Foto

O jerum jerum jerum…

Mijn memoires

(2006, 206 p., 17,95 €)

Te bestellen via mail:

kvansteenbrugge@gmail.com

(geen verzendkosten)

Verhalen "uit het leven gegrepen" vindt u op  www.bloggen.be/pierpont

Het toneelstuk "DE TWISTAPPEL" is een dolle klucht die gaat over de oorsprong van de Trojaanse oorlog. Voor inlichtingen: www.bloggen.be/kris/archief.php?ID=855455  of mail kris.vansteenbrugge@skynet.be .

Foto
Voor verhalen over Gent, Gravensteen, Griekenland, Grijsloke, Gezondheid, Geneeskunde, Gehoor, G-plek, Genealogie, Gerard, Georges, Gekheid-op-een-stokje... zie:  www.bloggen.be/kris

Wie stuurt een tekening bij één van de mythologische verhalen?
Per e-mail a.u.b. (kris.vansteenbrugge@skynet.be) .
De mooiste tekeningen worden gepubliceerd.
Vergeet niet uw naam te vermelden + naam van de school en klas.
Inhoud blog
  • De Druivelaar goes classic (XI)
  • De esculaap: de (kunst)historicus spreekt.
  • De Druivelaar goes classic (X)
  • De knoop doorhakken: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic (IX)
  • Muziek: de (kunst)historicus spreekt
  • De Druivelaar goes classic (VIII)
  • In de armen van Morpheus: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic (VII)
  • De lesbische liefde: de (kunst)historicus spreekt.
  • De Druivelaar goes classic (VI)
  • Een sirenenzang: de (kunst)historicus spreekt...
  • Jade
  • De Druivelaar goes classic (V)
  • De narcis: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic (IV)
  • De hyacint: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic ( III)
  • Schoolgaande jeugd schiet wakker!
  • Een vulkaanuitbarsting: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic ( II )
  • Een Pyrrusoverwinning: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic ( I )
  • Gelukkig Nieuwjaar!
  • Antigone in de kunst
  • ANTIGONE (het hele verhaal)
  • Teiresias in de kunst
  • TEIRESIAS (het hele verhaal)
  • Het gulden vlies in de kunst
  • HET GULDEN VLIES (het hele verhaal)
  • BOEK
  • Phrixos en Helle in de kunst
  • PHRIXOS EN HELLE (het hele verhaal)
  • Kyparissos in de kunst
  • KYPARISSOS (het hele verhaal)
  • Orpheus en Eurydike in de kunst
  • ORPHEUS EN EURYDIKE (het hele verhaal)
  • Aktaion in de kunst
  • AKTAION (het hele verhaal)
  • De geboorte van Athena in de kunst.
  • DE GEBOORTE VAN ATHENA (het hele verhaal)
  • Phaedra in de kunst.
  • PHAEDRA (het hele verhaal)
  • Pygmalion in de kunst.
  • PYGMALION (het hele verhaal)
  • Erichtonios in de kunst.
  • ERICHTONIOS (het hele verhaal)
  • Atlas in de kunst
  • ATLAS (het hele verhaal)
  • Het paard van Troje in de kunst.
  • HET PAARD VAN TROJE (het hele verhaal).
  • Oineus in de kunst.
  • OINEUS (het hele verhaal).
  • Cassandra in de kunst
  • CASSANDRA (het hele verhaal)
  • Medusa in de kunst
  • MEDUSA (het hele verhaal)
  • Europa in de kunst
  • EUROPA (het hele verhaal)
  • Daidalos en Ikaros in de kunst.
  • DAIDALOS EN IKAROS (het hele verhaal)
  • Syrinx en Pan in de kunst
  • SYRINX EN PAN (het hele verhaal)
  • De draad van Ariadne in de kunst.
  • DE DRAAD VAN ARIADNE (het hele verhaal)
  • Koning Midas in de kunst.
  • KONING MIDAS (het hele verhaal)
  • Athena overwint Poseidon, in de kunst
  • ATHENA OVERWINT POSEIDON (het hele verhaal)
  • Hephaistos in de kunst
  • HEPHAISTOS (het hele verhaal)
  • Danaë in de kunst
  • DANAË (het hele verhaal).
  • Iedere maand een verhaal.
  • NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO
  • Ik, Zeus (2)
  • Ik, Zeus (1)
  • Voor wat hoort wat...
  • Overweldigend succes!
  • Gratis via mail.
  • Nieuwe "beperkte" druk.
  • Vierde druk?
  • Boeken.
  • Lezers van over de plas.
  • Nieuw boek: Strijdtoneel Troje
  • Eurobiljetten en mythologie.
  • Twee keer goed nieuws...
  • Even geduld...
  • Mythos-blog gestopt
  • Mythos.
  • De grote verhalen in afleveringen.
  • Derde druk !
  • § STEENBOK.
  • § BOOGSCHUTTER.
  • § SCHORPIOEN
  • Uw sterrenbeeld.
  • § WEEGSCHAAL
  • § MAAGD
  • § LEEUW
  • § KREEFT
  • § TWEELINGEN
  • § STIER
  • § RAM
  • § VISSEN
  • § WATERMAN
  • Tweede druk !
  • De finale.
  • Panorama van Athene
  • Het heiligdom van Athena: de Akropolis.
  • Athene.
  • Eleusis.
  • Van Korinthe naar Eleusis.
  • Isthmia.
  • Epidauros.
  • De jacht op de Kalydonische ever.
  • Naar de Oostkust van Argolis.
  • Tiryns.
  • Midea
  • Heraion
  • Korinthe
  • Stymphalia en Sikion.
  • Van het stadion naar de tempel van Zeus.
  • Het stadion van Nemea.
  • De burcht van Mykene.
  • Mykene: de koepelgraven.
  • Argos.
  • Tegea en Lerna.
  • Sparta.
  • Het Taygetosgebergte.
  • Pylos.
  • Bassaï en Kiparissia.
  • Arkadia.
  • Olympische Spelen.
  • Het stadion van Olympia.
  • Het Olympia-heiligdom.
  • Olympia: het museum.
  • Hippoliet
  • Kalydon en de Evvinos-rivier.
  • Het museum van Delphi.
  • Het stadion van Delphi en de Pythische Spelen.
  • Het heiligdom van Apollo.
  • Delphi: Marmaria en Kastaliabron.
  • Schiste Odos.
  • Levadia
  • Orchomenos.
  • Gla.
  • Kabirion.
  • Thebe.
  • Aulis.
  • Amphiaraion.
  • De loopclub in Marathon.
  • Marathon en Ramnous
  • Brauron (Vravrona).
  • Thorikos
  • Sounion
  • De reis van Loopclub Grijsloke (1993 en 1994)
  • Foto's van de godenloop.
  • De godenloop in 1996.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Panatheneïsche Spelen.
  • De medaille van 1995.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Nemeische Spelen.
  • De medaille van 1994.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Pytische Spelen.
  • De medaille van 1993.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Isthmische Spelen.
  • De medaille van 1992.
  • De goden komen naar Grijsloke (1992).
  • Ontstaansgeschiedenis van de Olympische Spelen.
  • De medaille van 1991.
  • Illustraties bij het voorgaande.
  • GRIJSLOKES OLYMPIADE.
  • ODYSSEUS OP AIAIA.
  • Vakantielectuur.
  • Keyx en Alkyone.
  • Philemon en Baukis.
  • En hoe het allemaal verder verliep...
  • Ontsnapt!
  • In Tauris.
  • De wraakgodinnen verzoend.
  • Moedermoord.
  • De wreker is terug.
  • DE FOTO BIJ NR.122.
  • De vloek over de tantaliden is nog niet ten einde.
  • OEF!
  • De triomf van de echtelijke trouw.
  • 3186 jaar geleden...
  • Weerzien van vrouw en kind, de oude voedster en de hond.
  • Eumaios, de varkenshoeder.
  • Bij de Faiaken.
  • Nausikaä.
  • Odysseus spoelt aan op Kerkyra.
  • De redding is nabij.
  • Telemachos reist naar Pylos.
  • Athena komt ter hulp.
  • Kalypso.
  • De koeien van de zonnegod.
  • Helios en Phaeton.
  • Eos en Selene, zusters van Helios.
  • DE MOOISTE CYCLOOP.
  • Skylla en Charibdis.
    Foto
     
    Foto
    Voor verhalen over Gent, Gravensteen, Griekenland, Grijsloke, Gezondheid, Gravensteen,
    Geneeskunde, Gehoor,
    G-plek, Genealogie, Gerard, Georges, Gekheid-op-een-stokje... zie:  www.bloggen.be/pierpont
    www.bloggen.be/kris

    GRIEKSE MYTHOLOGIE
    Boeiende verhalen uit het oude Hellas
    PICTAIKU's (de allernieuwste kunstvorm) vindt u op www.bloggen.be/pictaiku
    21-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (XI)


    Dionysos (Bacchus voor de Romeinen) was een zoon van Semele en Zeus. Semele was de dochter van Kadmos, koning van Thebe, en Harmonia. Zeus liet zijn oog vallen op de mooie maagd Semele. Hij benaderde haar in de gedaante van een knappe jonge man en hij had geslachtelijke omgang met haar. In alle oprechtheid vertelde hij haar dat hij niemand minder was dan de oppergod Zeus, in menselijke gedaante. Semele dacht dat haar geliefde slechts een grapje maakte, maar diep in haar binnenste knaagde toch de twijfel. Ze vertelde alles aan haar zusters, die het verhaal belachelijk vonden. Ze zeiden: als hij werkelijk Zeus is, dat hij zich dan eens vertone in zijn goddelijke gedaante, al is het maar één enkele keer. En toen de jongeman haar weer benaderde en haar volop zijn liefde betuigde, zwoer hij in een onbezonnen ogenblik, dat hij haar, als bewijs van zijn liefde, alles zou geven wat zij maar wilde. Zij wenste maar één ding: dat hij zich, al was het maar één enkele keer, aan haar zou vertonen in zijn goddelijke gedaante, in zijn schitterend gewaad, met staf en bliksem en al. Zeus was niet weinig geschrokken door die wens. Hij wist immers dat geen enkele sterveling de aanblik van de oppergod in zijn ware gedaante kon doorstaan. Hij smeekte haar een andere wens te doen. Maar Semele bleef vastbesloten en wat Zeus plechtig beloofd had, daaraan moest hij nu voldoen. Hij deed nog zó zijn best om zijn geliefde een vreselijk lot te besparen: hij haalde zijn minst schitterende kleed uit de kast en uit de kist waarin hij zijn bliksems bewaarde, diepte hij zijn allerkleinste bliksempje op... Alles tevergeefs. Toen Semele de oppergod in al zijn glorie aanschouwde, vatten haar lijf en leden vuur en smeulend ging zij ten onder. En op dat ogenblik realiseerde Zeus zich dat zij zijn kind droeg. Hij riep zijn trouwe zoon Hermes ter hulp en gebood hem de ongeboren vrucht via een keizersnede uit de buik van de moeder te halen. Daarna liet Zeus de foetus bij zichzelf inplanten in het losmazig weefsel aan de binnenkant van de dij, om hem daar verder te laten groeien: een ingreep waar de hedendaagse chirurgen een punt kunnen aan zuigen. Toen de tijd van voldragenheid gekomen was, verloste Hermes zijn vader Zeus van een zoon, Dionysos, die aldus ten tweede male werd geboren. Hermes nam het kind Dionysos op de linker arm en hij hield het een tros druiven voor. De beeldhouwer Praxiteles heeft dit toneeltje op onnavolgbare wijze in beeld gebracht: de "Hermes van Praxiteles", het mooiste beeldhouwwerk dat ooit werd voortgebracht, is te bezichtigen in het archeologisch museum van Olympia. Hermes bracht vervolgens deze jongste spruit van Zeus naar een veilig oord, waar hij door nimfen opgevoed en bewaakt werd. Want de woede van Hera richtte zich naar alle bastaardkinderen die uit de talloze misstappen van haar echtgenoot voortsproten.

    Dit goddelijk kind zou weldra een echte god worden, de god van de wijn en de goede sier. Hij was de dertiende onder de Olympische goden, maar toen de godin van de haard, Hestia, de meest bescheidene van alle hoge godinnen, zich terugtrok, waren ze op de Olympos weer met zijn twaalven...

    Vijf nimfen namen de opvoeding van de jonge Dionysos waar. Ze voedden hem met honing en andere zoete spijzen. Mogelijk hieraan te wijten zijn de blonde lokken en de vrouwelijke trekken van de volwassen god. Als dank voor hun goede zorgen plaatste Zeus de nimfen - de Hyaden - als sterrenbeeld aan de hemel. Hera bracht verdwazing in het brein van de bastaardzoon van haar gemaal en zo komt het dat Dionysos er een extravagante levenswandel begon op na te houden. Vermelden we nog dat hij tijdens zijn verblijf bij de nimfen in de bergen van Beotië op eigen kracht ontdekt had hoe van druiven wijn kon gemaakt worden. Hij kreeg een heel stel volgelingen, die in bewondering stonden voor deze knappe jonge god, met zijn uitbundige levensstijl en zijn wonderbare geestrijke drank. Wie waren die volgelingen? Eerst waren er de maenaden: sommigen van hen waren nimfen, anderen gewone sterfelijke vrouwen. En dan waren er de saters: mannelijke wezens met een menselijke gedaante, doch met horentjes op hun hoofd, bokkenpoten en een geitenstaart en een altijd opgerichte fallus. De bekendste onder de saters was de bosgod Pan: hij was de zoon van de god Hermes en de nimf Dryope, een "boomnimf". Pan zelf verwekte vele saters bij de nimfen, maar van een aantal andere saters is Hermes de vader... Opgehitst door de wijn en door het wilde enthousiasme van hun god trokken ze zingend en dansend, en zich te buiten gaand aan allerlei baldadigheden, door het land. Ze waren gewapend met zwaarden en levende slangen en met de thyrsos, een staf omkranst door wijnranken en met een dennenappel op de top. Ze waren zo driest dat ze de dieren in het bos aanvielen en doodden en aan stukken reten, en hun vlees verslonden onder het uiten van wilde kreten. En ze trokken de grenzen van hun land over en kwamen in andere werelddelen, alwaar ze de bevolking wijn leerden bereiden en verscheidene steden stichtten, onder andere in Egypte en India. Uiteindelijk keerde Dionysos met zijn gevolg terug naar zijn geliefkoosde Beotië.

    Het is de god Dionysos zelf die de mens de kunst van het wijnmaken heeft bijgebracht. Het gebeurde in Kalydon, een stad in het Ziudwesten van het Griekse vasteland. De koning van Kalydon was Oineus. Er was geregeld goddelijk bezoek aan het koninklijk hof in Kalydon. De hoge bezoeker was Dionysos, de god van de wijn, bij wie alle geneugten des levens hoog in het vaandel stonden. Of Oineus dan zulke goede maatjes was met de god? Welnee. Dionysos kwam in de eerste plaats voor Althaia, ’s konings echtgenote die hij het hof maakte. Had Oineus dat niet in de gaten? Zeer zeker wel, maar Oineus tolereerde het overspel van zijn vrouw. Hij deed alsof hij niets merkte en telkens als de god op bezoek kwam trok hij zich bescheiden terug op zijn akkers. Dionysos wist deze handelwijze van Oineus zeer naar waarde te schatten. Uit erkentelijkheid leerde hij Oineus hoe hij uit druiven wijn kon maken, een kunst die tot dan toe enkel voorbehouden was aan de goden. En via Oineus heeft deze kennis zich verder verbreid over het mensdom. De oinologie, ook oenologie of enologie genoemd, de leer van de wijn en de wijnbouw, hebben we te danken aan de god Dionysos en aan Oineus, de tolerante koning van Kalydon, die niet te beroerd was om al eens een oogje dicht te knijpen...



    21-11-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-10-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De esculaap: de (kunst)historicus spreekt.


        

           ASKLEPIOS

    Mooie verhalen genoeg omtrent Asklepios, en enkele sculpturen, maar  jammer genoeg is het moeilijk gebleken de beeldhouwer ervan te achterhalen. In de 4de eeuw v. Chr. werkte de Griekse beeldhouwer Timotheos in Epidauros aan een tempel voor Asklepios. Hij zou de auteur zijn van een beeld van Leda die een zwaan beschermt tegen een adelaar en is allicht ook de auteur van een beeld van Asklepios in het museum aldaar. De website van dat museum vermeldt enkel dat er een beeld staat van Asklepios uit de Romeinse tijd. Vele van de oorspronkelijk Griekse beelden zijn spoorloos maar gelukkig bewaard onder de vorm van een Romeinse copie. 

    Wanneer ik op de website van het Nationaal archeologisch museum te Athene ga zoeken naar Ασκληπιός krijg ik enkel een onthoofd en nogal beschadigd beeld van een vrouw te zien. 

    Asklepios staat vrijwel altijd afgebeeld met een staf of flinke boomtak, de esculaap, waar zich een slang omheen kronkelt.

    De esculaap is een oud Grieks symbool geassocieerd met Asklepios, astrologie, medicijnen en genezing. De slang staat in de esculaap symbool voor de genezing, omdat dit dier zijn huid kan afwerpen, hetgeen staat voor herboren worden en genezing, maar ook door zijn beet de dood kan brengen. De esculaap wordt gebruikt in het logo van artsen, dierenartsen, verplegenden, apothekers en van de Wereldgezondheidsorganisatie.                                                                        

     - Marc Van Hoye -



    27-10-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-10-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (X)



    Apollo raakte verliefd op Koronis, een kleindochter van de god Ares, en hij  maakte haar zwanger. Desondanks begon Koronis een verhouding met een sterveling, Ischys genaamd. Apollo werd echter op de hoogte gebracht van die ontrouw door één van zijn lievelingsvogels, de raaf, die toen nog een witte vogel was. In blinde woede deed Apollo beroep op zijn zuster Artemis en gaf haar de opdracht Koronis met haar pijlen te doorboren. Toen de dode Koronis reeds op de brandstapel lag, waaraan men doden toevertrouwt, zag Apollo het zinloze van zijn daad in en hij vervloekte nu de raaf, die van dat ogenblik af zwart werd - dit verhaal doet denken aan dat van de kraai, die zwart werd als gevolg van een vervloeking door de godin Athena - maar door sommigen wordt ook beweerd dat die vervloeking reeds plaatsgreep op 't ogenblik dat de raaf Koronis' ontrouw kwam melden: Apollo verweet de vogel immers dat hij zijn rivaal niet de ogen had uitgepikt. Apollo realiseerde zich nu ook dat Koronis zíjn kind droeg en hij ontbood Hermes om hem te helpen het kind alsnog te redden. Hermes paste een keizersnede toe op het dode lichaam. Het kind was Asklepios en Apollo vertrouwde het toe aan de wijze Kentaur Cheiron, die het onderwees in alle wetenschappen en in het bijzonder in de geneeskunde. Al gauw bleek de jonge Asklepios over heel bijzondere geneeskundige gaven te beschikken. Niet alleen kon hij zieken genezen, maar hij kon zelfs doden weer tot leven brengen. Hierbij werd hij geholpen door de godin Athena die hem een flesje bloed, afkomstig van Medusa, had geschonken, dat levenswekkende eigenschappen bezat. Maar dat zinde de goden in 't geheel niet. Vooral de opwekking uit de doden van Hippolytos werd Asklepios zwaar aangerekend. Hippolytos was de zoon van de Atheense koning Theseus. Om zijn kuisheid was hij geliefd bij de godin Artemis. Maar om dezelfde reden verfoeide Aphrodite hem en met de hulp van Poseidon bewerkstelligde ze zijn dood. Artemis kreeg het van Asklepios gedaan dat hij de jongeling het leven terugschonk. Maar nu gingen de god van de onderwereld en de drie Schikgodinnen hun beklag doen bij Zeus: als het zo doorging konden ze hun winkel wel opdoeken... De oppergod wond er weinig doekjes om: hij doodde Asklepios met een bliksemstraal.

    Maar ook na zijn dood namen de mensen hun toevlucht tot Asklepios. Ze bouwden te zijner ere heiligdommen (asklepions) in talrijke steden in Griekenland en ook daarbuiten, alwaar ze hem als een god gingen aanbidden en genezing van hun kwalen afsmeekten. Het meest bekende asklepion bevindt zich in Epidauros, in de landstreek Argolis in de Peloponnesos, waar, naar men zegt, zijn graf zich zou bevinden. Zijn twee zonen, de geneesheer Podaleirios en de chirurg Machaon, stonden de Grieken bij tijdens de oorlog van Troje. Ook zijn twee dochters maakten zich verdienstelijk in de geneeskundige branche: Hygieia, die staat voor "gezondheid" en Panakeia, die staat voor "medicatie".



    26-10-2020 om 10:56 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-09-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De knoop doorhakken: de (kunst)historicus spreekt...
    De Gordiaanse knoop


    Geen gebrek aan afbeeldingen van Alexanders doortastende manier om de Gordiaanse knoop los te maken. Gewoon doorhakken! De Franse schilder Jean Simon Berthélemy (1743 - 1811) maakte er een imposant schilderij in laat-barokke stijl van. Het is meesterlijk geschilderd maar de scène is zó druk dat naar de knoop - die de dissel van een strijdwagen met het juk verbond - moet worden gezocht. Het zou een Rubens kunnen geweest zijn ware het niet dat er geen enkele blote vrouw te ontwaren is.



    In onze tuin schuilt sinds mijn beginjaren beeldhouwen aan de Academie voor Schone Kunsten te Hoboken een door de natuur gepatineerde Super Gordiaanse knoop die, zoals die van Gordium, begin noch einde kent.



    Alexander III de Grote (356 - 323 v. Chr., werd slechts 33 jaar!), narcist en homofiel, veroveraar van het Perzische rijk tot aan de Indus, held of vulgaire moordenaar, prijkt in een oorlogstreffen met de verliezende Perzische  koning Darius III op een 5,82 x 3,13m grote vloermozaiëk die in Pompeï onder de as is gevonden. Die mozaiëk bevindt zich nu in Napels en in Pompeï werd een copie vervaardigd.



    Op een uitgelicht detail zien we een eerder bezorgde Alexander. Hij lijkt erg te twijfelen aan de kansen op een overwinning. In de blik van zijn paard leest men enkel paniek.

    --- Marc Van Hoye ---

    30-09-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-09-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (IX)



    In 't jaar 333 vóór Christus bereikte de Macedonische koning Alexander de Grote, tijdens zijn veroveringstocht in Klein-Azië, de stad Gordium, de hoofdstad van Phrygië. Hij bezocht er de tempel van Zeus. Daar bevond zich een heel bijzondere knoop, in een touw dat deel uitmaakte van een oude strijdwagen, die had toebehoord aan de stichter van de stad, koning Gordias. De knoop had de naam onontwarbaar te zijn. En er was ook de voorspelling van het orakel dat wie erin zou slagen de Gordiaanse knoop los te maken meester zou worden van de hele wereld. En dat was nu net waar het Alexander de Grote om te doen was: de hele wereld veroveren. Tevergeefs echter poogde Alexander de knoop te ontwarren, tot hij tenslotte met zijn zwaard de knoop doorhakte. Dit was ongetwijfeld niet wat het orakel bedoeld had. Niettemin brak er de nacht na deze daad een gigantisch onweer los, met donder en bliksem, een teken van goedkeuring vanwege de oppergod Zeus. En inderdaad: in de jaren die volgden slaagde Alexander de Grote erin vrijwel de hele wereld te veroveren.

    27-09-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-08-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Muziek: de (kunst)historicus spreekt



    APOLLO EN DE NEGEN MUZEN

    Raphaël (Raphaello Sanzio da Urbino, 6 april 1483 – Rome, 6 april 1520) werd enkel 37 jaar oud, was een Italiaanse kunstschilder en architect uit de hoogrenaissance. Naast fresco's, altaarstukken en portretten heeft hij ontwerpen gemaakt voor kerken, palazzo's en wandtapijten.

    Rafaël werd geboren in Urbino, waar zijn geboortehuis nog steeds te bezoeken is. Er bestaat onzekerheid over zijn geboortedatum.

    Van zijn jeugd is weinig anders bekend dan dat hij schilderles kreeg van zijn vader Giovanni Santi, een schilder die in 1494 overleed. 

    In de periode tussen ongeveer 1500 en 1504 was hij leerling bij Perugino.

    Rond 1504 ging Rafaël naar Florence. Hij werd vooral beïnvloed door Leonardo da Vinci en in mindere mate door Michelangelo. In Florence schilderde hij een groot aantal afbeeldingen van de Maagd Maria.

    Waarom Rafaël naar Rome vertrok is niet helemaal duidelijk. Mogelijk was hem ter ore gekomen dat er in het Vaticaan, destijds onder paus Julius II, privévertrekken waren die opnieuw gedecoreerd moesten worden. In 1509 kreeg hij de opdracht voor één ervan, waaronder het voorgestelde werk. Hij schilderde hierbij over werk van onder meer Perugino heen. Al heel snel gold hij in het Vaticaan, op Michelangelo na, als de belangrijkste kunstenaar. Hij zou er de rest van zijn korte leven blijven.

    Hij stierf - rijk - op zijn zevenendertigste verjaardag in Rome en ligt begraven in het Pantheon aldaar, wat in Italië de grootst mogelijke eer is. Op zijn graf lezen we: “Dit is de graftombe van Rafaël, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven.”

    Er is geen bewijs dat het gerucht van destijds ondersteunt dat de paus hem tot kardinaal wilde benoemen, maar het toont wel Rafaëls zeer hoge status aan.

    Rafaël geldt als briljant portretschilder. Bekend portret is o.a. dat van de in 1513 aangetreden paus Leo X. Beroemd is ook zijn zelfportret.

    Rafaël is ook bekend om zijn talloze, vaak erg tedere Madonna's. Vasari schreef dat werken van anderen schilderijen genoemd moesten worden, maar dat die van Rafaël echt leefden.

    Rafaël leefde in een periode dat de waarschijnlijk al in de klassieke oudheid gebruikte temperaverf werd vervangen door olieverf. Medio 15e eeuw gebruikten de Vlaamse Primitieven als eersten olieverf. Rafaël gebruikte zowel tempera als olieverf. Vanaf het moment dat hij zich in 1508 in Rome vestigde, gebruikte hij alleen nog maar olieverf.

    Ook in de tapijtkunst liet hij zich gelden. Zijn kartons voor de reeks Handelingen van de Apostelen waren zodanig beroemd dat ze als zelfstandige kunstwerken bewaard zijn. Ze werden geweven in het Brusselse atelier van Pieter van Aelst. Daarna ontwierp Rafaël nog verschillende andere reeksen.

    Rond 1515 ontwierp Rafaël in opdracht van Giulio de Medici de Villa Madama even buiten Rome. Dit luidde een tijdperk in van paleisconstructie waarbij de grote Romeinse families en kerkleiders met elkaar wedijverden om altijd meer imposante structuren neer te zetten.

    Het werk van Rafaël wordt sterk opgehemeld bij de vroege kunsthistoricus Giorgio Vasari in zijn werk 'De levens van de grootste schilders, beeldhouwers en architecten’. Rafaëls kunst wordt erin beschouwd als het toppunt van een eeuwenlange evolutie. Vanaf dan werd hij 300 jaar lang door velen beschouwd als de grootste artiest aller tijden.

    Rafaël wordt niet gezien als een grote vernieuwer, zoals Giotto dat was geweest, maar als iemand die de schilderkunst verder vervolmaakte. De schoonheid van zijn kunst is gedistilleerd uit die van kunst die hem voorafging en die om hem heen gecreëerd werd. Op het toppunt van zijn fortuin schreef hij aan Castiglione: "Om één mooie vrouw te schilderen zou ik verscheidene mooie vrouwen moeten zien, en met jou erbij om de beste eruit te kiezen."

    Voor sommigen is zijn werk zelfs te perfect. De leden van de negentiende-eeuwse Engelse kunstenaarsgroep de Prerafaëlieten vonden hem overgewaardeerd en beschouwden hem als een symbool van en voorbeeld voor een academische kunst die oppervlakkige vormperfectie boven inhoud en gedachte verhief.


    ERATO (Grieks: Ἐρατώ) is een van de negen muzen uit de Griekse mythologie. Haar naam betekent 'beminnelijke' en ze is de muze van de hymne, het lied, de lyriek, de liefdespoëzie. Haar attributen zijn snaarinstrumenten.

    Schilderij (1870) van Sir Edward John Poynter (1836 - 1919).

    Poynter was een Engels kunstschilder en ontwerper. Hij behoorde tot de stroming van de academische kunst. Van 1896 tot 1918 was hij president van de Royal Academy of Arts. Hij studeerde schone kunsten in Londen en Rome.

    Poynter verkreeg vooral bekendheid met zijn mythische en historische taferelen. Verder schilderde hij ook portretten en landschappen, in een academische, neoclassicistische stijl.

    Poynter vervulde in zijn leven tal van officiële functies. In 1896 werd hij geridderd, in 1898 kreeg hij een eredoctoraat van de Universiteit van Cambridge en in 1902 werd hem de baronet-titel verleend.

    Poynter overleed in 1919 te Londen en werd begraven in de St Paul’s Cathedral. Zijn zuster was vertaalster Clara Bell.

    --- Marc Van Hoye ---

    31-08-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-08-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (VIII)



    De Muzen, trouwe gezellinnen van Apollo, godinnen van de kunsten en de wetenschappen, waren negen in aantal. Polyhymnia nam de zang voor haar rekening, Euterpe de muziek, Terpsichore de dans, Erato de poëzie, Kalliope het proza, Klio de geschiedschrijving, Melpomene de tragedie, Thalia de komedie, Urania de sterrenkunde. De Muzen waren kinderen van Zeus. Ze danken hun ontstaan aan de vereniging van de oppergod met de titanes Mnemosyne. Die vereniging duurde negen dagen en gebeurde op een afgelegen plaats, ver van de andere goden. De geboorteplaats van de Muzen is Pieria, de lieflijke streek ten noorden van de Olymposberg. Ze hadden er hun dansplaats en hun paleis en ze woonden er samen met de Charites, de drie Gratiën, de onafscheidelijke dochters van Zeus en zijn nicht, de okeanide Eurynome. Ook Eros, het gevleugelde zoontje van Aphrodite verbleef vaak in hun gezelschap. Gaarne vertoefden ze ook in de streek van Delphi, op de Parnassosberg, en op de Helikonberg. Op deze laatste berg hadden ze eveneens een dansplaats, in de nabijheid van de Hippokrene-bron. Deze bron was ontstaan door de hoefslag van het paard Pegasos, dat geboren was uit het onthoofde lichaam van Medusa. Poseidon had het gevleugelde paard naar de berg gestuurd omdat deze onder de invloed van het gezang van de Muzen dermate groter werd dat hij in de hemel dreigde te groeien. Op de Parnassosberg verbleven de Muzen in de buurt van de Kastalische bron. Deze bron dankt haar naam aan de nimf Kastalia, één van de velen die vluchtten voor de god Apollo. Achtervolgd door de god sprong ze in de bron en verdronk...

    Apollo haalde de Muzen uit hun verblijfplaats op de Helikon en ging hen voor in oog- en oorstrelende dansen en gezangen.

    Ofschoon sierlijk en kunstzinnig, waren de Muzen geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. Net als Apollo waren ze wreed voor wie het aandurfde hen op hun eigen terrein naar de kroon te steken of uit te dagen. Slecht verging het de zanger Thamyris. Deze had ooit eens verklaard dat hijzelf mooier kon zingen dan alle negen Muzen tezamen. Dezen voelden zich zwaar beledigd en ze wreekten zich op Thamyris door hem te beroven van zijn stem, zijn gezicht en zijn geheugen. En slecht verging het ook de dochters van de Macedonische koning Pieros: omdat zij wedijverden met de Muzen en ernaar streefden hun plaats in te nemen werden ze veranderd in eksters.





    24-08-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-07-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In de armen van Morpheus: de (kunst)historicus spreekt...
    Morpheus en Iris.

    Olie op doek (1811, 251x178 cm) Hermitage, St. Petersburg.


