De zon scheen alsof ze iets goed te maken had. Op het pleintje voor het café stonden drie plastic stoelen, waarvan er maar twee heel waren. Op de derde zat Rachid toch, een beetje scheef, alsof hij en de stoel samen een compromis hadden gesloten.

“Het leven is als een mango,” zei hij, terwijl hij naar zijn glas sinaasappelsap keek. “Je denkt dat je weet wat je krijgt, en dan - bam! - vezels tussen je tanden.”

Fatima rolde met haar ogen. “Alles is bij jou eten, hè. Gisteren was het leven nog een kapsalon.”

“Dat was een slechte dag,” zei Rachid serieus. “Veel saus. Geen overzicht.”

Aan de overkant van de straat probeerde een man zijn auto in te parkeren in een plek die duidelijk te klein was. Elke keer als hij dacht dat hij erin zat, stapte hij uit, keek, en stapte weer in om opnieuw te beginnen. Het was een soort dans, maar zonder muziek.

“Dat is mijn oom,” zei Fatima plots.

“Echt?” Rachid keek opnieuw. “Hij lijkt koppig.”

“Hij ís koppig. Hij heeft ooit drie uur gedaan over een IKEA-kast omdat hij de handleiding niet vertrouwde.”

“Respect,” zei Rachid. “Handleidingen zijn ook maar suggesties.”

Op dat moment kwam Jamal aanlopen, buiten adem, met een plastic zak vol fruit. “Ik heb alles,” zei hij trots. “Appels, bananen, en ... wacht even... wat is dit ook alweer?” Hij hield iets omhoog dat eruitzag als een mislukte peer.

“Dat is een avocado,” zei Fatima.

“Serieus?” Jamal keek ernaar alsof hij zich verraden voelde. “Ik dacht dat het een groene kiwi zonder haar was.”

Rachid begon te lachen, zo hard dat zijn stoel gevaarlijk kraakte. “Zie je? Het leven is niet alleen een mango. Soms is het een avocado. Je denkt: fruit. Maar eigenlijk… weet niemand wat het is.”

De man met de auto gaf het eindelijk op en reed weg. Het parkeerplekje bleef leeg, alsof het nooit de bedoeling was geweest.

Fatima stond op. “Kom, we gaan wandelen. Ik heb geen zin om de hele dag hier te zitten en naar jouw fruitfilosofie te luisteren.”

“Dit is geen filosofie,” zei Rachid terwijl hij ook opstond. “Dit is wetenschap.”

Jamal stopte de avocado voorzichtig terug in de zak, alsof hij hem nog niet helemaal vertrouwde. Samen liepen ze de straat in, pratend over niets en alles tegelijk.

En ergens, tussen de mango’s en de mislukte parkeerpogingen, voelde het leven ineens… precies goed.

maandag 23 - woensdag 25 maart 2026