Hij voelde een diepe tederheid in zich opborrelen bij het zien van dit schitterend tafereel.
Licht!
Yo tuurde naar de einder waar de hemelsblauwe lucht naadloos aansloot bij een rimpelloze zee.
Vrede!
Yo ervoer een diepe harmonische band met al wat leeft.
Vreugde!
Deze schitterende omgeving en de serene sfeer die deze uitstraalde, had de weg vrijgemaakt voor een intens gevoel van blijheid.
Kalmte!
Een grote innerlijke rust voltrok zich in zijn hele lichaam en in zijn gemoed.
Kracht!
Geen zorgen of angsten verlamden nog zijn handelen of spreken. Hij voelde zich nu sterker dan ooit, vol enthousiaste energie.
Wijsheid!
De wijze woorden van de Meesters in Zelfverwezenlijking stonden voor altijd in zijn geheugen gegrift.
Klank!
Wanneer hij het stil maakte in zichzelf hoorde hij meteen het lieflijk geluid van de Bron. Een helder klaterende klank van eeuwig levend water.
Dit was dus het echte leven! Het verwonderde hem nu dat hij zolang in diepe neerslachtigheid en hopeloze ellende had geleefd en nooit het minste vermoeden had gehad dat het geluk zo nabij was.
Yo ging zitten op de top van een hoge duin en met een milde, soms wat weemoedige glimlach overschouwde hij al zijn levensjaren, tot op zijn huidige incarnatie.
Zijn moeder had hij nooit echt gekend. Zij stierf toen hij nog maar enkele jaren oud was. Toch had hij vaak een vaag beeld van haar wanneer hij haar trachtte voor de geest te halen. Hij voelde dan een intense geborgenheid; alsof hij op haar schoot zat, veilig en knus, genietend van haar zalvende stem. Zijn vader was visser en zelden thuis. Altijd erg zwijgzaam, wat nors zelfs. Yo werd opgevoed bij zijn grootouders. Een eenzaam en angstig kind dat al heel vroeg wakker lag van grote levensvragen. Wie ben ik?
Waar kom ik vandaan?
Wat is de zin van het bestaan?
De wereld rondom hem begreep hij niet. Hij voelde zich niet thuis in de maatschappij. Het hele systeem stemde absoluut niet overeen met wat hij dacht en voelde. Hoe was hij hier toch terechtgekomen? Hij voelde zich klein, nietig. Totaal niet in staat om aan de normen te voldoen die de samenleving hem oplegde.
Alles ging hem veel te hard, te ruw en te snel. Oorlog, armoede, ellende, haat en geweld alom… hij kon er absoluut niet mee omgaan. Al dat jachten en jagen om geld en macht…
Niemand scheen hem te begrijpen of zelfs maar om hem te geven. Hij voelde zich minderwaardig en alles om hem heen maakte hem bang en verdrietig. Slechts één lichtpuntje in zijn jonge leven: zijn grootmoeder. Zij begreep hem blijkbaar of aanvaardde hem toch tenminste zoals hij was. Zij zag hem graag. Wat hij ook zei of deed, haar liefde was onvoorwaardelijk en onuitputtelijk. Zo kon Yo overleven.
De school was voor Yo een verschrikking. Het hele systeem van prestatiedwang, tuchtstraffen, geleerdheid inpompen, geen tegenspraak dulden... Niets voor hem. Maar wat kon hij anders doen dan het spel meespelen? Al was het maar om zijn ouders, familie en opvoeders geen verdriet te doen of niet teleur te stellen in hun verwachtingen. Hij kreeg het hard te verduren, niet in het minst omdat zijn medeleerlingen hem als een 'rare, een vreemde' gast beschouwden en hem ofwel pestten ofwel totaal negeerden. Van de leerkrachten had hij ook nooit aandacht of steun gekregen. Zo groeide Yo op in een triest en troosteloos bestaan.
De ene zware depressie volgde de andere op. Nachtenlang lag hij te piekeren. Alle problemen van de wereld kwelden hem. Zoveel idealen wilde hij verwezenlijken. Maar hij werd telkens zwaar teruggeslagen en elke droom werd al gauw een nachtmerrie. Yo stond op de drempel van volwassenheid toen hij besloot dit ellendige leven voorgoed te verlaten.
Net toen hij de zee wou instappen om nooit meer weer te keren, hoorde hij een stem die luid zijn naam riep.
Het was grootmoeder.
Yo keerde zich om en liep naar toe.
"Mijn lieve jongen, wil jij deze brief naar Meester Goeroe brengen? Het is belangrijk en de Post betrouw ik niet zo erg".
Yo stemde toe. Hij kende Meester Goeroe niet persoonlijk maar had al veel over hem gehoord. Het ging niet om een schoolmeester en ook niet om een of andere baas. Meester Goeroe was een heel wijze man die 'meester' was over alle aspecten van het leven. Vele verhalen deden over hem de ronde. Zo zou hij tal van wonderbaarlijke dingen gedaan hebben en op alle vragen die hem ooit gesteld werden een perfect antwoord gegeven hebben.
Hij woonde ver weg in de heuvels nabij de Hemelse Bergen, helemaal afgezonderd.
Yo wist niet goed wat er allemaal waar was van wat de mensen over Meester Goeroe vertelden maar wilde de man wel eens opzoeken. Dat zijn grootmoeder een brief voor hem had, verbaasde hem wel wat maar hij vroeg niet verder. Hij wilde hier zo gauw mogelijk weg want het leven zag hij absoluut niet meer zitten en misschien kon die Meester Goeroe hem wel helpen.
Zo vertrok Yo vanuit zijn vissersdorp voor een hele lange reis.
Eens de kust en het vlakke land achter de rug, kwam Yo in een reusachtig uitgestrekt woud terecht. Kathedralen van bomen, struiken vol heerlijke bessen en de meest schilderachtige bloemen stemden hem vredig en blijmoedig. Het opwekkend gezang van de vogels en de hier en daar opduikende eekhoorntjes en soms herten of andere dieren maakten hem levendig en optimistisch.
Ongelooflijk dat hij zo kort geleden nog helemaal in de put zat en zelfs uit het leven wou stappen. Nu keek hij uit naar de ontmoeting met Meester Goeroe waarvan hij verwachtte dat al zijn grote levensvragen eindelijk zouden opgelost worden. Dan zou hij pas echt kunnen leven, blij en gelukkig.
Yo dacht nu ineens aan de drie grote liefdes in zijn jonge leven. Allereerst de liefde voor zijn moeder die hij eigenlijk nooit echt had gekend maar waarnaar hij nog steeds intens verlangde.
