 |
|
|
| Vertalen, vertaalbureau, vertalingen, vertaler, literatuur, Ezzulia, forum |
| Vertalen, vertaalbureau, vertalingen, vertaler, literatuur, Ezzulia, forum |
|
| 14-06-2021 |
 De straf voor slecht lezen |
Pagina 765. Zo ver was ik gekomen toen ik jaren geleden stopte met het lezen van "Het complete werk" van Frans Kellendonk. En terwijl ik bij het verder lezen in "Een hondsdolle tijd" van Paul Snoek direct kon aanknopen bij het verhaal, direct wist wie de personages waren, wat voor karakter de hoofdpersoon had, en in welke situatie hij zich bevond, kan ik me over "Het complete werk" van Kellendonk niets herinneren.
Het was met een zekere verbazing dat ik de bladwijzer tussen pagina 764 en 765 zag steken. Want wat ging er eigenlijk aan vooraf? Ik heb zijn hele bejubelde roman "Mystiek lichaam" blijkbaar gelezen, en weet helemaal niet meer waar het over gaat.
Ik vroeg me dan ook af of ik wel zo ver was gekomen als de bladwijzer liet uitschijnen (trouwens een foldertje van het 22nd Brussels International Festival of Fantastic Film uit 2004, met een aardig tekeningetje van een buitenaardse).
Toch herinner ik me wel iéts: dat ik het moeilijk vond om er doorheen te komen. En daardoor vermoed ik het raadsel te kunnen oplossen: er is een periode geweest dat ik slécht las.
Met slécht lezen bedoel ik niet dat ik slechte boeken las. Er was een tijd dat ik zo snel mogelijk probeerde te lezen om tegen mijn aankoopwoede op te kunnen. Daarvoor paste ik allerlei trucs toe, zoals diagonaal lezen en lange uitweidingen overslaan. Hoe lang ik dat precies gedaan heb, weet ik niet. Wel herinner ik me nog dat ik een hele lading boeken verhuisde van de afdeling "gelezen" naar "ongelezen", omdat ik me er niets meer van herinnerde. Ik heb dus wel meer van mijn bibliotheek twee keer gelezen dan het op het eerste zicht lijkt. Maar van de "open boeken", boeken waarin ik dus bezig was maar niet had uitgelezen, kon ik de zogenaamde "uitgelezen" delen niet losscheuren en apart zetten.
Maar dat is dus wat er is gebeurd: ik racete door boeken, en ook door de eerste 764 p's van Frans Kellendonk, waardoor ik er niets meer van weet.
Behalve de algemene indruk dat het moeilijk was om er doorheen te komen. En dat ik teleurgesteld was door "Letter en geest. Een spookverhaal", omdat het iets helemaal anders was dan wat ik had verwacht.
Gelukkig ben ik met dat snellezen gestopt. Het kan wel nuttig zijn voor informatieve teksten, omdat je niet hoeft te lezen wat je al weet (maar herhaling is de moeder van de wijsheid, dus ook daardoor kan snellezen onverstandig zijn), maar voor fictie is het onzinnig.
Dus eigenlijk zou ik die eerste 764 p's van Kellendonk nog eens moeten herlezen. Maar of ik daar ooit de tijd voor zal vinden ...
|
|
|
|
|
Reacties op bericht (0)
|
