We zijn niet echt museumbezoekers, dat wist je al. Maar hier in Arequipa is er eentje dat mijn aandacht getrokken heeft. Daar ligt namelijk de bevroren mummy van het Inca-meisje Juanita tentoongesteld.

Als we inkom betalen, wordt ons verteld dat Juanita momenteel op groot onderhoud is in Cuzco. Haar collega Sartita springt even in, the number Two in best bewaarde Inca diepvriesmeisjes. We krijgen eerst een National Geography film voorgeschoteld over de ontdekking van de mummy en het verhaal achter de mummy zelf. Het meisje werd meer dan 500 jaar geleden geofferd aan de Inca-goden op de top van de Ampato-vulkaan, op meer dan 6000 m hoogte. Die Inca’s deden heel die beklimming met van die zelfgemaakte lama-sandalen aan, de toenmalige variant van de teenslets, en zonder zuurstof of andere moderne bergbeklimmersaccessoires.

Eens boven kon het offerritueel beginnen. Volgens mij moet die Juanita al half dood geweest zijn van de ontbering en de kou, maar kom. Een stevige tik tegen haar achterhoofd, en dan werd ze met allerlei offergaven begraven. Door de uitbarsting van een nabijgelegen vulkaan is al het ijs beginnen smelten en zo is ze boven water gekomen. Wat haar zo speciaal maakt is dat ze de best geconserveerde mummy is die ooit werd gevonden. 500 jaar in een 5-sterren diepvrieskast zeg maar. In haar maag troffen ze nog resten van cocabladeren en chicha aan, een lokaal gebrouwen maïsbier. De kleuren van haar kledij zijn nog perfect zichtbaar, haar huid is zo goed als ongeschonden. Enfin, dat laatste kunnen we dus niet zelf zien. De plaatsvervangende Sarita is er iets minder goed aan toe, hoewel, haar leeftijd in overweging genomen ze niet mag klagen. Je kan de gelaatstrekken nog onderscheiden. Heel dat offerverhaal is toch wel wreed, die kinderen werden al van kleins af aan uitgekozen om geofferd te worden en dat werd als de hoogste eer beschouwd. Dichter bij de goden kon je niet geraken. Hoeveel geluk kan je hebben?

Het is al flink namiddag tegen dat we terug op straat staan. Tijd om te lunchen, het ontbijt is verteerd. We passeren restaurant Zig Zag, juist, hier stonden ze gisterenavond tot buiten aan te schuiven voor een tafel. Dan moet het de moeite zijn. We gaan voor de Menu Volcan en de Menu Andes. Man, de beste maaltijd van heel onze reis denk ik. Quinoa-soep, trio van vlees, waaronder Alpaca, wat een heel fijn en calorie-arm stukje blijkt te zijn, forel,… het zijn aanvaardbare porties, smaakvol en correct bereid en met zorg gepresenteerd. We zijn de enige klanten en krijgen alle, zij het soms iets te veel, aandacht. Nog een stap verder en we moeten het eten niet meer zelf naar onze mond brengen. Onze honger wordt meer dan gestild, dit telt ineens voor avondmaal. En voor de prijs moesten we het helemaal al niet laten.

Hetgeen ons nog rest van de dag brengen we al verterend door. En we pakken in, morgen op 2-daagste trip naar de Colca Cañon. Het zal weer vroeg dag zijn.