A. kan gillen. Eerst klonk het als een flinke kreet. Nu als een oorverdovende gil. Hij doet het onaangekondigd. Zomaar, voor de lol. Vooral hij heeft er plezier in. Hij gilt: hoor je me? Zie je me? En dan lacht hij. En nu: G. gilt met hem mee. Alsof A.'s gillen hem een vrijgeleide geeft het ook op een gillen te zetten. Om ter hardst. Ik heb geen decibelmeter in huis. Mijn oren zeggen dat het meer dan luid genoeg is. Vroeger (lees: nog niet zo heel erg lang geleden) zette ik het ook vaak op een gillen. Als iets me te veel werd. Maar ik deed het alleen. En in openlucht. Gillen lucht op. Ik laat A. lekker ventileren. Hopelijk glijdt zo stilaan alle spanning die nog in zijn lijfje zit, die nog zo aan hem kleeft, van hem af...
15-05-2011, 22:11 geschreven door Inge 
|