De Poolse dichteres Wislawa Szymborska is overleden. Twee korte gedichten hieronder:
Gelukkige liefde. Is dat normaal, verdient dat respect, heeft dat nut - wat moet de wereld met twee mensen die voor elkaar de hele wereld zijn? Uit: Uitzicht met zandkorrel
Onze enige ontmoeting na jaren was een gesprek van twee stoelen aan een koud tafeltje. Uit: Eerste Liefde/Het moment
Ik ben een boek aan het lezen over hersenonderzoek 'Wij zijn ons brein' van Dick Swaab. Interessant. Uit het eerste hoofdstuk blijkt dat verschillende kenmerken (waaronder genderidentiteit) reeds bepaald zijn in onze hersenen nog voor we geboren worden. Dat zal zo wel doorgaan. Op het einde zal ik mij ongetwijfeld vragen moeten stellen over het concept van 'vrije wil'.
Ik ben met weinig tevreden. Ik heb weliswaar méér dan dat weinige waarmee ik tevreden ben, veelal omdat de omgeving daar verwachtingen rond heeft en ik daar ook enigszins wil aan beantwoorden gezien het relatieve belang van de omgeving maar ikzelf zou met veel minder kunnen. Less is more maar voorlopig is more less.
Er zijn mensen die zich niet aan afspraken houden. Ze veranderen ze als het hen niet goed uitkomt. Ik begrijp dat. Wat ik niet begrijp is de vanzelfsprekendheid ervan. Voor mij zegt het iets over het karakter van onze maatschappij: wegwerp en consumptie. Maar ik trek graag conclusies die altijd verder reiken dan de feiten. Zo verwijt men mij toch soms.
Mensen zijn altijd bang. Bang dat een méér voor iemand anders, een minder voor hen betekent. Dat is ook zo als je veel wil krijgen. Als je veel te geven hebt, speelt dan geen rol.
God wordt in het leven geroepen als we er zelf niet mee aan uit kunnen. Als we het zelfs mét God niet kunnen begrijpen of zelfs nog minder, dan zijn voor altijd af van God. Dan is er het leven zoals het is. De vraag waarom we leven wordt dan irrelevant. Een waarom-vraag wordt dan als zingevingsvraag slechts een zinloze vraag.
Gelijken zoeken elkaar op. Men kan interesse hebben in een ongelijke wegens het on-gelijke maar uiteindelijk kiest men voor de gelijke. Mensen zijn gelijk in het menselijk-zijn (daarvoor zijn er mensenrechten) maar daar stopt het ook. Voor al het overige is er ongelijkheid. Ik heb het daar moeilijk mee.
De wetten in ons land zijn er om de gemeenschap te laten functioneren, niet omdat wij ze goed vinden, laat staan dat ze heilig zijn. Zelfs al zijn we het er niet mee eens: we moeten ze naleven daar de wetgever (doorgaans) op basis van ervaring een regel heeft bedacht die (waarschijnlijk van alle mogelijke verscheidene oplossingen) de meest leefbare is voor alle partijen. Als dat meer in ons nadeel lijkt en meer in het voordeel van de andere partij (tenminste vanuit het eigen egocentrische standpunt), dan zijn we ontstemd. Het omgekeerde stelt ons tevreden. Omdat het de zwakste beschermd.
We kunnen allerlei principes hanteren maar uiteindelijk is er maar één basic kardinale deugd: rechtvaardigheid! Moeilijk voor ons mensen gezien al onze kleine kantjes.
De mannen ondernemen de actie maar eigenlijk zijn het de vrouwen die éérst verleiden. Dat wisten de schrijvers van de Bijbel al. Dit is een bericht voor al de te brave vrouwen.
Vergaderingen maken duidelijk wie iemand is in de manier waarop ze reageren: tegendraads of constructief, meeloper of visie. Sommige zijn slechts een haan. In de pan ermee...
Er is geen probleem met emoties, zelfs niet met negatieve emoties als boosheid, droefheid, angst of haat. Zolang ze maar niet met pijn gepaard gaan. Pijn verwijst altijd naar oude verbintenissen, niet naar de huidige.
