Tussen mensen heerst er altijd een continuum van magie: gaande van zeer negatieve over neutrale tot zeer positieve. Eens de uitwisseling is uitgewerkt, is het over. Dan kan men kiezen: men gaat op zoek naar anderen mensen ter 'verbreding' van zijn horizon of men blijft bij dezelfde mensen ter 'verdieping' van de horizon. Het voordeel van het eerste is het 'nieuwe' met als nadeel dat je steeds weer op het punt van uitwerking strand. Het nadeel van het tweede is dat het steeds het 'oude' is met als voordeel dat je altijd weer het punt van uitwerking verder legt.
Verbreding of verdieping? Wie zal zeggen wat het beste is.
Vergiffenis.Het is zo'n ouderwets woord en zo christelijk. Wie vraagt er in Godsnaam tegenwoordig nog om vergiffenis? Ook wel nog 'genade' of 'verschoning' genoemd. Kwijtschelding klinkt nog het meest neutraal. Je maakt dat de ander kwijt is van wat hij op zijn geweten heeft.
Ik wil dat best maar er moet wel éérst om gevraagd worden.
Het is een gewoonte, een traditie om iedereen het beste voor 2011 te wensen. Maar hoe echt is dat? We wensen familie een goede gezondheid alhoewel we weten we dat het juist slechter zal gaan. We wensen kindertjes goede punten op school alhoewel we weten dat dat enkel van eigen inspanning af hangt. We wensen vrienden geluk in de liefde hoewel we vrij goed kunnen inschatten dat die relatie niet zal blijven duren.
We wensen het beste, juist tégen de stroom van feiten in. Zo hoort dat ook. Oprecht mijn beste wensen.
Integer zijn. Het is nogal moeilijk. Zeker als we het zelf ook niet helemaal zijn. En doorgaans zijn we het ook niet helemaal. Wat te doen als je iemand met veel boter op zijn hoofd wil aanklagen maar zelf ook een beetje boter op je hoofd hebt of zelfs even goed veel boter op je hoofd zou kunnen gehad hebben?
Pandora opende de doos waarin alle ongelukken des mensen waren opgesloten. Toen ze ze sloot zat er enkel nog de hoop in. Er zijn verschillende interpretaties mogelijk maar één ding is duidelijk op deze laatste dag van het jaar 2010:
Dat mensen die elkaar waardig zijn elkaar beliegen en bedriegen, daar wil ik het niet over hebben. Dat iemand een ander mens die minder sterk, minder begaafd, minder machtig en minder mogelijkheden heeft, beliegt en bedriegt, is een groot schandaal. Er valt helaas niets tegen te beginnen.
De goede worden beloond en de slechte gestraft. Men zou het willen, het christelijk geloof houdt het ons graag voor maar helaas, de werkelijkheid is anders. Heel anders. De goede lijken gestraft te worden en de slechte beloond. In dit leven tenminste en ik heb geen weet van een hiernamaals. Waarom zouden we dan nog goed zijn?
Omdat we niet de mogelijkheid hadden om slecht te zijn. Anders zouden we het ook zijn.
To do or not to do. Een parafrasering op to be or not to be. Ze komen op hetzelfde neer. Als je iets doet, doe je iets anders niet. Als je iets niet doet, doe je iets anders wel. Hoe dan te kiezen tussen iets doen of niet te doen? Als beide het nadeel van het ene en het voordeel van het andere combineren maar niet te verenigen zijn?
Trouw of beter vertrouwen. Trouw roept onmiddellijk ontrouw op als een sexueel begrip en dat is maar één hoewel fundamentele uiting. Vertrouwen is een zaak van oprechtheid en diepgang en aldus breder en omvattender.
Ik ben trouw. Niet omdat ik niet ontrouw zou kunnen of willen zijn maar omdat ik 'vertrouwen' boven alles stel dus ook boven ontrouw.
Wat als alles stuk is? Wat als een droombeeld verloren gaat? Wat als een nachtmerrie werkelijk blijkt te zijn? Hoe moeten we dan die werkelijkheid bekijken? Hoe vatten we dan ons leven nog verder op? Is er dan nog leven?
Blijkbaar zit het in de Poolse aard om door te zetten en de tijden te doen keren.
Er zijn blijkbaar twee soorten mensen: de koppels en de singles. De eerste lijken niet altijd happy, de tweede ook niet. De eersten menen dat ze niet vrij zijn, zijn dat ook en denken dat ze misschien beter geen partner zouden willen hebben. De tweede menen dat ze vrij zijn, zijn dat ook en denken dat ze misschien beter wel een partner zouden willen hebben. Tja.
Binding versus vrijheid? Ik heb de vrijheid om mij te willen binden.
Soms is het goed om iemand te laten staan waar hij staat. We hebben de neiging om er aan te sleuren naar links, naar rechts, naar onder, naar boven. Om die te krijgen waar wij willen. Als we dàt niet meer willen, dan sleuren we niet meer, dan laten we die staan.
De vraag is dan wat anders we gaan willen willen. Willen doen we toch.
