Kleine baby, klein hulpeloos kindje. Kleine kreten, alsof je een verzweerde wonde aanraakt, en de pijn die dat doet... Het is veel dieper. Het gaat altijd om het feit dat de schuld van de persoon die de verzweerde wonde van dat kindje aanraakt, en de pijn die dat doet, automatisch aan mij geadresseerd wordt. Ik ben als kind misbruikt geweest, wat in feite betekent dat ik dat kind blijf. De herinnering daarvan zit als het ware in het geheugen van mijn genen. De persoon die mij misbruikt heeft, heeft de schuld van het misbruik altijd aan mij geadresseerd. Ze draaien altijd de schuld van de dader en het slachtoffer om, ze keren het om, ze switchen het, ze veranderen het. Wat de mensen nu doen wanneer kinderen misbruikt worden, is systematisch de schuld van het misbruik aan mij adresseren, ondanks dat de tijd toen ik als kind misbruikt werd al lang voorbij is, zelfs mensen die geen concrete herinnering hebben van het voornoemde feit, omdat de herinnering die in de genen van hun valse goden zitten hiervoor volstaan. Goede herinneringen zijn synchroon met juiste herinneringen, en slechte herinneringen zijn synchroon met foute herinneringen. De herinneringen van de dingen die in de wereld gebeuren zitten in de genen van de goden in de hemel. De goede herinneringen in de genen van de enige ware God, en de slechte herinneringen in de genen van de valse goden. De valse goden hebben echt hun wereld rond mij gecreëerd, waarin allerlei ongelukken ontstaan, allerlei problemen, woede, dingen die verkeerd gaan, met grote vertoningen en veel lawaaioverlast, omdat ze het ergste uitschot en ongeluk van de schepping zijn.

I had a really bad trip once...

It was a summer festival with 50000 people more or less, the weather was fine, the people were happy, young, beautiful people. I was 18, I think. I was occasionally smoking joints, and occasionally getting drunk.
You know, my friends were faking all the way, and they used to be happy and party and dance all the time; and they hated me, because I was too serious (not fun to hang out with at all / boring).
I thought the world was way too stupid to be happy and party and laugh and do all those things, you know, whatever.
I was unhappy with family relationships, I was unhappy with any relationships. They used to play Bryan Adams a lot at that time: "Those were the best days of my life..." Those were certainly not the best days of my life.
They didn't appreciate that I didn't appreciate it. I was gifted, I believed in myself, and I thought I was smart... And I was ambitious in the sense that I wanted to not just be a stupid big boss and become successful, like the people that made my life miserable, but I was ambitious in the sense that I wanted to do good things, and have a real positive influence on people. That was the case, but at this young age, no one believed in me. "Smalltown boy, who do you think you are? You think you can make it in this world? HAHAHAHAHAHA!" And the weight of life/ the weight of the world on my shoulders was crushing me.
So, I was very, very tired of the thoughts that were dragging me down. It seemed like I was just working all the time (I mean my mind was just working all the time), and I was suffering all kinds of pain and hell, and I was suffering from depression all the time.
I'm sorry I was about to tell you about the drugs. The drugs... Well, we were at a summer festival with 50000 people more or less. The weather was fine, the people were happy, etcetera, ... I took some LSD on an empty stomach...
I was mainly just a dead body at that point as a matter of fact. Apparently, I managed to keep sitting straight, and my spirit managed to keep my body alive. I was very self-conscious. I was very anxious. I was very worried about staying alive, and about my purpose. I was very worried about whether I would lose the ability to accomplish the purpose of my life, or not.
Don't get me wrong, as much as I thought I would end up in a hospital or a coffin, nothing happened, nothing like that... The bands kept playing, the festival kept going, and I was just furniture. I thought: Well, maybe I won't succeed in accomplishing the purpose of my life as well as I would succeed in doing that, if I hadn't had these disruptive dissociative hallucinogenic drugs running through my veins and my mind.
As it seems from this point of view (it's 30 years ago), I had serious thoughts. Yes, but at that moment, I didn't have the energy to keep my body alive, nor did I have the energy to keep my mind alive, nor did I have the energy to keep my mind in my body...
I figured at that time that if my spirit would leave my body, that event would be a one-way street, and there would be no coming back from that. At that time, I was thinking there was 1% chance of getting out of this alive.
As it turns out, survival instinct allows humans to get energy out of who-knows-what, and survival instinct allows humans to get energy out of who-knows-where, and out of who-knows-how? The struggle is real, I can tell you that much. The struggle is harsh, hard, and real.
In the meantime my body was sitting in the grassy meadow. A numb, dead body, kept alive with sheer willpower. I did not possess enough energy to even be aware of the fact that I was just sitting there. Sure, I was not aware of my body, but I was exceedingly aware of the idea that all these people around me, who were having the time of their life at the festival, were aware of my body. I mean, it felt like they had taken possession of my body and, I was very ashamed of that. Sure, I thought: when have I ever given these people my consent, to take possession of my body?
I also thought: I'm far off, I'm completely gone, I'm not of this world anymore now, and all those people around me are noticing that for sure. I mean, how could they not notice, because I'm too far gone, and I can't even check it, because my sight is too blurry. My sight is so blurry that I can't see straight. On top of that, my whole existence is rollercoasting all the time. Energy makes it easy to uphold a very refined feeling like shame, but that's what I was missing. At that time I thought, and I'm still thinking this right now: 'Surely, these people get some energy out of their parents, and their family and friends. It's easy. Maybe they get some energy out of their lovers. It must be so easy...'
But if you have to squeeze the energy out of your self - oddly enough - you don't know where you can get it. Making fun of that is very interesting, to some people. But you know what's also interesting? The same people who are making fun of that, might experience the same problem, and chances are it will hit them harder than they expect.
The effect of the drugs can vary, depending on two main variables. The body is - like I explained - connected to the bodies of the crowd surrounding you. That's the first variable.
The effect of the drugs on the mind is either good or bad, depending on general life circumstances, like family, and stuff like: if you're happy or not, in general. This variable revolves around everything that I've explained in the first part of this writing. That's the second variable.
The drugs amplify your feelings that are already present. The drugs increase/amplify good feelings, and they increase/amplify bad feelings. Given the circumstance that I had existential thoughts, deep existential thoughts, at that time, I never thought I would make it out of that situation with a sound mind. I really thought there was absolutely zero possibility to ever find a way out of that box. Like I've said already, I wasn't functioning properly, I was basically like furniture, and that really scared me to death. I'll never forget that.
When the last band was done playing, it was raining, and we decided to head to the train station, to take the train and have a sleepover at a friends' house. My head was turning, I was afraid to fall down, and my identity was lost.
Keep breathing, my friend, and stay on your feet, you're almost there, you can make it...
There was actually a real human - I mean a real humane person - who helped me, and that made me feel like I was real and alive. She took me by my arm like a nurse would take an elderly person by his arm, in a retirement centre. I wouldn't have been able to make it to the train station by myself anyway. Even though a lot of people were heading to the same direction, not everyone was... I mean, you could've said: "Just follow them..." But a task as simple as this one was too difficult.
My body felt like a body of a drunk person, but in a body of a person who's too weak to keep up with that, if that makes any sense. I didn't fell down, thanks to this woman, and I will be forever grateful for that. I was trying my best to appear like a normal person, more or less. On a few occasions in my life I nearly died, and this is one of them.
That's the story, thank you for sharing. God bless you.