En dan was er Maya... Hij was toen zestien en werd smoorverliefd op deze vrouw die in het hotel van zijn kustdorp kwam werken in het zomerseizoen. Wat een wondere tijd had hij met haar beleefd! Nachtenlang onder de sterren in de duinen gelegen. Romantische wandelingen, gekke stoeipartijen, intieme momenten... Hij had nooit begrepen wat zij- een rijpere vrouw- in hem zag. Hij vond zichzelf altijd al onaantrekkelijk, oninteressant, minderwaardig. En toch beantwoordde Maya zijn verlangende, verliefde blikken toen hij langs het terras van het hotel heen en weer bleef lopen om een glimp van haar op te vangen. Haar ravenzwarte haar, de diepblauwe ogen, de elegante bewegingen en de altijd lachende mond... Hoe bekoorlijk voor de zestienjarige knaap die weinig of geen affectie gekend had in zijn leven. Misschien zag hij in haar wel een beetje een moederfiguur. In elk geval leken het gelukkige zomermaanden waarin de twee volop genoten van een vurige passionele relatie. Tot de dag dat deze romantische zomer abrupt eindigde. Hij lag naast haar in de duinen en bemerkte een grijze vlek in de kruin van Maya's haar. Het drong ineens tot hem door dat het zwarte haar dat hem zo gefascineerd had, niet eens natuurlijk was maar gewoon geverfd. Hij besefte nu pas dat ze een heel stuk ouder was dan dat zij zich voorgedaan had. De laatste dagen was Maya ook steeds grimmiger en nukkiger geworden. Ze had minder aandacht voor hem en flirtte openlijk met andere mannen. Hij voelde zich wat gebruikt en bedrogen. Maya voelde meteen aan dat het sprookje voorbij was. Koel en onaangedaan zei ze dat het toeristisch seizoen voorbij was en dat ze opnieuw naar het binnenland trok. Ze had een mooie tijd beleefd hier maar dat was nu voorbij. Yo bleef diep ontgoocheld achter. Zijn idealistische toekomstdromen met Maya in de hoofdrol spatten als een zeepbel uit elkaar. Was dit nu de liefde die zo vaak bezongen en beschreven werd als het hoogste goed, als het allerbeste in het leven? Yo trok zich helemaal in zichzelf terug en schuwde voortaan elke mogelijke liefdesrelatie. Hij geloofde er niet meer in.
Tot hij een tijd later Lieveleentje tegenkwam... en de vlinders in zijn buik algauw de grauwe gedachten in zijn hoofd verdreven. Zij was de dochter van de schooldirecteur en had een bijbelgroep opgericht. Steeds op zoek naar zingeving en verdieping had Yo zijn eenzaam isolement doorbroken en had hij zich bij de groep aangesloten. Algauw verminderde het aantal leden echter want de schoolgaande jeugd had zoveel andere -meer verleidelijke- activiteiten. Zo waren Lieveleentje en Yo na enkele maanden nog de enige die samenkwamen om de bijbel- en andere levensbeschouwelijke teksten te bestuderen en te bespreken. Er groeide een diepe verbondenheid tussen deze twee jonge mensen. Aanvankelijk louter intellectueel en gevoelsmatig, strikt gebaseerd op hun denken en voelen zoals dit zich manifesteerde bij het zoeken naar de waarheid en naar de essentiële vragen in het leven. Gaandeweg voelden ze zich zo nauw zielsverwant en eensgezind dat er een bijzondere vriendschapsband tussen hen beiden ontstond. En op een keer sloeg de vonk over en vielen ze, overmand door hevige emoties, in elkaars armen. Deze keer wist Yo het zeker: dit was de grote liefde. Nu kon zijn leven pas echt beginnen, dacht hij. De jonge geliefden maakten al volop plannen. Hun studietijd liep ten einde en ze zouden vrij en vol liefdesidealen een eigen nestje van geluk bouwen... Tot het noodlot toesloeg. Van de ene op de andere dag werd Lieveleentje zwaar ziek en enkele weken later overleed zij. Yo's hart was helemaal gebroken en hij viel weer in een diepe, bodemloze put van depressie.
Een heldere, hoge toon van een piepklein vogeltje, boven in een prachtige boom, deed Yo uit zijn gemijmer ontwaken. Hij stapte verder door het woud en verdreef de droefgeestige gedachten die telkens weer dreigden naar boven te komen.
Een lange, open vlakte scheidde hem nu nog van het heuvelachtige gebied waar Meester Goeroe woonde. In de verte zag hij deze glooiende hellingen reeds opdoemen. Yo naderde zijn doel. Weldra zou hij eindelijk weten. Niet enkel wat in de brief van grootmoeder staat, al was hij daar nu wel nieuwsgierig naar geworden, maar vooral wat het leven voor hem nog kon betekenen. Hij verwachtte er veel van want hij voelde dat al wat hij tot nu toe had meegemaakt enkel diende om hem tot dit punt te brengen. Geen enkele gebeurtenis of ontmoeting in het leven geschiedt zomaar. Er is altijd een kans om er iets uit te leren.
Nog nooit was er zoveel volk geweest in het park. Op deze zonovergoten hoogdag waren talloze gezinnen de koelte en schaduw van de bomen komen opzoeken. Al waren er ook enkele die heerlijk lagen te zonnen en de kinderen speelden enthousiast en onvermoeibaar in de brandende zon. Iedereen, ongeacht afkomst, levensbeschouwing, taal, stand of kleur genoot met volle teugen van het schitterende weer.
Opeens werd het volkomen stil en vormden zich een paar stapelwolken pal boven de grote vijver in het midden van het park. Achteraf waren de meningen sterk verdeeld. Sommigen hadden de vorm van een duif gezien; anderen een grote engel en nog anderen … helemaal niets, gewoon wat wolken. Er waren ook mensen die beweerden een bijzonder geluid gehoord te hebben; het ruisen van een oceaan, gedonder, gezoem… maar evenzeer hadden velen helemaal niets gehoord.
Eén ding hadden ze in elk geval gemeen. Allen hadden een intens brandend gevoel van verlangen in zich gevoeld. Een sterk hunkeren naar diepe innerlijke vrede en warme, tedere liefde. Iedereen voelde zich innig verbonden met allen en alles. Hoewel ieder zijn eigen taal sprak verstond elke aanwezige de ander. Er werd omarmd en verbroederd. Er klonken ook gezangen en er werd gedanst. Eén groot feest van vreugde en harmonie.
Grote, wijze inzichten daalden neer in de geesten van de meeste mensen die deze uitzonderlijke ervaring beleefd hadden. Voortaan werd haast niet meer gevochten. Conflicten werden opgelost door diplomatie en dialoog. Een zeldzame agressieve aanval werd gecounterd door geweldloos verzet. Onderwijs focuste naast kennis ook op spiritueel welzijn door yoga- en meditatielessen. Geen vlees werd nog gegeten, enkel groenten, fruit, noten, zaden en pitten. Alcohol en drugs werden niet meer geconsumeerd. Er heerste een klimaat van vrede en verbondenheid onder alle volkeren der aarde. Een heel nieuwe samenleving was ontstaan sinds die heuglijke gebeurtenis in dat park op Pinksterzondag. Het spiritueel bewustzijn dat in deze tijdscyclus al sterk was toegenomen, had nog een extra boost gekregen.
