Passie laat de energie stromen
Over mijzelf
Ik ben Ria Coeckelberghs, en gebruik soms ook wel de schuilnaam RiCo.
Ik ben een vrouw en woon in Houthalen-Helchteren (België) en mijn beroep is Freelancejournalist.
Ik ben geboren op 05/11/1956 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Lezen, schrijven, fotograferen, decoreren, koken.
Blog als favoriet !
Mijn favorieten
  • De waarheid
  • Grenswetenschap
  • Groene Evelien
  • Orbhunter
  • Goed nieuws
  • Welzijn
  • Robbert Vandenbroeke
  • I want to know it
  • Niburu
    forum

    Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum

    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek
  • De risico's van de internet democratie: misleiding met ruim honderd aliassen.
  • zomaar
  • Ben is op bezoek geweest. (I like it)
  • groeten uit overmere
  • Een fijn pinksterweekend

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    pelgrimstocht
    www.bloggen.be/pelgrim
    RiCo Journalistiek
    Iedere uil is als uilskuiken begonnen.
    28-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nachtdienst
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    BRUNSSUM (NL)- 1979-

    Het is elf uur 's avonds. Mijn nachtdienst op de afdeling Chirurgie in het ziekenhuis begint. Ik was er al een kwartier eerder om mijn uniform aan te trekken en het rapport door te lezen. Wat heeft ons afdelingshoofd toch een vreselijk handschrift. Hadden we toen maar al een computer. Samen met mijn collega proberen we de zinnen te ontcijferen. Als alles duidelijk is wensen we de collega's van de avonddienst een goede thuiskomst.

    Wij beginnen aan onze eerste ronde. Gewapend met een zaklamp en een bloeddrukmeter starten we in de meest afgelegen kamer. De slapende patiënten observeren we goed. Wie nog wakker is informeren we naar hun toestand. Sommigen hebben pijn en vragen naar een pijnstiller in de vorm van een tablet of zetpil. Een injectie wordt alleen direct na de operatie gegeven. De pas geopereerden hangen met hun arm aan een infuus en daarvan controleren we de druppelsnelheid . Als de zak met fysiologisch zout of plasma leeg is moet die op tijd gewisseld worden. Er mag absoluut geen lucht in de slang komen want dan is er kans op een luchtembolie.

    Als we patiënten hun bloeddruk moeten meten maken we hen wakker. Bij hersenletsel is het heel belangrijk om de pupilreactie te controleren. Dat doen we door met een fel lampje van zeer dichtbij in hun ogen te schijnen. Wonden inspecteren we op nabloedingen en vervangen het verband zo nodig. Kamer na kamer komt aan de beurt.

    Opeens hoor ik een alarmsignaal af gaan. Ik kijk in de gang en zie een rode lamp branden boven een kamer verderop in de gang. Ik ren erheen. Eerst zet ik de rode alarmbel uit die meteen rechts om de hoek zit en druk de groene aanwezigheidsknop in. Ik zie een gezette mevrouw languit op haar buik op de grond liggen. Haar kamergenote heeft op de bel gedrukt want ze kan zelf ook niet uit bed.

    De gevallen patiënte zet haar handpalmen onder haar schouders en probeert overeind te komen. Ik kniel naast haar neer en kijk in haar gezicht. “Waar hebt u pijn? “vraag ik haar. Ze kijkt me een beetje verdwaasd aan en zegt: “Ik wou alleen even naar het toilet.” Gelukkig, ze is bij haar positieven. Dat ze op zijn minst een paar blauwe plekken van haar val overhoudt, daar ben ik van overtuigd.

    Ik help haar op een stoel te gaan zitten en vraag hoe ze zich voelt. “Een beetje slap en een droge mond”. Voor ik met haar naar het toilet ga neem ik eerst haar bloeddruk op die aan de lage kant is. De polssnelheid is te hoog. Die gegevens zijn normaal in zo'n situatie. “U bent waarschijnlijk flauw gevallen. Ik breng u naar bed en geef u een glas water”, spreek ik haar geruststellend toe. Ondertussen is mijn collega bij mij gearriveerd en praten we nog even met de twee dames. Als alles verder in orde blijkt zetten we onze tocht voort. We maken er een melding van in het rapport. De nachthoofdzuster van alle afdelingen noemen we heel plastisch 'zwerfhoofd '. Ook bij haar melden we het voorval.

