Meer informatie:
De verhalen zijn inderdaad allemaal originele verhalen van Jean Ray - de Man met Duizend Pseudoniemen.
Ik dacht dat ze van voor 1940 waren, maar de oudste copyrightdatum van het boek is 1947. Ze dateren dus wel van voor 1947.
Sommige kunnen ouder zijn dan 1940, andere zullen het niet zijn.
Het zijn losse verhalen, maar ze zijn samengebracht in een kader, zoals Ray Bradbury dat deed met The Martian Chronicles en The Illustrated Man.
Maar het mag niet zomaar met die twee bundels worden gelijkgeschakeld.
Ten eerste lijkt The Martian Chronicels het verhaal te vertalen over de kolonisatie van Mars (wie het aandachtig leest, zal merken dat dat niet helemaal klopt, niet alle verhalen lijken zich tegen dezelfde achtergrond te spelen).
De eenheid van Het boek der spoken is losser, maar ze worden wel allemaal verbonden met de schrijver, die een eigen spook zou hebben.
(had-ie ook, in z'n hoofd, een soort inspiratiespook).
Ten tweede schrijft Bradbury nogal wijdlopig, maar Ray is erg spaarzaam met woorden.
Dat is een erg opvallend kenmerk in bijna alles wat Raymond de Kremer (en DAT is zijn echte naam) ooit heeft geschreven: hij lijdt niet aan woordomhaal.
De spoken zijn van zeer diverse aard, en lijken niet altijd kwaadaardig te zijn.
Soms zijn ze dat wel, maar op een heel verrassende manier.
Raymond de Kremer had een massa pseudoniemen, en schreef ook heel veel anoniem.
Hij is vooral bekend als John Flanders en als Jean Ray, maar hij werd ook erg bekend als de anonieme schrijver van Harry Dickson.
In al zijn werk valt op dat hij een breed scala een stijlen heel stijlvast kon hanteren: de Vlaamse Filmpjes zijn altijd duidelijk herkenbaar als jeugdverhalen, terwijl de Harry Dicksons duidelijk avonturen-detectiveverhalen voor volwassenen zijn.
Binnen een bundel zoals Het boek der spoken is hij ook stijlvast, maar de aanpak is toch anders dan bijv. in de Contes golfiques.
01-03-2012, 00:50 geschreven door Peter Motte
Met dank aan wie me helpt om deze blog te onderhouden.