Wereldwijd werd deze bijzondere spirituele ervaring gevoeld. Meer en meer werden mensen zich bewust van hun werkelijke Zelf en leefden daar naar. Een nieuwe aarde en een nieuwe hemel. Een feest van vrede, vreugde en geluk.
Groot feest in het woonzorgcentrum “’t Aards Paradijs” in de gemeente Hemelgem! Moederke Wanna is 108 jaar geworden! Ze was door velen beter gekend als Juffrouw Wanna want haar hele leven had ze in de lokale school les gegeven. De koosnaam ‘Moederke’ had ze in het rusthuis gekregen omdat ze zich altijd ontfermd had over de andere bewoners en voor iedereen bijzonder vriendelijk en gedienstig was. Ze kon echt met elkeen die ze ontmoette meteen goed opschieten en luisterde vol belangstelling en medeleven naar het verhaal van anderen. Tenminste tot ze zo een twaalf jaar geleden langzaam maar zeker leek weg te deemsteren. Ze kon uiteindelijk niet meer spreken en kreeg de diagnose ‘dementerend’ gelabeld. Nochtans kon ze alles prima begrijpen en was ze zich van al wat om haar heen gebeurde heel goed bewust. Alleen kon ze niets meer uitdrukken, ze vond de woorden niet meer en haar vermogen tot spreken leek niet meer te functioneren. Toch voelden velen die haar kwamen bezoeken aan dat Wanna zich wel degelijk bewust was van hun aanwezigheid. Met een glimlach, een knipoog leek zij toch een blijk van herkenning te geven.
Hoewel Wanna dus door iedereen als “Moederke” werd genoemd had zij nooit kinderen gehad. Ze had die zeker altijd al gewild want haar kinderwens was heel erg groot en ze was altijd al dol op kinderen geweest. Maar in het leven loopt het niet altijd zoals men dat wil. Ze was smoorverliefd op Francis, een jongen die ze had leren kennen in de opleidingsschool voor leerkrachten. Ze droomde ervan met hem een gezin te stichten. Maar ook al had hij dezelfde gevoelens voor haar kon hij toch niet met haar trouwen. Hij had een andere roeping die hij niet kon of wilde verzaken. Hij wilde missionaris worden om kinderen in een kansarm land les te geven. Bij voorkeur straatkinderen, wezen. Bovendien was het zo dat Wanna niet mocht huwen wanneer ze les gaf. In die tijd bestond er een regel dat een onderwijzeres niet voor een klas mocht staan eens ze getrouwd was en dus zwanger kon worden. Kinderen mochten geen buikje zien bij hun schooljuffrouw! Een dwaze regel maar die toen strikt werd toegepast in het katholiek onderwijs. Kinderen werden verondersteld volkomen onwetend te moeten blijven wat de voortplanting en bijhorende “activiteiten” betreft. Ze zouden wel eens zondige gedachten kunnen krijgen en wat men toen “vuile manieren” noemde kunnen doen… Wat een onzin, maar dat was nu eenmaal toen de tijdsgeest en Wanna moest zich daar bij neerleggen.
Met hart en ziel wijdde Wanna zich dan maar aan de opvoeding van “haar kinderen” op school. De kinderen waren dol op hun juffrouw en ook de ouders waren erg tevreden over de bijzondere en liefdevolle manier waarop ze de kinderen opvoedde. Ze was altijd strikt maar nooit echt streng en gaf les met veel liefde en toewijding. Ze had ook veel aandacht voor het welzijn van elk kind en luisterde altijd aandachtig naar hun grote en kleine zorgen. De enthousiaste blik en de vreugde in de ogen van “haar” kinderen gaf haar veel voldoening.
Tot zij na een lange, mooie carrière in het onderwijs op rust ging en haar intrek nam in het woonzorgcentrum. Op een dag vond ze daar in de bibliotheek een boek waarvan de foto op de cover haar onmiddellijk aansprak. Een man met intrigerende ogen die haar intens leken te doorpriemen. Ze voelde een heel sterke aantrekkingskracht en een bijzonder warm en teder gevoel bij die aanblik. Ze las het boek en vond er een wijsheid in die haar vervulde met diepe vreugde. Dit had ze haar hele leven al gezocht! Ze vond in dit sublieme werk een antwoord op elke vraag die ze zichzelf ooit gesteld had. Zij zocht alle lectuur op die ze maar kon vinden van de schrijver van het boek: Paramhansa Yogananda. Zijn ‘Autobiografie van een yogi’ bleek een spirituele veel gelezen bestseller. Ze volgde ook schriftelijke cursussen van de leringen van Yogananda die door een spirituele organisatie werden verspreid. Ze begon dagelijks te mediteren en de spirituele technieken toe te passen die ze geleerd had. Tijdens één van die intense diepe meditaties werd zij in een visioen door haar goeroe ingewijd in Kriya Yoga. Dit is een heel effectieve techniek én levenswijze die iemand spiritueel sterk vooruithelpt op het pad van Zelfverwezenlijking, het doel en de ware zin van elk mensenleven.
Toen ze niet meer kon spreken en ook niet meer kon lezen, bleef ze wel trouw haar meditaties en spirituele oefeningen doen. De verzorgers en medebewoners van het woonzorgcentrum vonden het een beetje vreemd maar schreven het toe aan haar zogenaamde dementerende toestand. Zo leefde Wanna als het ware in haar eigen universum. De buitenwereld leek nu voor haar meer en meer een vage omgeving. Binnenin voelde zich heel vredevol en intens gelukkig.
Ze was voortdurend in contact met haar goeroe, Paramhansa Yogananda. Op een keer vroeg ze hem waarom ze in haar leven geen kinderen mocht hebben terwijl ze daar toch hevig naar verlangd had. Hij legde haar uit dat ze in vorige levens wel degelijk kinderen had gehad en liert haar in een visioen zien hoe ze ooit in een incarnatie wel 12 kinderen had grootgebracht. Tot haar verbazing en vreugde zag ze dat haar man in die incarnatie … Francis was! Ze begreep nu dat haar huidige leven in het teken stond van het opvoeden van vele kinderen met dezelfde toewijding als ze dat in vorige levens had gedaan met haar eigen kinderen. De universele wet van oorzaak en gevolg had haar leven de juiste omstandigheden en kansen geboden om haar spirituele groei te bevorderen en anderen op het spirituele pad te helpen.