    Godin van de regenboog Iris is door Juno gezonden naar Morpheus, god van de dromen, om hem op te dragen Alkyone te melden dat haar man Ceyx op zee tijdens een storm was omgekomen. Daartoe nam Morpheus de gedaante van Ceyx aan en verscheen hij in een droom waarin hij haar de droeve mare bracht. 

    Het 2,5m hoge schilderij toont Iris die Morpheus in zijn grot de opdracht van Juno komt brengen. Het blonde godinnetje met tere tetjes is uit haar regenboog neergedaald en lijkt de slapende Morpheus met nog preuts pietje een beetje te gaan opwinden.

    Het werk baadt in een sfeer van overdreven sentimentele romantiek,  typisch voor de Napoleontische tijd. Schilderijen als deze versierden de keizerlijke residenties en dit vrij erotisch getint werk was bijzonder geschikt voor een luxueus privaat appartement: Barbie en Playboy/-girl avant la lettre in de speelkamer.

    Pierre-Narcisse Guérin (1774-1833) was een Frans kunstschilder en een van de laatste vertegenwoordigers van het Franse neoclassicisme. Hij droeg in belangrijke mate bij tot de overgang van die periode naar die van de romantiek. Guérin werd opgeleid door Jean-Baptiste Regnault en Jacques Louis David. Zelf was hij de leermeester van onder anderen Théodore Géricault en Eugène Delacroix.

    De kunstenaar kende al snel succes, onder meer door 'De terugkeer van Marcus Sextus', dat op het Parijse salon van 1799 veel indruk maakte. Hij won tweemaal achtereen de prestigieuze Prix de Rome en werd in 1822 directeur van de academie in Rome, een functie die hij bekleedde tot 1828. In 1829 werd hij benoemd tot baron.

    Tijdens zijn periode in Italië bestudeerde hij de kunst van de klassieke oudheid en de Romeinse mythologie. Deze onderwerpen maakte hij tot zijn hoofdthema. Daarnaast schilderde hij ook menig portret. Zijn stijl werd sterk beïnvloed door die van David.

    In mijn zoektocht naar een geschikt schilderij stootte ik op een ander even virtuoos werk van Guérin: 'Aurora en Cephalus'. Zelfde afmetingen, sfeer, zelfde figuren met stereotiepe kopjes, lichamen en poses, wolkjes, tot het gevleugelde engeltje Eros/Cupido toe.

    Alleen: in spiegelbeeld en voorzien van een andere verhaaltitel. Voor in een aanpalende speelkamer allicht....

    Merkwaardig... --- Marc Van Hoye ---




                                                                                                                                                                                         

    31-07-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    27-07-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (VII)
    In de armen van Morpheus.




    Morpheus is de god van de dromen. Hij is de zoon van Hypnos (de slaap) en dezes tweelingsbroer Thanatos (de dood), die beiden, net als Ouranos (de hemel), Gaia (de aarde) en Tartaros (de hel), ontstaan zijn uit de Chaos (de oermassa). Zijn naam is afgeleid van het Griekse woord "morfè", hetgeen "vorm" betekent. Hij bracht dromen naar de mensen waarbij hij de vorm kon aannemen van diegenen die in de droom figureerden. Woorden als morfologie (vormleer), amorf (vormloos) en andere zijn hiervan afgeleid. Het medicijn "morfine" dankt zijn naam aan de god van de dromen. Het onderdrukt het centraal zenuwstelsel (vooral de pijnperceptie en de ademhaling), en het is slaapverwekkend. Die slaap gaat vaak gepaard met dromen. Vandaar...

    Morpheus had een jong en knap voorkomen. Zijn verblijfplaats was een grot waar hij zich vleide op een bed van papavers. Zijn bekendste rol speelt deze Droomgod wellicht in het verhaal van Keyx en Alkyone, het voorlaatste verhaal uit mijn boek "De Griekse mythologie in 136 verhalen". Voor die enkelen die het boek nog niet in hun bezit hebben volgt hier het hele verhaal:

    Keyx was de zoon van Hesperos, de Avondster, die een zoon was van Eos, de Dageraad. Hij was getrouwd met Alkyone, een dochter van Aiolos, de god van de Winden. Liefde en trouw was voor de beide echtelieden het hoogste gebod. Alkyone was dan ook zeer bedroefd toen Keyx haar vertelde dat hij dringend een lange reis moest ondernemen. Zij was doodsbang dat haar echtgenoot iets zou overkomen op zee, dat hij zou omkomen in een storm. Zij smeekte hem af te zien van de reis of haar mee te nemen, opdat zij niet gedurende lange tijd zijn aanwezigheid zou hoeven te missen en in angst te leven. Tevergeefs. De opdracht was te belangrijk en Keyx wilde zijn geliefde vrouw niet blootstellen aan de gevaren van de zee. Hij verzekerde haar dat hij spoedig behouden zou thuiskomen.

    Ziek van verdriet bad Alkyone die nacht, alleen in haar kille bed, tot de godin Hera, dat ze haar man zou beschermen en hem veilig zou laten thuiskomen. Had zij een voorgevoel? Had het Noodlot dit zo beschikt? Het schip van Keyx kwam in een storm terecht, die aanzwol tot een orkaan: de hele bemanning werd overboord geslingerd en allen kwamen om in de woeste zee. Voor Keyx de geest gaf, gingen zijn gedachten naar zijn geliefde Alkyone. Hij was blij dat zij nu tenminste veilig zat in hun huis aan de kust. Hij smeekte de goden dat ze zijn dode lichaam zouden laten aanspoelen op die kust opdat zij het nog eens liefdevol zou kunnen omarmen alvorens het te begraven…

    Hera, de beschermster van het echtelijk geluk, voelde dat zij tekort geschoten was. Ze begaf zich naar Hypnos, de god van de slaap, met het verzoek Alkyones leed te verzachten. Hypnos speelde deze opdracht door naar zijn zoon Morpheus. Deze bezocht Alkyone tijdens haar slaap. Hij had de gedaante van haar echtgenoot aangenomen: een drenkeling, lijkbleek, met doorweekte en gescheurde klederen, het lichaam met wonden overdekt. Alkyone begreep wat er gebeurd was. Woorden waren overbodig. Ze sprong op van haar bed en ze wilde de geliefde dode vastgrijpen en omhelzen, maar hij was niet meer van vlees en bloed, hij was nog slechts een schim, waar haar handen geen vat op hadden.

    Uitzinnig van verdriet rende Alkyone nu in de richting van de zee. Wezenloos staarde ze voor zich uit naar de wrede donkere zee, die haar het levensgeluk had ontnomen. Toen het dag begon te worden zag zij in de verte een lichaam komen aandrijven. Smachtend stak ze haar armen uit: "Keyx, mijn teergeliefde Keyx!" En ziet, er geschiedde een wonder: als door vleugels gedragen zweefde haar lichaam naar de drenkeling toe. De goden hadden haar veranderd in een prachtige vogel, een ijsvogel – die in 't Engels "kingfisher" wordt genoemd. Ze streek neer op de borst van de geliefde. Op 't ogenblik dat ze hem met haar vleugels wilde omarmen steeg deze op uit het water: door zoveel liefde bewogen, hadden de goden ook hém veranderd in een ijsvogel!

    Keyx en Alkyone beminden elkander nu verder zoals vogels dat doen. Ze paarden als vogels, en zoals de ijsvogels ook nu nog doen, broedde Alkyone haar eieren uit in de winterperiode. En haar vader Aiolos houdt in die periode alle winden in toom, zodat zij in alle rust kan verder kan broeden.

    27-07-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De lesbische liefde: de (kunst)historicus spreekt.

    De "Zoetzingende van Lesbos", de "Tiende muze". Ondermeer met deze epithetons werd Sappho (6de eeuw vóór Chr.) vereerd. Kunstenaars hebben haar ontelbare malen uitgebeeld in twee en drie dimensies.

    Haar overgebleven gedichten (onlangs heeft men er in Egypte nog gevonden) zijn menigmaal gepubliceerd en vol lof besproken. 

    Een van haar mooiste portretten, een fresco daterend van + 45 tot 100 na Chr., is gevonden onder de as van Pompeï. Het toont de dichteres met een schrijfstift en wastafel. Bijzonder goed geschilderd en bewaard.




    Na de Sappho van Pompeï zou ik onderstaande afbeelding kiezen, waarin Sappho drie van haar leerlingen in de muziek (lierspel) onderwijst. Over de auteur van de schilderij is mij NIETS bekend. Het enige wat ik daarover zou kunnen zeggen is dat het goed geschilderd is in de klassieke stijl. Kris Vansteenbrugge vindt dit een schilderij "om van te snoepen", 




    Als derde keuze wil ik nog graag dit beeld dat vrij representatief is voor lesbische liefde. Evenmin als in de vorige schilderij vond ik hier een vermelding van de auteur, al doet de stijl van het werk en het aangezicht van de kussende mij sterk denken aan een Preraphaëliet.

    Marc Van Hoye

    30-06-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-06-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (VI)

    De lesbische liefde.

    Sappho was een dichteres die leefde op het Griekse eiland Lesbos, van omstreeks 630 v.C. tot ongeveer 570 v.C. Ze was geboren in de hoofdstad Mytilini en ze was van aristocratische afkomst. Ze stichtte er een kostschool voor meisjes, die ze onderrichtte in de muziek, de poëzie en de dans. Ze werd vooral geprezen om haar lyrische poëzie (gedichten om gezongen te worden onder begeleiding van de lier). Ze werd ook wel "de tiende muze" genoemd. Ze schreef ook epische poëzie, alsook epigrammen en bruiloftsgedichten. In haar lyrische gedichten bezong zij haar vertrouwelijke omgang met de meisjes en de liefde in 't algemeen. Door de sfeer van intimiteit die zij in haar gedichten opriep werd zij aanzien als een voorstandster van de "vrouwenliefde", de homofiele liefde tussen vrouwen, die naar haar ook "sapphische liefde" of "Lesbische liefde" (naar het eiland Lesbos) werd genoemd. Enkele verzen van Sappho:

           zodra ik naar je kijk

    stokt mijn stem

    mijn tong is gebroken,

    een licht vuur loopt door

    mijn huid, ik zie niets meer

    mijn oren suizen

    zweet stroomt van mij af

    een beven bevangt me





    22-06-2020 om 09:45 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-05-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een sirenenzang: de (kunst)historicus spreekt...

    In de Odyssea van Homeros worden de Sirenen beschreven als verleidelijk zingende maagdelijke wezens met een vogellichaam, zoals te zien op een GRIEKSE VAAS van ± 480 vóór Chr. waar Odysseus en zijn bemanning door Sirenen worden overrompeld. De vaas werd gevonden op een diepte van 2km in een uitzonderlijk goed bewaard wrak van een oud Grieks schip dat er al zeker 2400 jaar ligt. Deze diepte en het lage zuurstofgehalte van de Zwarte zee vormen de ideale conditie voor de goede bewaring van houten schepen. Archeologen stonden versteld van de treffende overeenkomst tussen het wrak en de voorstelling op de vaas.



    De Preraphaëliet John William WATERHOUSE (1849-1917) maakte van de confrontatie van Odysseus met de Sirenen een schitterende dramatische voorstelling. Preraphaëliten hadden een voorliefde voor mythologische en historische thema's.
    Waterhouse blijft in zijn versie van het gebeuren bij de oorspronkelijke voorstelling van de Sirenen, nl. als een meisjeshoofd op een vogellichaam, wat ondanks hun verleidelijke zang, een allerminst flatterend beeld van deze wezens biedt. (Varianten met vogellichaam vanaf het middel vormen overigens evenmin een attractieve mix). 


    Zijn tijdgenoot Herbert James DRAPER (1863-1920), een Victoriaanse classicist ging nog een stapje verder en volgde de trend om de Sirenen aantrekkelijker voor te stellen door er eentje, nog in het water, als een mooie zeemeermin voor te stellen, maar eenmaal aan boord ze het uiterlijk van een volmaakt menselijke verleidster te bezorgen.
    De meermin van de Lorelei is trouwens een 'allumeuse' van hetzelfde slag: mannen gek maken om ze aansluitend onbevredigd in hun ongeluk te storten….

    Mark Van Hoye

    27-05-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-05-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jade
    Enkele weken geleden heb ik een oproep gedaan tot de leerlingen van de Vlaamse basisscholen om een tekening te maken als illustratie bij het verhaaltje uit de Griekse mythologie dat iedere maand verschijnt op de scheurkalender "De Druivelaar". Het succes van deze oproep was buiten alle verwachtingen. De mooiste tekening i.v.m. het thema van de maand mei (De sirenenzang) kwam volgens mij van Jade Vantyghem, 11 jaar, uit het 6e leerjaar van de gemeentelijke basisschool te Kooigem. Jade beeldt de Sirenen niet af met het onderlichaam van een vogel maar met dat van een vis (een soort zeemeermin) en daarin staat zij niet alleen: verscheidene kunstenaars hebben haar dat voorgedaan (dixit kunstkenner Marc Van Hoye). Soms ook werden de Sirenen voorgesteld met een normaal vrouwenlichaam...




    26-05-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-05-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (V)

    Een sirenenzang.

    Tijdens zijn omzwervingen na de oorlog van Troje was Odysseus met zijn makkers terechtgekomen op het eiland Aiaia, waar de godin Kirke, dochter van de zonnegod Helios, de plak zwaaide. Kirke werd hopeloos verliefd op Odysseus, maar kon niet beletten dat hij het eiland verliet. Vóór zijn vertrek voorspelde zij hem wat er hem op zijn verdere reis nog te wachten stond en ze gaf hem ook goede raad mee: 

    Eerst zult gij nog voorbij een eiland moeten varen dat bewoond wordt door de Sirenen. Het waren oorspronkelijk drie allerbekoorlijkste jonge meisjes, begiftigd met wondermooie stemmen. Maar omdat zij, noch door goden noch door sterfelijken hun maagdelijkheid lieten beroeren, vielen zij in ongenade bij de godin Aphrodite. Daarom toverde de liefdesgodin hen om in wezens met het bovenlichaam van een aantrekkelijke jonge vrouw en met het onderlichaam en de vleugels van een reusachtige vogel. Hun heerlijke zangstem mochten ze behouden. Aanvankelijk waren ze ook in staat om te vliegen, maar die mogelijkheid werd hun ontnomen door de Muzen, die, door jaloersheid gedreven, hun slagpennen hebben uitgetrokken. Volledigheidshalve moet ik nog zeggen dat sommigen beweren dat niet Aphrodite, maar de godin Demeter verantwoordelijk is voor hun metamorfose. Ze zouden vriendinnen geweest zijn van Demeters dochter Persephone, en met eigen ogen gezien hebben hoe deze door Hades werd ontvoerd. Maar omdat ze nooit tegen de god van de onderwereld hebben willen of durven getuigen, zou Demeter hen op deze wijze gestraft hebben. Nu verblijven ze dus op hun eiland, alwaar zij voorbijvarenden lokken met hun heerlijke gezangen. Maar wee degene die er voet aan wal zet: niemand heeft het eiland ooit levend verlaten! Overal ligt de grond er bezaaid met de beenderen van gestrande zeelui. Ik bezweer u het eiland van de Sirenen in geen geval te betreden. Maar omdat ik weet dat niemand aan hun gezang kan weerstaan, schenk ik u deze pot met was. Stop daarmee uw aller oren dicht, opdat hun hemelse melodieën niet tot u doordringen. Als ge deze raad volgt, en slechts dan alleen, zal u geen kwaad geschieden.

    De mannen hadden in spanning geluisterd en ze beloofden nauwgezet de adviezen van Kirke te volgen. Maar zij vervolgde:

    - Precies. Dat hebt ge goed begrepen. Ik wens u goede vaart. Moge Zeus, onze aller vader, u behoeden.

    De mannen dankten Kirke en ze begaven zich naar het schip. Ze wuifden haar nog na. Maar ze zag het niet meer. Ze had zich omgedraaid en ze liet haar tranen de vrije loop. De godin-tovenares weende bitter...

    Op een kalme zee voer hun schip in zuidelijke richting, voortgedreven door een rustige noordenwind. De raadgevingen van Kirke indachtig, stopte Odysseus de oren van de mannen dicht met de was die de godin hen had meegegeven. Zelf was hij echter dermate benieuwd om de hemelse gezangen van de Sirenen te aanhoren dat hij het vertikte zijn eigen oren dicht te stoppen. Maar omdat hij vreesde te zullen bezwijken bij het aanhoren van de heerlijke smachtende stemmen van die lieve wezens, gebood hij zijn mannen hem met een stevig touw vast te binden aan de mast van het schip. In geen geval mochten zij het touw losmaken: als hij hen erom zou verzoeken, dienden ze het integendeel nog steviger aan te sjorren.

    Er kwam een vredige rust over Odysseus. Vastgebonden aan de mast dommelde hij langzaam in en droomde van drie Sirenen, die als prille tedere maagden het schip beklommen. Eén voor één drukten ze hun zachte lichamen tegen het zijne en fluisterden zoete lieve woorden in zijn oor. En plots veranderde het gefluister in een gezang, dat  van ver buiten het schip op hem af kwam. Odysseus schoot wakker. In de verte hoorde hij klaar en duidelijk meisjesstemmen: een heerlijke meeslepende melodie. Hij spitste zijn oren en naarmate het schip verder voer werden de klanken duidelijker en hij kon ook de woorden verstaan. Die woorden, zoeter dan de zoetste nectar, vervulden zijn hart met een onwezenlijk gevoel. Hij wilde naar hen toe, naar de bezitsters van die overheerlijke stemmen, die zijn lichaam doorzinderden met een ongekend genot:

     

    O onverschrokken Odysseus,

    O machtige held van Troje,

    Kom tot ons,

    Laat ons uw zongebruind en krachtig gespierd lichaam verwennen,

    Laat ons u beroeren met onze zachte warme lijven,

    Laat ons toe uw hart te vertederen

    Met gezangen over uw geliefde Ithaka,

    Waar gij zo naar verlangt

    Met hart en ziel…

     

    Het zwoele gezang van de Sirenen bracht zijn zinnen in de war. Hij schreeuwde zijn mannen toe dat ze hem moesten losmaken, maar ze hoorden hem niet. Toen hij echter met hoofdgebaren te kennen gaf dat hij aan land wilde gaan, kwamen zij naar hem toe en bonden hem nog steviger vast. Ze lieten Odysseus nog een hele tijd wild te keer gaan, tot hij stil bleef en niet langer meer poogde zich los te rukken. Dan haalden zij de was uit hun oren en maakten hun meester los. Het gezang was niet meer te horen. Het schip zette nu zijn rustige koers verder.

    Naar sommigen beweren, zouden de Sirenen zichzelf, na dit voorval, van het leven beroofd hebben.






    25-05-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-04-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De narcis: de (kunst)historicus spreekt...

    Geen probleem deze maand om treffende en mooie afbeeldingen omtrent Narcissus te vinden.


    Een prachtig werk van John William Waterhouse (Rome 1849 - Londen 1917) illustreert de tragische scène uit Ovidius' Metamorfosen waarin Narcissus geen oog heeft voor de mooie nimf Echo, die smoorverliefd is op hem, maar niet in staat zich te uiten. De halfgod is enkel verliefd op zijn eigen spiegelbeeld. Beiden wacht een droevig einde. De nimf zal van verdriet wegkwijnen en Narcissus verandert in een bloem met zijn naam.

    Waterhouse schilderde dit werk (olie op doek, 109 x 189cm) in 1903, waarna het onmiddellijk door de Walker Art Gallery te Liverpool werd aangekocht. Het is een romantisch werk, esthetisch, neoclassisistisch en horend bij de Preraphaëlieten, beweging waarover reeds eerder werd uitgeweid



    Michelangelo Merisi Caravaggio hoort met zijn Narcissus in de barokke stijl. Ik koos dit werk om zijn picturale kwaliteiten, maar vooral omdat het 'clair - obscur' hier ten volle aan bod komt, een wijze van schilderen waaraan Rembrandt bij Caravaggio schatplichtig is. Typisch ook voor Caravaggio is de kledij die zijn personage draagt, nl. de gewone klederdracht van een Romeinse jongeman. Velasquez deed precies herzelfde, bv. in het eerder voorgestelde schilderij 'Apollo bezoekt de smidse van Vulcanus'.


    Honoré Daumier tenslotte tekent zijn Narcissus in zijn typisch spottende stijl, de halfgod vel over been, en geeft niettemin zijn werk de titel "Le beau Narcisse": Geestig.

    - Marc Van Hoye -

    30-04-2020 om 14:37 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-04-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic (IV)
    Narkissos was de zoon van de riviergod Kephisos. Hij was een knappe jongeling, die niet gaf om vrouwelijk schoon en vooral interesse toonde voor de jacht. De mooie nimf Echo voelde zich bijzonder aangetrokken tot Narkissos, doch deze negeerde haar volkomen. Dit was niet naar de zin van de goden en al zeker niet naar de zin van Aphrodite. Als hij dan niet verliefd kan worden op een vrouw, dat hij dan verliefd worde op zichzelf, zo sprak de godin van de liefde. Het was een vloek die de godin over hem uitsprak. En ziet wat er gebeurde... Toen Narkissos op een dag zichzelf zag in het wateroppervlak van een meer, raakte hij zo in de ban van zijn spiegelbeeld, dat hij er zijn ogen niet meer kon van afhouden. De vloek van Aphrodite was uitgekomen: Narkissos was verliefd op zichzelf. Als aan de grond genageld bleef hij staren naar zijn eigen beeld, zonder eten of drinken. Uiteindelijk begon hij wortel te schieten en tenslotte veranderde Aphrodite hem, toch enigszins door medelijden bewogen, in een bloem: de narcis.




    25-04-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-03-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De hyacint: de (kunst)historicus spreekt...


    "De dood van Hyacinthus". schets, olie op paneel, 14x14cm, (1636-37) van P. P. Rubens. Prado, Madrid.
    Een kleine maar meesterlijke schets zoals we die van de hand van onze Rubens gewend zijn, een verademing tussen alle zeemzoete schilderijen - zie maar op het internet - die aan dit onderwerp gewijd zijn.

    Apollo, van smart overrompeld, buigt zich over de stervende prins, halfgod en geliefde, en wil beletten dat Hades hem komt halen door het bloed dat uit de hoofdwonde stroomt in een bloem met zijn naam "hyacinth" te veranderen.

    Merkwaardig toch hoe een schets van Rubens nu veel genietbaarder is dan de vele pathetische conterfeitsels van dezelfde periode.
    Grappig detail: de discus die erbij ligt is meer een krulbol dan een klassieke discus.

    Deze schets diende tot de uitvoering van een schilderij in de 'Torre de la Parada' een voormalig Jachthuis buiten Madrid. Felipe IV had Rubens een opdracht gegeven voor niet minder dan 60 schilderijen, welke voor het merendeel scènes uit de Metamorphosen van Ovidius moesten voorstellen. Door tijdsgebrek moest Rubens overigens vele schilderijen laten uitvoeren door - veelal Vlaamse - leerlingen en tijdgenoten, waardoor de kwaliteit ervan niet altijd optimaal was.  [Marc Van Hoye]


    31-03-2020 om 10:59 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-03-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic ( III)

    Zelden of nooit kenden ze een rimpelloos verloop, de liefdesavonturen  van Apollo, de god van de schoonheid en het licht, de wetenschap en de voorspelling, de orde en de regelmaat. Menig keer werd Apollo verliefd op sterfelijke of onsterfelijke vrouwen. Tot zijn geliefkoosd “jachtterrein” behoorden de nimfen. Er zijn ook twee zeer bekende verhalen waarin Apollo verliefd werd op een mooie jongeling: de ene was Kyparissos, een jonge jager, de andere was de jonge prins Hyakinthos, zoon van koning Oibalos van Lakedaimonië. Niet alleen Apollo was verliefd op Hyakinthos, ook Zephyros, de Westenwind. Toen Apollo en Hyakinthos zich eens verlustigden in het spel met de discus, deed de jaloerse Zephyros een door Apollo geworpen discus van zijn koers afwijken en met kracht terecht komen tegen het hoofd van de geliefde prins. Deze viel dood ter aarde neer en wat Apollo ook beproefde, hij slaagde er niet in Hyakinthos’ levensgeesten weer op te wekken. Uit het bloed van de dode jongeling liet Apollo, door verdriet overmand, een bloem ontspruiten, de hyacinth, op wier bladeren hij schreef “AI-AI”, de weeklacht van de treurende god.

     

    23-03-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-03-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schoolgaande jeugd schiet wakker!
    Van Leonie Ranson (4e leerjaar Damiaanschool Kortrijk) kreeg ik twee prachtige tekeningen als illustratie bij de "Druivelaarverhaaltjes" van januari (Pyrrhusoverwinning) en februari (vulkaanuitbarsting). Wie van de jonge lezertjes (in Vlaanderen, Nederland en de US) doet even goed? Tekening opsturen via mail (kvansteenbrugge@gmail.com).

    Waartoe een klas in staat is kunt u zien op  www.bloggen.be/mythos (en scrollen tot het einde).


    Pyrrhusoverwinning. Deze bokser is overwinnaar, maar bloed spat overal in 't rond en gutst uit zijn knie. Zijn rechter oog is ook zwaar toegetakeld. Nog zo'n overwinning en hij is... verliezer!



    Een vulkaanuitbarsting. Dit lijkt wel een heel krachtige vulkaan, die nog maar net tot uitbarsting begint te komen.

    20-03-2020 om 17:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-02-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een vulkaanuitbarsting: de (kunst)historicus spreekt...


    Vulcanus, geschilderd door Rubens (links) en Velasquez (rechts)

                                                                                                                 

     < Rubens           < Velasquez                 

    Rubens (1577-1640) en Velasquez (1599-1660), twee reuzen van de BAROK hebben elkaar goed gekend. Rubens raadde de 22 jaar jongere Velasquez o.a. aan in Italië te gaan studeren. Ze werden respectievelijk 63 en 61 jaar oud.

    Rubens werd tijdens een diplomatieke missie door Philips IV gevraagd hem in staatsiekledij te portretteren, terwijl Velasquez, hofschilder, hem kort tevoren in harnas had geconterfeit. Het verschil is duidelijk, maar de kwaliteit van het werk, de houding en de gelijkenis van de geportretteerde zijn nagenoeg dezelfde.

    De Vulcanus daarentegen is door de twee grootmeesters totaal anders voorgesteld.

    Voor Rubens, in zijn typische pathetische stijl, is Vulcanus een machtige wilde God.

    Bij Velasquez daarentegen ziet men de meesterlijk vertolkte gelaatsuitdrukking van een eenvoudige werkman, zoals hij trouwens meestal gewone stervelingen een godenrol liet spelen.

    Aan de lezer de keuze welke visie hem het best bevalt. [Marc Van Hoye]

       
    Philips IV, geschilderd door Rubens (links) en Velasquez (rechts)


    27-02-2020 om 17:24 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    24-02-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic ( II )
    Vulcanus is de Romeinse naam van de Griekse god Hephaistos, de god van de smeden. Over deze god is op deze blog, twee jaar geleden, een uitgebreid verhaal verschenen: zie www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=3048012. Het zal u allerminst verbazen dat deze veel geplaagde god af en toe zijn opgekropte woede moet luchten. Het komt dan tot een uitbarsting van de Etna, of van een andere vulkaan, waar Vulcanus ongetwijfeld zijn "filialen" heeft...


    24-02-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-01-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een Pyrrusoverwinning: de (kunst)historicus spreekt...

    In 280 vóór Christus landde Pyrrhus met zijn leger, dat uit 25.000 man en een twintigtal ‘vechtolifanten’ bestond, bij Tarentum en trok vanuit daar verder Italië in. De eerste veldslag in deze zogenaamde Pyrrische oorlog werd gehouden bij Heraclea. Tegenover de 25.000 man van Pyrrhus stond een leger van liefst 50.000 Romeinen. Desondanks werd de slag gewonnen door Pyrrhus. Wel leed hij grote verliezen. Hij verloor naar schatting 4.000 man (de Romeinen verloren zo’n 10.000 man). Ook de tweede veldslag bij Asculum werd door Pyrrhus gewonnen. Maar ook hier tegen een hoge prijs. Bij deze veldslag verloor hij nog eens 3.500 man (tegenover 6.000 slachtoffers aan Romeinse kant). Na afloop feliciteerde één van zijn generaals hem met de overwinning, waarop Pyrrhus de beroemde woorden sprak: “Als we nog één zo’n veldslag winnen, dan gaan we eraan ten onder!‘ Sindsdien worden overwinningen die meer kosten dan dat ze opleveren pyrrusoverwinningen genoemd.

    Pyrrhus vertrok uiteindelijk in 275 vóór Christus weer naar Griekenland. Drie jaar later kwam hij in de stad Argos om het leven tijdens gevechten in een conflict met Sparta . Volgens de overlevering gooide een oude vrouw vanuit een huis een dakpan op zijn hoofd terwijl Pyrrhus beneden met haar zoon in gevecht was. Pyrrhus viel bewusteloos op de grond. Of hij toen al dood was, is niet zeker maar toen even later iemand hem onthoofde was zijn dood wel zeker. Als illustratie van het verhaal van de maand gaat mijn voorkeur uit naar een ets van Henri-Paul Motte, meesterlijk uitgevoerd, heel gedetailleerd, vol beweging en op een dramatische wijze de overrompeling van de Romeinse legioenen voorstellend. H.-P. Motte (13 december 1846 - 1 april 1922) was een 19e-eeuwse Franse schilder uit Parijs, die zich specialiseerde in het historisch genre. Hij was een leerling van de meer bekende Jean-Léon Gérôme en begon vanaf 1874 te exposeren in het Parijse Salon. Het schilderij "Le cheval de Troie" was het debuut van de kunstenaar op het Salon en werd in 2011 verworven door het Wadsworth Atheneum. In 1892 werd hij tot Chevalier de la Légion d'Honneur gemaakt. Hij won een bronzen medaille op de Exposition Universelle (1900). Hij is vooral bekend om zijn werk "Het beleg van La Rochelle", een afbeelding van kardinaal Richelieu in de strijd in de 17e eeuw, voltooid in 1881.[Marc Van Hoye]

     

    Dit zijn Carthagische vechtolifanten (zoals die eerder ook door Pyrrhus werden ingezet) tijdens de slag om Zama in 202 vóór Christus (tekening Henri-Paul Motte). Volgens Plinius de oudere kon je ze goed bestrijden door hete olie over varkens te gieten en deze krijsende beesten vervolgens richting de olifanten te jagen: “Olifanten zijn bang voor zelfs het kleinste gilletje van een varken en slaan dan op hol”.



    31-01-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-01-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Druivelaar goes classic ( I )
    Ook dit jaar krijgt de populaire scheurkalender De Druivelaar een "klassiek tintje": éénmaal in de maand. Vooral scholen in Vlaanderen, Nederland en de States zullen zich daar ongetwijfeld over verheugen. Leerlingen die zich geroepen voelen om een zelfgemaakt tekeningetje en/of een verhaaltje op te sturen in verband met het onderwerp van de maand, kunnen dit doen via mail (kvansteenbrugge@gmail.com). Het komt dan op de blog. Het doet mij denken aan de tekeningen die alle 23 leerlingen van het 6e leerjaar van de Watermolenschool in Heule mij in 2008 stuurden, ter illustratie van mijn verhaaltjes op www.bloggen.be/mythos. Op deze laatste blog zijn de tekeningen nog alle 23 te bewonderen.
    Zoals vorig jaar volgt op deze blog, telkens op de laatste dag van de maand, "kunsthistorische duiding" door Marc Van Hoye.





    27-01-2020 om 15:18 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-01-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelukkig Nieuwjaar!