    Elke twee uur doen we de ronde. Om drie uur drinken we met de collega's van de ernaast gelegen afdeling Orthopedie samen koffie in de gemeenschappelijke keuken. Het is een moeilijk tijdstip, voor mij toch. De slaap begint me te overmeesteren. Sloten koffie heb ik nodig en goed sterk. Ik lach mijn vermoeidheid weg bij het horen van amusante verhalen. Zo helpen ze mij over het dode punt heen.



    28-11-2013 om 00:00 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Schrijfcursus
    Tags:Nachtdienst, ziekenhuis, chirurgie, orthopedie, plasma, bloeddruk, hersenletsel
    26-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Limburgse schrijvers lezen voor uit eigen werk in provinciale bibliotheek

    HASSELT- 23/11/2013-Een dertigtal mensen, had zich ingeschreven voor 'Luistervinken'. Drie Limburgse schrijvers, Ivo Konings, Joris Iven en Rita Jouck verzorgden de lezing. Onder leiding van moderator Dirk Duwijn volgde eerst een kennismakingsronde voor het publiek, daarna een voorleessessie en tenslotte een debat over het wel of niet zelf uitgeven.

    Rita Youck uit Kuringen: “ In het dagelijks leven ben ik vertegenwoordigster in de informatica en zit dus veel op de baan. Daarnaast geef ik computerles en dat is nu mijn hoofdbezigheid. Om mijn korte verhalen en poëzie te schrijven kruip ik zelf enkele dagen per week achter de computer. Ik heb al dichtbundels en kinderboeken uitgegeven.

    Nu lees ik iets voor uit mijn verhalenbundel 'High in midlife'. Het gaat over hoe je soms op een verkeerd moment op de verkeerde plaats kunt zijn. De verhalen hebben allemaal een prik uit de werkelijkheid en zijn verweven met fictie. Ze zijn ontstaan uit de vele ontmoetingen die mijn job met zich meebrengt.”

    Ivo Konings is een creatieve duizendpoot en een spraakwaterval. Oprichter van 'Luistervinken' in de jaren 80. Hij is beeldhouwer, schilder, columnist, zanger, dichter, toneelauteur, choreograaf en romancier. Van origine leraar Nederlands, daarna politicus en provincieraadslid. Hij was drie jaar journalist voor de krant De Morgen en drie jaar columnist voor de Nederlandse radio-omroep, choreograaf voor het festival van Vlaanderen en.acteur met een hoofdrol in 'De Vermiste 'in de serie 'Met voorbedachte rade' en regisseur van eigen toneelstukken.

    Door een 'dom' ongeval in 1992, waardoor hij in een rolstoel terecht kwam, moest hij het beeldhouwen vaarwel zeggen. Omdat zijn rechter handfunctie nu beperkt is, schildert en tekent hij voornamelijk op de computer.

    “In 1991 heb ik de debuutprijs voor literatuur gewonnen. Van te voren had ik al enkele theaterstukken geschreven. Twee romans stonden op stapel maar na mijn ongeval was ik niet in de stemming om te schrijven. Ik heb wel nog drie jaar les gegeven. Tijdens de studie van de scholieren heb ik poëzie geschreven over tetraplegie om zo mijn handicap te verwerken. Ik ben nu ondervoorzitter van het Toegankelijkheidsbureau. Een gedichtenbundel heb ik gratis ter beschikking gesteld via mijn website aan mensen met een beperking.

    Waar ik mijn inspiratie vandaan haal ? Vrouwen ! Zij zijn de fijnste wezens (lacht). Mijn vrouw was eens ondergoed aan het passen in een lingeriezaak in Luik. Ik zat voor de winkel te kijken naar passerende vrouwen. Ik dacht toen wat die mooie schepsels zouden doen in het dagelijks leven?

    Ik vatte het idee op om gedichten over hen te schrijven. Maar hoe pakte ik dat aan? Met hulp van mijn vrouw heb ik in een jaar tijd toch dertig vrouwen kunnen interviewen. Drie hebben er afgehaakt omdat het te confronterend was. Eén vrouw kwam tot de bevinding dat ze door haar vader was misbruikt. Zo'n twintig tot dertig procent van die vrouwen had te lijden  onder geweld in de vorm van incest en verkrachting. Dat was een slag in mijn gezicht.

    Mijn vader was gevangenisdirecteur.  Zelf  heb ik ook eens een week in de cel gezeten om te ondervinden wat dat betekende. Met menig gedetineerde heb ik gesproken. Eigenlijk zijn tachtig procent van die mensen sukkelaars die niet slechter of beter zijn dan wij.