Enkele dagen na de viering van Wanna is ze rustig ingeslapen. Aan de hand van haar geliefde goeroe werd ze de astrale hemel binnengeleid. Ze werd daar met open armen liefdevol ontvangen door al wie ze ooit heeft liefgehad. Ook Francis was er en ze zag in zijn ogen ook de weerspiegeling van haar moeder in een van haar vorige incarnaties die ze had geleefd. Een bovenzintuiglijke gelukzaligheid doorstroomde haar en samen met Yogananda en haar geliefden vervolgde ze haar spirituele pad naar eenheid met de Moeder van alle moeders, de Bron van Al wat Is.
Een hele dag lang hadden de dorpelingen hard gezwoegd op het veld. Jong en oud hadden samengewerkt om de oogst binnen te halen. Na de bloedhete zomerdagen zou weldra onweer losbarsten en de regen overvloedig over hun huizen en akkers neerkomen. De oudsten van het dorp hadden dit voorspeld; zij baseerden zich op jarenlange ervaring en op de kunst van de tekenen in de natuur goed waar te nemen en correct te interpreteren. De alleroudste onder hen was blind en bijna doof maar wist door jarenlange diepe meditatie en intuïtie nog preciezer dan de anderen te vertellen wat de nabije en verre toekomst zou brengen.
Vol vertrouwen had de dorpsgemeenschap daarom de raad opgevolgd om met zijn allen de oogst vlug binnen te halen. Tegen de late namiddag was het werk gedaan en trokken ze allemaal naar huis. Hun velden lagen alle tussen het dorpscentrum zelf en een reusachtig woud. Een van de kinderen wachtte tot alle dorpelingen vertrokken waren en stapte dan de andere richting uit. Miranda kende een geheime toegang tot het haast ondoordringbare woud dat helemaal omringd was door grote struiken met lange messcherpe dorens. Vlakbij het woud stond een oude tempel die al sinds jaren niet meer gebruikt werd omdat er een nieuwe was gebouwd dichter bij het dorp. Miranda hield ervan om in haar eentje daar te gaan mediteren en op een dag had ze een visioen waarin ze achter het beeld van de Goddelijke Moeder een verborgen luik opende waarachter een trap naar beneden liep. Toen ze ontwaakte uit die droom liep ze naar het beeld toe en vond inderdaad achter een groot doek het bewuste luik. Ze liep de trap af en kwam in een lange onderaardse gang terecht. Na een hele tijd zag Miranda licht. Tot haar verbazing kwam ze een heel eind verder in het woud weer boven. Middenin een open plek lag een vijvertje met helder water en omzoomd door prachtige hoge bomen.
Nu Miranda de ganse dag in de hitte had gewerkt, verlangde ze naar het koele water van de vijver. Bij de tempel gekomen, keek ze eerst goed om zich heen om zeker te zijn dat niemand haar gevolgd had. Achter het beeld van de Goddelijke Moeder dook ze vlug achter het doek en verdween door het geheime luik. Eenmaal op de open plek gekomen, nam ze even de tijd om tot rust te komen, te bidden en mediteren. Dan trok ze haar kleren uit die plakten van het zweet. Met een luide plons dook ze in het koele water.
Wat heerlijk! Ze bleef even ronddrijven met gesloten ogen en genoot van het frisse water. Toen ze de ogen weer opendeed zag ze door de machtige boomkruinen heen een helderblauwe lucht met daarin een goudgele stralende zon. En toen gebeurde het! Een onbeschrijflijk gelukzalig gevoel overviel haar. Het leek alsof ze uit haar lichaam trad en helemaal één werd met alles rondom haar: het water, de bomen, de lucht… Totaal verbonden met al wat leeft. Eén zijn met de Bron van oneindig bewustzijn. Warme tedere liefde doorstroomde elke cel van haar lichaam en bleef zich maar uitbreiden tot ver buiten haar lichaam tot in het oneindige. O, kon dit maar blijven duren! Maar opeens werd ze weer teruggebracht tot dat meisje in de vijver. Och, hoe verlangde ze ernaar terug te kunnen keren naar die toestand van zuiver gelukkig zijn. Ze zwom naar de kant en ging in het gras liggen. Ze viel in een diepe slaap. Het begon al wat duister te worden toen ze wakker werd. Op de terugtocht naar huis vroeg ze zich af of ze dat nu allemaal gedroomd had. Het leek echter zo werkelijk allemaal dat ze eerder overtuigd was dat dit aardse leven een droom was en dat hemelse bewustzijn juist de werkelijkheid.
Nog vele malen ging Miranda terug naar haar verborgen paradijsje in het woud. Die unieke ervaring kwam echter niet meer terug. Wel werden haar meditaties en spirituele oefeningen steeds intenser. Ze putte er enorm veel kracht uit en tegelijkertijd brachten ze rust en innerlijke vrede. Ze verlangde ernaar haar dorpsgenoten, familie en vrienden te overtuigen om ook dieper en regelmatiger te mediteren en te bidden. Ze kon echter geen woorden vinden om dat buitengewone gelukzalige gevoel te omschrijven dat eens haar deel werd en waar ze nu heel sterk naar verlangde. De meeste mensen waren overigens enkel geïnteresseerd in materieel welzijn en in vluchtig genot.
Miranda besloot al haar spirituele ervaringen en inzichten op te schrijven. Ze had een goede pen en hoewel dit alles heel moeilijk in woorden te vatten viel, trachtte ze toch regelmatig na een diepe meditatie en met goddelijke inspiratie in een verhaal of gedicht haar wedervaren op te schrijven. Ze verborg alles zorgvuldig in een map; ooit zou de tijd rijp zijnom ermee naar buiten te komen en vele anderen te inspireren het pad van Zelfverwezenlijking te volgen.
En dat gebeurde inderdaad. De alleroudste wijze van het dorp wist intuïtief van Miranda’s wedervaren en haar schrijfmap. Dankzij jarenlange beoefening van geheime yogatechnieken kon hij bepaalde gedachten van mensen beïnvloeden. Op die manier zorgde hij ervoor dat op een dag een uitgever “toevallig” in het dorp aankwam en Miranda ontmoette. In een lang gesprek bleek dat ze ware zielsverwanten waren en beide streefden naar een spiritueel leven van onthechting en meditatie. Samen werkten ze aan een boek op basis van de notities van Miranda, aangevuld met inzichten van de wijze dorpsoudste. Ze trokken het hele land door met lezingen en verspreidden het “boek van wijsheid”. Velen raakten hierdoor geïnspireerd en leefden voortaan volgens de spirituele richtlijnen die in het boek beschreven werden.
Vele jaren later, toen Miranda op haar sterfbed lag en omringd was door familie en vrienden riep ze plots vol vreugde uit: “Ja. Nu is het daar weer! O, wat een heerlijk gevoel! Zo schoon, zo vreugdevol!” En toen zonk ze weg in eeuwige gelukzaligheid…
Als kind al werd ik diep geraakt door het passieverhaal. Dat Jezus, die niets dan goed gedaan had, onschuldig veroordeeld, gemarteld en gekruisigd werd kon ik maar niet begrijpen. En waarom hij zich niet verweerde; hij kon toch als hij dat wou zijn vijanden met één gebaar het zwijgen opleggen en uitschakelen…
Later leerde ik de Mattheuspassie van Bach kennen en voelde nog intenser de dramatiek van het hele gebeuren aan.