Populariteit heeft vaak een bepaald nadeel, en dat nadeel waar ik het hier over ga hebben is eigenlijk een wijd verspreid verschijnsel, en eigenlijk maakte dit mij boos, om de vanzelfsprekende reden dat het de mensen die niet populair zijn minder kansen geeft. We leven in een tijd waarin er mensen zijn die denken dat het slecht is om de reflex te hebben om de mensen die minder populair zijn en minder kansen hebben meer kansen te geven. Populariteit is vaak het resultaat van een cumulatief effect, een soort sneeuwbaleffect. Mensen worden vaak heel erg populair omdat ze in het begin al een beetje populair waren, en andere mensen worden niet populair omdat ze in het begin al helemaal niet populair waren. Dus ik denk niet dat het slecht is om de reflex te hebben mensen die minder populair zijn en minder kansen hebben te proberen meer kansen te geven. Waarom, omdat ik denk dat dat meer evenwicht in het universum kan brengen. Ik denk dat mensen die mensen die populair zijn populairder willen maken en het de mensen die niet populair zijn willen beletten om populair te worden het evenwicht in het universum beknotten omdat ze eigenlijk alleen maar het cumulatief effect versterken. Ik had gemerkt dat liedjes die echt populair zijn, liedjes die echt op allerlei plaatsen zo vaak gespeeld worden dat al de mensen dat lied al snel kennen, altijd een bepaalde status krijgen, en aan die status is een trofee verbonden, en die trofee gaat gepaard met al de nodige eer. Maar die status heeft wel als gevolg dat we op dat nummer geen kritiek meer mogen geven, toch niet openlijk. Dus eigenlijk mogen we daar niks verkeerd over zeggen. Ik heb gemerkt dat als ik er toch kritiek op gaf, er systematisch iemand in de groep was die mijn kritiek counterde door te zeggen: "Nee, dat is niet juist, dat is een goed liedje, uw kritiek is onterecht." Zij mogen dat een goed liedje vinden, en ik ben de laatste die aan iemand die een liedje goed vindt gaat zeggen dat hij dat liedje niet mag goed vinden. Wat die mensen doen is eigenlijk de eer van dat liedje willen verdedigen. Die mensen denken vaak: Ik stel niks voor, ik ben niks, maar dit liedje is heel populair, daar hangt eer aan vast, en als ik dat liedje verdedig, kan ik ook mee profiteren van de populariteit van de mensen die dat liedje gemaakt hebben, en al de populariteit die rond dat liedje hangt, en dan word ik daar op die manier een deel van, en kan ik ook mee genieten van die eer. Die mensen gaan op den duur minder van het liedje houden, en meer van de populariteit zelf. Mensen zijn gevoelig voor al de media-aandacht die rond bepaalde muziek hangt, en beïnvloedbaar door reclame, en muziek is een vorm van entertainment. Muziek is eigenlijk een vorm van entertainment die op de gevoelens speelt, en dit is eigenlijk bepaalde mensen tot op een bepaald niveau inspraak laten hebben op je gevoelens. Er zijn vele vormen van andere mensen in je plaats laten beslissen, en dit is er één van...

I realized it ain't worth it. I'd rather die and forever stay dead than to live again. I'd rather die and forever stay dead than to live again in this disrupted world. It ain't worth the insanity, and it ain't worth the pain, and it ain't worth the stress, and it ain't worth the problems. And I won't have to deal with it ever again. Because I said: Fuck everything! And I won't deal with it ever again. It ain't worth it.

I realized I realized my childhood dreams and it's worthless to this world. I realized I realized my childhood dreams and my work is worthless to this world. I also realized my fear of dying is decreasing, and besides the fact that a part of that is probably just a strange illusion, I think it's due to the fact that I realized my childhood dreams. Which means that although the realization of my childhood dreams, which is my work, is worthless to this world, it still causes my fear of dying to decrease. Which means that even though my work is worthless to this world, it's still a victory to me. I'd like to end this text with an English translation of number three on this blog. It's the main reason why I was called to do most of the things that I did in my life. It's called: Once upon a time there was a graveyard... 

Heavenly Father, without faith, my heart would be as poor as the street. To me personally, faith is a real recourse. And if there is one thing on this cursed earth that should not be asked of me, it is to remain silent. No, I will not keep to myself the fact that these people have belittled me until my heart was as poor as the street, and then declared me schizophrenic. These people are for the most part subject to the evil one, and subject to the bondage of sin. The 'lights' of these people are the extensions of idols and are to be rejected, as are the lies they use. No, I will not keep to myself that these people are false, insensitive, that they mock others, that they yield to the devil's reason, that their behaviors and words are foolish, that they succumb to collective sleep, that they repel the righteous, that they are withered and rotten, and that they do everything that goes against the creativity and flexibility of the mind. Modesty is foreign to them. Immorality, lowness, superficial wit, and violence, on the other hand, they know like no other. They have turned away from God, reject the needy and the weak, and believe themselves to be the norm at the same time! In the name of Jesus Christ, Amen! 

My story is way beyond your story . If you want your left eye, I'll take your right eye. If you want your right eye, I'll take your left eye. That's the blue one, on the left. On the right we've got the brown one. We never intend to think what we do, neither to do what we think. I'm just an illusion. No, this isn't something common that you've heard before. No, I know you think you've heard it before, but you didn't. Oh yes, I know you're absolutely positive that I won't surprise you. I know for sure you are absolutely 100% sure this ain't new, this ain't out of the ordinary, and this ain't something unusual, because it's just not something you haven't seen before. Because something you haven't seen before doesn't exist, because this comment is an illusion. You're not reading this comment, actually, at this moment. Maybe you are but it's just an illusion, it's not real. If I spoke to you right now, and say something to your face you wouldn't hear what I say. The words coming out of my mouth aren't even real. They are no words, they're an illusion. If you want to understand the meaning of what happened, you've just been treated as someone who doesn't exist. Because this comment is nothing. I gave you this: Well, what is it, is it gonna be something, is he gonna say something? It doesn't seem like he's saying anything, and you stay empty handed. You've just been treated like you don't exist, and it's exactly the way y'all treat me. The internet thing is nothing, it doesn't exist, because if I write this down on a piece of paper, or post it on the internet, it's exactly the same. I don't get any answer anyway, never ever. So what's the difference between a piece of paper and internet? Nothing! That's exactly how my mother has been treating me all my life. If you want to remember my opinion about the mother-issue, remember this word: Radu-Radu. When I was a little kid, I decided I had to name the pain that was inflicted to me by my mother, and that I should use it to name the evil spirit that lived in my mother. That name is Radu-Radu.