    Ik ga enkele stukjes voorlezen uit mijn boek 'De Val'. Het bevat autobiografische elementen die aangepast of aangedikt worden maar verder fictie is. Het eerste stuk gaat over hoe ik als zestienjarige in de Jail House Nightclub terecht kwam.

    Bij het tweede deel word ik wakker in het ziekenhuis na mijn ongeval. Twee dagen zijn uit mijn geheugen gewist.


    Het derde stuk beschrijft hoe ik de tijd om krijg als ik een week in de cel zit.”


    Joris Iven is ziekenhuisdirecteur en dichter. “Ik heb Economie dicht bij huis gestudeerd. Daarna ben ik Sociale en Politieke Wetenschappen gaan studeren in Antwerpen. Daar is de interesse voor literatuur en poëzie ontstaan. Ik wou nog Germaanse Talen gaan studeren maar daar vond ik me inmiddels te oud voor.

    In 1987 debuteerde ik en kreeg de Mathias Kempprijs uitgereikt in Maastricht.

    Voor Het Belang van Limburg schreef ik poëzierecensies. Samen met Marcel Graus heb ik een boek geschreven over Latijns-Amerikaanse literatuur.

    Mijn eigen werk heb ik met hulp van een studente vertaald in het Marokkaans en het Turks omdat we hier toch met grote allochtone gemeenschappen zitten.

    Vanaf de jaren 90 schrijf ik ook Ierse gedichten.

    In 1998 overleed de moeder van een Ierse vriendin op 56-jarige leeftijd aan darmkanker. Ik kon niet bij de begrafenis zijn vanwege mijn werk en ben het weekend daarop naar Ierland gevlogen. Zij woonde in het kleine dorpje Mc Nulty waar 40 tot 50 huizen stonden waarvan de helft onbewoond was. Mijn eerste gedicht beschrijft hoe ik aan haar graf sta.

    In het volgende gedicht verwerk ik twee ervaringen.

    Mijn vader is in 2000 overleden.Tijdens de oorlog moest hij in Kassel dwangarbeid verrichten. Hij heeft veel te lijden gehad van de Amerikaanse en Engelse bombardementen.

    Een Joodse man die ik heb ontmoet op Poetry International vertelde hoe hij de oorlog heeft overleefd door ondergronds in rioleringsbuizen te vertoeven.”

    Kun je van het schrijversschap leven ?

    Op die vraag werd unaniem ontkennend geantwoord. Er worden meer boeken verkocht maar er zijn andere problemen. Er heerst een prijzenslag. De boekhandels moeten het onderspit delven tegen internetbedrijven en supermarkten.

    ” De media maken de schrijvers,”zegt Ivo.“Je moet al op een speciale manier in het nieuws komen om de aandacht op je te vestigen. Dat heb ik gedaan met de onderwatertentoonstelling. Die beelden zijn de hele wereld rond gegaan. “Voor poëzie is altijd weinig interesse”, beaamt Joris. “Daarvoor is internet wel het ideale medium”, weet Rita.

    Boekhandel Markies van Carabas in Hasselt heeft de deuren moeten sluiten en er volgen er steeds meer in Vlaanderen. “Het komt zo ver dat er nog maar één boekhandelketen is en de boeken online kunnen worden besteld,”meent Ivo. “Het is voordeliger om in eigen beheer uit te geven. De auteur houdt een groter percentage over. Je moet dan wel zelf voor de distributie en de promotie zorgen. ”

    Waar zijn jullie nu mee bezig?

    Rita: “Ik werk aan een dichtbundel die al heel lang ligt te rijpen”.


    Ivo: “Ik wil samen met een onbekende een roman schrijven .”

    Joris: “Ik ben een roman aan het herschrijven die ik al jaren heb liggen.”







    Bijlagen:
    http://www.blog.seniorennet.be/rita_jouck‎   
    http://www.ivokonings.be/   
    http://www.joris-iven.be/   
    http://www.limburg.be/pbl   

    26-11-2013 om 00:00 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Boeken
    Tags:Rita Youck, Ivo Konings, Joris Iven
    25-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eiwitrijke amandelcake voor koolhydraatbeperkt dieet
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Ingrediënten
    - 250 gram gemalen amandelen
    - 4 eieren
    - 100 ml kokosolie
    - 75 g roomkaas
    - 50 g gepelde hennep of lijnzaad
    - Garnering: pompoenpitten of zonnebloempitten
    - Zoetmiddel:  stevia en/of  tagatose naar smaak
    - Vulling: appel, rozijnen, gedroogd fruit of stukjes pure chocolade
    - Kruiden: kaneel, vanille of amandelaroma
    - 1/2 tl (Himalaya)zout

    Baktijd: 1 uur op 185°C

    Verwarm de oven voor .