Nu weet ik dat het leven, de leringen en het lijden van Jezus én zijn verrijzenis de hele wereld voor altijd het spirituele inzicht gegeven hebben dat Gods Liefde alles overwint en ons allen voor altijd gelukkig maakt.
De spirituele leringen, geschriften en technieken van Paramhansa Yogananda hebben mijn christelijk geloof en -belevenis verrijkt en intenser gemaakt.
WITTE DONDERDAG
Mijn vroegste herinnering aan de viering op Witte Donderdag: tijdens de Gloria luidden alle klokken om dan geleidelijk aan te verminderen zodat de indruk ontstond dat de klokken vertrokken waren naar Rome om er bij de paus paaseieren te gaan halen… Een vroom kinderlijk verlangen naar zoete vreugde…
De voetwassing van de leden van de Kerkfabriek door de pastoor was ook een beklijvend moment. Een herinnering aan de nederig dienende rol die Jezus leerde aan zijn leerlingen.Ik neem aan dat deze mensen wel eerst thuis zelf al hun voeten eens flink gewassen hadden…
Met het uur aanbidding na de dienst had ik het altijd moeilijk. Duizenden gedachtenprikkels verhinderden mij om zo lang stil en devoot te bidden. Ik voelde mij daar wel wat schuldig bij en zag in mijnverbeelding een Jezus die mij vermanend toesprak: “Kun je dan geen uurtje met mij waken?”.
Door dagelijkse yoga en meditatie verbind ik mij met het Christusbewustzijn. Het blijft een opgave om de vele gedachten, grote en kleine aardse beslommeringen opzij te zetten en zich te richten naar het spirituele oog.
GOEDE VRIJDAG
Een droevige dag met als hoogtepunt – in feite dieptepunt – de kruisweg om 3 uur. Als kind voelde ik een innig medeleven met de lijdensweg en kruisiging van Jezus. Wat moet dat wel niet geweest zijn voor zijn moeder en zijn leerlingen?
Vele mensen, waaronder ikzelf lange tijd, zijn blijven steken bij Goede Vrijdag en alle ellende en verdriet die het leven ons brengt. Ontmoediging en depressie door tegenslag en door de dagelijkse nieuwsberichten over oorlogen, rampen en al wat er misgaat in de wereld. En toch zouden we altijd moeten vooruitkijken naar het bevrijdend en vreugdevol Paasgebeuren, juist wanneer alles schijnt tegen te gaan. Alles komt uiteindelijk altijd goed.
STILLE ZATERDAG
Even stilstaan bij het leven. Alle zorgen en stress een halt toeroepen door heel stil naar binnen te gaan en diep te mediteren. Innerlijke rust en vrede vinden. Nieuwe krachtige energie krijgen.
Stil wachten en verlangen met een vertrouwvol geloof dat de wederopstanding nabij is.
VERRIJZENISZONDAG
Jezus komt telkens weer in ons hart, onze geest en onze ziel. Het Christusbewustzijn is altijd in ons en geeft ons levend water. Dankbaar drinken wij de goddelijke wijn van altijd nieuwe vreugde.
Koningin Mayatint van Roodland was in alle staten. Ze moest en zou Blauwland krijgen, wat het ook kostte. Van alle landen was dat immers het mooiste met de meest vruchtbare gronden en met de meeste grondstoffen. Erg paradijslijk ook met hoge bergen en grote diepe meren. Met uitgestrekte wouden, groene weiden en schitterende steden en dorpen.
Heelland had ze al lang ingepalmd na een zware bloederige strijd. Koning Hauw had ze laten ontvoeren en de bevolking grotendeels uitgemoord. Ze had het land herdoopt tot Geelland want dat was de echte, oorspronkelijke naam. Koning Hauw had de naam van zijn eigen land altijd verkeerd uitgesproken omdat hij de g-klank niet gezegd kreeg. Nog een overblijfsel van een vorige incarnatie op de planeet Aarde waar hij in een streek woonde waar dit spraakgebrek wel meer voorkwam. Zijn onderdanen waren verplicht die verkeerde uitspraak over te nemen om hun vorst niet in verlegenheid te brengen.
Maar goed, nu was dus Blauwland aan de beurt waar koningin Astra heel wijs en met veel liefde regeerde. Zij had het volk het goede voorbeeld gegeven om altijd liefdevol met elkaar om te gaan, elkaar te respecteren en steeds ten dienste te staan van de gemeenschap. Blauwland was het enige land op de Kleurenplaneet dat geen leger had. De enige keer dat het land werd binnengevallen was toen de vader van Koningin Mayatint van Roodland Blauwland wou innemen. Maar het volk verzette zich geweldloos door gewoon niet mee te werken met de vreemde bezetter en door yoga en meditatie de kracht en innerlijke rust te bewaren. Ze weigerden ook te vechten en dat bracht het Roodlands leger in verwarring. Ze ondervonden nergens gewapende weerstand en konden die weerloze mensen toch niet zomaar afslachten? Bovendien kenden de Blauwlanders een heel bijzondere yogatechniek. Wanneer ze oog in oog stonden met een vijandig iemand dan konden ze met en scherpe gefocuste blik en een onzichtbare maar duidelijk voelbare innerlijke kracht de tegenstander immobiliseren. Deze kon dan niet meer bewegen en voelde alle haat en angst wegstromen om plaats te maken voor empathie. Uiteindelijk moesten de troepen van Roodland dan ook onverrichterzake terugkeren naar hun land.
Koningin Mayatint wou nu die schandelijke nederlaag van haar vader wreken. Met een enorme machtsontplooiing bracht ze een groot en sterk bewapend leger op de been. Ze had het bevel gegeven niets of niemand te ontzien en elke Blauwlander die zich niet gewonnen gaf te doden. Maar ook nu gebruikte het volk van Blauwland dezelfde tactiek van het geweldloos verzet en op een gegeven moment weigerde het Roodlands leger nog verder te vechten. Geen enkele soldaat wou of kon nog iemand doden die zich niet verdedigde maar enkel liefdevol en glimlachend de “vijand” aankeek. Koningin Mayatint was razend maar kon niets beginnen tegen een volk dat vastberaden koos voor vrede. Ze gaf uiteindelijk haar trouwste medewerker de opdracht om zich als spion onder het Blauwlands volk te begeven om te achterhalen waar die sterke kracht vandaan kwam. Misschien kon ze dan een middel vinden om alsnog de Blauwlanders te verslagen.