Veel mensen komen tot het besef: Ja, God mag oordelen. Maar weinig mensen komen tot het besef: Wij oordelen niet over wie oordeelt over wie God is, die over mensen oordeelt. En als we niet oordelen over wie oordeelt over wie God is, die over mensen oordeelt, oordelen we dus ook niet over welke demonen en duivels er mogelijk in (het lichaam van) sommige mensen zit, en dus veel kwaadaardigheid tot gevolg hebben, en ook niet over welke mensen dat zijn waar die duivels en zo inzitten. Wij kunnen er toch niks aan doen, wij kunnen hoogstens, zoals ik altijd doe, als wij bidden aan God vragen om onze ogen open te doen en ons te laten zien wat er allemaal gebeurt, en wat er allemaal te zien is. Ik weet dat ik er niks aan kan doen, maar mezelf helpen op die manier kan ik wel, en op die manier help ik ook andere mensen, want als ik slachtoffer ben van een of ander ding of wezen weet ik dat ik dat niet kan beletten, maar ik hou er niet van als ik niet weet wat er gebeurt, of als ik achteraf niet weet wat er gebeurd is.

Ik vs. Jezus Christus. Ik vergelijk.
Ik heb niets gedaan, voor niemand. Jezus Christus heeft alles gedaan, voor iedereen.
Ik vergelijk. Ik vs. Jezus Christus.
Slechter dan wat ik gedaan heb, bestaat niet. Jezus Christus heeft niks slecht gedaan.
Ik vs. Jezus Christus. Ik vergelijk.
Ik heb dat altijd gezegd: Ik geloof in Jezus Christus, maar als de persoon die mijn leven
vernietigd heeft naar de hemel gaat, wil ik niet naar de hemel gaan.
Waarom heb ik dat altijd gezegd? Omdat ik over die persoon precies hetzelfde kan zeggen,
als wat ik over Jezus Christus zeg: Die persoon heeft alles gedaan,
voor iedereen, en die persoon heeft niks slecht gedaan.
Ik vergelijk. Ik vs. Jezus Christus.

J'ai été baptisé. Est-ce que mon baptême est important? Au moment où j'ai été baptisé c'était important en tout cas. Donc maintenant plus? Si à un moment donné j'ai une idée, une pensée, et après je change d'avis, est-ce que tu vas me juger sur base de l'idée que j'avais avant que j'ai changé d'avis ou après? Et si je mets mon idée en pratique, est-ce que tu vas me juger à base de ce que j'ai fais avant que j'ai changé d'avis ou après? Parce que selon moi, quand on a à un moment donné dans la vie une pensée, une idée, ce n'est pas possible de simplement changer d'avis. Selon moi, quand à un moment donné dans la vie on change d'avis, ce n'est pas simplement changer d'avis, c'est aussi dans un certain sens changer d'identité. Ce n'est pas le but. Parce que un moment est l'éternité. Un moment dans la vie change l'éternité ou confirme l'éternité. Le baptême est aussi un moment dans la vie qui change ou confirme l'éternité.

Engelstalige versie.
It may sound stupid, but the question who are you? Is an important part of your id. Manipulators have false self-images of their victims, but they prefer to leave it as it is... That doesn't sound right because a self-image is an image of one's self. It doesn't sound right, but it is. They want to influence their victim's self-image, and in some cases they succeed. They try to change our identity in order to hide our real identity. Our identity goes along with principles, memories and judgements, and they fight a lot of these, that's why. They're actually trying to convince a lot of us that those principles, memories and judgements don't exist. To be able to do that, first they have to study our identity as well as our self-image so closely, that in a certain way it becomes part of their own identity.

Nederlandstalige versie.
De vraag: Wie ben ik? is een belangrijk onderdeel van mijn identiteit. Misbruikers hebben een vals zelfbeeld van hun slachtoffer en laten dat liever zoals het is... Dat lijkt niet te kloppen omdat een zelfbeeld een beeld is dat je van jezelf hebt, maar het klopt wel. Ze gaan zo ver dat ze mijn zelfbeeld willen beïnvloeden, en ook het zelfbeeld van andere mensen, en ze slagen daar in sommige gevallen ook in. Ze proberen de identiteit van sommige mensen te wijzigen om hun echte identiteit te verbergen, omdat bij de echte identiteit van mensen ook principes, herinneringen en oordelen horen, en ze bestrijden een aantal van die principes, herinneringen en oordelen. En ze gaan daarin zo ver dat ze de persoon zelf proberen te overtuigen dat die principes, herinneringen, en oordelen niet bestaan, met andere woorden dat dat deel van hun identiteit niet bestaat. Om dat te kunnen doen moeten ze de identiteit van die persoon zo nauwkeurig bestuderen dat het zelfbeeld van die persoon, op een bepaalde manier een deel van hun eigen identiteit wordt.

Kennen jullie het raadsel van de man die alles over iedereen kent? Of anders gezegd, het raadsel van de man die alles over iedereen weet. Wel, niet alles over iedereen, maar bij manier van spreken... Wel, het raadsel over de man die alles over iedereen weet, is dat hij alles over iedereen weet, maar niemand weet iets over hem. Niemand weet iets over hem omdat iedereen er eigenlijk van uitgaat dat er waarschijnlijk meer dan genoeg mensen zijn die veel over hem weten, want de reden waarom die man alles over iedereen weet is waarschijnlijk het feit dat er genoeg mensen zijn die veel over hem weten. En dat is niet zo, want de man die alles over iedereen weet, is de man waar andere mensen niets over weten. De fout die de mensen maken is: ze vertrekken vanuit het verkeerde uitgangspunt: ze vertrekken vanuit het uitgangspunt dat die man alles over iedereen weet omdat die man al de andere mensen heeft leren kennen, en wanneer hij al die andere mensen heeft leren kennen, hebben die andere mensen hem ook leren kennen. En dat is niet zo. Die man heeft de andere mensen leren kennen omdat die man onbaatzuchtig is, uit interesse, omdat hij veel aandacht aan de andere mensen heeft besteed en ze op die manier heeft leren kennen. Dat is dus gewoon onbaatzuchtigheid, dat is helemaal geen egoïsme, dat is helemaal niet egoïstisch zijn. Maar de mensen die hij leert kennen daarentegen zijn wel egoïstisch en baatzuchtig, en zoeken in alle dingen altijd hun voordeel, en zijn altijd uit op winst. Dus die egoïstische mensen denken dat de wereld rond hen draait, en dus ze genieten heel erg van de aandacht die de mensen die in hun wereld komen aan hen besteden, zo erg zelfs dat ze niet bewust zijn dat ze terwijl ze genieten van de aandacht die deze mensen aan hen besteden, deze mensen hen leren kennen, en op den duur zelfs alles over hen weten, en zij zelf daarentegen, wanneer die mensen uit hun wereld verdwenen zijn, eigenlijk niks over die persoon die hen zoveel aandacht gegeven heeft weten. Maar de fout die die mensen maken is dat ze vanuit het verkeerde uitgangspunt vertrekken, en dus hebben ze een verkeerd perspectief. Je moet het bekijken vanuit het perspectief van de man die alles over iedereen weet, maar niemand weet iets over hem.

