|
Als we gisteren
na ons avondmaal nog even nakeuvelen in het salon, zijn we live getuige van een
duidelijk heel leuke Montfort-schoolfuif in Kontich Kaz, de tesjnologie staat
voor niets deze dagen. Leuk dat de harde kern van het Party Comité aan ons denkt
en even inlogt vanop de fuif.
Vandaag gaan we
naar het Torres del Paine Nationaal Park. De Torres zijn granieten pilaren die
tot 3000 m boven de zeespiegel uitsteken. Ze markeren meteen ook het einde van
de Andes. Zeer geliefd bij hikers omwille van de W-route en de Paine-route,
respectievelijk 4-5 dagen of 7-9 dagen hiken. We hebben niet veel zin in de
hele voorbereiding, zijnde hoofdbagage ergens stockeren, kampeermateriaal gaan
huren etc, en daarenboven zijn de weersvoorspellingen voor vandaag en de komende
dagen allesbehalve. Dus we kiezen voor de easy way en boeken een full day
georganiseerde trip. Als de wekker om 6u15 afgaat, voelt het aan alsof we
effectief gisteren zijn gaan fuiven. Ontbijten en buske op. De rit naar het
park zal zon 2,5u duren. Ondertussen lijkt het toch een beetje op te klaren,
misschien hebben we geluk.
Onderweg worden
er regelmatig wild-life stops gehouden. Het betreft vnl de ons reeds welbekende
guanacos en ñandus. Deze dieren zijn duidelijk niet voor iedereen zo vanzelfsprekend,
de bus reageert euforisch als we de eerste dieren spotten. We beginnen ons dan
ook af te vragen hoe die mensen hier zijn geraakt, uit de lucht gevallen? Misschien
zit ik er niet eens zover naast. De Française voor ons is een spektakel op zich,
bij elk dier dat ze ziet, roept ze vertederend oooh, alsof den bloemekee van
het vuurwerk is aangevat, en ze houdt dat vol, de ganse rit, zelfs na de 120ste
guanaco. Wij krijgen er helemaal de slappe lach van en beginnen op de duur te
wijzen naar dingen die er niet zijn. Het heeft toch zijn charmes, die
groepsuitstappen.
We krijgen af
en toe het onderste gedeelte van de Torres del Paine te zien, maar ze komen
niet helemaal uit de wolken. Tja, aan het weer kunnen we niets veranderen hé.
Als we aan de
inkom komen, is het weer hetzelfde, wij betalen 10x de inkomprijs van een
Chileen. Ik kan snappen dat er een onderscheid gemaakt wordt, die mensen
betalen uiteindelijk ook de belastingen, maar dit is toch wat overdreven.
Echter de gewone gang van zaken hier.
Onze
voorlaatste stop voor de lunch is de Salto Grande, een uit de kluiten gewassen
waterval, met zicht op de Cuernos del Paine. Als we bijna aan de waterval zijn,
staat er een waarschuwingsbord voor hevige windstoten. Dat hadden we al in de mot
ja, het haar waait van ons hoofd en echt praten lukt niet want ook de woorden
worden weggeblazen. Op een uitkijkpunt gaat de wind onaangekondigd dubbele
vitesse en wordt hij zo sterk dat we meters opzij worden gegooid. Met moeite kunnen we het
evenwicht bewaren. Dit is niet normaal, nog nooit zon sterke wind gevoeld,
niemand blijft recht, zelfs de zwaargewichten niet. Iedereen zit nu gehurkt,
wachtend tot de kracht afneemt. Daarnet stond nog een man gevaarlijk dicht bij
de afgrond van de waterval, t is te hopen dat hij in de juiste richting is
geblazen. Het waarschuwingsbord had dus wel degelijk waarde en nu begrijpen we
ook waarom in alle omschrijvingen van de hikes wordt aangeraden om
wandelstokken mee te nemen, zodat je beter bent opgewassen tegen deze
onverwachte extreme windstoten. Iedereen snelt terug naar de minibus, lekker
comfortabel, en dan gaan we lunchen.
We delen de
tafel met een Zwitser en een Duitser. De Zwitser blijkt net de cruise te hebben
gedaan waar wij al van thuis op zitten te kwijlen, maar dan in omgekeerde
richting. Hij is dol enthousiast. Wij doen nog maar een extra schietgebedje
voor een mooie last minute morgen maar hopen er niet echt op.
Tegen dat we
terug buitenkomen is het weer helemaal om zeep. Dikke wolken rollen van het
bergmassief en er is niets meer te zien. Het regent, hagelt, gletsjert of we staan
in de wolken, dat is niet meer duidelijk.
De volgende
bezienswaardigheid is een wandeling naar een uitkijkpunt aan het Grey-meer en
op de Grey-gletsjer, zo mooi door onze gids in het Engels aangekondigd als and
now we will make a walk IN the lake. Lijkt me een uitdaging. De Zwitser maakt
terecht de opmerking This should be referred to as
diving?. Door de
gietende regen krijgt de mens bijna nog gelijk ook. Na een half uur is de pret
eraf en beseffen we dat er toch niets te zien gaat zijn. De gids is blijkbaar
ook wijselijk op de minibus achtergebleven. Dus we keren terug. Blij dat we
niet ingetekend hebben voor meerdaagse tocht.
Als laatste
rest ons nog een bezoek aan de Milodon-cave, een grot waar ze resten van een
prehistorisch beest hebben aangetroffen. Behalve een stenen replica en wat
haren van de desbetreffende milodon, is er weinig meer te zien dan een gat in
een rots. Ah ja, maar dat is de definitie van een grot zeker?
En dan terug
naar Puerto Natales. Best vermoeiend, zon hele dag rondgeleid worden.
Onder het
hoofdstuk er zijn geen zekerheden meer.
Als ik vroeger
al eens met licht ironie zei: Ja hoor, en bananen die zien blauw en stenen
kunnen drijven dan moet ik dat nu noodgedwongen herzien. Die blauwe banaan heb
ik nog niet opgemerkt, tot hiertoe, maar ik heb al wel hele rotsen zien
voorbijdrijven, zij het gevangen in glesjerijs. Ongetwijfeld draagt hun paus
hier een broek en schijten de beren náást het bos.
Nog een
verschil met onze regio: In België is het meestal zo dat, of de zon schijnt, of
het regent. Slechts als het kermis in dhel is, is dat anders. Hier niet, hier
is het alle dagen feest daarboven. Zon en regen zijn twee fenomenen die niets
met elkaar te maken hebben. Je hebt ook geen wolk nodig boven je hoofd. Het water
wordt wel van andere contreien aangeblazen. Strange it is.
|