    Lieve Lezer(es),

    Ik wens u een voorspoedig, gezond en gelukkig 2020.  Van ganser harte hoop ik een beetje tot dat geluk te kunnen bijdragen door mijn maandelijks verhaaltje op De Druivelaar en door mijn blogs:

    1° www.bloggen.be/dzeus: met duiding i.v.m. het Druivelaarverhaal van de maand;

    2° www.bloggen.be/pierpont: met af en toe wat onnozel geschrijf;w.bloggen/d“duid

    3° www.bloggen.be/kris: met wonderbare verhalen over leven en werk van drie Onbekende Vlamingen;

    4° www.bloggen.be/zerar, een blog die 12 jaar geleden (in 2008) gewijd was aan de lotgevallen van Zerar, maar datzelfde jaar nog, samen met Zerar, ter ziele is gegaan. Een jonge schrijfster komt nu, ter gelegenheid van Kerst 2019, op de proppen met een striproman “De Avonturen van Zerar” (cf.bijlage) waarmee onze veel te vroeg overleden held weer boven water komt. Het boek verdient onze volste aandacht en in het nieuwe jaar zal de blog (die de laatste jaren besteed werd aan pictaiku’s) er helemaal aan gewijd zijn.

    Kris.

    01-01-2020 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    31-12-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Antigone in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand..

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Nikiforos Lytras en bij een klassieke tragedie van Sophocles.



    Antigone bij het lichaam van haar broer Polynices. Olie op doek, van Nikiforos Lytras, 1865, in de Nationale Pinacotheek van Athene. Een clair-obscur met een bijzonder dramatische voorstelling van de belangrijkste scène in de tragedie.




    Dezelfde scène op een affiche voor een theatervoorstelling van het verhaal volgens Sophocles is uitgevoerd in een soberder archaïsche stijl. De versie van Sophocles is echter slechts een van de vele, zowel in de klassieke Griekse en Romeinse als in de modernere kunsten en heeft aanleiding gegeven tot ontelbare* uitingen in literatuur, theater, plastische kunsten, muziek en kinematografie.


    *Zie desgewenst Wikipedia.



    31-12-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    16-12-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ANTIGONE (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 15 december (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Antigone. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".

    Na de dood van de Thebaanse koning Oidipous ruzieden zijn zonen Eteokles en Polyneikes om de troonsopvolging. In afwachting dat dit geschil zou beslecht worden, werd in  Thebe het bewind gevoerd door hun moeders broer Kreon. Uiteindelijk luidde de overeenkomst tussen de twee broers als volgt: om de beurt zou één van hen over de stad heersen gedurende één jaar. Eteokles zou als eerste het koningschap waarnemen. Maar toen zijn jaar om was weigerde hij de troon aan zijn broer Polyneikes af te staan. Daarom nam deze laatste zich voor, zich gewapenderhand zijn rechten toe te eigenen. Teneinde zich van een behoorlijk leger te voorzien, trok hij naar Argos, alwaar hij hoopte op de steun te kunnen rekenen van de aldaar heersende koning, Adrastos. Zijn verzoek viel in goede aarde...

    Koning Adrastos van Argos trok ten strijde tegen de stad Thebe met een indrukwekkend leger, met aan het hoofd zeven gedegen strijders. Thebe had zeven toegangspoorten. Het leger van Argos verdeelde zich over deze zeven poorten en elk van de zeven leiders nam er één voor zijn rekening. Maar ze hadden de Thebanen fel onderschat. In geen tijd waren velen van de belegeraars gesneuveld, waaronder vier van hun zeven leiders: enkel Adrastos, Amphiaraos en Polyneikes bleven nog over. Toen vond Polyneikes dat er aan het bloedvergieten een einde moest komen en hij stelde een tweekamp voor, tussen hem en zijn broer Eteokles. Deze laatste ging in op het voorstel. In de meedogenloze broederstrijd die daarop volgde, verwondden beiden elkander zo erg dat ze ter plaatse de geest gaven. Hierop rukte het Thebaanse leger uit, nu aangevoerd door Kreon. Ze achtervolgden de onthutste vijanden en ze doodden er velen. Adrastos was een van de weinigen die erin slaagden heelhuids weer thuis te komen. 

    Voor de derde maal nam Kreon het bewind over in Thebe. Hij gaf opdracht alle gesneuvelde Thebanen met de nodige eer te begraven, maar daarentegen de lijken van de omgekomen vijanden, waaronder dat van Polyneikes, buiten de stadsmuren te brengen en ze daar onbegraven te laten liggen, ten prooi aan de gieren en andere aasdieren. Groot was hierover de verontwaardiging van Antigone, de zuster van de beide broers. Des nachts ging ze haar broeders dode lichaam met aarde bedekken om hem zodoende toch enige vorm van begrafenis te geven. Maar deze ongehoorzaamheid kwam haar oom Kreon ter ore. Hij veroordeelde haar ter dood. Ze werd in een onderaardse kerker geworpen, hoezeer zijn zoon Haimon, die met Antigone verloofd was, hem ook smeekte haar leven te sparen.

    Toen kwam Teiresias – laattijdig, helaas! – ten tonele. De grote ziener voorzag onheil voor de familie van de wrekende heerser. Door zijn hardvochtigheid zou Kreon weldra twee van zijn geliefden verliezen, zo luidde Teiresias’ voorspelling. Dit opende Kreon de ogen. Hij gaf opdracht Antigone uit haar kerker te verlossen, maar… te laat: het meisje had zich verhangen. Haimon, door verdriet overmand, benam zich eveneens het leven. En evenzo deed Kreons echtgenote, die al die ellende niet langer kon aanzien. De voorspelling was uitgekomen. De wrede koning was vreselijk gestraft.


    16-12-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-11-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Teiresias in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand..

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Louis Jean François Lagrené



    Schilderij door Louis Jean François Lagrenée (Parijs 1725-1805): olie op doek, 76 x 58 cm. Teiresias ontwaart, verschrikt en duidelijk per ongeluk, een badende Athena in haar blootje. Waarna de gewezen transgender buiten elke proportie met blindheid wordt gestraft.

    L. J. F. Lagrenée (Parijs 1725-1805) is een van de vele door het grote publiek bijna 'vergeten' goede schilders. Hij kreeg zijn opleiding o.a. in de school van Karel André van Loo te Rome. Won diverse grote prijzen, werd o. a. directeur van de Académie de France en van de Academie voor Schone Kunsten te St. Petersburg. Na zijn verblijf in Rusland kreeg hij vele opdrachten van koninklijke paleizen en adellijke personen. Hij was zeer productief. Wel 460 doeken zijn aan hem toegeschreven: naast portretten en bijbelse taferelen vnl. onderwerpen uit de klassieke oudheid en mythologie. Heel wat scenes zijn ronduit erotisch, vnl. in de voorstelling van lesbische koppels. Zijn stijl is die van de Italianen uit de 17de eeuw, rococo later overgaand naar het neoclassicisme. Zijn doeken hebben een geslaagde compositie en zijn lieflijk van kleur, de personages anatomisch perfect getekend. Het verhaal is zelden overdreven pathetisch voorgesteld.


    (1) In dit verhaal wordt Teiresias met blindheid geslagen door Athena. 

    In een ander verhaal evenwel is Hera de "boosdoenster" (cf. www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=3185904).

    30-11-2019 om 11:23 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-11-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.TEIRESIAS (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 16 november (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Teiresias. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".

    Nooit is Athena, de godin van de wijsheid, verliefd geweest, nimmer heeft zij kinderen gebaard. Wie haar naaktheid aanschouwd had, hetzij met opzet, hetzij per ongeluk, strafte ze met blindheid. Dat ervaarde een sterveling, Teiresias, die haar verraste terwijl ze zich baadde. Ze ontnam hem het licht uit zijn ogen. Doch achteraf kreeg ze daar spijt van en ter compensatie schonk zij hem de gave van de helderziendheid en de voorspelling, een gave die hij ook na zijn dood mocht behouden in de onderwereld. Er is evenwel nog een ander verhaal over de beroemde ziener Teiresias, hoe hij blind werd en de gave van de profetie kreeg...

    Niet Athena maar de oppergodin Hera zou Teiresias met blindheid geslagen hebben. Aan de oorsprong hiervan ligt een hevig dispuut tussen de oppergod Zeus en zijn dierbare eega. Zeus was weer eens vreemd gegaan en daarom slingerde Hera hem allerlei verwijten naar het hoofd. Zeus verdedigde zich door te stellen dat de vrouw veel meer genot beleeft tijdens de geslachtelijke vereniging dan de man, waardoor deze laatste dus, bij wijze van compensatie, gerechtigd is vaker en met verscheidene vrouwen sexuele omgang te hebben. Hera was het met die stelling niet eens. Er diende een scheidsrechter aangesteld te worden. Daar kwam enkel Teiresias voor in aanmerking. Hij immers was de enige persoon die zowel man als vrouw geweest was, de enige dus die een oordeel kon vellen over wie het meeste genot beleeft bij de geslachtsdaad: de man of de vrouw. Teiresias was immers zelf een tijdje vrouw geweest... Hoe dat gekomen was? Ziehier.

    Toen Teiresias eens, een jonge knaap nog zijnde, op wandel was op de hellingen van het Kithairongebergte, zag hij twee slangen paren. Met zijn stok scheidde hij de twee slangen en sloeg er één dood, het vrouwtje. Dit was niet naar de zin van de goden en Teiresias werd, voor straf, veranderd in een vrouw. Zeven jaar later zag Teiresias op dezelfde plek weer twee slangen paren. Hij reageerde zoals de eerste keer en weer sloeg hij één van de slangen dood, het mannetje. En terstond kreeg hij zijn mannelijk lichaam terug.

    En Teiresias, als "ervaringsdeskundige" velde zijn oordeel: als wij het genot dat de man beleeft het getal één geven, dan moeten wij het genot van de vrouw het getal negen geven! Hera voelde zich zwaar gekrenkt door dat oordeel en ze sloeg Teiresias met blindheid. Zeus kon hem weliswaar het licht van zijn ogen niet teruggeven, maar de oppergod deed niettemin zijn best om een en ander goed te maken. Zo schonk hij hem de gave van de helderzienheid, hij maakte zijn gehoor vele malen scherper dan bij een normale sterveling en hij zorgde ervoor dat hij de taal van de vogelen kon verstaan. Verder schonk Zeus Teiresias zeven levens en hij beloofde dat hij in het hiernamaals zijn zienersgaven zou mogen behouden.




    17-11-2019 om 23:03 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-10-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het gulden vlies in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand..

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij twee kunstwerken die elk een verschillende episode in het verhaal illustreren: een tekening van Willy Pogani en een Apulische amphora.

    Iason, Medeia, het Gulden Vlies, de slang en de heilige boom

    Een zeer mooie tekening: 'Jason bevecht de draak met de hulp van Medea', leek mij terug te voeren tot de Jugendstil. Wie schetst mijn verbazing wanneer ik de herkomst ervan terugvond: een plaatje uit een verzameling 'om in te kleuren': "jason_medea_the golden_fleece_coloring_page.pdf." van 'supercoloring.com'! Onder 'Griekse mythologie' staan er maar liefst 57 en onder Ilias en Odyssea elk 34, allemaal van een kwaliteit die een bron met faam doet vermoeden en na wat zoeken blijkt dat een bekroond kinderboek te zijn met tekeningen van een mij tot gisteren nog onbekende Willy Pogany (°Hongarije 1882 - + US 1955): 'The golden fleece and the heroes who lived before Achilles' (1921). Willy Pogany was een productieve Hongaarse illustrator van o. a. kinderboeken en zijn werk is inderdaad onder te brengen in de…. Jugendstil !

    Iason overhandigt het Gulden Vlies aan Pelias

    Eens te meer blijkt een treffende en mooie afbeelding van het Gulden Vlies een zeer goed bewaarde versiering van een Apulische amphora te zijn. Mijn vermoeden dat ze niet een gewoon gebruiksvoorwerp was wordt bevestigd in een Duits artikel dat handelt over een collectie van dergelijke kruiken die in het bezit zijn van de 'Antikensammlung Berlin' en waarin beschreven wordt dat ze zouden gebruikt zijn bij een dodenceremonie. Datering tussen 240 en 340 voor Christus.
    De hier getoonde afbeelding staat op een kruik van dezelfde aard en afkomst welke sinds 1818 in het bezit is van het Louvre. Ze stelt de scène voor waarin Jason het Vlies aan koning Pelias overhandigt. Een gevleugelde 'Nike' staat op het punt Jason te kronen met een bloemenkrans.

    31-10-2019 om 18:08 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    17-10-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HET GULDEN VLIES (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 16 oktober (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van het Gulden Vlies. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".

    In het vorige verhaal hebben we gezien hoe het gulden vlies terechtkwam in Colchis, een stad aan de Zwarte Zee. Hier volgt het verhaal van Iason en de Argonauten, die de kostbare ramsvacht terughaalden naar Griekenland...

    In opdracht van Pelias, koning van Iolkos (een stad in Thessalië, in het Noorden van Griekenland) voer de held Iason, samen met vijftig andere Griekse helden naar Colchis, teneinde het gulden vlies terug te halen tot meerdere eer en glorie van het vaderland. Hun schip droeg de naam “Argo” en ze noemden zichzelf “Argonauten”. Toen ze, na een zeer tumultueuze reis vol avonturen en gevaren, Colchis bereikt hadden, begaf Iason zich onmiddellijk naar het paleis van koning Aietes en deelde hem zonder omwegen mee dat hij gekomen was om het gulden vlies mee te nemen naar Griekenland. De koning gaf geen krimp, deed alsof hij daar wel mee kon instemmen en sprak:

    - Het gulden vlies bevindt zich in een bos, dat gelegen is in een heiligdom van Ares. In dit heiligdom ligt ook een veld. Ten bewijze dat ge het gulden vlies waardig zijt, vraag ik u dit veld om te ploegen. Span daartoe mijn twee ijzeren stieren, een geschenk van Hephaistos, voor de ploeg, ploeg het veld om en zaai daarna op de omgeploegde akker de drakentanden die ik u zal geven. Als gij dat alles tot een goed einde zult gebracht hebben, zult ge toegang krijgen tot het heilig bos.

    Iason stemde in met de opdracht. Hera nochtans voelde dat haar beschermeling deze taak zonder hulp niet tot een goed einde zou brengen. Ze ging te rade bij Aphrodite. De liefdesgodin stuurde haar zoontje Eros naar het paleis van koning Aietes. Eros schoot een gouden pijltje in het hart van Medeia, ’s konings dochter. Deze werd stante pede tot over de oren verliefd op de stoere krijger Iason en ze voelde zich bereid hem te helpen bij zijn moeilijke onderneming. Van haar grootvader, de zonnegod Helios, had Medeia de kunst van het toveren geleerd en die kunst zou ze nu aanwenden ten bate van haar geliefde held. Ze bereidde een tovervloeistof waarmee hij zijn lichaam diende in te smeren. Dat zou hem onkwetsbaar maken en hem bovendien de kracht geven om de sterke vuurspuwende metalen stieren te bedwingen.

    En zo slaagde Iason erin de stieren bij de horens te grijpen, hen onder het juk te krijgen en het veld om te ploegen. En net zoals Kadmos in Thebe had gedaan (zie verhaal nr. 13), zaaide Iason de drakentanden, die Aietes hem had gegeven, op de omgeploegde akker. En ook hier ontstonden uit de tanden gewapende krijgers, die elkaar te lijf gingen en elkaar doodden, nadat Iason op Medeia’s advies, een steen tussen hen had geworpen. Toen begaf Iason zich in het heilig bos. Medeia kreeg van haar vader de toestemming hem de weg te wijzen naar de heilige eik waaraan het gulden vlies was vastgespijkerd. Aietes wist toen nog niet van haar liefdevolle houding ten opzichte van Iason. Het vlies werd bewaakt door een vreselijke draak. Maar ook hier wist Medeia raad. Zij wierp de draak een paar koekjes toe, die ze doordrenkt had met een sterk slaapverwekkend middel. De slapende draak het hoofd afhakken was nu kinderspel. Iason maakte het gulden vlies los en omgordde er zijn lenden mee. Ondertussen was het verraad van Medeia uitgelekt. Aietes was uitzinnig van woede. Hij gaf opdracht Iason en Medeia te doden. Maar beiden konden nog tijdig het argonautenschip bereiken. In ijltempo voer de Argo af. Inderhaast had Medeia nog haar broertje Absyrtos meegenomen. Met een gewapende legermacht zette Aietes de achtervolging in over zee. Ze zouden de Argo ongetwijfeld ingehaald hebben als Medeia niet weer was opgetreden. Een ongemeen wreed optreden. Met een mes stak ze haar bloedeigen broertje dood, ze sneed het lichaam aan stukken en wierp het in de zee, vóór de ogen van zijn vader en de andere achtervolgers. Aietes gaf opdracht aan zijn mannen de lichaamsdelen van zijn zoon op te vissen. Toen dit gebeurd was, was de Argo uit het zicht verdwenen. Om de achtervolgers te misleiden namen de argonauten een andere vaarroute, naar het noorden toe. Zo kwamen ze aan de monding van de Donau. Ze voeren deze rivier op. De mannen van Colchis waren ze kwijtgespeeld, maar de terugreis zou nog lang en ingewikkeld worden. Via de Donau kwamen ze in de Adriatische Zee terecht en vandaar via de Po en Zuid-Frankrijk in de Rhône en de Middellandse Zee. Vooraleer de thuishaven Iolkos te bereiken werd ook nog Korfoe aangedaan, en de Noordkust van Egypte, en Kreta...



    17-10-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-10-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BOEK
    "Griekse Mythologie in 136 verhalen" (2019, 420 pag.) is een heruitgave van het boek "Uit het schuim van de zee".
    Inlichtingen:
    www.shopmybooks.be





    08-10-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Phrixos en Helle in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand..

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een muurschildering uit Pompeï (eerste eeuw na Christus).

    Op zoek naar een mooie afbeelding over het onderwerp van de maand, vond ik iets waarvan ik dacht dat het een Romeinse muurschildering kon zijn, maar dan wel één die uitzonderlijk goed bewaard was gebleven Niet dus... want na verder zoeken stootte ik op wat de échte muurschildering is (Pompeï, 1eE.n.C). Matig beschadigd, zoals te verwachten, maar o zoveel mooier!


    Ondanks de beschadiging behoudt de muurschildering zijn uitstekende picturale kwaliteiten, in 't bijzonder zijn prachtig coloriet. Phrixos' kop is hier veel mooier, zijn Griekse haardos en de speelse schildering zijn totaal verloren gegaan in de kopie.

     

    30-09-2019 om 10:46 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PHRIXOS EN HELLE (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 15 september (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Phrixos en Helle. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".



    Ino was een dochter van Kadmos, koning van Thebe. Zij trouwde met Athamas, een koning in Beotië en later ook in Thessalië. Hij was een zoon van Aiolos, de god van de winden. Athamas had twee kinderen uit een eerste huwelijk met Nephele, de godin van de wolken: Phrixos en Helle. Het klikte niet tussen Ino en haar twee stiefkinderen. Toen er een tijd van rampspoed aanbrak en men volgens goede gewoonte het orakel raadpleegde, kocht Ino de orakelpriesters om. Het orakel was formeel: Phrixos en Helle moesten geofferd worden! Maar hun moeder Nephele waakte. Verstoten door Athamas leefde ze teruggetrokken. Toen Phrixos en Helle echter naar het offeraltaar geleid werden, liet zij een wolk nederdalen over hen, en toen de wolk optrok stond daar een gevleugelde ram met een gouden vacht. Nephele gaf haar kinderen opdracht plaats te nemen op de rug van de gevleugelde ram en in geen geval naar beneden te kijken als zij hoog in de lucht gingen stijgen. Het dier steeg op en zette koers in de richting van de Zwarte Zee. Toen ze gekomen waren boven de zeestraat die de Egeïsche Zee scheidt van de Zee van Marmara, keek Helle naar beneden, ondanks de waarschuwing die ze van haar moeder had gekregen. Ze werd duizelig, waardoor ze naar beneden tuimelde en verdronk in de zeestraat die naar haar “Hellespont” - nu beter bekend onder de naam “Dardanellen” - werd genoemd. Phrixos vloog nu alleen verder, tot de ram landde in Colchis, een gebied in het Oosten van de Zwarte Zee. Daar offerde Phrixos de ram aan Zeus en hij schonk de gouden vacht van het dier aan de koning van Colchis, Aietes. Deze was de zoon van twee titanenkinderen, namelijk van de zonnegod Helios en van de okeanide Perseïs. Aietes hing het vlies aan een eikenboom in een bos dat aan de god Ares was gewijd en hij liet het daar bewaken door een draak. Het orakel had hem immers voorspeld dat de welvaart van zijn land zou afhangen van het bezit van een gouden schapenvacht. Phrixos huwde met een dochter van Aietes en keerde nooit meer terug naar zijn vaderland.


    16-09-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    27-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kyparissos in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand..

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een ets van Cornelis Cort en een tekening van Giulio Romano.


    Nooit was het moeilijker een treffende en tegelijk mooie afbeelding te vinden dan aangaande Kyparissos en zijn tragische lot, als beschreven in de Metamorfosen van Ovidius.

    Alle elementen uit het verhaal worden uitgebeeld in een ets van de hand van ene Cornelis Cort (1533-1578): ‘Cyparissus ab Apolline in arborem commutatur’. De uitvoering is m.i. ondermaats.



    Een tekening van de hand van Giulio Romano handelt enkel over de knapenliefde(s) van Apollo: ‘Apollo en Cyparissus of Apollo en Hyacinth’ (+/- 1520), bevindt zich in het Nationalmuseum in Stockholm. Apollo is hier duidelijk “handtastelijk” bezig, terwijl een mij onbekende toeschouwster bedenkelijk toekijkt. Hierbij weze opgemerkt dat knapenliefde en biseksuele interesses zowel in de Renaissance als in de Oudheid niet ongewoon waren. De uitvoering is mooi en doet denken aan bv. Rubens of Da Vinci.
    Een m.i. merkwaardig detail is de strijkstok aan de voet van Apollo. Het afgebeelde snaarinstrument (een Viola da Gamba) is overigens niet datgene waarvan Apollo zich bediende. Zijn instrument was de lier, hetwelk hij bespeelde met de vingers en allerminst met een strijkstok, dewelke, ook in de tijd van Ovidius, nog niet bestond...

    27-08-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KYPARISSOS (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 17 augustus (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Kyparissos. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".


    Menig keer werd Apollo verliefd op sterfelijke en onsterfelijke vrouwen. Er zijn ook twee zeer bekende verhalen waarin Apollo verliefd werd op een mooie jongeling: de ene was Kyparissos, een jonge jager, de andere was de jonge prins Hyakinthos, zoon van koning Oibalos van Lakedaimonië.

    Niet alleen Apollo werd verliefd op Kyparissos, ook de zanger Thamyris. Deze had ooit verklaard dat hijzelf mooier kon zingen dan alle negen Muzen tesamen. Teneinde zijn rivaal uit te schakelen ging Apollo dat overbrieven aan de Muzen. Zij voelden zich zwaar beledigd en ze wreekten zich op Thamyris door hem te beroven van zijn stem, zijn gezicht en zijn geheugen.

    Maar meer dan tot Apollo voelde Kyparissos zich aangetrokken tot een hert. Toen de jonge jager op een kwade dag tijdens de jacht, geheel per ongeluk, zelf zijn lievelingsdier gedood had, overviel hem een onbeschrijflijke smart. Uit medelijden veranderde Apollo hem in een boom, een cypres. Dit is waarschijnlijk gebeurd aan de westkust van de Peloponnesos, waar nu het dorp Kyparissia ligt.



    18-08-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-07-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Orpheus en Eurydike in de kunst


    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Rubens en een beeldhouwwerk van Rodin.


    De mythe van Orpheus en Eurydike, die wij te danken hebben aan Vergilius en Ovidius, heeft veel kunstenaars geïnspireerd:

    Films: twee van Jean Cocteau en één van Marcel Camus, nl. de bijzonder mooie en beklijvende Braziliaanse versie ‘Orfeu Negro’, gebaseerd op een toneelstuk van ene Vinicius de Morales.

    Muziek: o.a. een opera van Claudio Monteverdi ‘Orfeo’ en een werk van Christoph Willibald Ritter von Gluck (1714-1787) met het overbekende ‘Dans der zalige geesten’. Jacques Offenbach schreef een operette en Liszt een symfonisch gedicht. Ook in de balletdans vond de mythe een plaats.

    Literatuur: vele romans en gedichten werden eraan gewijd.

    Plastische kunsten tenslotte, te veel om op te noemen:

    - Schilderijen uit alle stijlperiodes, waaronder de barok met als prominent vertegenwoordiger P.P. Rubens (1577-1640), die ik hier niet nogmaals hoef voor te stellen. Het gekozen werk toont het vertrek van het geliefd paar uit de onderwereld, prachtig geschilderd, kleurrijk zoals het een Rubens betaamt, onder het goedkeurend oog van de door het lierspel van Orpheus betoverd koppel Hades en Persephone.


    - In de beeldhouwkunst vinden wij werken daterend van uit de oudheid tot in onze tijd, als reliëfs of vrijstaand. Een mooi werk van Auguste Rodin stelt het paar voor in een hoogreliëf met als achtergrond een vage voorstelling (impressionisme) van de poort naar de onderwereld.

    Reliëfs waren vooral geliefd in de oudheid. In Egypte ging het om basreliëfs en verdiepte reliëfs. Later kwamen hoogreliëfs in de mode. Ze vormen een overgang tussen schilderijen en beeldhouwwerk. Ze hebben t.o.v. een vrijstaand beeld het voordeel van een achtergrond waarop bv. wolken of een gebouw kunnen getoond worden en daardoor zijn ze dikwijls “verhalend”.

    Geniet van de beelden op Wikipedia en/of Pinterest en van de muziek op You Tube van bv. von Gluck’s ‘Dans der zalige geesten’.



    31-07-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-07-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ORPHEUS EN EURYDIKE (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 16 juli (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Orpheus en Eurydike. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".

    Orpheus was de zoon van Oiagros, een koning uit Thracië, maar sommigen beweren dat de god Apollo zijn vader was. Zijn moeder was Kalliope, één van de negen Muzen. De Muzen waren de godinnen van de kunsten en de wetenschappen. Ze waren de dochters van de titanes Mnemosyne en van de oppergod Zeus. Ze waren volgelingen van Apollo en hadden hun verblijfplaatsen in de buurt van het Parnassos- en Helikongebergte.

    Orpheus was een buitengewoon begaafd dichter en musicus. Van Apollo zelf had hij een lier gekregen, waaruit hij hemelse muziek toverde en waarmee hij zijn gezangen begeleidde. Hij bracht mensen en dieren en zelfs de planten, kortom de hele natuur, in vervoering door zijn kunst. Ook de goden kon hij ontroeren. Orpheus is vooral bekend door zijn dramatisch liefdesverhaal met Eurydike, een Najade ofte waternimf. Orpheus aanbad Eurydike. De liefde was grenzeloos. Op het huwelijksfeest deed zich echter een tragisch incident voor. Argeloos wandelde Eurydike blootsvoets door het jonge gras, toen zij plots in de voet gebeten werd door een giftige slang, een adder. Op haar geroep kwam Orpheus aangerend. Net op tijd om zijn geliefde in zijn armen te zien sterven…

    Onuitsprekelijk was zijn verdriet. Bloedstollende klaagliederen bracht hij ten gehore, en allen luisterden mee en de hele natuur werd in diepe rouw gedompeld. De gedachte om verder te moeten leven zonder zijn beminde was ondraaglijk. Toen nam hij zich voor iets te ondernemen wat nog nooit iemand vóór hem had gedaan: haar terughalen uit het dodenrijk. Op zijn tocht daarheen speelde hij zo aandoenlijk op zijn lier, dat niemand hem iets in de weg durfde leggen. Ook Charon niet, de veerman, die de doden over de dodenrivier naar de onderwereld bracht en anders nooit levenden overzette. Zelfs Kerberos de hond met de drie koppen, die de hellepoort bewaakte, werd vertederd door Orpheus’ gezang en bood geen weerstand. En ook de schimmen van de doden  werden ontroerd en ze kwamen in dichte drommen naderbij en luisterden, ademloos.

    Tot bij de troon van Hades en Persephone drong Orpheus door. Ook het godenpaar van de onderwereld raakte in de ban van zijn gezang. Op aandringen van zijn gade liet Hades zich overhalen om Eurydike  te laten weerkeren naar de aarde. Eén voorwaarde werd gesteld: zij diende op haar tocht haar man te volgen en deze mocht in geen geval naar haar omzien vóór ze het rijk van de levenden zouden bereikt hebben. Zoniet, dan was Eurydike onverbiddelijk en voor altijd voor hem verloren.

    Lang was de terugweg die ze moesten gaan, langs donkere, soms smalle en steile paden. Orpheus liep voorop. Hij hoorde de voetstappen van zijn geliefde achter hem, hij hoorde haar ademhaling en voelde zelfs haar adem in zijn hals, en dat stelde hem gerust. Doch plots leken die geruststellende geluiden verdwenen. Volgde zij hem niet meer? De angst deed Orpheus de waarschuwing van Hades vergeten en… hij keek om. Eurydike volgde hem nog steeds op de voet. Nog voor even, want haar gestalte vervaagde en als een schim gleed ze van hem weg, weer in de richting van het dodenrijk. Ze stak nog even de hand naar hem uit en ze fluisterde: “vaarwel mijn liefste”.

    Radeloos rende Orpheus terug naar de hellepoort, maar de hellehond liet ditmaal zijn tanden zien en was onvermurwbaar. Zeven dagen lang bleef de gebroken man zitten op de oevers van de Styx, zonder eten of drinken. Hij richtte smekende gezangen tot de goden en uiteindelijk ook verwensingen aan hun adres. Alles tevergeefs. Daarna zwierf hij door verscheidene landen, het gezelschap van andere mensen mijdend, vooral van vrouwen. Nimmer meer stelde hij zijn hart open voor een andere liefde. Daarom werd hij gehaat door de nimfen en door de Maenaden. Jaren later was het dat hij de Argonauten vergezelde op hun tocht: door zijn muziek en zijn wijze raad heeft hij zeker bijgedragen tot het welslagen van de onderneming. Na de tocht trok hij zich terug in Thracië. Daar troffen de vrouwelijke volgelingen van Dionysos hem aan, zittend aan de oever van een rivier en tokkelend op zijn lier. De uitzinnige vrouwen wierpen zich op de gehate man en scheurden zijn lichaam in stukken vaneen. Zijn hoofd werd samen met de lier in de rivier geworpen. Het kwam zodoende in de zee terecht en het bereikte het eiland Lesbos, alwaar het werd begraven. Zijn ziel ging naar de Hades bij zijn geliefde Eurydike. Hun zielen waren nu voor immer verenigd.

    Orpheus, kunst werk ("glas in lood") van Michiel Leenknegt. Cf. www.bloggen.be/pierpont/archief.php?ID=3165901



    17-07-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (9 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aktaion in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een beeldengroep van Gaetano Salomone.

     

    Aktaion ten prooi aan zijn eigen jachthonden

    We bevinden ons in Italië, op een 30-tal km ten N van Napels, in de tuin van het 'Koninklijk paleis van Caserta', nabij de gelijknamige stad. Daar prijkt een enorm barok paleis annex een immens park met fonteinen, een theater en vele beeldengroepen, alles geïnspireerd door het paleis van Versailles, maar nóg groter.

    "Lasciate incantare della bellezza. Revivi le atmosfere di una corte reale".

    Tussen 1780 en 1861 was het de woon- en werkplaats van de koningen van Napels en Sicilië. Het is door de UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst, vooral omdat het het laatste perfect bewaarde gebouw is uit de barokperiode.

    Een teken van grootheidswaanzin, met 1200 kamers en met dubbel zoveel monumentale kamers met fresco's als het paleis van Versailles, want Napels was noch machtig noch rijk.

    De tuin in barokstijl, eveneens geïnspireerd door Versailles, loopt in een straal van drie km naar een kunstmatige waterval in de verte, waar men twee beeldengroepen aantreft die het verhaal van Aktaion en Artemis voorstellen. De ene groep toont Artemis omringd door nimfen, de andere Aktaion ten prooi aan zijn jachthonden. Overdadig, met personages in de meest onnatuurlijke houdingen, hoe perfect ook uitgevoerd, heeft de beeldhouwer Gaetano Salomone nauwelijks een plaatsje in de kunstgeschiedenis gehaald.



    30-06-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.AKTAION (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 16 juni (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Aktaion. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". 