We gaan het bekijken vanuit het perspectief van de man die alles over iedereen weet, maar niemand weet iets over hem. Uiteindelijk kan die man zijn eenzaamheid niet sterker worden. Zijn eenzaamheid kan niet sterker worden omdat vanuit zijn perspectief de reden waarom hij alleen is, en eenzaam (hij is alleen, zonder vrienden, heeft niemand eigenlijk, niemand weet iets over hem), het feit is dat hij altijd aandacht aan de mensen gegeven heeft en altijd een reactie van de mensen teruggekregen heeft die gestoeld is op de redenering: O, die man geeft ons toch al zijn aandacht, wij hoeven die man niets terug te geven, want het feit dat hij van ons geen aandacht krijgt verandert niets aan het feit dat wij van hem aandacht blijven krijgen. Dus dat is de reden waarom zijn eenzaamheid niet sterker kan worden. Want mensen denken op deze manier: Als ik eenzaam ben, is dat geen probleem, dan ga ik aan andere mensen meer aandacht besteden, en dan zal ik van die mensen ook aandacht terugkrijgen, maar ik stel vast dat dat niet zo is, want al de aandacht die ik voor andere mensen heb, is aandacht waar ik niks voor terugkrijg, dus door voor andere mensen meer aandacht te hebben, word ik eigenlijk meer eenzaam. Het is eigenlijk het omgekeerde van wat ik verwacht. Ja, dat wij onbaatzuchtig moeten zijn en ons egoïsme moeten laten varen, en de reden waarom we dat moeten doen, is een raadsel die veel mensen niet kunnen ontraadselen. De reden is heel duidelijk: als iedereen altijd op winst uit is, is er geen winst meer, en dat is wat we vandaag in de wereld kunnen zien.

Hemelse Vader, ik moet voortdurend bidden en de naam van Jezus Christus aanroepen. Welke vraag moet ik stellen? God heeft de aarde geschapen en God heeft de hemel geschapen. God is de Almachtige God, Schepper van hemel en aarde, en God is de schepper van de lucht en de vogels die in de lucht vliegen, en God is de schepper van de zee en de dieren die in de zee zwemmen. En God heeft het land geschapen, en al de dieren die over het land kruipen, en God heeft ook de mensen geschapen die over het land wandelen. En God heeft sommige dieren gezond gemaakt, en sommige planten gezond gemaakt, en de gezonde dieren en de gezonde planten groeien. En de dieren en de planten planten zich voort. En God heeft ziektes gemaakt, en heeft sommige dieren ziek gemaakt, en sommige planten ziek gemaakt. Ja, en welke vragen moet ik daar dan over stellen? En sommige zieke dieren sterven, en sommige zieke planten sterven. Ja, en voor zover wij weten sterven uiteindelijk alle dieren, en alle planten, en ook de mensen. Ja, en welke vraag moet ik daar dan over stellen? En veel mensen stellen ons vragen en beletten ons om op de vragen te antwoorden, en ze denken dat ze er goed aan doen ons vragen te stellen en dat ze er goed aan doen ons dan te beletten op de vragen te antwoorden. Waarschijnlijk denken die mensen dat ze er goed aan doen om bepaalde mensen vragen te stellen en ze dan te beletten op hun vragen te antwoorden omdat ze in de waan zijn dat ze zelf de antwoorden op hun vragen kennen of zo. Waarschijnlijk. Waarschijnlijk denken ze dat ze een kennis hebben over al die dingen, die anderen niet hebben. Ik denk dat ze in plaats van te denken dat ze de kennis hebben en in plaats van te denken dat ze er goed aan doen andere mensen hierover vragen te stellen, zij zelf er beter aan zouden doen zich vragen te stellen, en zelfs zich de vraag stellen welke vragen ze moeten stellen. In de naam van Jezus Christus, amen.

This is a text I left in a comments section of a YouTube video called: "The devil needs your worship, & they are deceiving millions of you into providing it."

I think if you can carry a four year old dying child, a simple thought like this one will not make you feel uncomfortable. You said in your video we must be in the capacity to go back, so basically to be in the capacity to become little babies again. Did you ever consider going back to a state in which you're a useless child, unable to help anyone? You are aware of the existence of demonic spirits that love and help victims until the day they aren't victims anymore, don't you? Are you aware of the existence of demonic spirits that love, and help victims and feel like they make the world a better place, for their love is unconditional, and no relationship issues are standing in between the purity of their hearts and the unselfishness of their actions? This is a point where many people raise a red flag and say: Wait, God is God, Satan is Satan, good is good, and bad is bad. Sure, and we recognize unconditional love, no relationship issues, purity of hearts, and unselfish actions are good things. It's that good, only fools and haters will try and criticize this. That's where you need me for. I'm the annoying person who's always right, who always knows best, and who always criticizes. But on the bright side, I believe my critics are constructive, and I want to help you. See, I don't have a great story. You've got a great story, but I will disappear on the bottom of the abyss once again, where no one sees me, where no one remembers me. I grew up in a black hole where I was surrounded with people like you, always helping with unconditional love, pure hearts, unselfish actions, and no relationship issues. Did they love being helpful? I wouldn't say that. They loved being entitled to act like they were the most generous people, so that they could feel great about themselves, and boss me around. But not many things in this world are more selfish than people abusing all the powers they have been given to basically reach one goal: which is to prevent that someone would actually be willing to help people in need for real, because that would have had the horrible consequence that they would have lost their most precious trophy of most generous and unselfish and helpful people of the planet. Everywhere we would go my parents were like: Look at our son, he is shit, but we take care of him. I'm glad I could make my parents look good. Because I help no one, because I am useless, no one cares about what I say my parents were doing, they get nothing but praise, but I have to look good like a little child, that's my job, so that when you look at me you can smile, and think: Hey, everything is okay, and go on with your life. So think about this when you say it again: a little baby is small, can your feet fit in those shoes?

Welk raadsel heeft Sigmund Freud ooit opgelost? Men kan geen raadsels oplossen zonder de woorden temmen, onderdrukking, verdrukking, domineren, zwak en sterk te gebruiken. Waar staan die termen in de boeken van de moderne psychiatrie? Ik lees geen enkele van die boeken, en geen enkel boek van Freud, maar ik weet dat er daarin niet in die termen wordt geschreven. Ik bezoek mijn psychiater niet uit vrije wil, en dat zou hij nu net willen. Hij vertelt mij dat hij veel patië;nten (gehad) heeft die met mij vergelijkbaar zijn, met dat verschil dat ze na verloop van tijd uit vrije wil hun psychiater bezoeken, en uit vrije wil medicatie innemen. Hij vertelt mij dat wetenschappelijk onderzoek aangetoond heeft dat, minder door het bezoek aan de psychiater, maar meer door de regelmatige inname van medicatie, de terugval naar een psychotische toestand significatief teruggedrongen wordt. Wat hij niet vertelt is dat bij dat onderzoek met een bepaalde factor geen rekening gehouden is. Al de proefpersonen waren getemd door de paus van de psychiatrie. Sigmund Freud is zowat de paus van de psychiatrie. Dat weet mijn psychiater niet, of hij beseft het alleszins maar in beperkte mate. Maar reken die factor er nu bij en voer dan nog eens hetzelfde onderzoek, en wat blijkt dan? Dat medicatie bitter weinig te maken heeft met het uitblijven van wat in het psychiatrische jargon psychose heet. Psychiatrische ziekenhuizen hebben priesters: psychiaters. En ze beweren de problemen van de patiënten op te lossen, meer heb je niet nodig om de psychiatrie bij de godsdiensten te rekenen. Dan val ik terug bij het begin van mijn rede: Welk raadsel heeft Sigmund Freud ooit opgelost? Ik los ter plekke een raadsel op, maar daar heb ik wel het woord temmen voor nodig, en alle andere woorden uit het lijstje volgen vanzelf. De paus temt zijn patiënten, maar wenst dat dat niet in de verplichte lectuur van zijn priesters wordt vermeld. Dus hij temt ze, maar dat hoeft hij niet te zeggen, begrijp je? Hij laat liever de term antipsychotica naar voor treden, dan de term temmen. Het woord temmen moffelt hij weg, dat steekt hij ergens waar niemand het ziet. En ik zal zelfs meer zeggen: Ik weet dat er veel spanningen zijn in de wereld. Sommige gezonde mensen hebben veel kritiek, en als die kritiek systematisch weggewuifd wordt komen daar spanningen van, en is de uitwerking dikwijls catastrofaal. Dat begrijp ik. Maar waarom wordt de kritiek van de gezonde mensen weggewuifd? Geesteszieken zijn mensen zoals u en ik, maar ze worden door de psychiatrie als geesteszieken bestempeld. En nee, we hechten beslist geen geloof aan wat ze zeggen. En ja, dat is enkel en alleen omwille van de stempel.