Toen ze het verslag las van de teruggekeerde spion begreep ze dat hier niets aan te doen was. Van jongs af aan leerden de kinderen in Blauwland mediteren en deden ze aan yoga. Ze werden oersterk door dagelijkse lichamelijke en mentale oefeningen. Ze werden opgevoed in een klimaat van liefde en vrede. In een geest van harmonie en verdraagzaamheid eerbiedigden ze elkaar en hielpen elkaar in een sfeer van volle vriendschap en dienstbaarheid.
Koningin Mayatint gaf ontmoedigd haar ontslag en liet het bestuur over aan haar kinderen. Ze gaf ook opdracht om haar kleinkinderen en alle volgende generaties op te voeden volgens de Blauwlandse methode. Ook andere landen deden dit. En zo gebeurde het dat uiteindelijk de hele Kleurenplaneet één groot rijk vormde met een bonte schakering van alle mogelijke kleuren. Vanuit de ruimte leek het een witte planeet te zijn omdat alle kleuren zich gemengd hadden.
De Maker van Al wat Is aanschouwde de metamorfose van de planeet en bedacht dat het zo goed was. Nu nog de rest van de zonnestelsels en het heelal ziet eruit zoals hij het altijd al gedroomd had. En tevreden ging hij rusten want het was tenslotte zondag.
Uit een klein dorpje in het hoge noorden kwam ze vandaan. Marike kwam als jong au pair meisje werken in een welgesteld groot gezin hier in Vlaanderen. Ze is nooit meer teruggekeerd naar haar geboorteplaats en vond hier de liefde van haar leven: de veel oudere maar sportieve en lieve Jozefa. De geliefden gingen al vlug samenwonen en vormden een sympathiek koppeltje met vele vrienden in de buurt en in de gemeente waar ze een klein leuk huisje huurden. Beide droomden ze van een kindje om hun geluk te vervolmaken. Jozefa stelde voor dat Marike via een donor zwanger zou worden; zij was immers de jongste. Maar nog voor hun plan concreet werd gemaakt, gebeurde er iets ongelooflijk bijzonders.
Bij een voorafgaand geneeskundig onderzoek in de fertiliteitskliniek bleek Marike al zwanger te zijn! “Dit kan toch niet! Dit moet een vergissing zijn!” riep ze uit toen de dokter haar proficiat wenste. Jozefa werd heel stil en vroeg Marike onder 4 ogen te mogen spreken.
“Marike, je weet dat ik zielsveel van je hou maar dat je mij dit verzwegen hebt… ik kan er niet bij. Misschien moeten we maar meteen uit elkaar gaan en dan kun jij met je geheime minnaar verder met jullie kind een gezinnetje vormen”.
In tranen wou ze weggaan maar Marike hield haar tegen. “Luister naar mij. Ik weet dat het haast niet te geloven is wat mij is overkomen. Toch wil ik graag dat je tenminste naar mij luistert.”
“Enkele weken geleden had ik een heel vreemde droom. Ik heb je dat de volgende morgen verteld en we hebben er beide nog wat grappen over gemaakt. In mijn droom verscheen een groot wit licht dat mijn lichaam helemaal doorstraalde. Het gaf een onbeschrijflijk goed gevoel alsof een warme tedere stroom van eindeloze liefde mij doordrong en alle cellen in lichterlaaie zette. Na een poosje verliet het licht mij weer en verdween... Ik bleef ook toen ik wakker werd een vreugdevol intens gevoel ervaren in mijnhart. Ik weet het eerlijk gezegd ook allemaal niet te verklaren maar ongetwijfeld heeft die bijzondere gebeurtenis iets te maken met mijn onverwachte zwangerschap. Ik zweer je dat ik nog nooit een man intiem heb benaderd, laat staan….” Vertwijfeld snikkend viel ze in Jozefa’s armen en smeekte haar te geloven want ze hield zoveel van haar dat ze zich een leven zonder haar echt niet kon voorstellen.
Jozefa bleef heel sceptisch maar begreep dat Marike wel degelijk de waarheid sprak. Een rationele verklaring was er nu eenmaal niet maar ze besloot voorlopig nog even te wachten vooraleer een definitief besluit te nemen. Uiteindelijk hield ze enorm veel van Marike en allicht zou de tijd wel raad brengen en een en ander ophelderen.
Die nacht kreeg Jozefa een vreemde droom. Een grote witte wolk omhulde haar en ze hoorde een stem klaar en duidelijk zeggen: “Wees niet kwaad of bang, maar verheug je. Je geliefde spreekt de waarheid en zal een kind baren dat de hele wereld zal verbazen met grenzeloze wijsheid, onvoorwaardelijke liefde voor alles en iedereen. Een tijdperk van langdurige vrede en welzijn zal aanbreken voor alle volkeren der aarde. Vertrouw haar en steun haar en voedt het kind op met zorgzame liefde en geborgenheid.”
Marike en Jozefa leefden in een roes van gelukzaligheid. Toen Kerstmis naderde kwam op een dag een brief aan die alweer voor heel wat opschudding zorgde. De ouders van Marike lieten weten dat haar grootmoeder zwaar ziek was en de wens had geuit om haar kleinkind nog eenmaal te zien. Zij nodigden hun dochter en haar vriendin uit naar het hoge noorden te reizen en de Kerstdagen met hen door te brengen. Uiteindelijk was de geboorte van de baby maar uitgerekend tegen Driekoningen en konden ze dan al lang terug thuis zijn. Jozefa aarzelde maar toen Marike vertelde over haar lieve grootmoeder en dat ze graag die laatste wens wou vervullen stemde ze toe in de verre reis.
De tocht naar het hoge noorden verliep aanvankelijk heel voorspoedig. Een hogesnelheidstrein, een veerboot en een busreis brachten Marike en Jozefa na een paar dagen tot het punt vanwaar ze enkel nog met een hondenslee verder konden reizen. De sneeuw lag metershoog en het was bar koud. Toen ze halverwege waren op weg naar Marike’s ouders en grootmoeder stopten ze in een plaatsje waar ze konden eten en overnachten. De honden konden rusten om dan ’s anderendaags het laatste stukje van het traject af te werken. Maar die nacht woedde een enorme sneeuwstorm. Toch besloten Marike en Jozefa om de tocht aan te vatten want het was bijna Kerstmis en dat wilden ze zeker en vast vieren met de ouders en grootmoeder van Marike. Moeizaam reden – in feite; gleden – ze over de besneeuwde wegen naar hun doel. Maar na een uur zaten ze volledig vast. Door hevige lawines was de weg totaal onberijdbaar geworden. Het vroor dat het kraakte en weldra zou de duisternis invallen. Op het eerste gezicht was er geen huis of levende ziel te bekennen. Marike en Jozefa waren ten einde raad. Ze begonnen te bidden en mediteren. Een gevoel van kalmte en rust kwam over hen. Ze vertrouwden erop dat er hulp zou komen. En inderdaad, na een poosje zagen ze lichtjes en hoorden ze stemmen.Een grote hondenslee naderde en stopte. Twee mannen – een vader en een zoon – kwamen naar hen toe. Ze nodigden de vrouwen uit bij hen thuis te komen schuilen en overnachten. Morgen konden ze dan allicht verder reizen. Dankbaar gingen Marike en Jozefa op het voorstel in.
