Die avond kleurde de hemel roodbruin, het einde leek nabij. Van op de heuvel overzag hij het schouwspel. Het leek alsof de wereld op zijn einde was en de volgende morgen niet meer zou halen. De rode gloed verdonkerde langzaam tot een bruine stoffige massa en overschaduwde langzaam de stad en zijn gedachten. Gisteren wou hij nog stoppen met alles, nu wist hij het niet meer. Zijn wispelturige gedachten brachten hem voortdurend in verlegenheid, met hoogtes en laagtes, met dubbelzinnige stemmingen. En hij bleef maar kijken naar de roodbruine wolken die langzaam de strijd verloren tegen het donker.

In de laatste gloed dacht hij over zijn onzekere toekomst.

Op een dag zoekt hij een stuk grond gelegen in het nergens, met uitgestrekte velden waar je de horizon nog ziet, waar de stilte nog pijn doet aan je oren. Daar bouwt hij zijn klein houten huisje. Waar hij ’s avonds zit te schommelen in zijn Kennedystoel en kijkt naar de gloed van de ondergaande zon. Waar af en toe een verdwaalde reiziger hem de weg komt vragen en zijn enigste gezelschap zal zijn in zijn verdere leven. Een monnikenleven temidden de weidsheid.

Tot de lucht weer donker roodbruin zal kleuren als een apocalyptische inferno en hij terug verlangt naar de mensen in de verdorven stadslucht met al hun gewriemel en gehaastheid. Omdat hij de eenzaamheid kotsbeu is, omdat hij terug verliefd wil worden, omdat hij terug wil houden van de mensen.

05-03-2008 om 09:24 geschreven door stefi  

Rusteloze zielen keren soms terug ! De beeldenplukker plukt enkel beelden, stefi schrijft soms ...

04-03-2008 om 10:03 geschreven door stefi  

05-02-2008 om 19:50 geschreven door stefi  

01-02-2008 om 13:55 geschreven door stefi  

28-01-2008 om 13:25 geschreven door stefi  

27-01-2008 om 10:18 geschreven door stefi  

Het is al een tijdje geleden dat hij nog zijn sjaal of handgebreide trui had gedragen. Al heeft hij er toch een voorraadje ervan in zijn kast liggen. En zijn dikke wanten. Zonde dat hij ze niet meer aandoet, het is gewoon te warm. Geen vrieskoude dagen of zelfs nachten meer.

Als kind gleed hij meters ver op de spiegelgladde speelplaats van de school. Een stukje speelplaats waar het regenwater altijd bleef staan en een grote plas vormde. Bij vrieskoude de ideale glijbaan. Dan liep je er met een rotvaart naartoe om over die gladde spiegel zover mogelijk te slieren. Toen nog een absoluut jongensbezigheid want hij zat op een jongensschool. In het katholiek onderwijs geen gemengde klassen. Je had natuurlijk de geschikte zolen onder je voeten nodig, zonder ribbetjes, zonder antislip, zo glad mogelijk.

Het is een eeuwigheid geleden dat hij nog kinderen heeft zien slieren op de speelplaats. Het zijn geen winters meer zoals vroeger.

En toen hij opstond in de tijd dat de dagen en de jaren veel langer duurden dan tegenwoordig stonden er prachtige ijsbloemen op de vensterruiten. In de nacht geschilderd. De winterse romantiek van vroeger is verdwenen.

In het park wandelen geen warm ingeduffelde wandelaars meer, laatst zag hij gewoon iemand in zijn trui buiten zitten, in ’t putteke winter ! Wanneer moet hij nu zijn dikke wollen truien en zijn lange sjaal aandoen ?

Er hingen ijspegels aan de dakgoot vroeger, winterse stalactieten, en het kleine jongetje warm ingepakt met muts en handschoenen aan stond er verwonderd naar te kijken. Zoals je kijkt bij het zien van de eerste sneeuw in je leven. Het jongetje speelde in de sneeuw tot zijn handen gevoelloos waren van de koude en hij ze weer opwarmde bij de houtkachel tot zijn vingers begonnen te tintelen en helemaal rood werden. Dan zat hij weer voor het venster te staren naar die winterse pracht niet wetend dat alles voorbij ging in het leven om nooit meer terug te komen.

24-01-2008 om 11:26 geschreven door stefi  

22-01-2008 om 19:19 geschreven door stefi  

22-01-2008 om 19:13 geschreven door stefi  

22-01-2008 om 10:16 geschreven door stefi  

21-01-2008 om 19:20 geschreven door stefi  

20-01-2008 om 14:53 geschreven door stefi  

19-01-2008 om 18:35 geschreven door stefi  

18-01-2008 om 19:26 geschreven door stefi  

17-01-2008 om 18:44 geschreven door stefi  

15-01-2008 om 19:50 geschreven door stefi  

14-01-2008 om 19:25 geschreven door stefi  

13-01-2008 om 13:58 geschreven door stefi  

12-01-2008 om 13:39 geschreven door stefi  

Is het je al opgevallen dat het jaar terug begint te korten terwijl de dagen beginnen te lengen?

Hij kreeg dit zinnetje, handgeschreven, op een kaartje toegestuurd van zijn oude vriend. Er zat waarheid in, een nieuw jaar of niet, de tijd knabbelt eraan.

Het was al een tijdje geleden dat hij zijn vriend nog gezien had sinds hij verhuisd was. Een beetje te ver weg voor hem. Hij had een hekel aan auto rijden en alleen met het vliegtuig vond hij ook maar niets. Hij was steeds bang om te vliegen. Ieder mens had wel een reden om bang te zijn.

En nu kreeg hij dit berichtje van zijn vriend op een mooi kaartje met op de voorkant een zwartwit foto met wandelende mensen in tegenlicht. Kleurfoto’s vond hij banaal, te alledaags in deze digitale wereld. Zwartwit doet je kijken, blijft een beetje mysterieus. Hij zat met de kaart in zijn handen aan zijn overvolle tafel vol kranten, tijdschriften en reclameblaadjes. Altijd maar weer die chaos in zijn leven, ordeloos en een beetje slordig. Er was toch niemand die hem op de vingers kon tikken over zijn verzamelwoede van al dat bedrukt papier.

Waarom schreef zijn vriend dit kaartje met slechts één zinnetje ? De winter duurt daar altijd langer dan hier, misschien verlangde hij terug naar de lente, naar het licht. Wachten op het licht. Zoals een fotograaf doet, enkel bij het juiste licht maak je een goede foto.

Hij wachtte ook op het juiste licht in zijn wanordelijk leven. Het was gewoon een kwestie van goed kijken. Zo eenvoudig was het.

Hij zou zijn vriend nog deze week een antwoordje sturen.

10-01-2008 om 14:03 geschreven door stefi