. Ik hou van gezelschap als ik op vakantie ben. Maar, alstublieft laat me zeker niet meegaan met die georganiseerde reizen of nog erger met die singles trips die ze nu overal organiseren. Ik moet zelf de touwtjes in handen hebben op reis, zelf kunnen kiezen wat ik wil zien en niet. Mijn dagindeling zelf kunnen bepalen. En ik voel me niet op mijn gemak bij vreemde mensen.

Alleen reizen heeft toch zijn nadelen. Als je een beetje comfort wilt moet je als single direct meer betalen voor een kamer. Anders steken ze jou in een achterkamertje dat uitkijkt op een binnenkoertje waar de walm van de vuilniscontainer je tegemoet komt als je het venster opent. Aan het ontbijt zit je in een verloren hoekje, een tafeltje met twee stoelen. Gezellig is anders.

Het liefst ga ik op reis met vrienden die een beetje dezelfde smaak hebben. Uit ondervinding weet ik dat dit de minste problemen geeft. En hier zit dus het probleem de laatste jaren. De vriendenkring van mijn alleenstaande soortgenoten bestaat (bijna) niet meer. Ze zijn getrouwd, hebben kinderen. Het leven gaat verder.

Slechts twee weken vakantie achter elkaar dus. Ik zou toch maar verloren lopen in die massa’s vrije tijd. De rest van mijn vrije dagen verspreid ik over het resterend jaar.

Waarom ben ik nou zo triest als het vakantie is ?

14-07-2006 om 14:12 geschreven door stefi  

Verwonderd kijk ik naar al die jonge, mooie vrouwen die ik vroeger geen blik gunde. Met hun subtiele streepjes bloot die mij vroeger zeker zouden doen blozen. Dat erotische stukje buik waar af en toe zelfs de navel vanonder het topje komt piepen. Heel subtiel rekken ze zich even uit en laten hun platte buik van de zon genieten. Even ben ik, nog altijd, van de war gebracht. Meisjes zijn geen meisjes meer van vroeger die ik als jonge kerel gewoon voorbij liep omdat ze toen geen blote buiken hadden. En ik niet in verleiding werd gebracht van dat kleine stukje naakte lichaam. Hou ouder ik word hoe meer ik geniet van dat kleine stukje naakte buik die meisjes mij heel subtiel laten zien. Met of zonder piercing, al houd ik meer van naturel.

Ik zit op een terras en het dienstertje, jobstudente hoogstwaarschijnlijk, komt met de bestelling aan en juist voor mij rekt ze zich om het drankje van mijn tafelgenoot aan te reiken. Mijn ogen dwalen onmiddellijk naar haar blote buik en navel die zo dicht bij mijn gezicht mijn fantasie doet werken. Even wil ik je huid even strelen, mijn vingers langzaam over je huid doen glijden en mijn lippen drukken op je blote buik.

Vroeger liep ik je voorbij, nauwelijks een blik gunnend en nu ik ouder geworden ben betover je mij met een streepje naakt.

13-07-2006 om 18:50 geschreven door stefi  

12-07-2006 om 20:03 geschreven door stefi  

11-07-2006 om 19:49 geschreven door stefi  

10-07-2006 om 19:20 geschreven door stefi  

09-07-2006 om 10:06 geschreven door stefi  

volume12 (adventures in autofiction) is het weblog van Bruno Bollaert.

Gents van gedachte, kan je hem met wisselende regelmaat terugvinden in Patisserie Bloch voor ontbijt; in de Vooruit voor de lunch; en in boekhandel Limerick of de poort of zelfs de fnac voor boeken, cds, dvds en strips (in zoverre die niet via amazon [uk fr] worden aangekocht).

Hij leeft samen met Tessa en hun zoon Henri (en twee katten) in de buurt van het Sint-Pietersstation. Geplaagd door daaruit resulterende grote bereikbaarheid heeft hij met het openbaar voervoer (vooral dan de tram) een haat-liefde verhouding. Een jeugd van indoctrinatie door de jezuïeten hebben van hem een onuitstaanbaar manspersoon gemaakt.