In het huisje van hun gastgezin was het heerlijk warm. Een overheerlijke maaltijd werd voorgezet. “We hebben helaas geen plaats om jullie hier te laten slapen maar iets verderop staat een schuurtje waar jullie de nacht kunnen doorbrengen. Er staat nog een oud bed waar jullie kunnen slapen en we zorgen ervoor dat er een warm vuurtje gemaakt kan worden.
In het midden van de nacht werd Marike plots wakker. Ze meende in de verte kerstklokken te horen. Ze voelde dat haar kindje klaar was om geboren te worden. Twaalf dagen vroeger dan voorzien en niet bepaald in de omstandigheden die ze voor ogen had gehad. Ze maakte Jozefa wakker die onmiddellijk hulp ging halen bij hun gastheer en gastvrouw. Die zorgden voor al wat nodig was om de bevalling goed te laten verlopen. En zo werd in die wondere Kerstnacht in het hoge noordeneen kindje geboren. Ze kreeg de naam Krista en bekoorde alle aanwezigen meteen met een ongelofelijke uitstraling. Iedereen begreep dat dit een bijzondere baby was.
De sterrenhemel veranderde in een enorm spektakel van kleurrijke lichtstralen die met flitsende snelheid door elkaar dansten.Een betoverend schouwspel was het en iedereen die het zag begreep dat dit een uitzonderlijke nacht was. Uiteindelijk zag de hemel afwisselend helemaal geel, blauw en dan stralend wit. En dan vormde zich een reusachtige cirkel met aan de buitenrand goudgeel, daarbinnen marineblauw en helemaal middenin een witte stervorm. Hemelse muziek weerklonk: eerst vrolijk en triomfantelijk en dan geleidelijk aan zeer zachten hartverwarmend. Wie het hoorde, werd er tot in het diepste van de ziel door geraakt.
Enkele buren kwamen op bezoek en een van hen ging op weg naar de ouders van Marike om hen de blijde boodschap te brengen. Op Kerstdag zelf al tegen de middag kwamen de dolgelukkige ouders én grootmoeder op bezoek. “Dat dit mij nog te beurt mag vallen” riep grootmoeder blij uit. Van ziekte was blijkbaar geen sprake meer. Op wonderbaarlijke wijze waren al haar kwalen verdwenen. Grootmoeder verheugde zich op het zien van kleindochter én achterkleindochter. Zo was de hele familie dan uiteindelijk toch verenigd met Kerstmis. Na een paar dagen trokken Marike, Jozefa en het kindje Krista mee naar het ouderlijk huis waar nog dagenlang – tot en met Driekoningen – gevierd werd.
Eens thuis bleek Krista inderdaad een wonderkind te zijn . Superintelligent, lief en behulpzaam. Ze groeide op in harmonieuze liefde. Iedereen hield van haar. Toen ze 18 werd, besloot ze thuis weg te gaan. Ze stichtte een spirituele gemeenschap en van over de hele wereld kwam men naar haar uiteenzettingen luisteren. In eenvoudige heldere taal sprak ze over het leven ende liefde. Haar wijsheid en humor spraken jong en oud aan. Wereldleiders kwamen haar raad vragen en volgden die ook op. Maar werkelijk iedereen die zich tot haar richtte kreeg met oprechte liefde en wijze woorden een antwoord op welke vraag of probleem ook. Iedereen die Krista ontmoette werd diep geraakt door een gelukzalig gevoel van tedere geborgenheid en onvoorwaardelijk allesomvattende liefde.
Binnen de kortste keren veranderde de hele wereld van een oord van haat, onverdraagzaamheid en geweld tot een vredelievende planeet waar liefde, rechtvaardigheid en waarheid de bovenhand hadden. Mensen werden broeders en zusters van elkaar en ieder individu, elk volk werd als volkomen gelijkwaardig beschouwd. Er was eerbied voor elke cultuur, elke levensovertuiging. De aarde leefde op en het bewustzijn groeide dat alles en allen één waren.
Het kerstekind Krista trok zich op 33-jarige leeftijd terug in een grot ergens verborgen in de Himalaya. Niemand zag haar ooit weer in levende lijve maar elkeen die zich in meditatie en gedachte tot haar richtte kreeg nog altijd onmiddellijk een reactie.
En Marike en Jozefa? Die bleven eenvoudig in het dorp wonen. Elk jaar rond Kerstmis brachten ze wel door in het hoge noorden bij de ouders van Marike en vierden er samen met het gastvrije gezin van weleer de feestdagen. Rond het haardvuur zongen ze vredige kerstliederen. En op 25 december omstreeks middernacht verscheen Krista in hun midden.
En een vredig gevoel daalde over de hele wereld neer, elke Kerstdag weer.
Ik weet het, er vallen dagelijks zovele schrijnende overlijdens te betreuren in oorlogen, aanslagen, ongevallen, na ziekte en andere pijnlijke omstandigheden. Die schrijnende taferelen doen pijn en verscheuren ons hart. Maar toch, ook het sterven van een dier kan mij diep beroeren. Zeker wanneer je dat wezentje van dichtbij vanaf de geboorte hebt meegemaakt. Overigens is het zo dat mensen die om dieren geven dat ook (en vooral) doen met mensen. Elk schepsel Gods leeft graag en zoekt onophoudelijk naar een gelukkig leven, zonder pijn. Bovendien is elke mens in de lange loop der duizenden en duizenden ziel-incarnaties ook ooit een dier geweest… Geloof het of niet, het is nu eenmaal zo.
Triestig is het. Nog maar pas op weg van kuiken naar jongvolwassen kip en al brutaal uit het leven weggeplukt. Gisteren nog nam ik een foto van jou, mijmerend zittend in de bloembak met geraniums. Je zat daar vaak, reflecterend over het leven van alledag. Niemand hier in de buurt wist vanwaar jullie precies kwamen. Een bonte wilde kippenbende, ergens ontsnapt of weggejaagd? Samen met je 14 broers en zussen en je moeder ging je op zoek naar al wat eetbaars is. Hier in deze tuin vonden jullie altijd wel wat vogelvoeder dat de koolmeesjes, mussen en vinken vanuit de hoog hangende voedselcontainer naar beneden hadden laten vallen. Maar uiteraard was dat onvoldoende om de hele familie mee te voeden. Er werd rondgezworven in de hele buurt om de maagjes te kunnen vullen. En ja, vaak werd die gevaarlijke steenweg overgestoken omaan de andere kant graantjes te gaan pikken. Levensgevaarlijk maar een knagend hongerig gevoel kan niet op tegen de angst voor die grote monsters op wielen.