Dus mensen temmen, en kritiek wegwuiven, dat zijn de twee hoofdingrediënten om spanningen te laten groeien en met elkaar te laten botsen, op een plek waar het licht niet komt. Zo kweek je spanningen die uiteindelijk uit de schaduw treden, en als dat gebeurt, spelen de psychiaters/priesters van de kerk van Freud de vermoorde onschuld. En blij dat ze zijn dat ze kunnen voortboeren, en blij dat de schaduw zijn werk gedaan heeft, want anders zou het systeem overbodig zijn, en zouden zij overbodig zijn. Nee, op dat vlak mogen we op beide oren slapen: het systeem is feilloos en blaakt van gezondheid.

Blinde gehoorzaamheid maakt van niemand een kind van God. Later zullen ze zeggen: "Kijk, de patiënten van het St. Jozefinstituut van Kortenberg, ze lopen allemaal mooi in het rijtje, ze zijn allemaal gelobotomiseerd, ze zijn allemaal braaf geworden, de vonk is er uit, er is geen enkele rebel meer tussen: wat hebben we gedaan?" Want dat, meneer en mevrouw, is een triestig aanzicht. Ik krijg niks, nee, van de dokter krijg ik niks, behalve het verwijt dat ik niks geef. Ik denk dat het dat is, wat de dokter van mij verlangt: dat ik hem die vonk geef, die vonk in de ogen van de rebel, die van hem een God maakt. Dat is denk ik een beetje zoals aan vuur vragen om zich als water te gedragen. En zolang ik Jezus niet ben zal ik het vuur niet kunnen bevelen zich als water te gedragen; but then again: Waarom zou het vuur dienen om het vuur te blussen? Dat zou compleet zinloos zijn. If there ain't no spark, there ain't no soul.

Er zijn 15 patiënten waarvan ik de belangen behartig, en die 15 patiënten zijn gevangenen, het zijn eigenlijk gevangenen, of gijzelaars kan je ze ook noemen. En Dr. Thys zal elk van die patiënten één voor één, van de eerste tot de laatste, zonder uit te stellen, en zonder voorwaarden, hun vrijheid terug geven. Want die 15 patiënten zijn gijzelaars van Dr. Thys, en het zijn zij die mij het gevoel geven dat ik in een mentale gevangenis zit, omdat ik met hen meeleef en hun probleem is in zekere zin mijn probleem. De problemen die voortvloeien uit de beslissingen die Dr. Thys tijdens gans zijn carrière als psychiater voor zijn patiënten genomen heeft zijn veroorzaakt door een soort van gezagsdrager, een bepaalde persoon die eigenlijk een soort van gevangenisbewaarder is. Dus het is een soort van gevangenisbewaarder die Dr. Thys altijd ideeën gegeven heeft, en Dr. Thys heeft altijd naar deze zogenaamde gevangenisbewaarder geluisterd, in die zin dat hij zijn ideeën altijd heeft uitgevoerd, omdat die zogeheten gevangenisbewaarder zich altijd als een raadgever voorgedaan heeft, wat hij dus niet is. Indien hij een raadgever zou zijn, zou hij een heel slechte raadgever zijn, maar eigenlijk is zijn bedoeling altijd dezelfde: zo veel mogelijk patiënten in een mentale gevangenis opsluiten. Dit is het enige doel die deze gevangenisbewaarder, die zich als raadgever voordoet, altijd voor ogen gehad heeft. Maar wat vandaag gebeurt is dit: God draait de tafel, en de persoon of gezagsdrager waarvan Dr. Thys de ideeën altijd uitgevoerd heeft met als gevolg dat 15 patiënten het knellende gevoel hebben in een mentale gevangenis te zitten. Die persoon waar Dr. Thys eigenlijk altijd naar geluisterd heeft zal vanaf nu Dr. Thys zelf het gevoel geven in een mentale gevangenis opgesloten te zijn. Deze kwaadwillende persoon heeft nooit één goed ding in de zin gehad, noch voor patiënten, noch voor een andere persoon, en deinst er zeker niet voor terug om Dr. Thys van zijn vrijheid te beroven en van hem een gevangene te maken. Dr. Thys kan zijn vrijheid niet terug krijgen door iets aan zichzelf te veranderen, of beter gezegd hij kan zijn vrijheid niet terug krijgen door iets aan zijn eigen situatie te veranderen, omdat hij 15 gijzelaars heeft, 15 patiënten, 15 gevangenen die hij zelf aan zichzelf vastgebonden heeft, en het beklemmende gevoel van de vrijheidsberoving die deze patiënten ervaren, wordt door deze patiënten op Dr. Thys geprojecteerd. Er is maar één manier waarop Dr. Thys zelf zijn vrijheid kan terugwinnen, en dat is door zijn gijzelaars, van de eerste tot de laatste, wanneer deze hem in een gesprek duidelijk te kennen geven dat ze het gevoel hebben in een mentale gevangenis te zitten, hen zonder uit te stellen, en zonder voorwaarden te stellen, hun vrijheid terug geeft. De beslissing die Dr. Thys neemt zal leiden tot hetzij de redding van zijn ziel en zijn eeuwigdurend geluk, indien hij deze goede raad in acht neemt, hetzij de eeuwige verdoemenis en de eeuwige vervloeking, en het eeuwige verlies van zijn ziel, indien hij deze raad in de wind slaat. Deze gevangenis is een gevoelig onderwerp, en gezegend zijn zij die dit ernstig nemen. Geen enkel ding zal voor God verborgen blijven, alles zal openbaar gemaakt worden, en dat geldt ook voor deze waarschuwing die Dr. Thys vandaag ontvangen heeft.