    Meng de eieren met de roomkaas en de olie (kokosolie eerst vloeibaar maken op lage temperatuur).

    Meng de overige droge ingrediënten in een andere kom. Meng daar vervolgens het fruit doorheen.

    Bekleed een bakvorm met bakpapier en giet het mengsel erin. Strooi er wat pitten op.

    Zet ongeveer 60 min. in de oven of tot hij goudbruin en gaar is.




    25-11-2013 om 12:32 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Recepten
    Tags:Eiwitrijke amandelcake, koolhydraatbeperkt dieet
    21-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nacht.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    HASSELT-20/11/2013-

    Vorige week viel de les uit want onze docente was ziek. Begin januari krijgen we een inhaalsessie.

    Als we in het leslokaal binnen komen brandt er op elke tafel een kaarsje. We zijn benieuwd wat Ingeborg nu weer voor ons in petto heeft. Ook horen we zachte muziek op de achtergrond. Gaan we mediteren? Nee, we moeten in het donker onze gedachten laten gaan over het thema NACHT.

    Daarna mogen we onze associaties hiermee opschrijven. Daaruit kiezen we een woord of enkele woorden waarmee we weer nieuwe associaties vormen. We krijgen dan een half uur om ons verhaal op papier te zetten. Ik vertel over mijn nachtdienst in het ziekenhuis.

    Intermezzo

    Na de pauze konden we niet meteen verder met de les omdat de receptioniste vast hing in de lift.

    Jeanne maakte hier melding van waarop Ingeborg en Hendrik mee naar de gang liepen. De vrouw had haar leesbril en mobieltje niet bij zich. Wij belden 112. De brandweer was onderweg.

    Ondertussen kwamen in de klas de verhalen los over DE LIFT. Ik vertelde over mijn claustrofobie en dat ik nooit in een lift stap. Toen ik op de twaalfde verdieping woonde nam ik altijd de trap. De boodschappen zette ik erin en drukte vervolgens op knop 12 in de hoop dat ze hun bestemming zouden bereiken. Mijn conditie was indertijd top!


    Opdracht

    Haal thuis verf en kwast tevoorschijn en maak een schilderij waarop je de sfeer van je nachtverhaal uitdrukt.


    21-11-2013 om 14:02 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Schrijfcursus
    Tags:Nacht, mediteren, nachtdienst, ziekenhuis
    12-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn eerste kind
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    JANUARI 1981

    We wonen op de twaalfde etage van een flatgebouw. Het is winter. Bij elke windvlaag rammelt de ijzeren balustrade. De feestdagen zijn achter de rug. Twee dagen na de positieve zwangerschapstest begint de misselijkheid. Het braken beperkt zich niet tot de ochtend maar wordt steeds heviger en gaat dag en nacht door. Ik heb dorst. Zelfs een slok water kan ik nog niet binnen houden. Mijn slokdarm en keel staan in brand. Hier lig ik dan in bed, te ziek om eruit te komen. In de aanpalende woonkamer hoor ik de klok tikken. De uren kruipen voorbij. De wind en het getik zijn zenuwslopend en ik krijg barstende hoofdpijn.

    Na een week komt de huisarts. Ik moet naar het ziekenhuis want ik ben uitgedroogd. Mijn man Bert helpt me aankleden. Hij ondersteunt me terwijl we naar de deur lopen. Eenmaal buiten op de galerij hoor ik een gesuis in mijn oren en zak ik door mijn knieën. Ik voel hoe ik naar de lift wordt gedragen en in de auto wordt gelegd. In het ziekenhuis beland ik in een rolstoel en kom ik terecht op de afdeling Gynaecologie en Obstetrie. Mijn gezicht heeft een asgrauwe kleur.

    Ik lig alleen op een kamer. Elk uur brengt de verpleegster een medicijnpotje met 20 milliliter water . Vierentwintig uur per dag, zeven op zeven. Er mag niemand op bezoek komen, ook mijn man niet. De gordijnen zijn dicht en zullen pas na weken weer open gaan. Geen radio, geen TV, geen lectuur, geen bloemetje. Elke prikkel vermijden. Alleen nog sterven, denk ik.