    Autonoë was één van de vier dochters van koning Kadmos van Thebe. Aristaios was een zoon van de god Apollo. Autonoë en Aristaios hadden samen een zoon: Aktaion. Als jongeman beoefende deze de jacht. Op een warme zomerdag kwam hij toevallig met zijn jachthonden bij het water van een bron, waarin Artemis naakt aan het baden was, samen met enkele nimfen. Aktaion herkende de godin en wendde onmiddellijk de blik af, want hij wist dat Artemis, de maagdelijke tweelingzuster van Apollo, niet duldde dat enig mannelijk wezen haar naaktheid aanschouwde. Dat had ze gemeen met die andere godin-maagd, Athena. Maar Artemis was veel meedogenlozer dan Athena. Ziehier wat er gebeurde. Ze besprenkelde Aktaion met water uit de bron – of ze daarbij een toverformule uitsprak is niet met zekerheid bekend – waarbij de jonge jager veranderde in een hert. Hij was ook niet meer in staat menselijke klanken te uiten. Zijn honden herkenden hun baasje niet meer, instinctief stortten ze zich op het hert en verscheurden het...



    17-06-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De geboorte van Athena in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij beschilderd vaatwerk uit de 6e eeuw vóór Christus.



    Zoals reeds te vermoeden was leende de manier waarop Athena werd geboren zich niet tot een anatomisch-realistische voorstelling zoals we die kennen in de klassieke schilderkunst.

    Daarentegen vinden we deze scène meermaals terug op Griekse amphoren of ander vaatwerk daterend uit de zesde eeuw vóór Christus.

    De techniek staat bekend als die met de zwarte figuren en vraagt enige uitleg:

    De Attische klei was door de aanwezigheid van ijzer oranje-rood bakkend.

    Op deze ondergrond werden figuren aangebracht die door het bakken zwart werden. Eens gebakken werden met een harde stift details voor ogen, neus, kledij etc., in de zwarte figuur gekrast, waardoor aldaar de oranje-rode ondergrond weer tevoorschijn kwam.

    Het gekozen vaatwerk is een doos bedoeld om cosmetica zoals geparfumeerde zalf in te bewaren. De voorstelling is duidelijk van een archaīsch type. Centraal zit Zeus op zijn troon terwijl een volwassen Athena uit zijn hoofd ontspringt. Het kleine figuurtje onder hem is Metis die alhoewel door Zeus verslonden, toch aanwezig wil zijn bij de geboorte van haar dochter. Aan weerszijden van de Oppergod staan helpende  vroedvrouwen met één hand op zijn hoofd en het andere omhoog. Links staat Hephaistos met de bijl die Zeus’ hoofd heeft gekliefd. Rechts Zeus' broer Poseidon die er ook bij wou zijn. Beide mannen hebben hun plicht gedaan en staan op het punt te vertrekken: hun voeten staan reeds naar buiten gekeerd!



    31-05-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DE GEBOORTE VAN ATHENA (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 16 mei (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de geboorte van Athena. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". 

    De meeste van Zeus’ kinderen waren buitenechtelijk, “bastaards” dus. Zo ook zijn meestgeliefde dochter, Athena. Wie was nu de moeder van Athena? Het is een op zijn minst bizar verhaal.

    Zeus had zijn nicht Metis “liefdevol benaderd”, diezelfde Metis die hem het toverdrankje bezorgd had waarmee hij zijn zusters en broeders verlost had uit de maag van zijn schrokkige vader Kronos. Over die verhouding tussen de oppergod en de wijze titanendochter zijn weinig details bekend. We weten dat Metis zwanger werd en, zwanger zijnde, ruzie kreeg met Zeus. Het moet een hoogoplopende ruzie geweest zijn, want ziehier, kort en goed, hoe die afliep: Zeus vrat zijn zwangere nicht op met huid en haar...

    Maar de vertering verliep slecht. De “maaltijd” bleef zwaar op de maag liggen. Zeus voelde zich kotsmisselijk. Het leek of er iets opsteeg uit zijn maag in de richting van zijn hoofd. Het liep uit op een razende hoofdpijn. Zijn hoofd zwol en stond letterlijk op barsten. De enige die hem van die ondraaglijke pijn kon verlossen, was zijn zoon Hephaistos. We weten dat het vaderschap van Hephaistos erg twijfelachtig was en ook Zeus had serieuze twijfels omtrent dat vaderschap. En al was hun verhouding niet al te best, toch ontbood Zeus de god van de smeden en smeekte hem zijn hoofd te klieven met een bijl. En Hephaistos, zij het met enige tegenzin, kweet zich vakkundig van die taak. En ziet: uit het hoofd van Zeus steeg een volwassen vrouwspersoon op, fier rechtop, gehelmd en geharnast, met lans en schild. Het was Athena. Metis mag als haar moeder beschouwd worden – heeft ooit een man leven geschonken zonder toedoen van een vrouw? – en van Metis had Athena het verstand en de vindingrijkheid. 



    17-05-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Phaedra in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Alexandre Cabanel.



    “Phèdre” van Alexandre Cabanel (1823 - 1889)

    Olie op doek (1880, 1,9 x 2,8m) Musée Fabre, Montpellier.


    Een smachtende vrij sensuele Phaedra na haar schuldig verlangen naar de liefde van Hippolytus, zoon van haar echtgenoot Theseus, te hebben bekend. Haar dienaressen delen ten volle in haar ontzaglijke leed.


    Phaedra is een zeer dankbaar onderwerp geweest van talloze kunstwerken.

    Wikipedia vermeldt in onder andere:

    Plastische kunsten: een fresco in Pompeï, een bas-reliëf op een sarcofaag en vele schilderijen en tekeningen.

    Literatuur: (toneel, proza, poëzie) een 20-tal.

    Muziek: Een 15-tal werken

    Films: 7


    Alexandre Cabanel schilderde vele historische, klassieke en religieuze onderwerpen, naast portretten, in academische stijl.

    Op jonge leeftijd had hij al grote prijzen in de wacht gesleept. Zijn 'Naissance de Vénus’, een vrij erotisch werk, werd gekocht door Napoléon III en bezorgde hem onmiddellijk een leerstoel in de Académie waarin de klassieke schildertrant heerste. Dat pompeuze classicisme werd spottend ook wel 'Art Pompier’ genoemd. Hij zetelde vele jaren als jurylid ter selectie van werken voor het 'Salon’. Als fervent tegenstander van de nieuwe kunstvormen Realisme en Impressionisme weigerde hij werk van o. a. Eduard Manet op te nemen. Een politiek die zou leiden tot de oprichting van het 'Salon des Refusés’ en uiteindelijk tot de ondergang van het ‘Salon’.




    30-04-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PHAEDRA (het hele verhaal)


    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 14 april (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Phaedra. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".



    Phaedra was de tweede vrouw van Theseus, één van Griekenlands grootste helden en tevens koning van Athene. Theseus verrichtte zijn grootste heldendaad toen hij nog prins was:  het doden van het monster Minotauros, half mens half stier, dat leefde in het labyrint van koning Minos op het eiland Kreta. Hij had daarbij de hulp gekregen van ’s konings dochter Ariadne die smoorverliefd was op de knappe jonge prins. Hij nam Ariadne mee bij zijn terugvaart naar Athene, maar op het eiland Naxos werd zij hem ontnomen door de god Dionysos. Bij zijn thuiskomst werd hij tot koning gekroond in opvolging van zijn vader Aigeus die, denkende dat zijn zoon was omgekomen, zich in wanhoop van een rots te pletter had gestort. Theseus trouwde met Antiope, die hij veroverd had in een strijd tegen de Amazonen. Maar jaren later kwam een leger Amazonen haar terughalen. Er kwam een oorlog van, waarbij Antiope ongelukkiglijk het leven liet.

    (het vervolg van dit verhaal komt uit mijn boek “De Griekse mythologie in 136 verhalen”, een heruitgave van het boek “Uit het schuim van de zee”) *

    Theseus voelde zich vereenzaamd. Met weemoed dacht hij terug aan Ariadne, zijn eerste liefde. Het was hem bekend dat Ariadnes jongere zuster Phaidra nog ongehuwd leefde aan het hof van koning Minos op Kreta. Phaidra leek qua uiterlijk veel op haar zuster. Ze was evenwel veel wispelturiger en minder trouwhartig dan Ariadne. Theseus trok naar Kreta. Met zijn nog knap figuur viel hij bij Phaidra in de smaak en ze werd zijn vrouw. Toen Phaidra later in Athene een zoon baarde, Demophon, bracht Theseus zijn eerste zoon Hippolytos, uit zijn huwelijk met Antiope, naar zijn overgrootvader Pittheus in Troizen; hij wenste namelijk niet dat er onder zijn beide opgroeiende zonen ruzie zou ontstaan omtrent de troonopvolging.

    Aan het hof van zijn overgrootvader groeide Hippolytos op in eer en deugd. Hij wijdde zich geheel aan de studie en de jacht. Hij bracht offers aan de godin-maagd Artemis. Aphrodite, de godin van de liefde, was daarover zeer ontstemd, vooral omdat Hippolytos nooit aan háár offerde. De liefde voor een vrouw kwam nooit in zijn hart op en alle onreinheid was hem vreemd. Toen hij eens een bezoek bracht aan zijn vader en diens echtgenote in Athene, zag de jaloerse Aphrodite haar kans op wraak schoon en ze liet in het hart van Phaidra een zondige liefde ontstaan voor haar stiefzoon. Phaidra’s toenaderingspogingen lieten de jongeman echter geheel onbewogen. Toen Hippolytos evenwel terug was in Troizen, dreef Phaidra’s hartstocht haar naar hem toe. In de schaduw van een myrteboom begluurde ze haar geliefde stiefzoon terwijl hij met zijn lichaamsoefeningen bezig was. Maar Hippolytos bleef haar afwijzen en dat maakte haar wanhopig. Waanzinnig door liefdesverdriet en gedreven door de angst dat Hippolytos haar gedrag aan zijn vader zou bekendmaken, vatte ze het plan op zich van het leven te beroven. Maar terzelfdertijd wenste zij zich te wreken op haar stiefzoon om zijn harteloosheid. Ze liet een brief achter waarin ze Hippolytos zondige gevoelens toeschreef jegens haar en waarin ze verklaarde de dood te zoeken om van die ondraaglijke toestand verlost te zijn. Daarna verhing ze zich. Diezelfde dag arriveerde Theseus, die zijn vrouw achterna gereisd was, in Troizen. Wie beschrijft zijn afschuw en zijn verontwaardiging! Hij twijfelde geen ogenblik aan de oprechtheid van de brief en, Poseidon aanroepend, verbande hij zijn zoon en verwenste hem met de dood. Hippolytos vluchtte in zijn door paarden getrokken wagen. Even buiten de stad, waar de weg over een steile rotskust loopt, liet Poseidon een geweldige storm ontstaan. Uit de hoge golven steeg een vervaarlijk zeemonster op, dat de paarden aan het schrikken bracht zodat ze op hol sloegen. Hippolytos werd uit de wagen geslingerd tegen de rotsen en vond de dood. Te laat kwam Theseus achter de waarheid en te laat kwam zijn spijt over zijn onbesuisd optreden…

    Allengs werd Theseus in Athene niet langer op handen gedragen. Zijn onverantwoorde daden hadden de Atheners een afkeer doen krijgen voor hun vorst en dat staken ze niet onder stoelen of banken. Het kwam zover dat Theseus zijn volk vervloekte, zijn stad verliet en in vrijwillige ballingschap trok naar het eiland Skiros, bij zijn vriend, koning Lykomedes. Maar de oude Theseus viel er de dochtertjes van zijn gastheer – kleine meisjes nog – lastig. En toen de kinderen dit aan hun vader gingen melden, besloot deze zich van de “oude geilaard” te ontdoen. Onder voorwendsel dat hij Theseus een mooi panorama van het eiland wilde laten aanschouwen, nam hij hem mee naar de top van een hoge rots. Eén duwtje volstond: zo kwam een roemloos einde aan het leven van Athenes grootste held en koning.

    *voor meer informatie omtrent het boek (420 pag., 25 euro) of bestelling van één of meerdere exemplaren, surf naar www.shopmybooks.com/BE/nl  


    15-04-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-03-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pygmalion in de kunst.


    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar een treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een karikatuur van Daumier.


    Pygmalion en Galatea
    Dat dit onderwerp het gegeven voor menig schilderij zou worden had ik wel verwacht, maar niet dat het zó overweldigend zou uitgebeeld worden in alle mogelijke kunstvormen. Naast plastische kunsten als schilderen en beeldhouwen vindt men Pygmalion als inspiratiebron - van Ovidius tot Hollywood - in de literatuur (poëzie, roman), podiumkunsten (theater, opera, ballet, musical), film. Geen kunstvorm laat Pygmalion onberoerd.
    Hoe voordehandliggend de keuze voor een van de prachtige schilderijen of beeldhouwwerken ook zou zijn, toch wil ik graag met een karikatuur een buitenbeentje in de beeldende kunst voorstellen, nl. DAUMIER.
    Honoré Daumier (1808-1879) was een begenadigd Franse graficus, karikaturist, schilder en beeldhouwer in de periode van het Realisme.
    Hij maakte duizenden tekeningen en lithografieën waarin hij eerlijk en waarheidsgetrouw een beeld wou geven van de alledaagse werkelijkheid waarin zich de armen en de arbeidersklasse bevonden.
    In zijn karikaturen spaarde hij noch de regering, noch de geestelijkheid, de rechters en advocaten, de bourgeoisie en zelfs het koningshuis. Een karikatuur van koning Louis Philippe met een hoofd in de vorm van een peer deed hem wegens majesteitsschennis gedurende jaren achter de tralies belanden.
    In dezelfde satirische geest schilderde hij ook. Een prachtig werk toont het arme volk op de trein in 'Coupé de troisième classe’.
    Tenslotte toonde Daumier ook in zijn beeldhouwwerk zijn geniaal meesterschap. Getuige daarvan de karikaturen welke hij tijdens rechtszittingen, verdoken achter de rug van andere aanwezigen, vrijwel op de tast in klei boetseerde van rechters en advocaten.
    Daumier is nu een zeer gewaardeerd kunstenaar, maar tijdens zijn leven viel hem geen grote bijval te beurt, behalve vanwege zijn vrienden-kunstenaars, waaronder kleppers als de schilders Millet, Corot, Rousseau en Delacroix, ook schrijvers als Balzac en Beaudelaire.
    Hij stierf arm in een van Corot gekregen huis.
    Het loont de moeite zijn werk te bewonderen op bv. Wikipedia of Pinterest


        Lithografie (229mm x 189mm) gepubliceerd 1842 in het satirisch tijdschrift 'Le Charivari'


    O triomphe des arts! quelle fût la surprise,
    Grand sculpteur, quand tu vis ton marbre s' animer,
    Et d' un air chaste et doux, lentement se baisser
    Pour le demander une prise.

    Of, (zeer) vrij vertaald:  

    O, dat was me even schrikken,
    toen dat marm'ren beeldhouwwerk
    een levend vrouwmensch werd,
    en... een snuifje tabak vroeg.


    31-03-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-03-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PYGMALION (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 15 maart (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Pygmalion. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". 

    Pygmalion (vrij naar Edith Hamilton)

    Op het eiland Cyprus leefde een jonge talentrijke beeldhouwer. Zijn naam was Pygmalion. Hij had besloten nooit te trouwen, want hij was vol misprijzen voor het vrouwelijk geslacht dat door de natuur overladen was met gebreken en “constructiefouten”. Desalniettemin spookte de gedachte aan de perfecte vrouw voortdurend in zijn gedachten, in die mate dat het standbeeld waaraan hij uiteindelijk al zijn krachten en zijn hele genie wijdde, een vrouw voorstelde. Een ivoren beeld, een pracht van een kunstwerk. Maar het voldeed de kunstenaar niet helemaal. Dag en nacht bewerkte hij het en het werd hoe langer hoe mooier. Géén vrouw was ooit geboren, geen beelden werden door kunstenaarshanden ooit gemaakt, die konden rivaliseren met dit werk van Pygmalion. En toen de dag kwam dat het beeld zo perfect was dat er niets meer te verbeteren viel, werd de kunstenaar overvallen door een vreemd gevoel, een gevoel dat hij nooit eerder gekend had: hij werd hartstochtelijk verliefd op dit levenloos beeld, de vrucht van zijn handen waarin hij zijn hele ziel had gelegd. Hij maakte zichzelf wijs dat het niet langer ging om een ivoren beeld maar om een vrouw van vlees en bloed. Hij raakte haar aantrekkelijke lippen aan met de zijne, maar zij konden zijn kussen niet beantwoorden. Hij streelde haar gezicht en  handen, maar deze bleven ongevoelig. Hij nam haar in zijn armen, maar zij bleef passief en koud. Hij kleedde haar met de mooiste jurken, hij overlaadde haar met juwelen en hij probeerde zich in te beelden dat zij er gelukkig mee was. ’s Avonds legde hij haar op een bed, hij bedekte haar liefdevol met zachte en warme dekens zoals kleine meisjes doen met hun poppen. Maar Pygmalion was geen kind meer en hij kon dat spelletje op de lange duur niet volhouden. Hij beminde een levenloos voorwerp en wanhoop en ellende overvielen hem…

    Deze bijzondere passie bleef niet verborgen voor Aphrodite. De godin van de liefde raakte gefascineerd door deze vreemde passie en ze besloot de jonge kunstenaar te helpen. Het was rond deze tijd van het jaar dat er feest was op Cyprus ter ere van Aphrodite. Mensen gingen een bezoek brengen aan haar tempel en ze brachten offers aan de godin. Onder hen bevond zich ook Pygmalion. Hij smeekte de godin dat ze hem een jonge vrouw zou laten ontmoeten die gelijkend was aan het kunstwerk dat hij gemaakt had. Daarna spoedde hij zich huiswaarts, naar zijn geliefde. Ze leek mooier dan ooit. Hij streelde haar. Hij schrok. Voelde hij lichaamswarmte? Hij zoende haar op de mond en onder zijn kussen werden haar lippen zacht. Hij raakte haar armen aan en haar schouders en deze voelden zacht aan als was dat smelt in de zon. Hij voelde haar polsslag. En het drong tot hem door: dit is het werk van de godin. Met een hart dat overvloeide van vreugde en dankbaarheid sloot hij zijn geliefde in de armen. Zij bloosde en glimlachte. Hij noemde haar Galathea. Ze kregen een zoon, Paphos. Deze gaf zijn naam aan Aphrodites geliefde stad Paphos.  

    Edith Hamilton, geboren in Dresden (Duitsland, 1867) en overleden in Washington D.C. (USA, 1942), was een van de meest gerenommeerde klassieke auteurs van haar tijd. 

    Onderstaande tekening is van Marc Van Hoye. Het is een voorstudie van de tekening (een “gekuiste versie”) op het kalenderblad van “De Druivelaar” d.d. 16.3.2019.


    16-03-2019 om 04:29 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    28-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Erichtonios in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een kunstwerk van Peter Paul Rubens.





    Hierboven een van de genomineerden om de scène van het openen van het mandje uit te beelden. And the winner is... P. P. Rubens. 
    Het betreft een closeup van het belangrijkste deel van een groter werk in zijn karakteristieke barokke stijl. Slechts de ene dochter van koning Kekrops die het mandje heeft geopend en een verbaasde oudere vrouw zijn ten voeten uit afgebeeld.
    Het bijzondere aan dit schilderij is de meesterlijke uitvoering van het koninklijk gewaad van de prinses, uitzonderlijk eens niet poedelnaakt.
    Andere versies van Rubens en van zijn collega's, waaronder Jordaens, hielden het meestal bij bloot. Zolang het historische onderwerpen betrof zag men in de voorlopers van 'Playboy' geen graten.
    Overigens is zoals vele mythologische onderwerpen ook dit verhaal meermaals zeer stijlvol geslaagd op Griekse vazen en kruiken uitgebeeld.
    Wikipedia toont er een aantal van.

    28-02-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ERICHTONIOS (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 16 februari (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Erichtonios. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".

    Erichtonios was een van de eerste koningen van Athene. Een drietal waren er hem voorafgegaan, maar Erichthonios wordt beschouwd als de echte stamvader van de Atheners. Zijn ontstaan is alleszins merkwaardig. Het is een verhaal dat we situeren op de Akropolis lang voordat Athena tot schutsgodin van de stad werd gekozen, ten nadele van Poseidon. Het begint met de lelijke kreupele god Hephaistos, die vrijwel bij geen enkele vrouw terecht kon om zijn sexuele drift te bevredigen. En bij de godin Athena was hij al helemaal aan het verkeerde adres. Athena had immers gezworen maagd te blijven. Toen Hephaistos Athena wilde verkrachten bleek echter dat zij allerminst een katje was om zonder handschoenen aan te pakken. Ze ontworstelde zich uit zijn greep en verkocht hem een dermate krachtige stamp tegen de onderbuik dat alle lust tot verdere toenadering hem ontvlood. Bij dit incident was het zaad van Hephaistos terecht gekomen in de aarde, zeg maar in de schoot van moeder Gaia. Het kind dat Gaia baarde had een slangenstaart: het was Erichthonios. Ze schonk dit kind aan Athena: deze laatste wás het immers voor wie Hephaistos – de vader – het kind had bedoeld. Athena stopte de pasgeborene in een mandje en ze gaf het aan de drie dochters van de allereerste koning van de stad, Kekrops. Deze drie dochters kregen als opdracht over het kind te waken, zonder dat ze evenwel het deksel van het mandje mochten oplichten en het kind aanschouwen. Maar, nieuwsgierig als vrouwen zijn, ze deden het toch... En óf ze geschrokken waren: ze zagen een kind met een kronkelend slangenlichaam. Schreeuwend van angst renden ze naar de rand van de Akropolis en sprongen de afgrond in, hun dood tegemoet.

    Athena was ondertussen bezig een enorm rotsblok naar de Akropolis te zeulen, ter versterking, toen haar toenmalige lievelingsvogel, de kraai, haar de ongehoorzaamheid van Kekrops’ dochters kwam melden. In haar verontwaardiging liet zij het blok vallen, aan de rand van de stad: het werd later de Lykabettos-heuvel, twee keer zo hoog als de Akropolis zelf. Ze vervloekte de kraai, die het onheil had gemeld. De vogel moest zijn witte veren inruilen voor zwarte en zijn zoetgevooisde stem voor een vervelend gekras. Ze koos nu voor een andere vogel, de uil, en ze verbood de kraai en zijn nakomelingen nog ooit de Akropolis te betreden. En dat is waarom wij nooit kraaien zien op de Akropolis...

    Athena moeide zich nu verder met de opvoeding van Erichthonios. Met veel tederheid bracht ze hem op, alsof het haar bloedeigen kind was. En dat kind zou later koning worden in Athene. Te zijner ere bouwden de Atheners een mooie tempel op de Akropolis. Vlak naast deze tempel – het Erechteion – was het dat Athena haar olijfboom plantte. De inwoners van Athene zijn overigens te allen tijde fier geweest op hun “autochtone” afkomst, uit de schoot van Gaia, uit de eigen roodkleurige Attische grond, in tegenstelling tot de stamvaders van de andere grote Griekse steden, die meestal inwijkelingen waren van buiten de grenzen van hun land. Het moge nu ook duidelijk zijn waarom ook de god Hephaistos een heel bijzondere verering genoot in Athene. Zo werd er een prachtige tempel gebouwd aan de overzijde van de agora – gezien vanuit de Akropolis – te zijner ere, een tempel die tot op heden nog goed bewaard is en nog steeds fraai oogt.

    (Uit "Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 7) 



    17-02-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Atlas in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een kunstwerk van John Singer Sargent.



    Atlas is veelal als beeldhouwwerk uitgebeeld, minder als onderwerp van een schilderij. Niettemin heb ik een mooi werk van een schilder uitgekozen, nl. van John Singer Sargent.

    J. Singer Sargent (1856 - 1925)  was een in Italië uit Amerikaanse ouders geboren begenadigd kunstenaar, die voornamelijk in Europa leefde en werkte. Hij schilderde vooral portretten, van een kwaliteit waarvoor hij door de grote beeldhouwer Auguste Rodin “de Van Dijck van onze tijd” genoemd werd. Zijn stijl was realistisch, maar later met impressionistische trekjes vnl. in zijn landschappen, en in het gekozen werk zelfs sterk beïnvloed door de Art Nouveau, in Duitsland Jugendstil genoemd.

    Het werk dateert van 1925 en hangt in het Museum of Fine Arts te Boston. Het toont de gehurkte Atlas de hemelbol torsend, met de Hesperiden, zijn dochters, slapend aan zijn voeten. Hier klopt iets niet, want Atlas had het dragen van het hemelgewelf tijdelijk aan Heracles overgelaten terwijl hij de appels ging stelen. Het onderwerp in een rond medaillon midden een versierd kader ziet men frekwent in de Art Nouveau.




    31-01-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ATLAS (het hele verhaal)


    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 15 januari (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Atlas. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". 

    Met zijn broers Poseidon en Hades had Zeus de strijd tegen de Titanen gewonnen en zich zodoende de macht over hemel en aarde toegeëigend. Atlas, zoon van de titaan Japetos, had meegevochten tegen Zeus en werd nu door de oppergod zwaar gestraft: te eeuwigen dage diende hij het hemelgewelf op zijn schouders te torsen. De mythologische verhalen leren ons hoe twee Griekse helden zijn pad hebben gekruist. Luister maar:

    Vooreerst was er Herakles, de man van de twaalf werken. Eén van die werken bestond erin de gouden appels te roven uit de tuin van de Hesperiden, de zeven dochters van Atlas, en ze naar Mykene te brengen, naar koning Eurystheus. De appels hingen aan een boom die bewaakt werd door een woeste draak en rondom de tuin waarin de boom zich bevond was een hoge muur. Herakles begaf zich naar Atlas met de vraag of deze hem niet kon helpen bij deze gevaarlijke opdracht. Atlas verklaarde zich bereid, als Herakles even het hemelgewelf van hem wilde overnemen, want met zo’n gewicht op de schouders zou hij nooit over de muur kunnen klimmen. Herakles nam over en Atlas klaarde de klus maar weigerde de appels aan Herakles te overhandigen. Ik draag ze zelf wel naar Mykene, zei Atlas, en blijf jij ondertussen nog maar wat langer het hemelgewelf torsen. Herakles vreesde, niet onterecht, dat Atlas niet zou terugkeren. Hij veinsde op het voorstel in te gaan maar smeekte de reus nog heel even de last van hem over te nemen, de tijd die nodig was om een kussentje op zijn schouder te leggen, dáár op die plaats, waar het een beetje knelde. En Atlas liep in de val. Herakles griste hem de appels uit de handen en daar stond Atlas weer, ondersteunend het hemelgewelf…

    En dan die andere held, Perseus. Met succes had hij, in opdracht van koning Polydektes van Serifos, een onmogelijk gewaande taak tot een goed einde gebracht, namelijk het hoofd van de vreselijke Medusa afhakken  en het naar Serifos brengen. Bijná tot een goed einde, want huiswaarts kerend met het hoofd van Medusa in een zak, kwam Perseus voorbij het land der Hesperiden en daar versperde Atlas hem de weg en bedreigde hem met de dood. Tegen een reus als Atlas waren geen mens, geen wapens, opgewassen, tenzij... Perseus haalde het hoofd van Medusa uit de zak en hield het zijn tegenstander voor. En terstond verstijfde en versteende het lichaam van de reus. Het Atlasgebergte in het noorden van Afrika is daar het kolossaal overblijfsel van.En dan die andere held Perseus. Met succes had hij, in opdracht van koning Polydektes van Serifos, een onmogelijk gewaande taak tot een goed einde gebracht, namelijk het hoofd van de vreselijke Medusa afhakken  en het naar Serifos brengen. Bijná tot een goed einde, want huiswaarts kerend met het hoofd van Medusa in een zak, kwam Perseus voorbij het land der Hesperiden en daar versperde Atlas hem de weg en bedreigde hem met de dood. Tegen een reus als Atlas waren geen mens, geen wapens, opgewassen, tenzij... Perseus haalde het hoofd van Medusa uit de zak en hield het zijn tegenstander voor. En terstond verstijfde en versteende het lichaam van de reus. Het Atlasgebergte in het noorden van Afrika is daar het kolossaal overblijfsel van.

    Afgeleid van Atlas…

    - Atlasgebergte in Noord-Afrika;

    - atlaswervel: de bovenste halswervel (die de schedel draagt);

    - atlas: platenboek, verzameling van topografische kaarten en afbeeldingen in     boekvorm (de naam werd voor ’t eerst gebruikt door de wereldberoemde Vlaamse cartograaf Mercator);

    - de atlasvlinder: vanwege zijn reusachtige gestalte (vleugelwijdte 20 à 30 cm)




    16-01-2019 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het paard van Troje in de kunst.

     Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Henri Paul Motte.


    Dit enorme rekwisiet is tegenwoordig nog te bewonderen in Turkije in de stad Çannakale.


    Bij de zoektocht naar een representatief schilderij met dit onderwerp zag ik mij genoodzaakt het werk van Henri Paul Motte (1846-1922) boven dat van de veel belangrijker Giovanni Domenico Tiepolo (1696-1770) te verkiezen: Tiepolo schilderde een echt (boeren)paard, waarin men bezwaarlijk een peloton krijgers had kunnen verstoppen. Nog andere voorstellingen en tekeningen leggen de nadruk op de houten constructie en de beplanking, of zijn pogingen om te tonen hoe de soldaten in het paard verstopt zaten.

    Henri Paul Motte was een Frans schilder-beeldbouwer, leerling van Jean-Léon Gérôme (1824-1904). Hij schilderde voornamelijk historische taferelen met een voorkeur voor de oudheid.

    'Le Cheval de Troie’ (1874) 96x147cm, olie op doek, bevindt zich in het Wadsworth Atheneum Museum of Art te Hartford, Connecticut, USA.

    Het tekent het Paard binnen de muren van de stad Troje in een waar kikvorsperspectief, wat het gigantische van het bouwsel nog benadrukt. De Griekse soldaten dringen de weerloze stad binnen.




    31-12-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HET PAARD VAN TROJE (het hele verhaal).
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 29 december (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van het paard van Troje. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust".



    Men zegt dat dit meesterlijk plan Odysseus ingegeven was door Athena. Epeios was de architect die zich met de bouw ervan belastte. Een enorm houten paard, gemaakt om binnenin veertig tot de tanden gewapende Griekse krijgers te herbergen. De meest waardevollen onder de Grieken – Agamemnon uitgezonderd –  waren het die alzo achterbleven in de buik van het paard, op het strand van Troje. Alle anderen trokken naar hun schepen en bliezen de aftocht of althans: zij lieten het vóórkomen alsof het hele Griekse leger verslagen huiswaarts keerde. In werkelijkheid voeren zij niet verder dan tot het eiland Tenedos dat amper een paar mijlen van de kust van Troje verwijderd was. Er werd afgesproken dat één man zou achterblijven op het strand. Zijn naam was Sinon en zijn taak zou erin bestaan de Trojanen, dank zij een machtig stukje toneel in de val te doen lopen, de val van “het Trojaanse paard”.