Er zijn veel patiënten die heel veel woede hebben tegen jou, en terecht, ze hebben gelijk. Je hebt een probleem. Je gebruikt je positie om je in te beelden dat mensen een probleem hebben, je vertrekt vanuit de veronderstelling dat de mensen een probleem hebben, terwijl dat eigenlijk niet zo is. Je gebruikt je positie om dat te rechtvaardigen, en als iemand je dat zegt, dat je je problemen inbeeldt die niet bestaan, dan vraag je onmiddellijk om dat uit te leggen, en om uit te leggen wat ze daarmee bedoelen. En als ze jou op die vraag antwoord geven, dan wimpel je hun antwoord af, dan is het antwoord dat ze jou geven in jouw ogen lucht, omdat je er van uitgaat dat het antwoord dat ze jou geven niet waar is als gevolg van het probleem dat jij je inbeeldt dat ze hebben. Daarom ben je psychiater geworden, omdat je het handig vindt dat de functie van psychiater op zichzelf inhoudt dat je bij al je patiënten niet bestaande ziektes en niet bestaande geestelijke onregelmatige mistoestanden kan bedenken die de waardigheid van die mensen tot het niveau van de bodem van een vuile koude kelder laat zakken, en je kan dat gewoon op de simpelste vaststelling die er bestaat verhalen: het feit dat jij op de stoel van de psychiater zit, en de persoon rechtover jou op de stoel van de patiënt hoeft jou zelfs niet over een probleem aan te spreken, al zegt hij elke keer je hem vraagt hoe het met hem of haar gaat: PRIMA!, dan nog is het onbestaande probleem eigen aan zijn ziekte omdat hij op de verkeerde stoel zit. Ik denk dat ik je een parasiet, indringer, manipulator, en valsaard kan noemen. Tot het einde van de doodlopende straat blijf je je eigen leugens geloven, maar het is eerder een doodlopend cachot dan een doodlopende straat.

Het is spijtig dat het woord lasteren alleen maar een feit is dat gewoon vastgesteld wordt en waar verder nooit iets mee gebeurt. Het is zelfs onmogelijk dat er ooit iets mee zou gebeuren, toch niet in de wereld van de psychiatrie. Wanneer een nieuwe patiënt in een psychiatrisch centrum binnenkomt, is dat het eerste dat gebeurt: zijn credentials worden verwijderd door hem te lasteren, zodat men er zich van kan verzekeren dat hij geen enkele kans maakt om boven de gevestigde machten uit te stijgen. Dat is de standaardprocedure. Dat is ook het eerste dat er gebeurd is toen een collega van Dr. De Wachter, Dr. Thys, de psychiater die mij behandelt te weten is gekomen dat ik dit bovenstaande bericht hier geplaatst had. Dr. Thys heeft na het lezen van het bericht onmiddellijk gereageerd door achter mijn rug mijn naam verder te lasteren zodat hij zich er van kan verzekeren dat al mijn credentials verwijderd zijn zodat er geen twijfel meer bestaat dat er aan de inhoud van mijn boodschap verder geen enkele aandacht meer wordt besteed. Personen worden niet als mensen behandeld in psychiatrische centra en hun intellectuele geloofwaardigheid hangt niet af van of ze werkelijk geloofwaardig zijn of niet, maar alleen van het feit of ze bereid zijn om hun ziel aan de duivel te verkopen en of ze bereid zijn om de gevestigde machten en machthebbers en de reeds bestaande theorieën te blijven ondersteunen of niet. Nu, Dr. Thys is een heel andere psychiater dan Dr. De Wachter, en anderzijds ook niet. Mijn probleem met Dr. Thys, daarnaast, is vooral het feit dat Dr. Thys denkt dat ik al de goede dingen die in mijn leven gebeurd zijn aan hem te danken heb, en dat het loon van al het baanbrekend werk dat ik in mijn leven verricht heb als schrijver en de erkenning voor al de kunstwerken die ik gemaakt heb naar hem zouden moeten gaan, omdat hij denkt dat hij daar recht op heeft, en dat is niet zo, en dat zal niet gebeuren. Voor zover de inhoud van deze tekst met de identiteit van Dr. Thys overeenstemt is hij de advocaat van Radu-Radu. Bij ons laatste telefoongesprek heeft Dr. Thys mij ervan verzekerd dat hij geen enkel contact heeft met de persoon in kwestie (Radu-Radu), en nooit gehad heeft. Dat weet ik niet, dat is mogelijk, maar een advocaat kan perfect de belangen van een groep verdedigen, zelfs zonder contact te hebben met de persoon die die groep vertegenwoordigt, alleen maar door perfect op de hoogte te zijn van de manier waarop een groep functioneert.

Het is niet zo dat het mijn bedoeling is om een ingewikkeld Freudiaans systeem te vergemakkelijken (ik bedoel makkelijker te doen lijken dan ze is), en zeker niet om de geschiedenis van de psychiatrie zoals ze tijdens de middeleeuwen was opzij te zetten noch te negeren, maar ik zal wel de positieve punten van dit ding (bij gebrek aan een minder verborgen naam) te belichten. Veel woede is steeds een grote drijvende kracht geweest in alle facetten van het bestaan zelf, en zeker ook onder patiënten. De realiteit is dat Dirk de Wachter een bepaald beeld van psychiatrische instellingen naar voor brengt, en dit is niet de manier waarop hij zou moeten werken. Waarom? Wel, dit vertelt enkel iets over hem. Hij wenst op een menselijke, meelevende manier naar dit beeld te kijken, tenminste, naar de oppervlakte van dit beeld, want het beeld is veel dieper dan dat. Inderdaad, ik praat over de psychiatrische instelling die hij vermeldde in de video waar veel patiënten zitten met ernstige mentale problemen, maar niet enkel over die specifieke instelling. Ik praat eerder over de perceptie die de maatschappij heeft over waar dit verschijnsel naartoe gaat, en mijn perceptie ervan, omdat ik nog steeds tracht hier mijn bijdrage aan te leveren. Ik dien hier een eerste onderscheid te maken omdat het beeld van Dirk de Wachter niet gewoon oppervlakkig is, maar selectief oppervlakkig, en dus ook selectief diep. Ik verklaar. Dirk de Wachter heeft net als ik veel aandacht en waardering voor kunst in de brede zin van het woord. Het lijdt geen twijfel dat hij begrijpt dat kunst therapeutisch is (naargelang de context), en belangrijk is voor de verwerking van tal van zaken, net als de dood, wat hij in deze video ook verteld heeft. Daar heb ik het grootste begrip voor, dat is uiteraard zo. Het probleem waar wij op botsen is: Dirk de Wachter wil het probleem oplossen maar niet zien. Nou, u hebt geneeskunde gestudeerd. Een basisprincipe die in alle takken van de geneeskunde geldt is dat wanneer er een nieuwe patiënt is, je eerst een diagnose moet maken waarop je je kan baseren om een behandeling te bepalen. Ik ga terug inpikken op wat ik net hierboven geschreven heb: Hij ziet het beeld selectief oppervlakkig en selectief diep. Ik denk dat ik hier wat meer uitleg over moet geven omdat ik denk dat weinig mensen al een duidelijke uitleg gegeven hebben over wat het precies betekent om een beeld selectief diep te zien en selectief oppervlakkig. Ken je de vijf woorden met de vijf klanken? Bevel, order, plicht, gebod, en bezit. Zowel kunstenaars, als gewone mensen die een ogenschijnlijk "normaal" leven leiden, als patiënten die ernstige mentale problemen hebben, zijn soms van deze wereld afgezonderd omdat hun ideeën in deze wereld überhaupt in een put vallen waar geen enkele bestaansvorm nog maar het minste teken van leven geeft. Vooral als hun ideeën interessant zijn. En de reactie van die mensen is tot op zekere hoogte dezelfde bij vrijwel iedereen: "Nu heb ik het weer! Ze begrijpen mij niet! Wie begrijpt mij?!" Maar psychiaters moeten in rationele denkprocessen onderlegd zijn. We hebben goed en kwaad, maar dat goed en kwaad is relationeel. Bevel, order, plicht, gebod, en bezit, deze vijf woorden met vijf klanken zijn elk enkel en alleen terug te vinden in relaties tussen minstens twee mensen. Deze vijf woorden zijn verhoudingbepalend. Deze vijf woorden vindt men massaal terug in die put waar de interessante ideeën van mensen in vallen. Deze vijf woorden zijn typische woorden die mensen gebruiken om hun problematische onevenwichtige, eenzijdige verhoudingen in hun relaties te beschrijven. Juist ja, dat zijn die vervelende relaties die mensen kwetsen, en diep kwetsen. Dit is de diagnose. Zonder de diagnose te kennen is de behandeling niet efficiënt. O, de apocalyps met één grote armzwaai volledig van de tafel vegen. Zo, de apocalyps, daar ben je van af! Of niet? Bevel, order, plicht, gebod, en bezit! Wat zou het in Gods naam kunnen betekenen? Ik wil niet herinnerd worden als een mens die niet diep genoeg kon kijken om de kern van de oorzaak van de meeste problemen van de psyche van de mens te kunnen zien.