08-07-2006 om 19:38 geschreven door stefi  

Mijn kop is leeg, er komt niets meer uit. Fantasieloze inspiratie vandaag en misschien de volgende dagen. Geen spectaculaire, boeiende, romantische of andere dingen die het leven spannend kunnen maken. De moeite niet waard om er over te schrijven. Of je zou dit moeten smaken: opstaan, wassen, vlug eventjes wat muesli door mijn keelgat met wat melk, krant ondertussen wat doornemen, de grote letters, de kleintjes en alle verdere details zijn voor deze avond, auto in en naar het werk rijden. Kopje koffie drinken, beleefdheidspraatje, bureau  ontluchten want de warmte kom je nog tegen. Nog 27° Celsius op mijn thermometer. Voor de computer zitten, mailtjes bekijken, routinewerk, ’t is vrijdag, einde van de werkweek. Vanaf drie uur zal ik terug in mijn auto zitten. En misschien denken: “is dit alles ?”

Ga zitten want ik wil eens met je praten

Ik ben allang niet meer zo blij als toen

Nee, schrik maar niet ik wil je niet verlaten, nee-hee

Er is iets en ik kan er niks aan doen

We komen niets tekort, we hebben alles

Een kind, een huis, een auto en elkaar

Maar weet je lieve schat wat het geval is, aha

Ik zoek iets meer ik weet alleen niet wat

    Is dit alles

    Is dit alles

    Is dit alles wat er is

We zijn nu net een stuk in dertien delen

Aan 't einde zijn we allemaal de klos

Hmm, en leven 't ouwe leven van zovelen

Oewaah, ik wil iets meer, ik wil een beetje los

07-07-2006 om 18:34 geschreven door stefi  

De rolluiken van het herenhuis waren al naar beneden. Buiten was het nog klaar. Wie goed luistert kan klassieke muziek horen. De buren wisten dat er een man woont maar zelden had iemand van hen hem gezien laat staan gesproken. Hij komt zelden naar buiten, meestal als het donker is. Een al wat oudere man, met hoed en sjaal als het wat frisser is, en een lange mantel.

Ze zeggen dat hij een eenzaat is die mensenschuw is. Ze zeggen dat hij niet tegen het licht kan en daarom enkel buiten komt als het donker is. Ze zeggen dat hij verminkt is in zijn gezicht. Ze zeggen zoveel de mensen.

Ik luister naar  O Magnum Mysterium van Giovanni Gabrieli, met gesloten ogen en geniet van de prachtige stemmen, hemelse klanken. Het is nog maar negen uur ’s avonds maar de rolluiken zijn al naar beneden. Het gedempte licht van de tafellamp geeft een warme gele gloed in de huiskamer. Het geschikte decor voor deze uitvoering. Sinds enkele jaren heb ik besloten mij terug te trekken in de beslotenheid van mijn eigen muren. De wereld is te groot geworden voor mij. Alleen als de avond valt en de nacht zijn intrede doet kom ik naar buiten. In de zomer kom ik dus heel weinig buiten en de winter is mijn favoriete seizoen. Een beetje excentriek maar ik ben heel graag alleen. Meer en meer mensenschuw. Winkelen doe ik in de nachtwinkel om de hoek of ik laat het thuis bezorgen. Dat is tegenwoordig helemaal geen probleem, met een computer en internet heb je de hele wereld in huis.

Soms zien de buren de vreemde man toch eens op klare dag. Men ziet hem in zijn tuin. Hij ligt op zijn buik in het gras. Een vreemd gezicht, een oude man die daar ligt temidden zijn tuin. Niemand die wist wat hij daar lag te doen. Hij kan daar zo een uur liggen met zijn ogen open. De gek is weer bezig zegt men dan. Maar waar hij mee bezig is ziet men toch niet goed. Hij ligt helemaal op het einde van zijn tuin met zijn gezicht naar beneden.

Ik luister soms naar het gras dat groeit. Niemand gelooft mij als ik zeg dat ik het gras kan horen groeien en als je maar lang genoeg wacht zie je het groeien, tergend langzaam. Dat geeft me rust, daar zo te liggen in het gras. De geur van het gras, de geur van de natuur. Het geluid van de vogels. Af en toe zie ik een insect die door het gras loopt. Een oerwoud voor dat beestje. Hier te liggen in het gras dat is één worden met de natuur. Iedereen kan het maar niemand durft het doen.