    Toen de Trojanen opmerkten dat alle Griekse schepen verdwenen waren en de vijand op het strand enkel een reusachtig houten paard en één armzalige strijder hadden achtergelaten, waren de meesten onder hen de mening toegedaan dat de Grieken inderdaad afgedropen waren en dat de overwinning binnen was. Toch waren velen op hun hoede. Was dit paard geen valstrik? En was die Sinon geen achtergelaten spion? Sinon verklaarde dat de Grieken hem hadden willen offeren aan de godin Athene, om haar bijzondere hulp af te smeken voor een voorspoedige thuisvaart, nu voor hen de oorlog toch verloren was. Maar hij had kunnen ontsnappen en had zich verborgen gehouden; alzo was hij ternauwernood aan een gewisse dood ontsnapt. En wat wist Sinon over het reusachtige houten paard? Ook dát was bedoeld om eer te brengen aan Athena en om de godin gunstig te stemmen. Waarom was het paard zo groot? Er zat toch niets in verborgen? Het was zo groot omdat het niet door de poort van de burcht zou kunnen, want als eenmaal het paard binnen de muren van de stad zou zijn, zou Troje machtiger worden dan het roemruchte Mykene. Dat alles wilde Sinon wel verklappen: dat was zijn wraak, vanwege het wrede lot dat de Grieken hem hadden willen laten ondergaan…

    Sinon had zijn rol bijzonder goed gespeeld en zo goed als iedereen geloofde zijn woorden. Wel was er ’s konings dochter, de zieneres Kassandra, die het van de daken schreeuwde dat het houten paard een list was en dat het vol gewapende mannen zat, maar, zoals wij weten (zie verhaal nr. 74), niemand geloofde haar. Ernstiger werd de waarzegger Laokoön genomen, de broer van Anchises. Ook hij was ervan overtuigd dat de buik van het paard vol soldaten zat. Maar toen hij zijn speer naar de buik van het paard slingerde kwamen twee grote giftige slangen opdagen uit de zee. De slangen kronkelden zich om de lichamen van Laokoöns beide zonen die op dat ogenblik op het strand een offer pleegden ter ere van de god Apollo. Laokoön kwam de jongens ter hulp. Tevergeefs. Samen met zijn beide zonen werd hij door de slangen doodgebeten. Dat was voor de Trojanen het ultieme bewijs dat het paard veilig kon binnengehaald worden. Triomfantelijk werd het dan ook binnen de muren gesleept. De poort was inderdaad te smal, zodat een deel van de vestingsmuur diende afgebroken te worden. In het paard: het kruim van wat nog van het Griekse leger overbleef…

    Toen het paard binnengehaald was, werd er volop feest gevierd binnen de muren van de stad. Er werd muziek gemaakt, er werd gezongen en gedanst. Het reusachtig houten paard werd versierd met bloemenkransen en er was vreugde alom. Er werden ook grote hoeveelheden wijn genuttigd, zodat allen dronken werden en tegen de avond in een diepe slaap verzonken. Alleen de Griek Sinon, die met de Trojanen had meegevierd, was nog wakker. Toen alles stil geworden was, sloop hij voorbij de slapende poortwachten, klom op een heuveltje met een lichtbaken in de hand en gaf alzo aan de bij Tenedos achtergebleven strijdmakkers het teken tot de aanval. Nadat de slapende wachters door de aangestormde Grieken op vakkundige wijze “naar de andere wereld geholpen waren” verlieten de krijgers in de buik van het paard hun schuilplaats. Zonder enig mededogen hakten zij erop los. Wat zich nu voordeed was een ongeziene slachtpartij. De meeste Trojanen werden in hun slaap gedood. Te allen kante werden hoofden afgehouwen, bloed stroomde bij beken. Zo goed als niemand slaagde erin te ontsnappen. Ook koning Priamos niet. Het fiere Troje bestond niet meer. (Uit: "Uit het schuim van de zee, hoofdstuk 99 en 100)


         

    30-12-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oineus in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch "Druivelaarverhaal" van de voorbije maand. Ditmaal liep de zoektocht niet helemaal op wieltjes en hij komt uit bij... Oinos' zoon Meleager.



    Olie op doek, 152 x 120 CM. Antwerpen, KMSKA.

    Na enig vruchteloos zoeken naar een mooi picturaal werk gewijd aan  Oeneus heb ik het opgegeven. Meer dan een paar beschilderde vazen vond ik niet. Zijn zoon Meleager daarentegen en diens geliefde Atalanta bij de jacht op het grote everzwijn vielen erg in de smaak van o. a. Rubens en Jordaens.

    Jacob Jordaens (Antwerpen 1593 - 1678) hoort thuis in de Vlaamse barok. Hij schilderde dit onderwerp op zevenentwintigjarige leeftijd.

    Hij was zeker geïnspireerd door een werk van Rubens. Hetzelfde verhaal was trouwens niet enkel een dankbaar onderwerp voor menig schilder, het was ook een geliefde keuze voor het toneel.

    We zien hier Atalanta, vrij mollig voor een athlete, kijkend naar Meleager, die naar zijn zwaard grijpt op het ogenblik dat de twee ooms de kop van het everzwijn willen bemachtigen. Jordaens verkoos dit dramatisch moment boven de uitvoering van de dubbele moord op de twee ooms. Alle figuren zijn half torso uitgebeeld met de twee hoofdrolspelers in heldere tinten contrasterend tegen de overigens donkere achtergrond en de andere figuren. Een clair-obscur, typerend voor het ‘Caravaggisme’ waar o. a. ook Rembrandt schatplichtig aan is. (Zie ook de blog waar de Medusa beschreven wordt).

    Jordaens werd katholiek opgevoed maar bekeerde zich later tot het Calvinisme, waarvoor hij als ketter veroordeeld werd. Hij moest als straf enkel een boete betalen. Gezien zijn status als schilder werd zijn geloofsovertuiging echter verder gedoogd. Zo kreeg hij ook opdrachten van katholieken en kerken. Naast portretten, mythologische en religieuze werken schilderde hij veel doeken met een volks karakter waarin hij graag zelf figureert

    Eén van zijn beroemdste werken 'De koning drinkt’, is een schilderij met een volkse uitbundigheid vol vrolijkheid en een spel van kleuren en schaduwen. Het succes dat het werk destijds genoot was zó groot dat er meerdere uitvoeringen van bestaan, hetzij van het atelier van Jordaens, hetzij copieën.

    Na de dood van Rubens en Van Dyck, beiden hofschilders van hoog aanzien en in wiens schaduw hij altijd stond, werd hij als de belangrijkste Vlaamse schilder beschouwd. Hij schilderde tot op hoge leeftijd alhoewel de kwaliteit van zijn werken afnam. 

    Hij werd begraven op de begraafplaats aan de Nederlandse kant van het grensdorpje Putte waar vroeger een protestantse kerk stond.



    30-11-2018 om 09:46 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OINEUS (het hele verhaal).

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 25 november (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Oineus. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". Van Oineus (Oeneus in 't Latijn) is de term "oenologie" afgeleid, d.i. de leer van de wijn en de wijnbouw.

    Er was geregeld goddelijk bezoek aan het hof van koning Oineus in Kalydon. De hoge bezoeker was Dionysos, de god van de wijn, bij wie alle geneugten des levens hoog in het vaandel stonden. Of Oineus dan zulke goede maatjes was met de god? Welnee. Dionysos kwam in de eerste plaats voor Althaia, die hij het hof maakte. Had Oineus dat niet in de gaten? Zeer zeker wel, maar Oineus tolereerde het overspel van zijn echtgenote. Hij deed of hij niets merkte en telkens als de god op bezoek kwam trok hij zich bescheiden terug op zijn akkers. Dionysos wist deze handelwijze van Oineus zeer naar waarde te schatten. Uit erkentelijkheid leerde hij Oineus hoe hij uit druiven wijn kon maken, een kunst die tot dan toe enkel voorbehouden was aan de goden. En via Oineus heeft deze kennis zich verder verbreid over het mensdom. De oinologie, ook oenologie of enologie genoemd, de leer van de wijn en de wijnbouw, hebben we te danken aan de god Dionysos en aan Oineus, de tolerante koning van Kalydon, die niet te beroerd was om al eens een oogje dicht te knijpen...

    Eén van de kinderen van Oineus en Althaia was Meleager. Toen het kind geboren was stonden de drie schikgodinnen bij zijn wiegje: Clotho, Lachesis en Atropos. De schikgodinnen – ook Moiren genoemd – zijn de dochters van Zeus en de titanes Themis; zij zijn het die het lot van de mensen bepalen. Clotho voorspelde het kind een goede gezondheid, Lachesis voorspelde een roemvolle toekomst, Atropos voorspelde dat het kind net zolang zou leven tot het grote houtblok in de haard zou opgebrand zijn. Althaia was vreselijk aangedaan door deze voorspelling. Toen de drie Moiren het huis verlaten hadden greep ze haastig het brandend houtblok en gooide het in het water. Daarna ging ze het verstoppen in een donkere hoek van het paleis, waar niemand ooit kwam.

    Alles zou verder goed gegaan zijn, ware het niet dat koning Oineus zich de woede van de godin Artemis op de hals had gehaald. Er was een voorspoedige tijd geweest in Kalydon – de oogst was overvloedig en het vee was gezond – en toen het tijd werd om de goden te danken, bracht Oineus gulle offers: veldgewassen voor Demeter, druiven voor Dionysos, olijven voor Athena. Aan Artemis evenwel had hij niets geofferd. Vergeten! De godin had minstens een geit of een schaap of een reebokje verwacht, maar... niets! Artemis was weer eens diep vernederd en de gevolgen zouden weer niet uitblijven. Zij stuurde een ontiegelijk groot everzwijn naar Kalydon, dat de vruchten des lands vernietigde en de mensen aanviel, zowel als het vee. Niemand slaagde erin het dier te vangen en te doden. Tot uiteindelijk ’s konings zoon Meleager alle heldhaftige krijgers uit de streek opriep om zich te verenigen en een gezamenlijke jacht in te zetten tegen het everzwijn. Velen gaven gehoor aan de oproep. Onder hen ook een vrouw, Atalante: een jonkvrouw van koninklijken bloede, uit Arkadië, die meer dan behoorlijk overweg kon met pijl en boog. Velen van de krijgers stonden afkerig tegenover haar deelname. Sommigen vonden het vernederend te moeten vechten aan de zijde van een vrouw en haakten af. Maar Meleager, onder de indruk van de charmes van deze bekoorlijke jonge vrouw, liet haar niettemin mee ten strijde trekken.

    Algauw bleek de strijd tegen de Kalydonische ever geen gemakkelijke klus te zijn. De ever beukte onvervaard in op het legertje gewapende mannen en aanvankelijk slaagde niemand erin het dier te treffen terwijl velen van de mannen zelf ernstig gewond raakten. Men begon reeds te twijfelen aan de goede afloop van de onderneming toen het dier plots neerzeeg, getroffen door één van Atalantes pijlen. Meleager rende op de ever af en doorboorde hem met zijn speer. Hij stroopte het dier het vel af en hieuw de kop van het lijf. De kop en het vel schonk hij als trofee aan Atalante, omdat zij de ever het eerst had getroffen. De twee broeders van Althaia, die ook aan de strijd hadden deelgenomen, protesteerden daar hevig tegen en eisten zelf de trofee op. Daarop ontstak Meleager in dolle woede en hij doodde zijn beide ooms.

    Toen Althaia de uitslag van de veldtocht vernam was zij verheugd. Doch algauw maakte haar blijdschap plaats voor afgrijzen, toen men de lijken van haar beide broeders voor haar voeten kwam neerleggen. Op slag begon zij de goden te aanroepen en smeekte hun de moordenaar te straffen met de dood, niet wetend dat de moordenaar niemand anders was dan haar eigen teergeliefde zoon. De dood van haar broeders mocht niet ongewroken blijven. Ook niet toen de afschuwelijke waarheid tot haar was doorgedrongen. Ze nam het weggeborgen half opgebrand houtblok en wierp het in het vuur. En met het houtblok smeulde ook het leven weg uit het stoere lichaam van haar fiere zoon. En nog vooraleer hij de geest gaf had Althaia zichzelf het leven benomen, door verhanging.







    26-11-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cassandra in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een schilderij van Evelyn Pickering.


    Een zeer succesvol onderwerp voor een schilderij is Cassandra in tegenstelling tot vele andere mythologische figuren nooit geweest.

    Toch heeft ene Evelyn Pickering (Londen 1855-1919) er een mooi werk aan gewijd. Zij groeide op in een welgestelde aristocratische Engelse familie en toonde heel jong haar picturale talenten. Zonder veel aanmoediging van haar vader zette ze toch door om van kunst haar levensdoel te maken.

    Ze volgde lessen en werd onderscheiden in Engelse kunstacademies. Samen met haar man William De Morgan (keramist) verbleef en werkte ze ook ook regelmatig in Italië, vnl. in Florence, waar ze sterk onder de indruk kwam van de klassieke kunst aldaar.

    De stijl van haar werk is die van de prerafaëlieten, welker stroming reeds uitvoerig werd besproken in de blog over de 'Draad van Ariadne’. (mei '18)

    Cassandra staat hier, in een zwierig gewaad en met vurige haardos, vóór de achtergrond van een brandend Troje bevallig te zijn. Ze heeft een voor de prerafaëlieten en Jugendstil vrij stereotiep en weinig expressief gelaat. In dezelfde stijl heeft een andere getalenteerde prerafaëliet met tumultueuze levensloop, Anthony Frederick Augustus Sandys (1928-1904), de door onbegrip gek geworden Cassandra evenwel afgebeeld in een portret vol expressie. Mijn collega Kris Vansteenbrugge maakt er reeds gewag van op deze blog (d.d. 22.10 l.l.) en daar staat ook een fragment van het schilderij.


           Cassandra door Evelyn Pickering


    31-10-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.CASSANDRA (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 21 oktober (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de Trojaanse prinses Cassandra. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". Op de kalender werd evenwel per vergissing de verkeerde tekening afgedrukt: hieronder prijkt de tekening die werkelijk bij het verhaal past. Helemaal onderaan een fragment van een werk van de Engelse schilder Frederick Sandys (1829-1904): Cassandra voorziet het vreselijk lot dat haar en haar stad te wachten staat, het afgrijzen staat op haar gezicht te lezen. 

    Apollo werd verliefd op de mooie Trojaanse prinses Kassandra. Hij bood haar een mooi geschenk in de hoop dat ze met hem het bed zou willen delen. Dat geschenk was de gave van de profetie. Tot Apollo’s grote ontgoocheling weigerde Kassandra echter met hem gemeenschap te hebben. Hij was weliswaar niet in staat haar die gave te ontnemen doch hij zorgde ervoor dat niemand haar voorspellingen ooit zou geloven. Dat heeft haar later lelijke parten gespeeld…

    Zij doorzag als enige de list van het houten paard dat de ondergang van Troje zou betekenen. Ze schreeuwde het van de daken dat het paard vol gewapende mannen zat, maar niemand geloofde haar. Het paard werd Troje’s ondergang.

    Nadat de Grieken Troje ingenomen hadden werd Kassandra door Agamemnon als slavin meegenomen. Kassandra voorzag welk een vreselijk lot voor haar en voor Agamemnon weggelegd was: de dood! Maar wat baatten haar waarschuwingen: niemand geloofde haar.

    In het koninklijk paleis van Mykene werd allerminst met blijde verwachting uitgekeken naar de terugkeer van koning Agamemnon. Diens schoonbroer Aigistos had er zijn plaats op de troon ingenomen en hij deelde daarenboven het bed met ’s konings vrouw, Klytaimnestra. Weliswaar werd Agamemnon door de inwoners van de stad triomfantelijk ingehaald, maar de stemming was gedrukt, want iedereen wist van de verhouding tussen de koningin en Aigistos. Met geveinsde blijdschap trad Klytaimnestra haar echtgenoot tegemoet en ze verklaarde fier te zijn en blij met zijn thuiskomst, ondanks alles wat in ’t verleden was geschied. En Agamemnon stelde haar Kassandra voor, als een geschenk van de Trojanen aan hun overwinnaar. Draag goed zorg voor haar, zo sprak hij tot Klytaimnestra. Reken maar, grijnsde ze. Ze had een warm bad klaar gezet voor haar echtgenoot. Agamemnon maakte daar dankbaar gebruik van…

    Niet veel later verscheen Klytaimnestra triomfantelijk bij de poort van het paleis. Haar kleed was doordrenkt van het bloed. Als een waanzinnige was zij te werk gegaan: meerdere malen had zij de borst van haar badende echtgenoot met het zwaard doorboord. En op hetzelfde ogenblik sleepte Aigistos het levenloze lichaam van Kassandra naar buiten: de wraak was kompleet!

    (Uit: "Uit het schuim van de zee", hoofdstukken 74, 99 en 101)


     
    Kassandra, van Frederick Sandys.

    22-10-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Medusa in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand.


    De  ‘Medusa’ van Michelangelo Merisi (da Caravaggio vanwege de naam van zijn geboorteplaats) (1571 - 1610) is het gekozen werk van deze maand.




    Het bevindt zich in het Museum Uffizi te Florence. Olie op doek, gemaroufleerd op een convex houten schild van 60 x 55cm.

    Caravaggio maakte een eerste versie in 1596. Toen zijn beschermheer de Kardinaal Francisco Maria del Monte het zag gaf hij Caravaggio de opdracht het uit te voeren op een schild dat hij cadeau wou geven aan Groothertog Ferdinand l de Medici welke de mythe (al wie het schild aanschouwde zou verstenen) gebruikte als een symbool voor de militaire macht van de Medicis.

    De gelaatsuitdrukking van het afgehouwen hoofd verraadt echter eerder afgrijzen voor haar eigen spiegelbeeld dat zij te zien kreeg in het spiegelend schild dat Perseus haar voorhield vooraleer haar te onthoofden dan een beeld dat schrik wil inboezemen.

    Hoe dan ook blijft het een magistraal uitgevoerd en beklijvend beeld, op het convexe schild des te meer omdat dit de driedimensionale illusie nog versterkt. Beroemd vanwege zijn kwaliteit en interessant om de kunstenaar en zijn levenswandel.

    Caravaggio’s werk valt in de barokke periode, maar het verschilt in belangrijke mate van de klassieke idealiserende barok door het naturalistisch schilderen van heiligen met rimpels in het gelaat, kapotte kleren, en zwarte nagelriemen, met mensen van de straat als model, zoals ook Velasquez placht te doen in de o.a. eerder in deze blog besproken 'Smidse van Vulcanus’. Hij had een grote invloed op schilders in Europa na hem, o.a. door zijn clair-obscur, waarin Rembrandt hem gevolgd heeft. Hij kreeg in West Europa zoveel enthousiaste volgelingen dat men  spreekt van ‘Caravaggisme’.

    Zijn levensloop was die van een geniale vagebond. Hij vertoefde in gore buurten samen met hoeren en kerels van laag allooi. Hij zou zowel homo als vrouwengek geweest zijn.

    Het was een heethoofd, moeilijk om mee samen te werken, licht geraakt, met de degen op de heup altijd klaar voor een gevecht, waarin hij trouwens een tegenstrever doodde om een vrouw, of was het een uit de hand gelopen spelletje tennis? Hij werd toen ter dood en nadien nog meermaals veroordeeld en zo hij niet gevlucht was gevangen gezet. Hij  kon telkens ontsnappen. Ondanks zijn omzwervingen naar o.a. Malta en Sicilië bleef hij schilderen. Een vast atelier heeft hij nooit gehad, evenmin als leerlingen. Niettemin werd hij als genie beschouwd, nauwelijks de mindere van Michelangelo Buonarotti. Hij stierf op 39-jarige leeftijd, van malaria of vermoord op een strand!


    Interessante artikels op het Internet evenals video’s op YouTube onder 'Caravaggio’



    30-09-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.MEDUSA (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 26 september (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Medusa. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij met het afgehakte hoofd van Medusa, is van Peter Paul Rubens (1577-1640). 



    Wie was nu de vreselijke Medusa? Eén van de drie Gorgonen, dochters van Phorkys en Keto, die zelf zoon en dochter waren van Gaia, de aarde, en Pontos, de zee. De Gorgonen waren gedrochtelijke vrouwspersonen met uitpuilende ogen, kronkelende slangen op het hoofd in de plaats van haren, een dikke tong en een paar slagtanden. Slechts één onder hen was sterfelijk: Medusa. Wie haar in de ogen keek werd door haar indringende blik in steen veranderd. Sommigen beweren dat Medusa ooit een aantrekkelijke jonge vrouw is geweest. Ze zou echter de toorn van Athena opgewekt hebben door in de tempel van de godin de liefde te bedrijven met Poseidon. Goden worden nooit ongestraft uitgedaagd...

    De Gorgonen woonden ergens in het verre westen, aan het uiteinde van de wereld. Waar hun woonplaats zich precies bevond was alleen bekend aan hun drie zusters, de Graien. Deze laatsten waren eveneens wansmakelijke wezens: drie oude wijven met een zwanenlijf. Samen beschikten ze over slechts één oog en één tand, dewelke ze onder hun drieën moesten delen. Enkel diegene kon zien die het oog in zijn bezit had.

    Medusa doden: een onmogelijke taak? Niet voor wie de almachtige goden op zijn hand heeft: Perseus! Van Hermes kreeg Perseus een bijzondere sikkel waarmee in één haal het hoofd van Medusa kon afgehouwen worden. Athena schonk hem een schitterend schild dat dienst kon doen als spiegel, hetgeen hem in staat moest stellen Medusa te besluipen zonder haar rechtstreeks aan te kijken. Verder kreeg hij van de goden de raad zich te wenden tot de nimfen van de Styx die hem nog enkele onontbeerlijke zaken ter hand zouden stellen om zijn onderneming tot een goed einde te brengen.

    Vol goede moed begaf Perseus zich op weg, naar Lybië, waar de Graien huisden in een grot. Op een sluwe wijze slaagde hij erin hun het oog te ontfutselen. Pas nadat ze hem de woonplaats van Medusa hadden aangewezen, gaf hij hen het oog terug. Dan reisde hij naar de nimfen van de Styx: van hen kreeg hij een koppel gevleugelde sandalen, een onzichtbaar makende helm en een zak om het hoofd van Medusa in te stoppen.

    Nadat hij nauwgezet de door de Graien aangeduide weg had gevolgd, bereikte hij de schuilplaats van de Gorgonen. Hij trof hen slapende aan. Behoedzaam achteruitlopend en met behulp van zijn schild kwam hij ruggelings tegenover de schrikaanjagende Medusa te staan. Eén krachtige houw met de sikkel volstond. En pas was het hoofd van de romp gescheiden of daar ontsprongen uit de bloedende hals het gevleugeld paard Pegasos en de monsterachtige reus Chrysaor, de vrucht van Medusa’s avontuur met Poseidon. De twee andere Gorgonen waren ondertussen wakker geworden en Perseus was ongetwijfeld niet levend aan hun klauwen ontkomen ware het niet geweest van de onzichtbaar makende hoed en de gevleugelde sandalen.

    Huiswaarts kerend met het hoofd van Medusa in de zak, kwam Perseus voorbij het land der Hesperiden, dochters van de titanenzoon Atlas. Daar bewaakten zij in een tuin de gouden appelen, een huwelijksgeschenk van Gaia aan Zeus en Hera. Atlas verkeerde in de waan dat Perseus erop uit was om de appels te stelen en hij bedreigde hem met de dood. Tegen een reus als Atlas was geen mens, geen wapens, opgewassen, tenzij... Perseus haalde het hoofd van Medusa uit de zak en hield het zijn tegenstander voor. En terstond verstijfde en versteende het lichaam van de reus. Het Atlasgebergte in het noorden van Afrika is daar het kolossaal overblijfsel van.

    (Medusa, P.P. Rubens)

    27-09-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Europa in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een fresco uit Pompeï.
     
    File:Rape of Europa MAN Napoli Inv111475.jpg

    https://commons.m.wikimedia.org/wiki/File:Rape_of_Europa_MAN_Napoli_Inv111475.jpg

    Terug naar de oudheid: een fresco. Een vlucht, weg van de vele barokke - naar ons moderne gevoel bombastische - manieren om deze zoveelste flirt van de Oppergod voor te stellen. De gekozen muurschildering ontdekte men in de onder as bedolven stad Pompeï (uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr.) en deze bevindt zich nu in het Nationaal Archeologisch Museum (MAN) van Napels. Het onderwerp 'fresco' verdient m.i. enige technische uitweiding.

    Dat men er in slaagt een fresco zonder brokken naar een museum over te brengen is een klein wonder. De Italianen zijn hierin toonaangevend. Er zijn drie methodes om de klus te klaren. Bij de ‘stacco’ techniek wordt de grondlaag in meer of mindere mate, van een dunne pleisterlaag tot de ganse muur, meegenomen. Bij de ‘strappo’, een minder agressieve techniek met niettemin behoorlijk resultaat wordt enkel de bovenlaag van het fresco verwijderd en nadien op een andere drager overgebracht. Dit wordt zeer uitvoerig en mooi uitgelegd in een video op YouTube:

    https://youtu.be/MzCDPDmk3AQ

    Het maken van een nieuw fresco is een werkje van lange duur. De grondlaag bestaat uit opeenvolgend fijnere lagen. Het aanbrengen van het schilderij moet gebeuren op een nog vochtige (fresco) laatste grondlaag, wat betekent dat men een groot werk in stukken moet afwerken en dan elders een volgende grondlaag moet aanbrengen vooraleer hierop verder te gaan met schilderen. Vergissingen in het schilderen kan men nagenoeg niet corrigeren: de aangebrachte kleuren zijn nl. wateroplosbaar en dringen ook IN de grondlaag door. Snel en precies werken is een must! Twee zeer goede video's terzake:

    https://youtu.be/Cej4Ggq5nQI

    https://youtu.be/I3wiH-ddGy8

    In tegenstelling tot de pathos eigen aan vele barokke schilderijen heerst hier de totale rust. Geen emoties, enkel statiek, waarmee de eenvoud in coloriet harmoniseert. De prinses Europa, zich van geen kwaad bewust, zit onbewogen op een als dociele stier vermomde Zeus, die daardoor niet enkel de prinses maar ook zijn jaloerse vrouw Hera om de tuin kon leiden.

    Ook de gezelschapsdames lijken weinig argwaan te koesteren en  ze lijken het normaal te vinden dat hun frêle prinses zomaar op de rug van een uit de kluiten gewassen stier kon klimmen. Ooit al eens een dikbil stier in de wei zien staan? De stier keert zijn blik recht naar de toeschouwer: hij is misschien wel ongerust dat iemand zijn snode bedoelingen zou doorzien en verraden….

    31-08-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.EUROPA (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 27 augustus (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Europa. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". "Europa op de stier" is een geliefd thema voor schilders en beeldhouwers ...(*) 


    Poseidon, de god die heerste over de zeeën, was net als zijn broer Zeus, zeer gevoelig voor vrouwelijk schoon. Libya, een kleindochter van Zeus en Io, was één van de velen die door Poseidon bemind werden. Dat resulteerde in een tweeling: Agenor en Belos. Agenor trok vanuit zijn geboorteplaats in Egypte naar Tyrus in Kanaän, waar hij koning werd. Hij kreeg zes nakomelingen: één dochter en vijf zonen. De dochter heette Europa. En wie ontbrandde in liefde voor deze schone maagd? Zeus! Om haar te versieren had hij een ingenieus plan bedacht. Hij gaf zijn zoon Hermes de opdracht het vee van Agenor naar de zeekust van Tyrus te drijven, alwaar Europa vaak vertoefde. Hij veranderde zichzelf in een stier en begaf zich tussen het vee. Europa merkte het dier op en raakte in vervoering door de indrukwekkende gestalte, de schitterende witte vacht en de grote trouwe ogen. De stier liet zich gewillig strelen door het meisje en nodigde haar uit op zijn rug plaats te nemen. Pas was dit geschied, of hij zette het op een lopen, recht de zee in, en waar het water te diep werd begon hij te zwemmen. Europa was niet weinig geschrokken, ze schreeuwde het uit van angst en ze riep de goden ter hulp. Maar de stier had geen oren naar haar smeekbeden en in een razend tempo zwom hij alover de Middellandse Zee tot hij het eiland Kreta bereikte. Aan de zuidelijke kust van het eiland ging hij aan land, op een plaats waar nu de stad Gortyna ligt. Hier nam hij weer zijn normale gedaante aan. Onder de schaduw van een reusachtige olijfboom had hij betrekking met Europa – de boom staat er nog steeds. In een nabijgelegen grot schonk Europa het leven aan een zoon, de latere koning Minos, legendarisch heerser in de machtige burcht van Knossos, en naar wie de Minoïsche cultuur zou genoemd worden. In diezelfde grot kreeg Europa nog meerdere malen het bezoek van Zeus en ze schonk hem later nog twee zonen: Rhadamanthys en Sarpedon.                 (Uit "Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 13)


    (*) ...en ook voor de ontwerper(s) van de Griekse euromunt.

    28-08-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Daidalos en Ikaros in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand.



      De val van Ikaros


    Dankbaar onderwerp voor ontelbare afbeeldingen van in de oudheid tot de moderne tijden. Een onzer grootste kunstenaars, Pieter Breugel de Oudere wijdde er zijn enige schilderij met mythologisch onderwerp aan, nl. 'De val van Icarus’ (1558, 73,5 x 112cm in het KMSK te Brussel). Stylistisch hoort het bij de Noordelijke Renaissance. Bruegel zag het levenslicht tussen 1525 en 1569 in de buurt van Breda maar verhuisde naar Antwerpen, en later naar Brussel, alwaar hij, amper voorin de 40, in 1569 overleed. Zijn zonen Pieter Brueghel de ('Helse') Jongere en Jan Brueghel de (‘Fuwelen') Oudere waren eveneens uiterst verdienstelijke schilders. Vader Bruegel, (vanwege vele van zijn onderwerpen vaak de ‘Boeren-Bruegel’ genoemd) schreef zijn naam zonder h, de zonen mèt een h.

    Het oorspronkelijke schilderij zou verloren gegaan zijn.  Een copie hangt in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten te Brussel en zou van de hand van P. Br. de Jongere zijn. Een tweede copie van een onbekende meester bevindt zich in het Museum Boijmans Van Beuningen te Rotterdam.

    Bruegel heeft aan het onderwerp – typisch voor hem - een zeer persoonlijke interpretatie gegeven: van het hoofdpersonage zijn heel klein op de achtergrond slechts zijn spartelende benen boven het wateroppervlak te zien, terwijl een ploegende boer de volle aandacht krijgt. Geheel in overeenstemming met het verhaal van Ovidius komen in het schilderij ook een schaapherder en een visser voor. De schaapherder kijkt naar omhoog, naar wat in het Rotterdamse werk de nog in de lucht vliegende Daidalos is, terwijl in het Brusselse geen Daidalos te bespeuren is. De visser gaat door met vissen, alhoewel hij vlakbij de verzuipende Ikaros doende is.

    Naast 'Hoogmoed komt voor de val’ is hier de onverschilligheid van de ene mens voor de miserie van de andere uitgebeeld:

    'Geen enkele ploeg stopt voor een stervende' (een Duits gezegde).

    ‘En de boer hij ploegde voort'.

    31-07-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DAIDALOS EN IKAROS (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 29 juli (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van Daidalos en Ikaros. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij die de val van Ikaros voorstelt is van de Vlaamse barokschilder Jacob Peter Gowy (1615-1661). 

    Daidalos was afkomstig van Athene. Hij was er alom geprezen als een knap wetenschapsman: ingenieur, architect, kunstenaar. Daidalos had een neef die bij hem in de leer ging en zo snel vorderingen maakte dat de meester vreesde dat hijzelf weldra door zijn leerling zou overtroffen worden. Door afgunst gedreven nam hij de jongen mee op het dak van de tempel van Athena, zogezegd om hem een panorama van de stad te laten zien. Maar boven op de tempel gaf hij de jongen een duw zodat hij naar beneden stortte en zijn nek brak. In Athene vermoedde men al dat er kwaad opzet in het spel was en Daidalos werd uit de stad verbannen. Hij vond asiel bij koning Minos, die wat blij was zo’n knappe bouwmeester in zijn koninkrijk te kunnen binnenhalen. Daidalos’ kennis zou later goed van pas komen bij de bouw van het labyrint. Toen Minos achteraf echter vernam dat de bouwmeester Theseus had geholpen bij zijn strijd tegen Minotauros, sloot hij Daidalos op in zijn eigen labyrint, samen met zijn zoon Ikaros. Maar Daidalos bleek niet voor één gat te vangen. Voor zichzelf en voor zijn zoon maakte hij vleugels van vogelveren, door ze met was aan elkaar te kleven. Hij maakte de vleugels stevig vast aan hun beider schouders. Hiermee zouden ze opstijgen in het luchtruim. Daidalos gaf zijn zoon de raad zeer goed op te letten om niet te laag te vliegen, dat is niet te dicht bij het zeeoppervlak, opdat de vleugels niet nat zouden worden. En ook niet te dicht bij de zon, waardoor de was zou smelten en de vleugels uiteenvallen.