De wereld met zijn rechters is een schijnwereld, doch seks blijft voordelig en lucratief. Dankzij seks is het niet alleen een schijnwereld, maar een voortvarende schijnwereld. De tegenpool van mijn sexland dus. Ik wil immers ook voortvarend zijn, maar ik zal mijn energie niet in de manke belangen van zo 'n overbetaalde wereld steken. Ik denk dat dit het meest waarschijnlijke scenario is: dat ze dat standbeeld van Vrouwe Sextitia nog een beetje verhogen, en nog wat meer schuld op mijn kop zetten. Ja, nog een beetje hoger. Hoogte is gelijk aan afstand. Door de hoogte is de afstand tot de mens die aan haar voeten ligt groter. Vrouwe Sextitia is een goei hoer, en dat wist ik al sinds het moment dat er mij gevraagd werd een toegangsticket te betalen, en ik mijn portefeuille in mijn broekzak had laten steken. Ja, het geld steekt in de broek, maar het enige dat in mijn broek steekt zijn schulden. Schulden, dat is als je nog geld moet bijleggen. Seks wordt inderdaad als drukkingsmiddel gebruikt bij onderhandelingen, zeker door Vrouwe Sextitia. Dat is de chantagemethode. Seks is voor de bekwame mensen, en geen seks is voor de mensen die gestraft zijn. Ge moet wel rekening houden met het feit dat het enige dat mij momenteel interesseert, seks is, maar dan zonder seks te hebben. Het is eigenlijk meer sexland dat mij interesseert, want op zich is seks een absoluut dieptepunt. Een verklaring daarvoor zijn mijn schulden, ik zeg niet de verklaring, maar een verklaring. Dus het is sexland dat mij interesseert, en als ik helemaal volledig moet zijn: onthouding in sexland. Ja, de macht van onthouding moet voor de macht van seks niet onderdoen. Maar onthouding plus macht is nog altijd seks hoor. Maar macht wordt wel gebruikt om seks voor onthouding te laten doorgaan. Go ahead and cover it up, that 's how you keep the shit going. Met andere woorden: voor de machteloze is onthouding geen seks, voor de machtige is onthouding wel seks. In sexland is Ambrosius de machtige, en Vrouwe sextitia de machteloze. Maar we zijn hier niet in sexland h�, we zijn hier in het land van de Belgen, en Vrouwe Sextitia is de machtige, en Ambrosius is de machteloze. Het komt er allemaal op neer dat wie de wetten van Vrouwe Sextitia niet naleeft, al zijn rechten verliest, maar wie ze wel naleeft, blijft met lege handen achter. Als ge het gewoon zijt dat de mensen zich vuil maken om u proper te maken, dan weet ge niet hoe het is om vuil te zijn, en de zonden van de wereld op zich te moeten nemen. En wat is vuil anders dan schuld? En wat is proper anders dan onschuld? En waar schuld is, is een dader, dat weet iedereen. En hier is wel schuld, maar... Als A in conflict ligt met B, en ge zegt: "A is de oorzaak van het probleem, " dan kiest ge partij voor B. Maar als ge zegt: "B is de oorzaak van het probleem, " dan kiest ge partij voor A. Dat is pure logica. De beschuldigingen moeten aan het adres van Radu Radu gericht worden, degene die de beschuldigingen aanvankelijk aan mij had gericht. De rechters van de wereld hebben de verkeerde voor. Het is overduidelijk dat ze in het voordeel van Vrouwe Sextitia pleiten. Vrouwe Sextitia is de grote hoer, de duivel, dus logischerwijs brengt ze verleiding en misleiding in het spel. Doch wie is de oorzaak van het probleem? Ik zogezegd. Want als ik zeg dat ik vijanden heb, gaan de rechters van de wereld op hun achterste poten staan, omdat mijn vijanden hun vrienden zijn, en ze willen niet dat hun vrienden in een kwaad daglicht komen te staan. De leugens van de verleiders en van de misleiders zijn volkomen. Ze zijn engelen van de duivel, en de duivel is de vader van alle leugens. Maar leugens die volkomen zijn, zijn nog altijd honderd percent de duivel hoor. Dus ik krijg altijd dat: Ik moet zwijgen want ik doe niks goed. Dat krijg ik altijd, al gans mijn leven, van het begin af aan, en de impact voor mijn psychologisch leven is heel zwaar.

Ja ik heb het verstaan. Gans mijn leven en mijn wijsheid is niks voor u. Dus zult ge zelf moeten ondervinden hoe mijn leed is hè. Het is een heel breed leed, van heel lange duur, een leed zonder uitweg. Ga maar, GO! Je kan het! Ik weet wat je daar altijd op antwoordt: Je bent niets Vincent (Ambrosius). Het is het oordeel van het vonnis van uzelf. Omdat ik weet dat alles altijd daar op uitkomt. Niet alleen in de geschiedenis van België, maar in de geschiedenis van veel landen. Die or not die doesn't matter at all to you, my friend. Ja, ik ben boos. Niet zozeer op agressie (violence), ook, maar minder. Maar ik ben vooral boos op boosaardigheid zoals de duivel met zijn leugens. Het leven zijn redenen. Zelfs als die reden een kleine reden is. Dan is het daar dat het over gaat: een kleine reden. God heeft de supersterkste overtuigingen. Je kan niet zeggen dat je daar niks mee bent.

