Feestjes van volwassenen zijn doorgaans nogal serieus. Er dient een datum te worden afgesproken. Er is deftig eten voorzien. Gasten hebben een cadeautje mee. Feestjes zouden moeten zijn zoals party's van hedendaagse jongeren. Je zet een een bericht op Facebook en wie komt, komt. Ieder brengt de drank en het eten mee dat ze zelf graag willen verorberen en dat is dat. Er vindt heden zo'n party plaats in het bos achter in onze tuin. Daarna slapen ze hun roes uit tot morgenmiddag in 'werptentjes'.

Introverte mensen kenmerken populaire mensen veelal als extraverte mensen en bestempelen zichzelf wel eens als saai. Dat zou best kunnen. Men dient echter tevens in te zien dat extraverte mensen veelal aangetrokken worden door introverte mensen. Men kan immers niet met twee de show stelen. Als dat geen troost en voordeel is voor introverte mensen.

De atheisten hebben het blijkbaar soms nogal moeilijk om niét te geloven. Hoe ouder, hoe moeilijker (cfr. interview filosoof Knack deze week). Op het einde wil men blijkbaar toch geloven dat er toch geen einde is.

Als er wat te vertellen viel, wie weet,
was dan dat vertellen vertellenswaard?

Koyaannisqatsi is een cultfilm uit 1982, o.a. bekend door de muziek van P. Glass. Koyaannisqatsi betekent in Hopi-taal 'leven uit balans, gedesintegreerd leven, leven in onrust'. Er wordt geen woord in gesproken behalve het zingen van het woord "Ko-yaan-nis-qat-si" door diepe zware mannenstemmen.  Ik vind die zeer rustgevend.

Een vakantiejob laat jongeren kennis maken met de realiteit. Kort samengevat komt het mijn dochter als volgt voor: de baas is kwaad als de zaken in het honderd lopen, ook al is hij zelf de oorzaak van wat er fout loopt. Zij blijft echter altijd vriendelijk en voorkomend totdat hij plooit. Ze is een heel stuk slimmer dan ik.

Wat is er gezelliger dan lezen in bed? Een hele voormiddag niets anders doen dan lezen met raam open. Ik snap wel niet dat ze romans fictie noemen. Niets is non fictiever dan romans. Terwijl non-fictie mij veelal heel fictief voorkomt.