    De ontsnapping uit het labyrint lukte wonderwel. Vader en zoon vlogen hoog boven de eilanden van de Egeïsche Zee. Maar Ikaros werd overmoedig. De wijze raad van zijn vader in de wind slaand, steeg hij altijd maar hoger en hoger tot hij uiteindelijk veel te dicht bij de zon kwam. De was tussen de veren smolt en Ikaros stortte te pletter in de zee, dicht bij een eilandje. Daidalos daalde neder op het eiland, hij vond daar het lichaam van zijn zoon en hij begroef het ter plekke. Het eiland werd Ikaria genoemd en het gedeelte van de Egeïsche Zee ten zuiden van het eiland, de Ikarische Zee. De diep bedroefde vader zette nu zijn tocht verder en hij belandde in Sicilië, waar hij nog vele jaren zijn beroep bleef uitoefenen en nog talrijke mooie bouwwerken op zijn actief bracht.

    (Uit:"Uit het schuim van de zee", hoofdstuk 58)


    30-07-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Syrinx en Pan in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij een boekillustratie van Edmund Dulac. 

    Syrinx en Pan: dankbaar onderwerp voor schilders van mythologie. P.P. Rubens (+atelier) heeft er al minstens vijf versies aan gewijd. Barok, heel pathetisch, veel bloot. De Playboy van toen. Genoeg bloot gehad, genoeg pathetiek, we zoeken iets frissers.  Het verhaal blijft evenwel een voorbeeld van “ongewenste intimiteit” waar goden ongestraft mee wegkomen…

    Een heel mooie versie, een verademing na alle barokke geweld, is een boekillustratie van Edmund Dulac. We verlaten even het pad van de “grote” kunst om onbekende pareltjes te ontdekken.

    Edmund Dulac (1882-1953) illustreerde “Gods and Mortals in Love” van H.R. Williamson, waarin het onderwerp van deze maand aan bod komt. Edmund zal wel eerst Edmond hebben geheten. Geboren in Toulouse, eerst rechten gestudeerd, daarna naar kunstacademies in Toulouse en Parijs. Hij vestigt zich in 1904 als kunstenaar in Londen, waar hij in 1905 reeds de opdracht krijgt “Jane Eyre” en negen andere boeken van Charlotte Brontë te illustreren. Hij werd in 1912 genaturaliseerd tot Engelsman. Hij schilderde o.a. portretten, maar illustreerde vooral luxe boeken met pen en kleur in die “Gouden Eeuw van de Illustratie” van auteurs als o.m. Shakespeare, Hans Christian Andersen en E.A. Poe en de reeds vernoemde zusters Brontë. Bijzonder geliefd waren zijn illustraties in sprookjesboeken van diverse herkomst, o.a. “Stories from the Arabian nights”, alles om ter mooist, romantisch, idealiserend, dromerig en sprookjesachtig getekend. Toen na WO1 die boeken te duur waren geworden schakelde hij over op tijdschriften, kranten, postzegels, theaterkostuums, bankbiljetten, ex libris…

    (Link: https://goo.gl/images/on5yMW)


    De hier gekozen illustratie kan worden ondergebracht in de Art Deco. Sierlijk, pure lijnen, mooie contrasterende kleuren, geen overdreven uitstalling van bloot, eerder braaf. Sommige tekeningen in andere boeken doen mij denken aan de Nederlander Anton Pieck, die trouwens eveneens een zestiendelig “Duizend-en-één-nacht” heeft geïllustreerd. In Chinese sprookjes tekende hij “op zijn Chinees”… Dat hij kón tekenen is duidelijk, ook en ten overvloede in andere werken die te bewonderen zijn in diareeksen op YouTube, o.a. https://youtu.be/V9n4xtAJiuw. Of tik gewoon op YouTube “Edmund Dulac” voor nog méér video’s (loont de moeite, liefst op een wat groter scherm te bekijken).


    30-06-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.SYRINX EN PAN (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 25 juni (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de nimf Syrinx en de bosgod Pan. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij die Syrinx voorstelt, die vlucht voor Pan en de goden smeekt haar niet in handen van de lelijke bosgod te laten vallen, is van de wellicht grootste Vlaamse schilder aller tijden Peter Paul Rubens (1577-1640). 


    Een nimf, Syrinx, vluchtte voor de opdringerige bosgod Pan. Toen deze haar bijna te pakken had, richtte Syrinx een spoedbede tot de goden: laat mij, koste wat het kosten moet, aan deze lelijke bosgod ontsnappen. En ziet, haar lichaam veranderde in een rietstengel. En Pan, hij sneed de rietstengel in ongelijke stukken, hij schikte de stukken naast elkaar en vervaardigde alzo een blaasinstrument waar hij een melancholisch klaaglied op speelde. De panfluit, of herdersfluit. De ruwe bosgod zou voortaan zijn zo begeerde Syrinx altijd bij zich dragen... (Uit "Uit het schuim van de zee" hoofdstuk 12)

    26-06-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De draad van Ariadne in de kunst.

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. 

    Het aantal kunstwerken dat dit thema behandelt loopt niet in de tientallen. Niettemin zijn op het web afbeeldingen van beschilderde Griekse vazen en van enkele mooie oude en modernere tekeningen en schilderijen te vinden.

    Mijn keuze viel op een werkje ( 25,5 x 26,1 cm) van de Engelsman Eduard Burne-Jones (1833-1898). Hij was de zoon van een lijstenmaker uit Birmingham, begaafd tekenaar, studeerde echter philosofie en wou aanvankelijk predikant worden maar nam het (voor ons wijs) besluit kunstenaar te worden.

    De duivel-doet-al illustreerde boeken, schilderde, maakte kunstkeramiek, ontwierp tapijten, glas in lood, juwelen, theaterkostuums…..

    Zijn stijl leunde aan bij die van de Prerafaëlieten, een beweging die enige aandacht verdient.

    Deze beweging, een ‘Brotherhood’, werd in 1848 opgericht door drie Londense vrienden-studenten: W.H. Hunt, J.E. Millais en D.G. Rosetti, die zich als echte idealistische romantici poogden te verzetten tegen de oprukkende industrialisatie en die reeds tijdens hun studentenjaren aan de kunstacademie ageerden tegen het strenge klassieke programma waarin de idealiserende kunst van o.a. Rafael en Michelangelo als voorbeeld dienden. Zij wilden terug naar vóór de tijd van Rafael, vanwaar hun naam, en creëerden dromerige taferelen in meestal felle kleuren, met honorabele mannen en bevallige eerbare vrouwen - met dikwijls weelderige rode haardos - uit de late middeleeuwen en vroege renaissance. Hun werken zitten vol symbolische details.

    Zij ambieerden de eerlijkste en nobelste kunst te scheppen.

    Link: https://arthistoryproject.com/timeline/industrial-revolution/pre-raphaelite-brotherhood/

    Zie ook in Wikipedia een uitgebreid artikel: Prerafaëlieten.

    Zij oefenden een onmiskenbare invloed uit op de Jugendstil op het vasteland, maar de Brotherhood zelf hield het slechts uit tot 1865.

    Na een aanvankelijk succes. kreeg de beweging felle kritiek van o.a. Charles Dickens. Ook een kunstkritikus hield ermee op hen de hemel in te prijzen nadat Hunt er met zijn vrouw was vandoor gegaan...

    Het werkje dat ik even wou voor het voetlicht brengen dateert van 1861, bevindt zich in de ‘Birmingham Museums and Art Gallery’, is het ontwerp voor een keramische tegel en toont Theseus in het labyrinth gewapend met het zwaard om de Minotaurus te doden, de spoel en draad die hem aangereikt waren door Ariadne om hem de terugweg uit het labyrinth te garanderen en de Minotaurus die om het hoekje komt kijken. Op de grond ziet men nog botten van de jongens en meisjes die het monster in de loop der jaren heeft verorberd. De bloemetjes symboliseren misschien wel de ‘zieltjes’ van de onschuldige offers.

    Theseus is zoals het hoort gekleed in Middeleeuwse stijl met een laat-gothische tuniek van damast of brocante. Héél stijlvol, niet echt met de uitrusting noch de fysiek om een tot dan onoverwonnen stier-mens te lijf te gaan.


    31-05-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DE DRAAD VAN ARIADNE (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 28 mei (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de draad van Ariadne. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". Het beeldhouwwerk dat de strijd van Theseus tegen Minotauros voorstelt is van de Franse beeldhouwer Etienne-Jules Ramey (1796-1852). Het bevindt zich in de Jardin des Tuileries in Parijs.

    De stad Athene ging gebukt onder een zwaar juk: jaarlijks moesten zeven meisjes en zeven jonge mannen naar Kreta gestuurd worden om er door het monster Minotauros te worden verslonden. Die zware tol moesten de Atheners betalen vanwege de moord op Androgenos, een zoon van de Kretenzische koning Minos. Uit pure jaloezie hadden ze Androgenos vermoord omdat deze eens, tijdens de Spelen van Athene, alle wedstrijden had gewonnen. Minos had daarop de stad Athene belegerd en hij had bijzonder zware vredesvoorwaarden opgelegd: ieder jaar zeven jongens en zeven meisjes… Minos zag hierin tevens de oplossing voor het grootste probleem waarvoor Minotauros hem stelde: deze wilde zich enkel voeden met het vlees van levende jonge mensen. Korte tijd na Theseus’ aankomst in Athene was het weer zovér: veertien jongelui moesten naar Kreta afreizen… Theseus gaf zich op als vrijwilliger om voor Minotauros geworpen te worden. Het was evenwel zijn bedoeling Minotauros te doden en alzo zijn stad voorgoed van deze straf te bevrijden. Aigeus, die tevergeefs gepoogd had hem van zijn voornemen af te brengen, wuifde zijn zoon uit, staande hoog op de rots van Athene, en hij bleef daar, turend in de richting van Kreta, angstig wachtend tot hij Theseus’ schip weer zou zien opdagen. Theseus had hem beloofd de zwarte zeilen van zijn schip bij zijn terugkeer door witte te vervangen, ten teken dat hij de onderneming tot een goed einde had gebracht.

    Toen Theseus voet aan wal zette op Kreta, viel het oog van koning Minos’ dochter op de knappe forsgebouwde jongeling, ze voelde liefde voor hem en ze besloot hem te helpen dit avontuur te overleven. Ze gaf hem een gewijd zwaard dat alle kracht van het monster zou breken, alsook een kluwen garen dat Theseus diende vast te maken bij de ingang van het labyrint en dat hem moest toelaten de weg terug te vinden nadat hij Minotauros zou verslagen hebben. De goden waren met Theseus: zijn strijderstalent en het gewijd zwaard volstonden om het monster voorgoed uit te schakelen. Dank zij het kluwen vond hij de uitgang van het labyrint. Met Ariadne, die zijn hart veroverd had, en zijn dertien gezellen voer hij terug naar Athene, niet zonder eerst de schepen van koning Minos te hebben lek geslagen, zodat deze de achtervolging niet kon inzetten. Op het eiland Naxos werd aan wal gegaan. In zijn slaap werd Theseus er door een ellendige droom overvallen: de god Dionysos stond vóór hem en beval hem Ariadne op het eiland achter te laten. Dit bracht Theseus in de grootste vertwijfeling, maar omdat hij de goden meer dan wat ook vreesde, deed hij zoals de god bevolen had en zonder Ariadne voer hij verder naar Athene. Helaas voor Ariadne overleefde zij haar eerste nacht met Dionysos niet: tegen het liefdesgeweld van de vurige god bleek zij niet bestand te zijn.

    Door de smart om het verlies van zijn geliefde vergat Theseus de zwarte zeilen van zijn schip door witte te vervangen. Aigeus, die steeds op de uitkijk stond, zag aan de einder het schip met de zwarte zeilen. Zwarte zeilen, dat betekent dat mijn zoon dood is, dacht de wanhopige vader. Radeloos stortte hij zich van de rots te pletter in de zee, die sindsdien naar hem Egeïsche Zee wordt genoemd. Zo kwam de voorspelling uit die eens aan Aigeus was gedaan: zijn zoon had hem, zij het onvrijwillig en tot diens eigen groot verdriet, de dood aangedaan…

     (Uit "Het schuim van de zee", hoofdstuk 66)


    Theseus verslaat Minotauros met een knots. In het klassieke verhaal was het evenwel met een zwaard.

    29-05-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koning Midas in de kunst.


    Telkens de laatste dag van de maand...

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. Ditmaal komt hij uit bij "Het oordeel van koning Midas", een doek  van Jan van den Hoecke (Antwerpen, 1611-1651).

    Jan van den Hoecke, is een schilder van historische en mythologische taferelen, portretten, bloemstukken, en ontwerper van wandtapijten. Zijn vader Gaspar was zijn eerste leermeester. Dit werk, olie op paneel, 74 x 104cm, dat zich in de ‘National Gallery of fine Arts’ te Washington bevindt, werd lang toegedicht aan zijn tijdgenoot Rubens (1577-1640). Ook andere werken van zijn hand ondergingen hetzelfde lot. Redenen daartoe waren er te over gezien dezelfde barokke stijl, de volslanke dames en Apollo in de linkerhelft, zo uit een schilderij van Rubens geplukt. Jan van den Hoecke is nl. in de 1630er jaren een leerling in het atelier van de grote meester geweest, waar hij tevens beïnvloed werd door Antoon Van Dyck. Daarnaast genoot hij van een jarenlang verblijf en scholing in Italië. Hij werd er zelfs opgenomen in het selecte clubje van de ‘Virtuosi al Pantheon’. In Oostenrijk werd hij hofschilder van Keizer Ferdinand III. Geen tweederangsfiguur dus! Het werk toont ons een paar obligaat blote nimfen die Apollo (met lier) vergezellen, Pan die op zijn fluit blaast, koning Midas met ezelsoren, en op de achtergrond twee baardige ouderlingen, waarvan die met de staf, de berggod Timolus, een wijsvinger naar zijn hoofd lijkt te brengen om duidelijk te maken dat koning Midas wel van lotje getikt moet zijn om het rustieke fluitspel van Pan hoger te achten dan het verheven spel op de lier van zonnegod Apollo. Door alle gebeurtenissen in het verloop van het verhaal samen uit te beelden krijgen we een paar ongerijmdheden voorgeschoteld: terwijl Plan als eerste aan de beurt is om zijn kunsten te tonen wijst de berggod al naar zijn hoofd, kijkt Apollo afwijzend en verontwaardigd vanwege het domme oordeel van koning Midas en kreeg deze al zijn volgroeide ezelsoren aangemeten terwijl Apollo nog niet aan de beurt was gekomen. En wie ooit een panfluit heeft zien bespelen weet dat Pan zijn instrument ondersteboven houdt.!!! Al bij al toch een perfect uitgevoerd werk, door een kunstenaar wiens naam zeer weinigen bekend in de oren klinkt. Waarbij ik terugdenk aan de woorden van mijn onvolprezen leermeester, die daarbij een beetje aan zichzelf moet hebben gedacht: “Ach Marc, er zijn zoveel uitstekende onbekende schilders….”




    30-04-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KONING MIDAS (het hele verhaal)


    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 27 april (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de ezelsoren van koning Midas. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij die Midas voorstelt terwijl hij zijn voeten wast met het water van de Paktolos-rivier is van de Italiaanse schilder Bartolommeo Manfredi (1582-1622). Hij was één van de eerste navolgers van Caravaggio.



    De bosgod Pan ging een wedstrijd aan met Apollo in het fluitspel. Koning Midas van Phrygië was scheidsrechter. Midas was een rijke doch dwaze koning, die gaarne feest vierde en wijn dronk. Het hoeft ons niet te verwonderen dat hij goed bevriend raakte met Dionysos, de wijngod, en ook met Pan en de saters en de dikbuikige Silenos die een trouwe leermeester was van Dionysos en die vaak te diep in het glas keek. Toen Silenos op een dag verdwaald was, ging koning Midas op zoek naar hem, en bracht hem in stomdronken toestand terug naar Dionysos. De god was daar zo opgetogen over dat hij Midas een wens toestond. Midas wenste dat alles wat hij aanraakte zou veranderen in goud. Dionysos willigde de wens in, al vond hij het maar een dwaze wens. En dat was het ook! Alles wat Midas aanraakte veranderde terstond in goud: de takken van de bomen, zijn kleren, zijn haren, zijn eten, ja zelfs zijn drinken veranderde in vloeibaar goud. Op die wijze dreigde onze koning om te komen van honger en dorst. Hij smeekte Dionysos om de wens ongedaan te maken en de god gaf hem de opdracht zich te wassen in een rivier, de Paktolos. En de rivier spoelde al het goud weg uit zijn lichaam en nu kon Midas gewoon verder leven. Sedertdien heeft het water van de  Paktolos-rivier een gouden glans.

      
    Midas bij de Paktolos-rivier, door Bartolommeo Manfredi

    Maar keren we terug tot de wedstrijd tussen Apollo en Pan. Midas, die er na zijn “gouden avontuur” blijkbaar niet slimmer op geworden was, kende de prijs toe aan zijn vriend Pan. Apollo was het met deze keuze natuurlijk niet eens. Hij trok aan de oren van Midas tot ze zo lang waren als ezelsoren. Zulke domme oren verdienen niet langer een menselijk uitzicht, zo sprak de god. Er groeide daarenboven lang haar op de oren en u kunt denken hoe zeer Midas zich schaamde. Hij hield zijn ezelsoren dan ook voortdurend bedekt. Alleen voor zijn haarkapper kon hij zijn mismaaktheid niet verborgen houden. Deze beloofde het aan niemand te vertellen. Maar… het geheim brandde hem op de tong, en op een dag werd het de man te machtig. Hij ging een diepe kuil graven, daalde af in de kuil en fluisterde: koning Midas heeft ezelsoren, koning Midas heeft ezelsoren! Daarna gooide hij de kuil weer dicht. Maar op diezelfde plaats groeide later een struikgewas en in het ruisen van de struiken kon iedereen het gefluister van de kapper horen. Zo raakte algemeen bekend dat de koning ezelsoren had. Toen het tot hem doorgedrongen was dat al zijn onderdanen van zijn schande op de hoogte waren, heeft Midas zich verhangen.

    (Uit "Het schuim van de zee", hoofdstuk 48)

     

    28-04-2018 om 02:17 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Athena overwint Poseidon, in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand.

    Ditmaal betreft het een werk (Louvre, 1,57 x 1,98m) van Noël Hallé (1711-1781), Franse klassieke schilder, die het in 1748 had ingediend om te kunnen toetreden tot de Académie. Het stelt de twee concurrenten Athena en Poseidon voor die wedijverden om hun naam te geven aan de mooiste stad van Griekenland. Poseidon’s paard en de te zoute rivier die hij met zijn drietand uit de grond stampte konden het geschenk van Athene, die een olijfboom schonk, niet de baas. Die stad kreeg haar naam, Athene.

    Technisch zeer begaafd maar te slaafs de heersende stijl volgend, schilderde Hallé vooral mythologische en bijbelse taferelen, legendes en genrestukjes die in zijn tijd misschien erg gewild waren maar heden ten dage, afgezien van een paar heel mooie mannenkoppen, nog weinigen kunnen bekoren.






    31-03-2018 om 00:32 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ATHENA OVERWINT POSEIDON (het hele verhaal)

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 25 maart (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de strijd tussen Athena en Poseidon. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De tekening die de geboorte van Athena voorstelt, uit het hoofd van Zeus, is van Eppo Doeve (1907-1981), één van Nederlands bekendste en meest geliefde tekenaars


    De meeste van Zeus’ kinderen waren buitenechtelijk, “bastaards” dus. Zo ook zijn meestgeliefde dochter, Athena. Wie was nu de moeder van Athena? Het is een op zijn minst bizar verhaal.

    Zeus had zijn nicht Metis “liefdevol benaderd”. Metis, zwanger zijnde, kreeg ruzie met Zeus. Het moet een hoogoplopende ruzie geweest zijn, want ziehier, kort en goed, hoe die afliep: Zeus vrat zijn zwangere nicht op met huid en haar...

    Maar de vertering verliep slecht. De “maaltijd” bleef zwaar op de maag liggen. Zeus voelde zich kotsmisselijk. Het leek of er iets opsteeg uit zijn maag in de richting van zijn hoofd. Het liep uit op een razende hoofdpijn. Zijn hoofd zwol en stond letterlijk op barsten. De enige die hem van die ondraaglijke pijn kon verlossen, was zijn zoon Hephaistos. Zeus ontbood de god van de smeden en smeekte hem zijn hoofd te klieven met een bijl. En Hephaistos, zij het met enige tegenzin, kweet zich vakkundig van die taak. En ziet: uit het hoofd van Zeus steeg een volwassen vrouwspersoon op, fier rechtop, gehelmd en geharnast, met lans en schild. Het was Athena. Metis mag als haar moeder beschouwd worden – heeft ooit een man leven geschonken zonder toedoen van een vrouw? – en van Metis had Athena het verstand en de vindingrijkheid.


       De geboorte van Athena, uit het hoofd van Zeus (Eppo Doeve)

    Ze was de schutspatrones van de Griekse hoofdstad Athene. Ook de god Poseidon begeerde die titel. Er werd overeengekomen dat die eer zou te beurt vallen aan de godheid die de stad het nuttigste geschenk zou aanbieden. Poseidon schonk de stad een paard en liet daarenboven een zoetwaterbron ontspringen. Athena schonk een olijfboom, die ze plantte op de Akropolis – die boom staat er heden nog, in de nabijheid van het Erechteion. De bevolking koos voor Athena. Poseidon voelde zich vernederd door die keuze en in zijn woede stootte hij vanuit de zee zijn machtige drietand doorheen het aardoppervlak. Wie heden ten dage de Akropolis van Athene bestijgt en een bezoek brengt aan het Erechteion, kan daar nog steeds de scheur in de aardbodem zien die Poseidon teweeggebracht heeft.

    Behalve godin van de wijsheid, de wetenschappen en de schone kunsten werd Athena ook godin van de krijgskunst genoemd. Toch was zij bijlange niet zo oorlogszuchtig als haar halfbroer, de god Ares, maar wee degene die het met haar aan de stok kreeg.

    (Uit "Het schuim van de zee", hoofdstuk 6)

    26-03-2018 om 09:26 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hephaistos in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand...
    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand

    Ditmaal komt hij uit bij een doek van Velázquez (1599-1660). Afm. 2,23m x 2,90m. Olie op doek. Prado, Madrid. 
    Apollo brengt de smid Vulcanus (Hephaistos) op de hoogte van het overspel van zijn echtgenote Venus (Aphrodite) met de god Mars (Ares), terwijl de smid notabene een harnas voor de bedrieger aan het smeden is. 
    Velázquez was een tijdgenoot en de Spaanse evenknie van Rubens en Rembrandt. Hij schilderde o.a. historische, mythologische en bijbelse taferelen naast vele portretten van de Spaanse koninklijke familie en edelen tijdens het bewind van Filips III.
    De stijl is die van de Barok, maar realistischer dan die van bv. Rubens. Velázquez schilderde dit meesterwerk tijdens zijn verblijf te Rome in 1630. Zijn personages zien er helemaal niet uit als Griekse helden, goden of cyklopen, maar als doodgewone bedienden en arbeiders van de Spaanse ambassade aldaar.Ook Apollo is een doodgewone jongeman. 
    Het coloriet is - op een blauwe lucht, een roodgloeiende plaat op het aambeeld en Apollo's rood-bruine mantel en groene lauwerkrans na - bijna uitsluitend 'vijftig tinten bruin', en toch bereikt de schilder daarmee een bijzonder levendig schilderij. Levendig en ongemeen expressief zijn de gelaatsuitdrukkingen van Vulcanus, en vooral die van de helper met krullenbol die werkelijk aan de lippen van de onheilsbrenger hangt.






    28-02-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    27-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HEPHAISTOS (het hele verhaal)
    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 26 februari (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van de Hephaistos, de god van de smeden. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij, voorstellende Hephaistos die een net werpt over zijn ontrouwe echtgenote die in de armen ligt van de oorlogsgod Ares (terwijl de andere goden geinteresseerd toekijken), is van de Franse meester Louis-Jean-François Lagrenée (1725-1805).


    Zelf schonk de oppergodin, Hera, haar man maar weinig kinderen: drie, hooguit vijf. De drie waarover iedereen het eens is, zijn Ares, de oorlogsgod, Eileithyia, de godin van de geboorte, en Hebe, de godin van de jeugd. Sommigen beschouwen ook Eris, de godin van de twist, als een kind van het oppergodenpaar. En dan is er Hephaistos. Hera baarde hem, tot daar is iedereen het erover eens. Maar geregeld wordt aangenomen dat Hera hem bij zichzelf verwekt heeft, zonder tussenkomst van haar echtgenoot noch van enig ander mannelijk wezen: een soort revanche voor de vele buitenechtelijke kinderen van Zeus. Hoe ze het klaargespeeld heeft, blijft een duistere zaak. Maar Hephaistos was aartslelijk en ontgoocheld wierp Hera haar pasgeboren zoon in de zee, alwaar hij door de zeenimfen Thetis en Eurynome werd opgenomen en grootgebracht. Ze deden de kleine Hephaistos in de leer bij de dwerg Kedalion, bij wie hij zich bekwaamde in de smeedkunst, een vak waarin hij een onvoorstelbare bekwaamheid bereikte. Om zich te wreken op zijn moeder smeedde hij een gouden zetel die hij naar de Olympos liet brengen als geschenk voor Hera. Eenmaal gezeten, sloten onzichtbare klemmen zich om haar lichaam, zodat de godin gevangen was. De god Dionysos kon Hephaistos er uiteindelijk toe overhalen zijn moeder te bevrijden, nadat hij hem dronken had gemaakt met wijn. Hephaistos eiste en bekwam hiervoor de hand van de bevalligste onder de godinnen, Aphrodite. Zijn wrok tegenover Hera was nu over: voortaan zou hij zelfs haar verdediger worden. Toen Zeus op een dag, gekweld door haar eeuwig gezeur over zijn ontrouw, zijn vrouw als straf aan een gouden ketting liet bengelen tussen hemel en aarde, met aan elke voet een zwaar metalen aambeeld, verloste Hephaistos haar uit deze netelige positie. Daarop werd hij echter door de vertoornde Zeus uit de hemel gestampt en hij plofte neer op het eiland Lemnos: hij hield er kreupele onderste ledematen aan over. Aan handigheid had hij evenwel niets ingeboet en op Lemnos richtte hij een smidse in, waar hij de mooiste juwelen, wapenrustingen, meubelen, instrumenten en dergelijke vervaardigde. Eén van zijn beroemdste werken is de schitterende wapenrusting – de mooiste die ooit gemaakt werd – die Achilles droeg toen hij de grootste Trojaanse held Hektor dodelijk verwondde.

    Hoe kunstzinnig hij ook mocht wezen, het boterde niet tussen Aphrodite en de lelijke wanstaltige Hephaistos, en dat laat zich raden. Er wordt zelfs beweerd dat hij zijn bloedmooie echtgenote nooit heeft mogen aanraken. Ze waren niet te tellen, de liefdesavonturen van de overspelige liefdesgodin. Geleidelijk schikte Hephaistos zich in zijn lot van “hoorndrager”.

    Met Ares, de god van de oorlog, had Aphrodite één van haar meest bekende verhoudingen, een buitenechtelijke weliswaar. Zij was immers gehuwd, zij het onder dwang van Zeus, met de lelijke en kreupele god Hephaistos, met wie zij uiteindelijk nooit het bed heeft gedeeld. De zonnegod Helios bracht de god van de smeedkunst op de hoogte van de overspelige verhouding van zijn echtgenote. Hierop smeedde Hephaistos een onzichtbaar net dat hij boven het bed hing waar Ares en Aphrodite de liefde bedreven. En jawel, te gepasten tijde kwam het net naar beneden en beiden zaten als ratten in de val. Hephaistos riep toen alle goden van de Olympos bijeen en liet hen getuige zijn van Aphrodites ontrouw. De goden vonden het hele geval erg grappig. “Ik wou wel best met Ares ruilen” flapte Poseidon er uit. Voor de betrapte geliefden was het echter al bij al een vernederende toestand. Toen Hephaistos vond dat zij genoeg geboet hadden bevrijdde hij hen. Beschaamd vluchtten ze weg, Ares naar Thracië, Aphrodite naar Cyprus.

    bron: "Uit het schuim van de zee" (2011) hoofdstuk 4 en 5


    27-02-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Danaë in de kunst

    Telkens de laatste dag van de maand…                                                                                                          

    Elke maand speurt kunstkenner Marc Van Hoye naar de meest treffende illustratie bij het mythologisch “Druivelaarverhaal” van de voorbije maand. 


    Ditmaal komt hij uit bij de symbolistische schilder Gustav Klimt. Deze Oostenrijkse kunstschilder (°1862, +1918) is een van de grootste modernisten uit de kunstgeschiedenis, van het gehalte van Picasso, Dali en Mondriaan. Tot zijn grootste meesterwerken behoren een groot aantal erotische vrouwenportretten. “Danaë en de gouden regen” was dan ook een geliefkoosd thema.

    Klimts werk vertoont enige verwantschap met dat van de meester tekenaar-schilder Egon Schiele, wiens stijl minder verfijnd maar des te krachtiger is en meermaals op of over het randje van de pornografie gaat.


    31-01-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DANAË (het hele verhaal).

    Op de achterkant van het kalenderblaadje van 23 januari (scheurkalender De Druivelaar) prijkt het verhaal van een Griekse prinses, Danaë, die de moeder werd van één van Griekenlands grootste helden, Perseus. De tekening is van mijn oude studiemakker en collega Marc Van Hoye, ortopedisch chirurg "op rust". De schilderij, die weinig aan de verbeelding overlaat, is van de Franse meester Leon François Comerre (1850-1916). 


    Nadat hij zijn schoonvader, koning Danaos had gedood, regeerde Lynkeus over Argos. Zijn zoon Abas volgde hem op. Deze had zelf twee zonen: Akrisios en Proitos, een tweeling. Reeds in de moederschoot maakten de beide broers ruzie met elkander en dat zou tijdens hun hele verdere leven niet anders wezen. Akrisios slaagde erin zijn broer uit het land te verdrijven en zijn heerschappij over de stad Argos te laten gelden. Maar Proitos keerde later terug naar de streek van Argos en vestigde zich in het nabijgelegen Tiryns.

    Akrisios had één kind, een dochter, Danaë, en deze baarde hem veel zorgen. Het noodlot had hem immers voorspeld dat een eventuele kleinzoon hem de dood zou aandoen. Daar kwam nog bij dat hij Proitos ervan verdacht betrekking te hebben met zijn dochter of althans op betrekking uit was, hetgeen van aard was om de vete tussen de beide broers nog aan te wakkeren. Akrisios besloot zijn dochter op te sluiten in een kerker, waar niemand tot haar zou kunnen doordringen: licht en lucht kwamen er enkel binnen via een betraliede opening, hoog in de toren van de kerker. Maar de zaak was niet “waterdicht”. Het ongeluk wilde dat Zeus verliefd werd op de mooie Danaë, en... voor de oppergod is niets onmogelijk. Hij nam een heel bijzondere vermomming aan: in de gedaante van een gouden regen drong hij via het hoge betraliede venster door tot in Danaë’s kerker en hij bezwangerde haar.


    Toen de zwangerschap aan het licht kwam werd Akrisios bevangen door een geweldige angst en toen Danaë het kind had gebaard en het een jongetje – Perseus – bleek te zijn, zag hij maar één uitweg: zijn dochter en het kind ter dood brengen! Maar eigenhandig tot de daad overgaan durfde Akrisios niet. Hij vond er niets beters op dan moeder en zoon in een grote houten kist te stoppen, met een paar stevige kettingen er omheen, en daarna die kist in de zee te werpen. Beiden zouden dan wel omkomen...