Wat denk je van wat ik over de wereld weet? En wat zijn de redenen daarvoor? Er zijn altijd twee kanten, goed en kwaad. De mensen hier in deze omgeving... Welke mensen? Wel, hier, deze mensen, hier in de omgeving, gaan niet naar mijn gesproken teksten luisteren. Waarom niet? Omdat hier niets is, niemand, nooit. Goed, maar dan hebben ze gekozen om mij niet te kennen, om zich geen oordeel over mij te vormen. Je ogen zullen zich nooit een oordeel kunnen vormen van wat je niet gezien hebt. Je oren zullen zich nooit een oordeel kunnen vormen van wat je niet gehoord hebt. Ik kan mij ook geen oordeel vormen van wat ik over de wereld niet weet. Maar die mensen hier, in deze omgeving, weten meer over de wereld dan ik. Maar wat die mensen over de wereld weten, dingen die ik niet weet, gebruiken ze om er voor te zorgen dat zo veel mogelijk mensen, niet zien wat ik in mijn boek en mijn video's schrijf, en niet horen wat ik in mijn gesproken teksten zeg. Er zijn altijd twee kanten, goed en kwaad, en ik weet welke kant dat is, dat is kwaad.

Dat is bij mijn weten van al de teksten die ik in mijn leven ooit geschreven heb mijn favoriet. Niet de belangrijkste zin, maar wel de favoriete tekst.

May these warnings be helpful to somebody who needs it. If you are one those children of God who need to find a way out of a sick, dominant, and evil-to-the-core family, think of this as a few road signs. You need to survive, pray, only prayer can save your soul and your life. Fight. Keep fighting when they shatter your ego. Stand up when you fell down. That's fighting. You're not dead until you fell down and you can't get up anymore. Make no mistake, if you want to do God's will Satan wants you dead, because the light is the enemy of obscurity, it's plain and simple. Read the holy scriptures. Just watching videos is not enough. Satan takes, steals, and plays dirty. He wants you to lose your mind. He will attack your identity relentlessly until exhaustion. The exhausted who persevere will win if they use the power of the words of God. Don't neglect the strength in the words that the holy prophets gave us. The power is not in you, but Satan has got power, more than we know, but less than God. Compared to Satan we are just dumbasses. If you keep walking with God you shall overcome all obstacles, even when it seems all odds are against you. If you don't keep walking with God you can fall in a nearly bottomless pit on a sun-shiny day with not an inch of suspicion in your mind. Some day you'll wake up and think: Where is it? Where's my faith? Well, it's gone, you don't have it. Where is it if you don't have it? You don't know. So don't lose your faith. You're not lost until you've lost your faith. I'm a being because I need to have all of that, and I'm knowing, and I'm doing. And all the things that I hold most dear, are all the things that Satan wants to take away from me: my mind, my identity, and my fate.

This is a comment I left in the comments section of a YouTube video called: who is it? looking at the 'doer'.

I can criticize constructively if you allow me. Don't get me wrong, I think you're very gifted, I just think that you need to steer your gifts in the right way, and this is not the right way. Construction workers need to build straight walls, I don't mean to be offensive, but I think you're leaning. You like the things you're good at, like all of us, and you know you like talking, with this, being good at something doesn't mean you're going to reach a good purpose. Doing what you're good at can make you feel worthy and gifted, and everyone needs that, and it can also be reassuring, but at what cost? You're free to use your talents to gain control over the situations that other people put you in, but by doing so you will put other people in certain situations too, of course. Whether they like it or not. You're free to use your skills for a good purpose or a bad purpose. You're free. Don't steer your act into taking the gravity out of the meaning of ideas and words, you're not a bird, you won't fly away, and at the same time you seem very eager to make the ideas receptive to being put in the wrong context, to make matters worse. What I'm saying is: you're young, and you can manifest in just 10 minutes a whole lot of ideas that may seem wonderful and supersmart, and I personally think that it's justified to suspect that you already seek to sanctify yourself this way, but my concern is that it might deteriorate your own understanding of the true meaning of the words you speak. Validating a cinema because the actress is very gifted at talking like a bird instead of validating the true meaning of words, is self-sanctification and greed. I'm a man, and women are advantaged in this argue battle. I write, which makes me a writer. You talk, which makes you a talker. We could say writing is by definition not dialogues, only monologues, whereas talking is usually not monologues. Women know that men are less communicative than women. Everybody knows that (some) women complain about that, and they have the right to do so, don't they? Well, we're biologically and culturally different men and women. What we do need to acknowledge is that writing is communicating. Writing is a form of communication, as well as talking, as well as every form of art, and our society is making the meaning of the word communication equal to the meaning of the word speaking, it has become an unconscious reflex, but it narrows the meaning of communication down to only one form of communication, and by doing so it outcasts people that are unfortunately gifted in other forms of communication. Writing is a form of communication, as well as talking, as well as every form of art. It's all communication, regardless of its shape. Due to the fact that the shape changes, it will come in another way, and it will be perceived in another way. Up until now it makes sense. I don't think you've written as much as I have, but you don't need to, I on the other hand don't need to talk as much as you do, that still makes sense, that's still the way it's supposed to be. We expect people to hear you when you speak, right, I mean they probably won't validate everything you say, but they'll hear you. When you speak people will perceive the things you say in a certain way. They will perceive, and they will receive. However, when I write people don't perceive my texts in any way. They don't receive it, and they don't perceive it. That's the difference. Funny fact (to some people) is the fact that no one ever hears about the ones that lost their voice. Some people think that they will keep getting away with holding up the appearance that the fact that I lost my voice is not due to enmity, but solely due to being poorly skilled at talking. They won't keep getting away with that. My testimony will stand tall. But losing your voice is not something you're concerned about. I think you should be concerned about something else. I think you're steering into a sideway that will lead you to the magnificent discovery of the fact that if you think it's a good idea to wane the importance of ideas, and to wane the meaning of words, you're just gonna fool yourself. Everybody wants to be seen, everybody wants to be heard. I'm still working on that. I try to avoid seeking to connect other people to me, but rather connect me to other people. Whether you look at the one-way street from the point of view of a statue or from the point of view of a bird, it doesn't matter, a one-way street can't possibly connect my ward to yours.

The generation of people who grew up in the 50's and 60's is a funny generation. They're all like: "Yeah, we solved all the problems, you can come now, there's no barrier in sight..." That's funny, because if I want to come, the only thing this generation is gonna do is judging me with their morals. So yeah, you can come, it's up to every individual to decide whether it's gonna happen. Everyone can do their own sexual revolution. Where do you think you come from? Who are your ancestors? Did your ancestors have children without sex? Did your ancestors' ancestors have children without sex? What about your children, and your children's children? What else is there to understand? Did you solve the diseases? Don't you think morals are a disease? Somehow you're the only generation on the whole timeline of the history of humanity that became so prideful it claimed to be the generation responsible for the sexual revolution! At most we can claim we made our own personal sexual revolution, not of other people. It's up to each individual to make their own sexual revolution.