Nooit ziet men iemand aan de deur bellen. De vreemde man krijgt nooit bezoek, tenzij van koeriersdiensten die allerlei pakjes aan zijn deur afzetten. Hij doet dan de voordeur eventjes open om soms een handtekening te zetten op de leveringsbon en gaat dan vlug weer binnen zonder zelfs naar buiten te kijken.

Het was een ex-gevangene zegt men of misschien is hij wel nog altijd een gevangene met elektronisch toezicht. Daarom mag hij niet naar buiten.

Ik krijg zelden bezoek. De weinige familie die me nog rest zie ik niet meer en vrienden heb ik niet. En hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt een telefoon heb ik nog, al bel ik nooit of hoogst zelden, en niemand belt mij. Ik heb die telefoon gehouden voor noodgevallen, mijn hulplijn naar de buitenwereld. Mijn enigste contacten heb ik met de winkelier van de nachtwinkel, de postbode of een koerierdienst die mijn boeken of cd’s brengt die ik via het internet bestel. Boeken en muziek dat is mijn enigste passie. Geen vrouwen, nee, ik heb nog nooit een vrouw gehad. Wat je niet gekend hebt mis je ook niet. Maar ik ben helemaal niet wereldvreemd, ik zie alles via het internet nu. De hele wereld op mijn scherm.

Ik weet dat de mensen mij een rare vinden maar dat maakt mij niet uit. Ik ben altijd al alleen geweest. Als kind had ik weinig speelkameraadjes, ik speelde meestal alleen. Eenzaamheid schrikt me niet af.

Gesprek tussen de buren.” Moeten we de politie niet bellen ? Het is al een week geleden of is het twee weken dat ik hem nog gezien of gehoord heb. Er speelt zelf geen muziek meer. Hij zal toch niet dood zijn ?”

“Misschien is hij weg, verhuist, naar een van die serviceflats of de home ? Onmogelijk, ik zou dat zeker gezien hebben.”

“Zullen we de politie niet bellen ?”

Ik kom minder en minder buiten. Ik hou van het alleen zijn en van de stilte. De wereld is veel te groot voor mij. Mijn eigen wereld wordt veel te groot voor mij. Ik wil alle ballast van mij afschudden en enkel het hoogst noodzakelijke overhouden. Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn. De helft van mijn huis gebruik ik niet meer, er zijn kamers waar ik nooit meer binnenga. Ik heb nu een plaatsje in het midden van mijn huis waar geen enkel buitengeluid naar binnendringt. Het geluid van de stilte vind ik nu mooier dan muziek. Dit is puur, de essentie van mijn bestaan. De stilte en de woorden op papier. Meer moet ik niet hebben. Ik ben gelukkig.

06-07-2006 om 15:39 geschreven door stefi  

05-07-2006 om 23:41 geschreven door stefi  

04-07-2006 om 19:07 geschreven door stefi  

Af en toe hoor je flarden van gesprekken die je zomaar opvangt op straat. Zo hoorde ik volgend gesprek gisterenmorgen als het nog "doenlijk" is om buiten te komen.
Mevrouw 1: Ge kunt nooit raden wat ze gisterenavond aan had.
Mevrouw 2: A ge zijt haar gaan bezoeken ?
Mevrouw 1: Vaneigens. Weet ge wat zij aanhad met dit warm weer. Ze had een wollen jurk aan en kousen, met dit weer. Ge vangt zeker zei ik haar.
Mevrouw 2: Alee gij ...
En toen waren ze weg buiten gehoorafstand.

Het warm weer doet rare dingen, niet alleen met mensen maar ook met de natuur.Zo zag ik vandaag dat mijn "blauwe regen" innig verstrengeld geraakt met mijn oude tuinstoel. Liefde op het eerste gezicht. Of een groen blaadje dat een oude tuinstoel lust. Zou ik moeten ingrijpen en mijn tuinstoel buiten het bereik van mijn "blauwe regen" zetten ? Of laat ik deze prille regen zijn gang gaan ?

03-07-2006 om 18:11 geschreven door stefi