    Maar het liep anders: Zeus had ongetwijfeld een grote toekomst weggelegd voor zijn pasgeboren zoon en Perseus en zijn moeder Danaë werden niet aan hun lot overgelaten. Na enige tijd rondgedobberd te hebben op de woeste zeegolven, spoelde de kist aan op het eiland Serifos in de Egeïsche Zee. Op dat eiland woonden twee vissers, Diktys en Polydektes. Diktys vond de aangespoelde kist en bracht ze naar zijn broer: moeder en zoon waren nog in leven. Polydektes werd verliefd op Danaë en wilde haar tot zijn echtgenote maken, maar ze weigerde. Ook na jarenlang aandringen bleef Danaë weigeren. Ondertussen was Perseus opgegroeid tot een flinke atletische jongeman. Hij ging voor Polydektes staan en sprak: “Ik wil niet dat gij met mijn moeder trouwt: zelf wenst ze dat evenmin. Gij hebt ons het leven gered en ons gastvrij opgenomen en we zijn u daar heus wel dankbaar voor, maar liefde is een vreemde zaak en in een huwelijk moet de liefde nu eenmaal van twee kanten komen. Veel zou ik voor u doen, o Polydektes. Om u mijn dank te betuigen ben ik zelfs bereid u het hoofd van Medusa te brengen”. Perseus had gesproken in jeugdige overmoed. Het gruwelijk monster Medusa doden was immers geen klus die geacht werd weggelegd te zijn voor een sterveling, het weze dan nog de zoon van Zeus...

    bron: "Uit het schuim van de zee" (2011), hoofdstuk 26.

    24-01-2018 om 10:22 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Iedere maand een verhaal.
    In 2018 en 2019 verschijnt iedere maand op één van de blaadjes van de scheurkalender "De Druivelaar" een verhaaltje uit de Griekse mythologie met een passende tekening van Marc Van Hoye. De dag erna kunt u op deze blog hetzelfde verhaal in uitgebreide versie lezen, met als illustratie het mooiste schilderij dat we hebben kunnen vinden betreffende het "mythologisch onderwerp van de maand". Veel lees- en kijkplezier.

    19-01-2018 om 14:06 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO

    “Odysseus op Aiaia” is een klassieke tragedie in een nieuw kleedje. Het is een verhaal van liefde en hartstocht, gebaseerd op het eeuwenoude verhaal van de omzwervingen van de Griekse held Odysseus, na de oorlog van Troje. Het was oorspronkelijk bedoeld als een deel van een trilogie. Het eerste deel (“De Twistappel”) is een toneelstuk dat handelt over de oorsprong van de Trojaanse oorlog. Het tweede (“De Oorlog van Troje”) is eveneens een toneelstuk dat een belangrijke episode uit de oorlog behandelt. Dit derde deel was oorspronkelijk eveneens bedoeld als toneelstuk en het draagt er nog duidelijk de sporen van (de dialogen zijn niet helemaal uitgewerkt). Het is overigens zonder veel moeite te bewerken voor toneelopvoering.  Humor en erotiek ontbreken allerminst in dit werk, net zo min als in de eerste twee delen. De drie delen werden alle drie, enkele jaren geleden in boekvorm uitgegeven (voor inlichtingen: www.bloggen.be/zerar/archief.php?ID=2879394).

    “Odysseus op Aiaia” verschijnt op mijn blog (www.bloggen.be/mythos) vanaf 8 januari iedere maandag in vier afleveringen. Mocht iemand geïnteresseerd zijn om het ten tonele te brengen, hij neme contact op met mij (kvansteenbrugge@gmail.com). Rechten, van welke aard dan ook, zijn (wat mij betreft althans…) niet verschuldigd.



    05-01-2018 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-04-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik, Zeus (2)

    In het vorig verhaal heb ik verteld hoe Kronos, de jongste van de twaalf kinderen van Ouranos, zijn vader uit de hemel stootte, na hem zwaar verminkt te hebben, en zich alzo de hemelse troon toe-eigende. Kronos bevrijdde zijn broeders en zusters, de Titanen, die door hun vader Ouranos diep in de schoot van de aarde waren begraven. Met één van hen, zijn zuster Rhea, huwde hij en hij verwekte bij haar zes kinderen: drie dochters (Demeter, Hestia en Hera) en drie zonen (Hades, Poseidon en ik, Zeus). De voorspelling van zijn vader indachtig, bibberde Kronos bij de gedachte dat één van zijn kinderen hem op zijn beurt van de troon zou stoten. Daarom gebood hij zijn echtgenote hem ieder kind direct na de geboorte te overhandigen opdat hij het zou kunnen verslinden. Vijf kinderen werden alzo door hun vader verorberd. Toen echter het zesde kind geboren werd, misleidde Rhea haar echtgenoot door hem in plaats van het kind een in luiers gewikkelde steen aan te bieden. Kronos merkte het verschil niet en verslond de steen.



    Dat jongste kind was ik, Zeus. Mijn moeder bracht mij in veiligheid op het eiland Kreta. Op de berg Ida, op Kreta, woonden nimfen, samen met een goddelijke geit, Amaltheia. De nimfen waren ontstaan uit de bloeddruppels van de verminkte Ouranos, waar ze op de grond neergevallen waren. Amaltheia was ontstaan uit de vereniging van twee Titanen, de god Okeanos en de godin Tethys. De nimfen hadden, hoog op de berg Ida, een wiegje voor mij klaargezet. 



    Ik werd gevoed met de melk van Amaltheia



    Ik groeide snel. Als kleuter stoeide ik met de nimfen en met Amaltheia. Op een dag brak, tijdens het spel, één van de hoorns van de geit af. Ik vulde de hoorn met korenaren en vruchten en allerhande kostbaarheden en ik schonk hem aan Tyche, eveneens een dochter van Okeanos en Tethys, een zuster dus van Amaltheia. De Romeinen gaven Tyche de naam Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn draagt de naam “cornucopia”, de Hoorn des Overvloeds: de hoorn schenkt de houder ervan alles wat zijn hartje lust.

    01-04-2016 om 16:05 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (13 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik, Zeus (1)

    IK ZEUS

    Goedenavond stervelingen. Ik weet wat u denkt. U denkt dat ik Jan Decleir ben, die zich voordoet als Zeus. Niets is minder waar, want de werkelijkheid is helemaal anders, precies het tegenovergestelde van wat u denkt: ik ben Zeus, de Griekse oppergod van weleer, die zich voordoet als Jan Decleir. Van alle Griekse goden was er geen een die meer bedreven was in de kunst van de metamorfose. De gedaanteverandering. Na enkele duizenden jaren heb ik die kunst nog niet verleerd. Ontelbaar zijn de keren dat ik een andere gedaante heb moeten aannemen om een vrouw te veroveren. Neem nu de mooie trouwe Alkmene, die gehuwd was met Amphytrion, de koning van Thebe. Toen de koning een tijdje van huis weg was, vanwege een of andere veldslag, zag ik mijn kans schoon. In de gedaante van Amphytrion benaderde ik Alkmene en ik verwekte bij haar Herakles, de sterkste onder alle stervelingen. Soms was het opportuun om mij in een dier te veranderen. Ook dat was voor mij een koud kunstje. Zo ben ik erin geslaagd, in de gedaante van een zwaan, betrekking te hebben met Leda, de koningin van Sparta.

     Uit deze vereniging is Helena voortgekomen, de mooie Helena, die de inzet zou worden van de oorlog van Troje.

    Menig keer ook heb ik stervelingen een andere gedaante bezorgd. Neem nu de nimf Io. We waren de liefde aan ’t bedrijven toen ik vernam dat mijn dierbare echtgenote mij op het spoor was. Ik heb Io toen snel in een koe veranderd.


    Een van mijn strafste metamorfoses was die keer toen ik de gedaante aannam van een gouden regen en aldus tussen vensterspijlen doordrong tot de prinses Danaë die door haar vader opgesloten was in een hoge toren.


    Ook daar is een van de grootste Griekse helden uit voortgekomen: Perseus.

    Ach, we waren een clubje van twaalf goden.




    Wij heersten over hemel en aarde. We woonden op de Olympos, de hoogste berg van Griekenland.


     

    Ieder had zijn eigen specialiteit ( de wetenschap, de kunst, de liefde, de geneeskunst, de landbouw…). Ik was de baas, alhoewel…

    Alle uitingsvormen van de Westerse beschaving vinden hun oorsprong in de tijd van de Oude Grieken. Ach, als ik 25 eeuwen terugga in de geschiedenis, naar de eeuw van Perikles: grotere geleerden, grotere kunstenaars dan in die eeuw heeft de wereld nooit gekend. De grondslagen van de Westerse geneeskunde en van uw democratische regeringsvormen werden toen gelegd en de Olympische Spelen, te mijner ere, kenden een ongeziene bloei.

    10-02-2016 om 15:42 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (15 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor wat hoort wat...
    De vraag naar de digitale versie van "Uit het schuim..." is nog steeds zeer groot. Sommigen vertikken het evenwel om de naam van hun woonplaats, ja zelfs hun eigen naam te vermelden! Vanaf heden zal op de vraag niet meer ingegaan worden indien deze gegevens ontbreken (en eventueel ook graag naam en locatie van de school).

    28-06-2015 om 03:25 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-12-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Overweldigend succes!
    De vraag naar de digitale versie van "Uit het schuim van de zee" is overweldigend geweest, de laatste veertien dagen. Het overgrote deel van de aanvragers (90 %) kwam uit Nederland. Hartelijk dank voor de interesse.

    08-12-2014 om 16:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gratis via mail.
    Het boek "Uit het schuim van de zee" vertelt de Griekse mythologie in 136 verhaaltjes. Wilt u de verhaaltjes (zonder de illustraties weliswaar) via mail ontvangen dan kan dat gerust door eenvoudige aanvraag (kvansteenbrugge@gmail.com). Dat kost u dan uiteraard niets en het bespaart mij tijd en moeite... 

    17-11-2014 om 18:02 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe "beperkte" druk.
    Betreft het boek UIT HET SCHUIM VAN DE ZEE.
    Er is een nieuwe druk, evenwel beperkt tot een paar tientallen exemplaren. Gezien de gestegen drukkosten en dito verzendkosten bedraagt de prijs vanaf heden (verzendkosten inbegrepen, ook voor Nederland) 25 euro. Vooraf te betalen door storten op rekening nr. BE11 0000 5429 5748 t.n.v. Vansteenbrugge, Kortrijk. Met vermelding van uw adres!

    06-11-2014 om 09:45 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vierde druk?
    Het boek "Uit het schuim van de zee" (derde druk) is zo goed als uitverkocht. Gelieve alvast geen bestellingen meer te doen tijdens de vakantiemaanden juli en augustus. Het is mogelijk dat er na de grote vakantie een nieuwe druk komt.
    Vanaf 1 juli ben ik niet meer beschikbaar voor voordrachten i.v.m. de Griekse mythologie.




    29-05-2014 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boeken.
    Betreft mijn boeken over de Griekse mythologie, e.a.: www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=2394016 .

    29-03-2014 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lezers van over de plas.
    Deze blog wordt de laatste dagen wel heel vaak geraadpleegd in de USA, de laatste week zelfs vaker dan in Vlaanderen en bijna even vaak als in Nederland. Ik weet het wel: niemand is sant in eigen land, maar... Amerika is wel héél ver weg. Wie zijn jullie, lezers van over de plas? Het intrigeert mij...

    08-11-2013 om 14:54 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw boek: Strijdtoneel Troje

    paperback
    93 pagina's

    Korte inhoud

    Toneelstuk in drie bedrijven, waarin het laatste en beslissende jaar van de Trojaanse oorlog wordt behandeld, op een boeiende en bijwijlen grappige manier. Met "De Twistappel" en "Odysseus op Aiaia" vormt het een trilogie die elke liefhebber van de klassieke oudheid met graagte zal lezen.

    Biografie van de auteur

    Kris Vansteenbrugge.
    Geboren op 4 juni 1940.
    Keel-neus-oorarts.
    Schrijver van kortverhalen, toneelstukken en boeken.
    Werken betreffende de Griekse mythologie: Grijslokes Olympiade (1997), De Twistappel (2004), Uit het schuim van de zee (2011), Odysseus op Aiaia (2013).
    Andere werken zijn o.a. O jerum jerum jerum (autobiografie, 2006) en Schrijvelarij (140 korte verhalen, 2013)


    Wilt u vernemen hoe u een van bovenstaande boeken kunt bestellen of wenst u gratis een digitale versie? Stuur een mail naar de auteur: kvansteenbrugge@gmail.com.






    19-09-2013 om 17:03 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    29-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eurobiljetten en mythologie.

    In mijn boek “Uit het schuim van de zee” (de Griekse mythologie in 136 boeiende verhalen, 404 pag., uitg. 2011) kunt u het verhaal lezen van Europa, de prinses die door de Griekse oppergod Zeus, in de gedaante van een stier, werd ontvoerd. Haar beeltenis prijkt op de nieuwste bankbiljetten van 5 euro, nl. het kopje aan de rechterkant, alsook het watermerk hetwelk u ziet onder de handtekening van Mario Draghi als u het briefje voor een lichtbron houdt.




    Het beeld is afkomstig van een schilderij op een meer dan tweeduizend jaar oude Romeinse vaas (een mengvat) die zich bevindt in het Louvre in Parijs. Ook de stier is afgebeeld op de vaas.

    Hierna volgt een uittreksel uit het boek:

    Poseidon, de god die heerste over de zeeën, was de broer van de oppergod Zeus. Net als zijn broer was hij zeer gevoelig voor vrouwelijk schoon. Libya, een kleindochter van Zeus en Io, zoals we in het vorig verhaal gezien hebben, was een van de velen die door Poseidon bemind werden. Dat resulteerde in een tweeling: Agenor en Belos. Agenor trok vanuit zijn geboorteplaats in Egypte naar Tyrus in Kanaän, waar hij koning werd. Hij kreeg zes nakomelingen: één dochter en vijf zonen. De dochter heette Europa. En wie ontbrandde in liefde voor deze schone maagd? Zeus! Om haar te versieren had hij een ingenieus plan bedacht. Hij gaf zijn zoon Hermes de opdracht het vee van Agenor naar de zeekust van Tyrus te drijven, alwaar Europa vaak vertoefde. Hij veranderde zichzelf in een stier en begaf zich tussen het vee. Europa merkte het dier op en raakte in vervoering door de indrukwekkende gestalte, de schitterende witte vacht en de grote trouwe ogen. De stier liet zich gewillig strelen door het meisje en nodigde haar uit op zijn rug plaats te nemen. Pas was dit geschied, of hij zette het op een lopen, recht de zee in, en waar het water te diep werd begon hij te zwemmen. Europa was niet weinig geschrokken, ze schreeuwde het uit van angst en ze riep de goden ter hulp. Maar de stier had geen oren naar haar smeekbeden en in een razend tempo zwom hij alover de Middellandse Zee tot hij het eiland Kreta bereikte. Aan de zuidelijke kust van het eiland ging hij aan land, op een plaats waar nu de stad Gortyna ligt. Hier nam hij weer zijn normale gedaante aan. Onder de schaduw van een reusachtige olijfboom had hij betrekking met Europa. De boom staat daar nog: ik heb hem met eigen ogen gezien. In een nabijgelegen grot schonk Europa het leven aan een zoon, de latere koning Minos, legendarisch heerser in de machtige burcht van Knossos, en naar wie de Minoïsche cultuur zou genoemd worden. In diezelfde grot kreeg Europa nog meerdere malen het bezoek van Zeus en ze schonk hem later nog twee zonen: Rhadamanthys en Sarpedon.

    Op het thuisfront in Tyrus was men ondertussen zeer bezorgd en bedroefd vanwege de verdwijning van Europa. Vader Agenor stuurde uiteindelijk zijn vijf zonen uit naar alle windstreken om hun zuster te zoeken. Hij legde hun meteen het verbod op het ouderlijk paleis nog te betreden zolang Europa niet teruggevonden was…

    Het vervolg van ’t verhaal kunt u verder lezen op pag. 47-49 van het boek of door te surfen naar www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=14 en scrollen naar nr.10 “Europa en Kadmos”. U vindt er ook een tekening van Europa op de stier, door J. Bauwens.


    29-06-2013 om 14:21 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Twee keer goed nieuws...
    Een nieuwe druk van "Uit het schuim van de zee" is klaar. Hij verschilt nauwelijks van de vorige: twee kleine taalfoutjes werden verbeterd...
    Sorry aan allen die sedert begin mei op hun bestelling wachten. Vóór het einde van de maand krijgen zij het boek thuis bezorgd.


    En er komt weldra een nieuw boek: "Odysseus op Aiaia". De exacte verschijningsdatum wordt u zeer binnenkort meegedeeld op deze blog.
     

    24-05-2013 om 04:35 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-04-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Even geduld...
    Betreft het boek "Uit het schuim van de zee". De vorige editie (de derde al) is reeds uitverkocht en de bestellingen blijven binnenkomen. De uitgever laat weten dat de nieuwe editie niet klaarkomt vóór 20 mei. De bestellers van het boek zullen dus nog wat geduld moeten oefenen.

    29-04-2013 om 23:26 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mythos-blog gestopt
    Tegen het eind van de maand maart wordt de Mythos-blog  www.bloggen.be/mythos  (althans voorlopig) gestopt wegens... te weinig respons. 
    Er is méér in 't leven dan enkel maar Griekse Mythologie: surf naar www.bloggen.be/pierpont !

    21-03-2013 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mythos.
    Het verhaal over het koningshuis van Thebe (Kadmos, Oidipous, Antigone...) vindt u op www.bloggen.be/mythos. Er zijn een 40-tal afleveringen. Geschikt voor leerlingen vanaf 10 jaar.

    03-02-2013 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De grote verhalen in afleveringen.
    Vanaf begin 2013 worden de grote klassieke verhalen uit de Griekse mythologie gepubliceerd op mijn blog
    www.bloggen.be/mythos, in korte afleveringen en in een verhaaltrant die ook geschikt is voor jongeren vanaf tien jaar. Al mijn lezers die zich geroepen voelen, wordt vriendelijk verzocht een tekening te sturen ter illustratie bij één of meerdere afleveringen: via mail (kvansteenbrugge@gmail.com) of via de brievenpost (Kris Vansteenbrugge, Sint-Denijsestraat 191B, 8500 Kortrijk). Alle ingezonden tekeningen verschijnen op de blog.

    02-02-2013 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    21-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde druk !


    “Uit het schuim van de zee” is reeds aan zijn derde druk toe. Alleen de cover is veranderd (verfraaid, naar wij hopen).

    Hartelijk dank aan mijn talrijke lezers.

    Meer over het boek kunt u vernemen door hier te klikken op:  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=1575334  en  www.bloggen.be/dzeus/archief.php?ID=1535828

    Het boek kan besteld worden via mail (kvansteenbrugge@gmail.com) .
    Desgewenst gesigneerd exemplaar

    Bij bestelling vóór 30 juni 2013 hoeven geen verzendkosten betaald te worden (geldt ook voor Nederland).

     



    21-12-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (12 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    20-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ STEENBOK.

    STEENBOK

    21 december – 18 januari 

     






    Toen Kronos heerste over het heelal, was hem voorspeld dat één van zijn kinderen hem zou onttronen.

    Die voorspelling was in feite een vloek die over hem neergedaald was nadat hij zijn vader Ouranos uit de hemel had gestoten, na hem vreselijk verminkt te hebben. Ouranos had die vloek uitgesproken: dat één van Kronos’ kinderen hun vader hetzelfde lot zouden laten ondergaan. Die vloek indachtig was Kronos’ doodsbang voor zijn nakomelingen…

    Daarom verslond hij hen één voor één, onmiddellijk na hun geboorte. Toen het zesde kind geboren was, gaf zijn echtgenote Rhea hem een steen, in luiers gewikkeld. Kronos verslond de steen en het kind werd door zijn moeder in veiligheid gebracht naar het eiland Kreta, in een grot op de berg Ida. Daar werd het opgekweekt door nimfen, die hem voedden met de melk van de geit Amalthea. Dat kind was niemand minder dan Zeus.

    De nimfen waren ontstaan uit de bloeddruppels van de verminkte Ouranos, waar ze op de grond neergevallen waren. Amalthea was ontstaan uit de vereniging van twee titanen, de god Okeanos en de godin Tethys. Zeus groeide snel. Als kleuter stoeide hij met de nimfen en met Amalthea. Op een dag brak, tijdens het spel, één van de hoorns van de geit af. Zeus vulde daarop de hoorn met korenaren en vruchten en allerhande kostbaarheden. Hij schonk de hoorn aan Tyche, eveneens een dochter van Okeanos en Tethys, een zuster dus van Amalthea. De Romeinen gaven Tyche de naam Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn draagt de naam “cornucopia”, de Hoorn des Overvloeds: de hoorn schenkt de houder ervan alles wat zijn hartje lust.

    Eenmaal volwassen geworden, begaf Zeus zich naar zijn vader en bood hem een drank aan, waardoor deze de vijf verzwolgen kinderen uitbraakte. Alle vijf werden zij goden van de hoogste rang: Poseidon, Hades, Demeter, Hestia en Hera. Zeus stootte zijn vader van de troon en werd zelf heerser over hemel en aarde.

    Deze “machtovername” was evenwel niet zonder slag of stoot verlopen. Met zijn broeders Hades en Poseidon diende Zeus eerst zijn vader Kronos en diens broers, de Titanen, te overwinnen. Toen hij daar, na een lange en hevige strijd – een “titanenstrijd” – in geslaagd was, verdeelden Zeus en zijn broeders het heelal onder elkander, nadat zij alle overwonnen titanen naar de onderwereld hadden verbannen. Hades kreeg de onderwereld toegewezen. Poseidon werd de heerser over de oceanen en de zeeën. Zeus zelf nam de heerschappij waar over de hemel en de aarde.

    Nog één groot obstakel viel er voor Zeus te overwinnen: eerst diende hij nog Typhon te verslaan, een immens vuurspuwend monster met honderd drakenkoppen – Typhon was een zoon van Gaia, door Tartaros bij haar verwekt. Na een moeilijke strijd won Zeus het pleit, nadat hij erin geslaagd was Typhon te verpletteren onder een eiland dat hij uit de zee had opgevist: Sicilië. Nog steeds spuwt het monster vuur…

    Met hun drie zusters vestigden Zeus en Poseidon zich op de hoge Olymposberg in het noordoosten van Griekenland. Hades bracht voortaan het grootste deel van zijn tijd door in de onderwereld.

    Met tederheid dacht Zeus terug aan de geit die hem tijdens zij kleuterjaren op Kreta gevoed had…

    Uit dankbaarheid plaatste hij Amalthea aan het firmament, als het sterrenbeeld “de steenbok”.




    De kri-kri geit (Capra aegagrus creticus). Een zeer zeldzame en beschermde geitensoort, die enkel op Kreta leeft, in ’t wild. Een nakomeling van Amalthea.

    20-12-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-11-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ BOOGSCHUTTER.

    BOOGSCHUTTER

    21 november – 20 december

      







    De kentauren of “paardmensen” uit de Griekse mythologie waren ruige, onbehouwen, vechtlustige wezens: half paard en half mens. Hun vader was Kentauros. Dezes ouders waren de misdadiger Ixion en een vrouwelijk wezen dat door Zeus geschapen was in de gedaante van de oppergodin Hera. Omdat Ixion zo vermetel was zich aan dat wezen, dat hij voor Hera hield, te vergrijpen, heeft Zeus hem zwaar laten boeten: in de tartaros werd hij voor immer vastgeklonken aan een eeuwig ronddraaiend brandend rad. Later paarde Kentauros met de merries van het Peliongebergte: hieruit kwamen de kentauren voort. Anders was de afkomst van de kentaur Cheiron. Deze was een zoon van de titaan Kronos, die tevens de vader van Zeus was, en de nimf Phylira, dochter van een andere titaan Okeanos.   

    De kentaur Cheiron was wijs, beminnelijk en door iedereen geliefd, en vooral bedreven in de geneeskunst.

    Op de Pelionberg, in Thessalië aan de Oostkust van het Griekse vasteland, had Cheiron een school waar hij de grootste Griekse helden onderwees in allerlei wetenschappen en kunsten: de muziek, de sterrenkunde, het boogschieten, de geneeskunde. Theseus, Peleus, Jason, Achilles en vele anderen gingen bij hem in de leer.  Zelfs Asklepios, de god van de geneeskunde, nam hij een tijdje onder zijn hoede.

    Op een dag werd hij, geheel per ongeluk, gewond aan de knie door een van Herakles’ giftige pijlen.

    Ziehier hoe dat in zijn werk was gegaan… Het gebeurde toen Herakles op weg was naar het vierde van zijn twaalf beroemde werken: het levend vangen van een gigantisch groot everzwijn met geweldige slagtanden, op de Erymantosberg. De streek aan de voet van de berg was bewoond door kentauren. Ze leefden in grotten en holen. Toen Herakles voorbij de grot van één van hen kwam, werd hij vriendelijk bejegend. Het was de kentaur Pholos, die net als de kentaur Cheiron, en in tegenstelling tot de andere kentauren, een zachtaardig en menslievend karakter had. Pholos nodigde Herakles uit in zijn grot en zette hem een lekkere vleesmaaltijd voor. Herakles liet het zich goed smaken en hij liet zich ontvallen dat dit heerlijk gerecht dubbel zo lekker zou zijn met een kruik wijn. Hier bevindt zich wijn, zei Pholos, in een gemeenschappelijke grot, maar het is de wijn van alle kentauren en ik durf die niet aan te roeren. Toen merkte Herakles op dat het wijn was die door de god Dionysos daar “met dít doel” was heengebracht, vele jaren geleden. En Pholos liet zich overhalen en haalde de wijn. Maar opgewonden door de geur van de wijn, die tot in hun holen was doorgedrongen, kwamen toen al de andere kentauren te voorschijn. Ze kwamen dreigend op Pholos en zijn genodigde af, gewapend met rotsblokken en stammen van dennenbomen. Dank zij zijn giftige pijlen – ze waren immers gedoopt in het bloed van de Hydra – slaagde Herakles erin velen te doden en de overigen op de vlucht te drijven. Pholos trok een pijl uit het lichaam van een dode kentaur, zich hierbij afvragend hoe het mogelijk was dat een pijltje, dat niet eens zo diep in het lichaam was doorgedrongen, zo’n machtig wezen kon doden. Hierbij liet hij de pijl uit zijn handen glijden. Deze kwam met de punt op zijn voet terecht. De pijl was nog steeds giftig en terstond zeeg Pholos dood ter aarde neer. De wijze kentaur Cheiron verscheen nu ook ten tonele. Herakles, die hem niet had herkend, verwondde hem aan de knie, met een pijl. Herakles was er het hart van in en eigenhandig verwijderde hij de pijl. Cheiron, die zoals gezegd zeer bedreven was in de geneeskunst, verzorgde zelf zijn wonde met allerlei zalven. Maar dat was tevergeefs…

    Hij leed ondraaglijke pijnen en bleek niet in staat zichzelf te genezen. Sterven kon hij evenmin, vanwege zijn hoge goddelijke afkomst. Hij herinnerde zich de zwaar gestrafte titanenzoon Prometheus, die geketend was aan een rots in het Kaukasusgebergte, alwaar een arend dagelijks in zijn lever kwam pikken:

    het was een straf, hem opgelegd door de oppergod Zeus. Prometheus had namelijk een strohalm laten ontbranden in het vuur van de zonnewagen die door de zonnegod Helios werd gemend. Die brandende strohalm had Prometheus naar de mensen gebracht. Zeus vond dit een daad van “hybris” (overmoed): de goden hadden immers het vuur voorbehouden voor zichzelf en nu ook de mensen het vuur in hun bezit hadden, zouden ze ongetwijfeld de goden naar de kroon willen steken, zo vreesde de oppergod. Voor deze misdaad    zou Prometheus dus hogergenoemde zware straf moeten ondergaan,

    een straf die eeuwig zou duren, tenzij iemand die de onsterfelijkheid bezat, deze aan hem wilde schenken. Cheiron verklaarde zich bereid. Hierdoor werd Prometheus verlost uit zijn lijden en Cheiron kon nu rustig sterven. Zeus was dermate verheugd over Cheirons daad, dat hij de kentaur als sterrenbeeld aan de hemel plaatste. Hij schonk hem daarenboven pijl en boog, het wapen waarmee aan zijn aards bestaan een eind werd gesteld…


    20-11-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ SCHORPIOEN

    SCHORPIOEN

    23 oktober – 20 november











    Orion was een jager. Men zegt dat hij de mooiste man was die ooit heeft geleefd. Geen wonder dat hij door vele vrouwen, sterfelijke en onsterfelijke, werd bemind.

    Eén van Orions bekendste geliefden was Eos, godin van de dageraad. Eos was getrouwd met de titanenzoon Astraios, met wie zij het ouderpaar vormde dat de Winden voortbracht: de noordenwind Boreas, de zuidenwind Notos, de westenwind Zephyros en de oostenwind Euros. Eos had echter nog talrijke buitenechtelijke verhoudingen en dito kinderen. Op het eiland Delos bedreef zij de liefde met Orion, op wie zij, althans gedurende een zekere tijd, smoorverliefd was. Delos is een eilandje in de Egeïsche Zee. Het behoort tot de Cycladen, een groep eilanden die als in cirkels omheen Delos gelegen zijn. Ziehier, hoe volgens het mythologisch verhaal het eiland Delos is ontstaan…

    De oppergod Zeus was verliefd op twee van zijn nichten, dochters van de titaan Koios en van de titanes Phoibe. De eerste, Asteria, vluchtte echter voor de oppergod. Ze sprong in de zee en verdronk. Zeus veranderde haar dode lichaam in een klein drijvend rotsachtig eilandje, Delos. De tweede, Leto, werd door Zeus zwanger gemaakt van een tweeling. Sommigen beweren dat Zeus haar en zichzelf tijdens de paring veranderde in een kwartel, om op die wijze hun vereniging aan het speurend oog van zijn echtgenote te onttrekken. Maar Hera kreeg er toch lucht van en ze begon Leto het vuur aan de schenen te leggen. Ze gaf de slang Python opdracht Leto te achtervolgen zodat ze nergens een plaatsje zou vinden om rustig te bevallen. Uiteindelijk vluchtte Leto alover de zee in de hoop een eiland te vinden waar ze ongestoord haar kinderen ter wereld zou kunnen brengen. Maar Hera had alle eilanden verboden haar gastvrijheid te verlenen. Tot ze in de buurt kwam van het eilandje Delos dat dolend op het zeeoppervlak dreef. Hier werd haar de toegang niet geweigerd, en dat was maar net op tijd, want de weeën kwamen al opzetten. Leto ging zitten in de schaduw van een dadelpalm die midden op het eiland groeide, om er uit te rusten en te baren. Maar Hera had nog andere pijlen op haar boog. Ze zorgde ervoor dat de weeën zeer hevig en pijnlijk werden en dat de baring desondanks niet vooruitging. Daarenboven leidde zij de aandacht af van de godin Eileithyia, de helpster in barensnood. Het duurde negen lange dagen vooraleer Zeus Leto’s nood opmerkte. De oppergod zelf riep Eileithyia’s hulp in en, de armen krampachtig rond een dadelpalm geslagen, baarde Leto toen haar tweeling. De dadelpalm staat er heden ten dage nog, of anders is het een rechtstreekse nakomeling van de boom van toen… Als eerste werd een meisje geboren: de godin Artemis. Het kind groeide dermate snel dat ze haar moeder reeds bijstond bij de geboorte van haar tweelingbroer, Apollo. Artemis werd de godin van de jacht. Ze wordt steeds afgebaald met boog en pijl. Ze verfoeide de geslachtelijke liefde en was in dat opzicht het tegenbeeld van Aphrodite. Apollo werd de god van de schoonheid en van talloze kunsten en wetenschappen, de god ook van het beroemde orakel van Delphi. Zeus was niet weinig fier op zijn goddelijke tweeling en hij liet een gouden glans stralen overhet eiland Delos, dat hij met vier zuilen verankerde aan de bodem, in het midden van de zee die later de naam “Egeïsche Zee” zou krijgen. Eeuwige roem en rijkdom zouden het eiland ten deel vallen.

    Maar keren we nu terug tot de mooie jager Orion, aan wiens charmes geen enkele vrouw kon weerstaan…

    Zelfs de godin Artemis, die overigens steeds maagd is gebleven, was op hem verliefd. Dat kon haar broer Apollo niet verdragen en hij stuurde een reuzegrote schorpioen op de jager af.