    Geleidelijk aan mag ik meer drinken. De aanhoudende dorst bezorgt me visioenen van geconserveerd fruit met veel sap dat ik gulzig opdrink. Dromen over ijsjes in allerlei kleuren en smaken dringen zich in me op om het brandende gevoel in mijn keel te blussen. Als ik wakker word voelt mijn voorhoofd warm aan. Mijn lippen zijn gesprongen. Ik neem nog maar eens een ijsklontje om op te zuigen. Eén gedachte tolt door mijn hoofd: waar ben ik aan begonnen?

    Mijn bed wordt opgemaakt en ik moet op de weegschaal gaan staan. De wijzer blijft steken op tweeënveertig kilo, zes kilo minder dan toen ik trouwde. Bert mag officieel weer op bezoek komen. Het valt hem op dat ik mijn trouwring niet meer draag. Verschrikt kijk ik naar mijn rechterhand.We zoeken tussen de lakens, onder het bed en in het nachtkastje maar we vinden hem niet.


    12-11-2013 om 00:00 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    Categorie:Schrijfcursus
    Tags:Flatgebouw. galerij, misselijkheid, ziekenhuis,afdeling
    08-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoofdweg en zijwegen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    HASSELT-06/11/2013

    In de vierde les mogen we in groepjes van vier onze brief voorlezen.De vrouwen zijn in de meerderheid. Per groep is er slechts één man.

    Daarna krijgt iedereen een kopie van het schilderij 'Hoofdweg en zijwegen' van Paul Klee. Aan de hand daarvan mogen we onze eigen hoofdweg en zijwegen tekenen en inkleuren op een vel tekenpapier. Van te voren moesten we een opsomming maken van hoe die wegen eruit zagen en welke 'verkeersborden' we tegen kwamen. Zo creëerden we het landschap van ons leven.

    Na de pauze beginnen we te schrijven over één van die wegen of een overzicht van allemaal. Daarbij moeten we zo beschrijvend mogelijk te werk gaan.Ieder leest na een kwartier zijn stukje tekst voor. Ik schrijf over mijn eerste kind. We mogen er thuis aan verder werken tot een lengte van een A4-tje. We mailen het dan naar onze docente ter correctie.

    08-11-2013 om 11:28 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Schrijfcursus
    Tags:Hoofdweg en zijwegen, Paul Klee,
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Brief aan vriend Rainer
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Wat ben ik blij dat je me na 37 jaar op Facebook hebt gevonden. Dank zij jou is het contact met onze vrienden in Brakel weer hersteld. Het voelt alsof ik mijn familie terug heb. Ik ben onbeschrijflijk gelukkig.

    Toen ik de eerste keer na al die jaren bij jou op bezoek kwam raakten we niet uitgepraat. Er was ook zoveel gebeurd. Zo vertelde je dat je zelf ook onze vrienden uit het oog had verloren omdat je 12 kilometer verderop in Bad Driburg was gaan wonen. Je had een goede baan gekregen als huismeester in het kasteel van de graaf en de gravin von Oeyenhausen-Sierstorpff.

    Je woonde bijna dertig jaar met je vrouw Silvia op het landgoed in een houten rentmeesterwoning en was zeven op zeven dag en nacht beschikbaar voor de adellijke familie. Er liepen reeën rond die jullie in de zomer op het terras bij het ontbijt kwamen begroeten. De honden van de graaf waren dol op jou en dat gold niet alleen voor hen. Ook bij de gravin kon je een potje breken. Je was haar vertrouwenspersoon. In het boek dat ze heeft geschreven, richtte ze in het voorwoord een speciaal dankwoord tot jou. Door jouw alertheid en ingrijpen is het kasteel van een uitslaande brand gespaard gebleven en heb je de familie in veiligheid kunnen brengen.

    Koningin Beatrix en prins Claus kwamen regelmatig logeren omdat Beatrix een tante is. Haar moeder Juliana heette met haar meisjesnaam ook von Oeyenhausen. Je leerde het hoog bezoek van een andere kant kennen en maakte grapjes met prins Claus.

