Iets minder vroeg en met iets minder vertraging verschijnt er weer een minibus (hoezo, we vallen in herhaling?). Deze XL Tour wijkt van de standaard route af, waardoor we de massa omzeilen, zo werd ons beloofd. De route begint langs een gravel road en we passeren een aantal estancias. Dit zijn megaboerderijen (sommige hebben 70.000 ha grond) die origineel voornamelijk schapen hadden rondlopen. De wol werd echter te goedkoop waardoor de meeste gedwongen werden hun activiteiten stop te zetten. Hetgeen nog overschiet wordt vooral gebruikt om toeristen te herbergen. Er volgt nog een hele uitleg over de regering die protesterende estancia-uitbaters vermoordde, maar het merendeel daarvan ontgaat ons door een combinatie van minibus-op-gravel en het spanglish door een krakende microfoon van de gidse.

En dan komen we aan de Perito Moreno-gletsjer, de topattractie van El Calafate. Over deze gletsjer toch een woordje extra. Het is één van de weinige gletsjers ter wereld die niet krimpt. Sommige jaren groeit hij zelfs zo hard dat de ijsmassa de tegenoverliggende oever bereikt en zo de rivier afsluit. Als de druk van het ingesloten water te hoog wordt (tot 30m boven standaard niveau), breekt heel de ijsmassa op dat punt af en begint alles van voor af aan. Moet een indrukwekkend schouwspel zijn. Op dit moment is de zij-arm nog niet afgesloten, dus ’t zal niet voor vandaag zijn.

Op die tegenoverliggende oever is een volledig pad aangelegd waardoor je de gletsjer van alle kanten kan bekijken. Het is indrukwekkend. Doordat de gletsjer zo snel schuift, 2 meter per dag, breken er vooraan veel ijsschotsen af, het is een constant gedreun. We voelen ons nietig, we staan zo dicht bij de enorme ijsmassa, die lijkt recht op je af te komen. Je hoort het hele gevaarte heel de tijd kraken langs alle kanten.

In de namiddag hebben we nog een boottrip tot vlak aan de wand. Beetje overtoeristische bedoening maar kom, het blijkt uiteindelijk wel de moeite waard. We maken nu wel onderdeel uit van de 300 best friends. We varen naar de 70-m hoge ijswand en aanschouwen hem nu vanop het wateroppervlak. 70m, dat is al wat. Op een bepaald moment dondert er een enorme brok naar beneden, ter grote van een appartementsgebouw. De langgerekte metershoge golven die ontstaan wanneer het ijs in het water terecht komt, komen dreigend op de boot af. Iedereen grijpt iets vast als de golven inslaan. Ze doen de boot hevig op en neer gaan.

Eens terug in El Calafate krijgen we van de organisatie nog een gratis biertje in een organic brewery, met empanada. Het is duidelijk dat ze beter zijn in het maken van empanada’s.

Bij deze hebben we El Calafate ook weer gehad. Ik heb vanmorgen een Calafate-bes gegeten en volgens de legende zal ik nu altijd willen terugkomen. Ik ben benieuwd. Toch even dat kleine beetje gletsjer-moeheid kwijtraken. Morgen naar Puerto Natales (Chili again) met…. de bus.

Wat had je gedacht?