    Er wordt ook beweerd dat Apollo zich beledigd voelde omdat Orion in zijn hoogmoed had verklaard dat hij de wereld zou zuiveren van alle wilde dieren en monsters – hoogmoed of “hybris” is nu eenmaal iets wat goden allerminst van stervelingen kunnen verdragen – en dat hij daarom de schorpioen op de jager afstuurde.

    Deze verdedigde zich met zijn pijlen en met het zwaard, maar het pantser van het dier bleek ondoordringbaar. Tenslotte vluchtte Orion: hij zwom de zee over in de richting van het eiland Delos. Toen Apollo hem zag dobberen in de verte, riep hij zijn zuster Artemis, en hij vertelde haar dat een booswicht, die zopas één van haar nimfen had verkracht, probeerde te ontsnappen. Artemis, goedgelovig, nam haar boog en schoot een pijl door het hoofd van de geliefde. Toen zij haar rampzalige vergissing inzag, plaatste zij Orions lichaam tussen de sterren. Ook de schorpioen werd door de goden als sterrenbeeld aan de hemel geplaatst.

    De schorpioen komt op als Orion ondergaat. Dat komt omdat de schorpioen de gezworen vijand is van de jager Orion. En dat is dus de reden waarom men het sterrenbeeld van de schorpioen en dat van Orion nooit tegelijkertijd aan het uitspansel zal zien…


    20-10-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uw sterrenbeeld.
    Meer uitgebreid dan op "De Druivelaar" vindt u op deze blog, telkens op de 20e dag van de maand, het verhaal van het sterrenbeeld (met tekening van Kurt Vangheluwe).

    21-09-2012 om 08:42 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (30 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    20-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ WEEGSCHAAL

                                                       WEEGSCHAAL

    22 september – 22 oktober

     




    Themis is een van de twaalf titanen, kinderen van Oeranos (de hemel) en Gaia (de aarde): de godin van recht en orde.

    DeTitanen waren niet de enige kinderen van Oeranos en Gaia. Er waren ook de Hekatoncheiren of Honderdarmigen en de Cyclopen of Eénogigen. Net als de Titanen beschikten zij over een reusachtige gestalte. De Hekatoncheiren waren ten getale van drie. Ze hadden honderd armen en vijftig koppen. Ook ten getale van drie waren de Cyclopen: reuzen met slechts één oog, in ’t midden van hun enorm voorhoofd. Zowel de Honderdarmigen als de Cyclopen werden door hun allesbehalve liefhebbende vader in de Tartaros, d.i. de onderwereld, geworpen. En al even slecht verging het ook de twaalf andere kinderen, de Titanen. Hun namen: Japetos, Themis, Okeanos, Tethys, Hyperion, Theia, Krios, Koios, Phoibe, Mnemosyne, Kronos en Rhea. Oeranos begroef hen diep onder de aardbodem opdat zij nooit het zonlicht zouden kunnen aanschouwen. Het Noodlot had hem immers voorspeld dat één van zijn kinderen hem de heerschappij over de hemel zou ontnemen… maar Gaia, bedroefd over het lot van haar kinderen, bevrijdde haar jonste spruit, Kronos. Ze bracht het staal voort en maakte er een sikkel van, dewelke ze Kronos ter hand stelde. Op aanraden van zijn moeder overviel de zoon zijn vader in zijn slaap, op ’t ogenblik dat deze, naar sommigen beweren, geslachtelijke betrekking had met Gaia. Kronos hieuw Oeranos de geslachtsorganen af en wierp ze ver weg in de zee. Waar het zaad van Oeranos zich vermengde met het zeewater begon dit laatste te schuimen en uit het schuim kwam een onbeschrijflijk mooi en lieftallig wezen te voorschijn: Aphrodite, de godin van de liefde, een kind van de Hemel en van de Zee. Met krachtige hand stiet Kronos nu de ontmande Oeranos uit de hemel. Hij bevrijdde zijn broeders en zusters, de Titanen, en nam de heerschappij over het heelal over, heerschappij die hij later zelf zou moeten afstaan aan zijn zoon Zeus. Eén van de twaalf Titanen, pre-olympische goden, was dus Themis.  

    Ze wordt afgebeeld met een blinddoek, symbool van haar onpartijdigheid. In de ene hand houdt zij de weegschaal, waarmee zij recht en onrecht tegen elkaar afweegt. Met de andere hand leunt zij op het zwaard van de gerechtigheid. Haar ene voet rust op het boek van de wet, met de andere vertrapt ze de slang, symbool van de leugen. Als de gerechtigheid een dutje doet krijgt de slang even vrij spel…

    Prometheus en Atlas, twee bekende figuren uit de Griekse mythologie, werden bij Themis verwekt door haar broer, de titaan Japetos.

    Prometheus stond aanvankelijk op een heel goed blaadje bij de oppergod Zeus, omdat hij hem had geholpen in zijn strijd om de heerschappij over hemel en aarde. Maar toen hij een geschenk van Zeus – de met vele gaven begiftigde vrouw Pandora – weigerde, was de oppergod diep beledigd. Toen Prometheus daarenboven het hemelse vuur stal om het naar de mensen te brengen, had hij het helemaal verkorven bij Zeus. De straf die Zeus voor zijn neef in petto had, kon tellen! Hij liet hem met onbreekbare kettingen vastketenen aan een hoge rots in het Kaukasusgebergte, alwaar een arend overdag grote stukken uit zijn lever kwam pikken; ’s nachts groeide de lever telkens weer aan. De oppergod had de bedoeling de straf eeuwig te laten duren, tenzij iemand van de onsterfelijken bereid zou gevonden worden om zijn eigen onsterfelijkheid terug te geven in ruil voor Prometheus’ bevrijding. Uiteindelijk was het de wijze kentaur Cheiron die voor die bevrijding zorgde, nadat hij getroffen was door een giftige pijl van Apollo. Cheiron leed enorme pijnen en omdat hij onsterfelijk was leek hij gedoemd om te lijden tot in eeuwigheid. Om die reden ruilde hij zijn onsterfelijkheid tegen Prometheus’ bevrijding.

    In een strijd tussen de Olympische goden en de Titanen, had Atlas het tegen Zeus opgenomen. Nadat Zeus de strijd in zijn voordeel had beslecht, strafte hij Atlas door hem het hemelgewelf op zijn schouders te laten torsen. Een ander verhaal over Atlas is zijn ontmoeting met de held Perseus in de tuin der Hesperiden. Dezen waren dochters van Atlas, die in hun tuin de gouden appelen bewaarden, een geschenk van Gaia (de Aarde) bij het huwelijk van Zeus met zijn zuster Hera. Atlas verkeerde in de waan dat Perseus erop uit was om de gouden appelen te stelen en hij bedreigde hem met de dood. Tegen een reus als Atlas was geen mens opgewassen. Perseus echter beschikte over een geheim wapen: in een zak droeg hij het afgehakte hoofd van de monsterlijke Medusa. Ieder die het hoofd aanschouwde werd in steen veranderd. Perseus haalde het hoofd van Medusa uit de zak en hield het zijn tegenstander voor. Terstond verstijfde en versteende het lichaam van de reus. Het Atlasgebergte in het noorden van Afrika zou daar het kolossaal overblijfsel van zijn… .

    Niet alleen door haar broer Japetos werd Themis bezwangerd…

    Ook de oppergod Zeus verwekte kinderen bij haar: de Horen (de Orde, de Gerechtigheid en de Vrede), de schikgodinnen en, volgens sommigen, de godin-maagd Astraia, die, toen zij de Aarde verliet, de weegschaal meenam en als sterrenbeeld aan de hemel plaatste.


    20-09-2012 om 22:32 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-08-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ MAAGD

    MAAGD
    22 augustus – 21 september







    Het maagdendom was populair op de Olympos. Drie van de zes Olympische godinnen waren maagden. Eerst was er Hestia, zuster van Zeus en godin van de haard. Dan was er Artemis, godin van de jacht, die net als Apollo geboren was uit de vereniging van de oppergod en zijn nicht, de titanendochter Leto. En tenslotte Athena, de godin van onder andere de wijsheid, de wetenschap, de krijgskunst, de weefkunst en nog vele andere kunsten: als een volwassen jonge vrouw, gehelmd en geharnast, opgestegen uit het hoofd van Zeus. Alle drie, en zeker de laatste twee, hadden ze een afkeer voor de lichamelijke liefde, en in ’t bijzonder die voor het ander geslacht. Zó angstvallig waakten zij over hun maagdelijkheid dat zij sterfelijke mannen die hun naaktheid aanschouwd hadden, zij het per ongeluk, zwaar straften, met blindheid bijvoorbeeld en zelfs met de dood. Het contrast van deze drie godin-maagden met hun zuster-collega Aphrodite, de godin van de liefde, kon niet groter zijn…

    Van verscheidene Griekse godinnen wordt beweerd dat zij model staan voor het sterrenbeeld van “de maagd”, ...

    Persephone komt daarvoor in aanmerking. Zij was de dochter van de oppergod Zeus en van dezes zuster Demeter, de godin van de landbouw. Hades, de god van de onderwereld, werd verliefd op Persephone en hij vroeg haar vader Zeus om met haar te mogen huwen. Zeus durfde zijn oudere broer geen afwijzend antwoord te geven, maar anderzijds durfde hij zich de woede van zijn zuster Demeter niet op de hals halen. Het was natuurlijk de bedoeling van Hades om Persephone mee te nemen naar de onderwereld, om er samen met hem te regeren over de doden. Demeter was al te zeer gehecht aan haar dochter. Zeus probeerde zich uit de slag te trekken met “ik zeg niet ja, ik zeg niet nee”… Hades interpreteerde dit antwoord als zijnde positief en op een zomerse dag ontvoerde hij het meisje met geweld. Demeter was uitzinnig van verdriet. Dolend liep zij door de velden op zoek naar haar dochter. Negen dagen lang weigerde ze te eten en te drinken. De tiende dag vertelde de alziende zonnegod Helios haar wat er met haar dochter was gebeurd. De droefheid van Demeter om het verlies van haar dochter was eindeloos en met haar treurde de hele natuur. De gewassen groeiden niet meer, alles verdorde. Zó kon het niet blijven duren. Zeus ging nog eens serieus praten met Hades en uiteindelijk werd er een compromis bereikt: Persephone zou een deel van het jaar bij haar moeder mogen doorbrengen, doch het andere deel van het jaar moest zij doorbrengen in de onderwereld aan de zijde van Hades, haar gemaal. Groot was de vreugde van Demeter bij het weerzien van haar dochter. De natuur leefde weer helemaal op, alles werd weer groen: ’t was lente. Maar onverbiddelijk kwam telkenjare de dag dat Persephone naar de onderwereld moest terugkeren: dat was op het einde van de zomer. Nu kwam er weer droefenis over Demeter en over de aardse gewassen die zij onder haar hoede had genomen. De natuur maakte zich op voor een sombere en dorre winter, die duurde tot de terugkeer van Persephone, tot de lente weer in ’t land kwam.

    Ook een sterfelijke maagd komt in aanmerking: Erigone, dochter van Ikarios, een boer uit Attika. Toen de god Dionysos op een dag, doodvermoeid terugkerend van een verre reis, om onderdak ging vragen in Attika, werd hij dermate hartelijk onthaald door Ikarios, dat hij besloot de man flink te belonen voor zijn gast vrijheid. Hij schonk Ikarios een wijnstok en leerde hem hoe hij van de druiven wijn kon maken. Ikarios nodigde nu al zijn vrienden uit en liet hen van de wijn proeven. De nieuwe drank viel dermate in de smaak dat allen ervan dronken tot ze zwaar beschonken in slaap vielen. Toen ze ’s anderendaags wakker werden met zware hoofdpijn dachten ze dat Ikarios hen had willen vermoorden. Ze sloegen Ikarios dood en ze begroeven hem onder een boom. Zijn dochter Erigone ging op zoek naar het graf van haar vader. Toen zij het gevonden had verhing zij zich aan een tak van de boom. Uit erkentelijkheid zou Dionysos beiden aan het firmament geplaatst hebben: de vader als het sterrenbeeld Boötes (de ossenhoeder), de dochter als… de maagd.

    En er zijn nog andere “kandidates”, sterfelijke en onsterfelijke…   

    … maar uiteindelijk komt de eer ongetwijfeld toe aan Astraia. Ook over haar afkomst is er onenigheid. Volgens sommigen is zij de dochter van Zeus en de godin Themis, maar volgens de meesten is zij de zuster van de Winden en de Sterren en net als zij een dochter van de titanenkinderen Astraios en Eos. Deze laatste is de godin van de dageraad en als dusdanig de zuster van de zonnegod Helios en de maangodin Selene.

    Er was een tijd dat Astraia op aarde vertoefde en er leefde met de sterfelijken. Toen waren de mensen op aarde edel en genereus, want door de goden zelf geschapen: dat was het “gouden ras”. Maar allengs degenereerde dat mensenras: het werd verradelijk, onrechtvaardig, wellustig en moorddadig. Tussen die mensen wenste Astraia niet langer te verblijven. Ze verliet de Aarde en ze nam haar plaats in tussen de sterren.

     

    20-08-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ LEEUW

    LEEUW
    22 juli – 21 augustus 



     

    Op de Olympos had Zeus gepocht dat weldra iemand zou geboren worden uit het nageslacht van zijn zoon Perseus, en dat deze zou heersen over Argolis en dat alle inwoners van die streek aan hem zouden onderdanig zijn. Hera wist dat haar gemaal daarmee het kind Herakles bedoelde dat hij verwekt had bij Alkmene, een kleindochter van Perseus. Ze beraamde een list, waarmee ze zowel haar ontrouwe gemaal als zijn bastaardzoon zou treffen. Ze veinsde onwetendheid en ze beweerde geen geloof te hechten aan de woorden van Zeus. Durfde Zeus zweren dat de eerstgeboren nakomeling uit het huis van Perseus, zou heersen over Argolis en dat alle anderen hem zouden moeten gehoorzamen? En Zeus, niets vermoedend, bevestigde zijn voorzegging met een dure eed. Het was hem ontgaan dat Nikippe, de echtgenote van Perseus’ zoon Sthenelos, eveneens zwanger was…

    Toen Alkmenes tijd gekomen was en de barensweeën zich aankondigden, gaf Zeus zijn dochter Eileithyia, helpster in barensnood, opdracht Alkmene bij te staan. Maar Hera paste nu een truc toe: ze leidde Eileithyia’s aandacht af van de barende. Daarentegen wekte ze voortijdige weeën op bij Nikippe, die nochtans pas in haar zevende maand was. Het resultaat was dat Nikippes zoon, Eurystheus, het eerst geboren werd: hij zou degene zijn aan wie, volgens de uitspraak van Zeus, alle inwoners van Argolis, ook Herakles, gehoorzaamheid zouden verschuldigd zijn.

    Herakles groeide op tot een ontzettend sterke jongeling, die met zijn krachten geen blijf wist. Hij trouwde en had zelf kinderen. Aanvankelijk ging alles hem voor de wind… tot Hera roet in ’t eten kwam gooien. Ze bracht Eurystheus ertoe zijn neef Herakles bij zich te roepen en hem twaalf taken op te dragen, stuk voor stuk onmenselijk zware opdrachten. Herakles weigerde. Daarop sloeg Hera hem met waanzin: in een aanval van razernij doodde Herakles zijn eigen kinderen. Weer tot inzicht gekomen, begaf hij zich naar Delphi. De taal van Apollo’s orakel was duidelijk: Herakles zal de hem door Eurystheus opgedragen taken volbrengen en uiteindelijk de onsterfelijkheid bereiken.

    De Hydra doden, een negenkoppige slang die huisde onder de grond in de streek van Lerna, was één van Herakles’ twaalf werken.

    De Hydra woonde in een hol in de nabijheid van de Amymone-bron. Deze bron dankt haar naam aan Amymone, één van de vijftig Danaïden, zijnde de dochters van de Argivische koning Danaos. Op een dag werd zij door een sater achternagezeten. Wegvluchtend riep zij de goden ter hulp. Poseidon, die in de buurt vertoefde, slingerde zijn drietand naar haar belager. Doch de drietand miste zijn doel en belandde in een rotswand. De sater sloeg op de vlucht. Amymone was haar redder zeer dankbaar en ze gaf zich helemaal aan hem over. Uit die vereniging zou Nauplios geboren worden, de stichter van de naburige stad Nauplion, die een paar eeuwen geleden, gedurende enkele jaren, hoofdstad van Griekenland is geweest. Toen Amymone nu, in opdracht van Poseidon, de drietand uit de rotswand trok, ontstond daar de bron, die naar haar werd genoemd.

    De Hydra doden was Herakles’ tweede taak.

    Hij liet zich daarbij helpen door zijn neef Iolaos. Herakles dreef de Hydra naar buiten door brandende pijlen in haar hol te schieten. Daarna begon hij op het monster in te hakken. Met een krachtige houw van zijn zwaard hakte hij één van de negen koppen af, doch op staande voet groeiden uit de hals twee nieuwe koppen.

    Op die manier zou hij het monster nooit kleinkrijgen. Herakles dacht diep na…

    Toen gaf hij Iolaos de opdracht na iedere afgehakte kop de hals dicht te schroeien met een brandende fakkel, zodat geen nieuwe koppen uit de wonde zouden kunnen ontstaan.

    Eén voor één hieuw Herakles nu de koppen van de Hydra af, terwijl Iolaos de wonden één voor één dichtschroeide.

    En zo slaagde hij erin zijn opdracht tot een goed einde te brengen, ondanks het feit dat Hera een reusachtige kreeft op hem afstuurde om hem in het been te bijten. Herakles verpletterde de kreeft onder zijn voet. Later plaatste Hera de kreeft als sterrenbeeld aan de hemel.

    De kreeft kreeg aldus haar plaats aan het firmament, naast het sterrenbeeld van de leeuw. Dat was Hera’s dank voor de hulp die de kreeft haar, zij het tevergeefs, had geboden.

    Herakles begroef de laatste kop, waarvan beweerd werd dat hij onsterfelijk was, onder een rotsblok. Hij sneed de romp van de Hydra open en doopte zijn pijlen in het giftige bloed – sommigen beweren “de gal” – van het monster. In ’t vervolg zouden de pijlen van Herakles nog veel dodelijker zijn: de kleinste verwonding, door een pijl van Herakles toegebracht, zou voortaan fataal zijn, door de inwerking van het gif. De tweede opdracht was nu vervuld. De streek van Lerna was van een schadelijk monster bevrijd. Eurystheus verklaarde zich echter niet tevreden. Herakles had zich immers laten bijstaan tijdens het werk en het was wel degelijk de bedoeling dat hij zijn taken alléén en zonder hulp zou uitvoeren…



    20-07-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.§ KREEFT

    KREEFT
    21 juni – 21 juli

     
     




    (tekening: Kurt Vangheluwe)

    Op de Olympos had Zeus gepocht dat weldra iemand zou geboren worden uit het nageslacht van zijn zoon Perseus, en dat deze zou heersen over Argolis en dat alle inwoners van die streek aan hem zouden onderdanig zijn. Hera wist dat haar gemaal daarmee het kind Herakles bedoelde dat hij verwekt had bij Alkmene, een kleindochter van Perseus. Ze beraamde een list, waarmee ze zowel haar ontrouwe gemaal als zijn bastaardzoon zou treffen. Ze veinsde onwetendheid en ze beweerde geen geloof te hechten aan de woorden van Zeus. Durfde Zeus zweren dat de eerstgeboren nakomeling uit het huis van Perseus, zou heersen over Argolis en dat alle anderen hem zouden moeten gehoorzamen? En Zeus, niets vermoedend, bevestigde zijn voorzegging met een dure eed. Het was hem ontgaan dat Nikippe, de echtgenote van Perseus’ zoon Sthenelos, eveneens zwanger was…

    Toen Alkmenes tijd gekomen was en de barensweeën zich aankondigden, gaf Zeus zijn dochter Eileithyia, helpster in barensnood, opdracht Alkmene bij te staan. Maar Hera paste nu een truc toe: ze leidde Eileithyia’s aandacht af van de barende. Daarentegen wekte ze voortijdige weeën op bij Nikippe, die nochtans pas in haar zevende maand was. Het resultaat was dat Nikippes zoon, Eurystheus, het eerst geboren werd: hij zou degene zijn aan wie, volgens de uitspraak van Zeus, alle inwoners van Argolis, ook Herakles, gehoorzaamheid zouden verschuldigd zijn.

    Herakles groeide op tot een ontzettend sterke jongeling, die met zijn krachten geen blijf wist. Hij trouwde en had zelf kinderen. Aanvankelijk ging alles hem voor de wind… tot Hera roet in ’t eten kwam gooien. Ze bracht Eurystheus ertoe zijn neef Herakles bij zich te roepen en hem twaalf taken op te dragen, stuk voor stuk onmenselijk zware opdrachten. Herakles weigerde. Daarop sloeg Hera hem met waanzin: in een aanval van razernij doodde Herakles zijn eigen kinderen. Weer tot inzicht gekomen, begaf hij zich naar Delphi. De taal van Apollo’s orakel was duidelijk: Herakles zal de hem door Eurystheus opgedragen taken volbrengen en uiteindelijk de onsterfelijkheid bereiken.

    De Hydra doden, een negenkoppige slang die huisde onder de grond in de streek van Lerna, was één van Herakles’ twaalf werken.

    De Hydra woonde in een hol in de nabijheid van de Amymone-bron. Deze bron dankt haar naam aan Amymone, één van de vijftig Danaïden, zijnde de dochters van de Argivische koning Danaos. Op een dag werd zij door een sater achternagezeten. Wegvluchtend riep zij de goden ter hulp. Poseidon, die in de buurt vertoefde, slingerde zijn drietand naar haar belager. Doch de drietand miste zijn doel en belandde in een rotswand. De sater sloeg op de vlucht. Amymone was haar redder zeer dankbaar en ze gaf zich helemaal aan hem over. Uit die vereniging zou Nauplios geboren worden, de stichter van de naburige stad Nauplion, die een paar eeuwen geleden, gedurende enkele jaren, hoofdstad van Griekenland is geweest. Toen Amymone nu, in opdracht van Poseidon, de drietand uit de rotswand trok, ontstond daar de bron, die naar haar werd genoemd.

    De Hydra doden was Herakles’ tweede taak.

    Hij liet zich daarbij helpen door zijn neef Iolaos. Herakles dreef de Hydra naar buiten door brandende pijlen in haar hol te schieten. Daarna begon hij op het monster in te hakken. Met een krachtige houw van zijn zwaard hakte hij één van de negen koppen af, doch op staande voet groeiden uit de hals twee nieuwe koppen.

    Op die manier zou hij het monster nooit kleinkrijgen. Herakles dacht diep na…

    Toen gaf hij Iolaos de opdracht na iedere afgehakte kop de hals dicht te schroeien met een brandende fakkel, zodat geen nieuwe koppen uit de wonde zouden kunnen ontstaan.

    Eén voor één hieuw Herakles nu de koppen van de Hydra af, terwijl Iolaos de wonden één voor één dichtschroeide.

    En zo slaagde hij erin zijn opdracht tot een goed einde te brengen, ondanks het feit dat Hera een reusachtige kreeft op hem afstuurde om hem in het been te bijten. Herakles verpletterde de kreeft onder zijn voet. Later plaatste Hera de kreeft als sterrenbeeld aan de hemel.

    De kreeft kreeg aldus haar plaats aan het firmament, naast het sterrenbeeld van de leeuw. Dat was Hera’s dank voor de hulp die de kreeft haar, zij het tevergeefs, had geboden.

    Herakles begroef de laatste kop, waarvan beweerd werd dat hij onsterfelijk was, onder een rotsblok. Hij sneed de romp van de Hydra open en doopte zijn pijlen in het giftige bloed – sommigen beweren “de gal” – van het monster. In ’t vervolg zouden de pijlen van Herakles nog veel dodelijker zijn: de kleinste verwonding, door een pijl van Herakles toegebracht, zou voortaan fataal zijn, door de inwerking van het gif. De tweede opdracht was nu vervuld. De streek van Lerna was van een schadelijk monster bevrijd. Eurystheus verklaarde zich echter niet tevreden. Herakles had zich immers laten bijstaan tijdens het werk en het was wel degelijk de bedoeling dat hij zijn taken alléén en zonder hulp zou uitvoeren…


    20-06-2012 om 00:00 geschreven door Kris Vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Foto

    O jerum jerum jerum…

    Mijn memoires

    (2006, 206 p., 17,95 €)

    Te bestellen via mail:

    kvansteenbrugge@gmail.com

    (geen verzendkosten)


    Foto

    Bezoek Zerar op www.bloggen.be/zerar

    Mythologische verhalen voor het lager onderwijs:

    www.bloggen.be/mythos


    Wie stuurt een tekening?
    i.v.m. één van deze mythologische verhalen...
    ... naar kris.vansteenbrugge@skynet.be
    De mooiste worden gepubliceerd.
    Vermeld je naam en die van je school+klas.
    Inhoud blog
  • De Druivelaar goes classic (XI)
  • De esculaap: de (kunst)historicus spreekt.
  • De Druivelaar goes classic (X)
  • De knoop doorhakken: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic (IX)
  • Muziek: de (kunst)historicus spreekt
  • De Druivelaar goes classic (VIII)
  • In de armen van Morpheus: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic (VII)
  • De lesbische liefde: de (kunst)historicus spreekt.
  • De Druivelaar goes classic (VI)
  • Een sirenenzang: de (kunst)historicus spreekt...
  • Jade
  • De Druivelaar goes classic (V)
  • De narcis: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic (IV)
  • De hyacint: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic ( III)
  • Schoolgaande jeugd schiet wakker!
  • Een vulkaanuitbarsting: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic ( II )
  • Een Pyrrusoverwinning: de (kunst)historicus spreekt...
  • De Druivelaar goes classic ( I )
  • Gelukkig Nieuwjaar!
  • Antigone in de kunst
  • ANTIGONE (het hele verhaal)
  • Teiresias in de kunst
  • TEIRESIAS (het hele verhaal)
  • Het gulden vlies in de kunst
  • HET GULDEN VLIES (het hele verhaal)
  • BOEK
  • Phrixos en Helle in de kunst
  • PHRIXOS EN HELLE (het hele verhaal)
  • Kyparissos in de kunst
  • KYPARISSOS (het hele verhaal)
  • Orpheus en Eurydike in de kunst
  • ORPHEUS EN EURYDIKE (het hele verhaal)
  • Aktaion in de kunst
  • AKTAION (het hele verhaal)
  • De geboorte van Athena in de kunst.
  • DE GEBOORTE VAN ATHENA (het hele verhaal)
  • Phaedra in de kunst.
  • PHAEDRA (het hele verhaal)
  • Pygmalion in de kunst.
  • PYGMALION (het hele verhaal)
  • Erichtonios in de kunst.
  • ERICHTONIOS (het hele verhaal)
  • Atlas in de kunst
  • ATLAS (het hele verhaal)
  • Het paard van Troje in de kunst.
  • HET PAARD VAN TROJE (het hele verhaal).
  • Oineus in de kunst.
  • OINEUS (het hele verhaal).
  • Cassandra in de kunst
  • CASSANDRA (het hele verhaal)
  • Medusa in de kunst
  • MEDUSA (het hele verhaal)
  • Europa in de kunst
  • EUROPA (het hele verhaal)
  • Daidalos en Ikaros in de kunst.
  • DAIDALOS EN IKAROS (het hele verhaal)
  • Syrinx en Pan in de kunst
  • SYRINX EN PAN (het hele verhaal)
  • De draad van Ariadne in de kunst.
  • DE DRAAD VAN ARIADNE (het hele verhaal)
  • Koning Midas in de kunst.
  • KONING MIDAS (het hele verhaal)
  • Athena overwint Poseidon, in de kunst
  • ATHENA OVERWINT POSEIDON (het hele verhaal)
  • Hephaistos in de kunst
  • HEPHAISTOS (het hele verhaal)
  • Danaë in de kunst
  • DANAË (het hele verhaal).
  • Iedere maand een verhaal.
  • NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO
  • Ik, Zeus (2)
  • Ik, Zeus (1)
  • Voor wat hoort wat...
  • Overweldigend succes!
  • Gratis via mail.
  • Nieuwe "beperkte" druk.
  • Vierde druk?
  • Boeken.
  • Lezers van over de plas.
  • Nieuw boek: Strijdtoneel Troje
  • Eurobiljetten en mythologie.
  • Twee keer goed nieuws...
  • Even geduld...
  • Mythos-blog gestopt
  • Mythos.
  • De grote verhalen in afleveringen.
  • Derde druk !
  • § STEENBOK.
  • § BOOGSCHUTTER.
  • § SCHORPIOEN
  • Uw sterrenbeeld.
  • § WEEGSCHAAL
  • § MAAGD
  • § LEEUW
  • § KREEFT
  • § TWEELINGEN
  • § STIER
  • § RAM
  • § VISSEN
  • § WATERMAN
  • Tweede druk !
  • De finale.
  • Panorama van Athene
  • Het heiligdom van Athena: de Akropolis.
  • Athene.
  • Eleusis.
  • Van Korinthe naar Eleusis.
  • Isthmia.
  • Epidauros.
  • De jacht op de Kalydonische ever.
  • Naar de Oostkust van Argolis.
  • Tiryns.
  • Midea
  • Heraion
  • Korinthe
  • Stymphalia en Sikion.
  • Van het stadion naar de tempel van Zeus.
  • Het stadion van Nemea.
  • De burcht van Mykene.
  • Mykene: de koepelgraven.
  • Argos.
  • Tegea en Lerna.
  • Sparta.
  • Het Taygetosgebergte.
  • Pylos.
  • Bassaï en Kiparissia.
  • Arkadia.
  • Olympische Spelen.
  • Het stadion van Olympia.
  • Het Olympia-heiligdom.
  • Olympia: het museum.
  • Hippoliet
  • Kalydon en de Evvinos-rivier.
  • Het museum van Delphi.
  • Het stadion van Delphi en de Pythische Spelen.
  • Het heiligdom van Apollo.
  • Delphi: Marmaria en Kastaliabron.
  • Schiste Odos.
  • Levadia
  • Orchomenos.
  • Gla.
  • Kabirion.
  • Thebe.
  • Aulis.
  • Amphiaraion.
  • De loopclub in Marathon.
  • Marathon en Ramnous
  • Brauron (Vravrona).
  • Thorikos
  • Sounion
  • De reis van Loopclub Grijsloke (1993 en 1994)
  • Foto's van de godenloop.
  • De godenloop in 1996.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Panatheneïsche Spelen.
  • De medaille van 1995.
  • De ontstaansgeschiedenis van de Nemeische Spelen.
  • De medaille van 1994.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Pytische Spelen.
  • De medaille van 1993.
  • Ontstaansgeschiedenis van de Isthmische Spelen.
  • De medaille van 1992.
  • De goden komen naar Grijsloke (1992).
  • Ontstaansgeschiedenis van de Olympische Spelen.
  • De medaille van 1991.
  • Illustraties bij het voorgaande.
  • GRIJSLOKES OLYMPIADE.
  • ODYSSEUS OP AIAIA.
  • Vakantielectuur.
  • Keyx en Alkyone.
  • Philemon en Baukis.
  • En hoe het allemaal verder verliep...
  • Ontsnapt!
  • In Tauris.
  • De wraakgodinnen verzoend.
  • Moedermoord.
  • De wreker is terug.
  • DE FOTO BIJ NR.122.
  • De vloek over de tantaliden is nog niet ten einde.
  • OEF!
  • De triomf van de echtelijke trouw.
  • 3186 jaar geleden...
  • Weerzien van vrouw en kind, de oude voedster en de hond.
  • Eumaios, de varkenshoeder.
  • Bij de Faiaken.
  • Nausikaä.
  • Odysseus spoelt aan op Kerkyra.
  • De redding is nabij.
  • Telemachos reist naar Pylos.
  • Athena komt ter hulp.
  • Kalypso.
  • De koeien van de zonnegod.
  • Helios en Phaeton.
  • Eos en Selene, zusters van Helios.
  • DE MOOISTE CYCLOOP.
  • Skylla en Charibdis.

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!