    Jammer dat aan die mooie tijd een einde kwam doordat zoon Marcus het roer overnam. Hij trouwde als eerste met een burgermeisje, Annabelle Hünermann, ondanks de afkeuring van zijn ouders. Na de dood van de graaf en de gravin werden alle oudgedienden afgedankt, waaronder ook jij, en vervangen door jong personeel. Er waaide een nieuwe wind. De huidige familie is de zevende generatie die sinds 225 jaar op het landgoed woont. Het 60 hectare grote park is toegankelijk voor het publiek. Ze bezitten vier revalidatieklinieken, een luxehotel met wellness en een natuurlijke waterbron. Er is voor 25 miljoen euro gerenoveerd. Het betekende een nieuwe doorstart of het faillissement. Inmiddels heeft het paar drie kinderen die de traditie van kuuroord kunnen voortzetten.

    Je keerde terug naar Brakel en betrok je voormalig ouderlijk huis. Ondertussen was ook jouw vader overleden en je hulpbehoevende moeder kwam onder de hoede van je zus Helga.

    Toen je veertien jaar was wilde je een opleiding tot bakker volgen maar dat mocht niet van je vader. Je moest gaan werken omdat er acht kindermonden te voeden waren en je ouders het geld hard nodig hadden.

    Ik bewonder je dat je het toch nog zo ver hebt geschopt, mede door je flair en omgangskunde. Al die mooie ervaringen kun je koesteren als je het prachtig geïllustreerde boek van de oude gravin nog eens ter hand neemt.


    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=_K39CZJBKXQ   

    08-11-2013 om 10:43 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Schrijfcursus
    Tags:Brakel, Bad Driburg,von Oeyenhausen-Sierstorpff, Juliana, Beatrix, Claus
    02-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Allerzielen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    LEUVEN- 20/06/1956- Janineke (8) overlijdt aan meningitis

    Vandaag gedenken we onze dierbaren die niet meer onder ons zijn. Het ergste dat een ouder kan overkomen is zijn kind verliezen. Het overkwam mijn grootouders langs vaders kant in 1956, het jaar waarin ik ben geboren. Het veertien jaar jongere zusje van mijn vader, Jeanineke, kwam op woensdag 19 juni thuis van school met hevige hoofdpijn. Toen hadden de kinderen nog hele dagen les. Ook leek het of ze een beetje verkouden was. "Als je morgen nog niet in orde bent blijf je maar thuis want het is toch bijna vakantie", opperde mijn grootmoeder Amelie.

    De volgende ochtend troffen ze haar ijlend van de koorts in bed aan. Mijn overgrootmoeder, die naast hen woonde, werd erbij gehaald.  Na een blik op haar kleindochter te hebben geworpen zei ze: "Ga de pastoor maar halen want dat kind is stervende." Mijn tante Monique, toen zestien jaar, werd erop uit gestuurd. Het was tien uur toen ze bij het bed van Jeanineke arriveerden. Helaas was ze  al overleden.Aan hersenvliesontsteking zoals later zou blijken. "Vader was helemaal in shock”, vertelt tante Monique." 's Avonds gingen mama en mijn jongere zus Jacqueline boven slapen.  Ik bleef met papa beneden in de keuken zitten. Een groot koksmes uit zijn restaurant lag voor hem op tafel. Hij pakte het beet en wees ermee in mijn richting."Ik     heb jullie allemaal niet meer nodig”, brieste hij. "Ik omarmde hem. Luid snikkend stortte hij compleet in. Zijn verdriet was overweldigend. De hele nacht ben ik bij hem gebleven.”

    02-11-2013 om 00:00 geschreven door RiCo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Schrijfcursus
    Tags:Allerzielen, dierbaren, kind verliezen, hersenvliesontsteking, 1956


    Categorieën
  • Boeken (19)
  • BSD-kinderen (9)
  • Columns (6)
  • Cultuur (48)
  • Familieberichten (2)
  • G-Sport (31)
  • Gezondheid (23)
  • Huwelijken (13)
  • Levensverhalen (0)
  • Onderwijs (28)
  • Recepten (8)
  • Recreatie (37)
  • Schrijfcursus (26)
  • Spiritualiteit (19)
  • Ufo's/ Orbs (11)
  • Welzijn (22)

  • Inhoud blog
  • Orgaandonoren worden gedood op de operatietafel.
  • Onderzoeksjournalistiek
  • Het sociale leven in Brakel
  • Eet-adviesboek
  • De Manische Mannen doen Té Gek

    Archief per maand
  • 02-2016
  • 12-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 10-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 02-2008
  • 10-2007

    Zoeken in blog


    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    domeinen
    www.bloggen.be/domeine

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!