Het onvermijdelijke geschiedde. Na het verongelukken van enkele broers en zusjes werd ook jij bij het oversteken van de straat fataal gegrepen door een auto. Was het een festivalgang(st)er die vol drank en drugs jou niet had opgemerkt? Of iemand die zo een haast had dat even vertragen voor een overlopend wilde kip geen optie was? Of gewooniemand die na een lange stressvolle werkdag niet meer zo alert was om jou op te merken? In elk geval schoot jouw ziel meteen weg uit een ineengedrukt kippenlijfje en kwam je ineen astrale sfeer terecht. Daar kun je dan even tot rust komen om allicht weer herboren te worden op aarde in een ander wezen. Jouw karma bracht je een kort maar ongetwijfeld leerrijk leven en je volgende incarnatie zal allicht een nieuwe boeiende levensreis worden. Ooit zul je als mens geboren worden en zonder twijfel een heel voorzichtige chauffeur worden die ook stopt voor dieren…
De eeuwige vraag: wat was eerst, de kip of het ei? Het antwoord is op zich vrij eenvoudig maar vraagt enige kennis en duiding. Volgend verhaal kan misschien licht in de duisternis scheppen…
AUM, de Alomtegenwoordig Universele Moederkip zat te broeden op een existentieel probleem. Zelf was ze er altijd al, dus nooit geboren noch geschapen. Een en al bewustzijn, wijsheid, liefde… en dit voor altijd. Wel wat eenzaam en eentonig, hoe gelukzalig ook. Waarom niet binnen dat oneindige bewustzijn een trilling manifesteren, als een golfslag in die oneindige oceaan van zijn? Dan zouden schepsels kunnen geschapen worden om lief te hebben en deze zouden deel kunnen hebben aan haar oneindig geluk. En zie, zo geschiedde.
Vanuit die ene oneindige Bron van bewustzijn werd een beweging gecreëerd waaruit een hele schepping is ontstaan en werd onderhouden. Vanuit de boven-intelligente wijsheid werd een wereld bedacht, gedroomd en geschapen die deels door zichzelf werd in stand gehouden maar voortdurend ondersteund werd vanuit die eeuwige bewustzijnsbron. AUM, de moederkip verwezenlijkte het concept van een kip die in zich de mogelijkheid kreeg om een nageslacht te produceren. Om het romantisch en opwindend te houden kwam er ook nog even een mannelijke kip aan te pas, maar in wezen was dit concept een revolutionaire en evolutionaire gedachte. Bovendien werd aan de kuikens een ingebouwde vrije wil gegeven zodat ze alles zelf konden en mochten beslissen maar uiteraard wel de gevolgen van hun daden moesten ervaren. Ook een ingebouwd spiritueel kompas kregen ze mee. Dit konden ze activeren door zich af te stemmen op de Moeder en aldus de weg naar hun ware thuis terug te vinden. Zo konden ze leren hoe goed en juist te leven om dan voor altijd gelukkig te kunnen zijn.
Met een heelal als magnifiek decor en talloze schitterende planeten konden de kuikens genieten van de wonderbaarlijke schepping. Al waren er wel wat stomme kiekens die hun eigen schepping voor een stuk naar de vaantjes hielpen door egoïstisch, dom en slecht gedrag. In haar oneindige goedheid en liefde gaf de Moederkip echter alle kuikens telkens opnieuw een kans om herboren te worden en alsnog de levenslessen te leren. Uiteindelijk zouden alle kuikens tot haar terugkeren en voor eeuwig vredevol kunnen scharrelen in de eindeloze Tuin van Tederheid.
In de buurt werd ze ook wel eens omschreven als MAM, Moeder Aller Moeders. Met de regelmaat van een klok kwam ze met een toom kuikens tevoorschijn. Niemand wist vanwaar deze hen precies kwam. Navraag bij de buren leverde niets op; dit was blijkbaar een wilde kip, ooit ergens ontsnapt of weggelopen wegens het niet oppassen of verzorgen door de eigenaar. In elk geval, ook deze zomer kwam MAM ineens de tuin ingelopen met een heleboel kleintjes achter zich aan. De composthoop en de overschotjes van het op de grond gevallenvogelvoer werden gretig aangesproken. De moederkloek wees het eetbare aan met een daarbij horend klokkend geluid en de kuikentjes pikten er dan lustig op los. Het waren er maar liefst 24! Onmiskenbaar een record. Mooi verdeeld ook: 12 goudgele en 12 gitzwarte. Een dozijn van elk geslacht bovendien. Werkelijk een wonderbaarlijk zicht. Ontroerend en prachtig om gade te slaan. Met veel zorg en tederheid ontfermde de supermoeder zich over haar kroost. Onvermoeibaar en met een grenzeloze inzet en toewijding. Belangrijke levenslessen werden aangeleerd en ingeprent. Vele fouten werden door de kleintjes gemaakt maar liefdevol en met wijsheid mild gecorrigeerd. Elk kuikentje werd even graag gezien en kreeg de volle aandacht. Nu was er wel één zwart kuikentje, het allerkleinste, dat telkens te laat kwam achterop getrippeld. Het zou vast verhongerd zijn mocht moeder klokhen er niet voor gezorgd hebben dat dit “verloren zoontje” ook nog wat te eten had.
De piepkuikens voelden zich duidelijk veilig en geborgen bij hun moeder. Een kat of kauw die te dichtbij kwam werd meteen weggejaagd door haar. Als een furie vloog ze wild met de vleugels klappend op de belager af die wijselijk het hazenpad koos.
Af en toe bleef het kleine zwartje achter wanneer de hele familie alweer de tuin uittrok en de weide verderop inliep. In paniek luid piepend en heen en weer lopend vormde Zwartje een gemakkelijke prooi voor roofdieren. Al snel kwam moeder aangestormd om het achterblijvertje gerust te stellen en weer te laten aansluiten bij het grote gezin.
Het meest beducht was MAM voor de “Grote Verschrikkelijke Rechtoploper”. Die zorgde nochtans voor het vogelvoer en al het lekkers op de composthoop. Maar blijkbaar had de kloekhen traumatische ervaringen opgelopen met een exemplaar van die reusachtig grote mensmonsters. Wanneer zo iemand te dicht bij haar lievelingen kwam stormde ze er meteen op af.
Na een hele dag lopen en pikken werd de slaapplek opgezocht. Middenin een grote struik lag de hele familie dicht bij elkaar onder moeders vleugels.Een diepe stilte zorgde voor een bijzonder vredige atmosfeer. De moederlijke warmte en liefde daalde als een zegen neer over alle kuikens. Weldra vielen ze in een gelukzalige slaap, heerlijk dromend van grote avonturen met hun teerbeminde moeder.
Ooit zullen ze allen hun eigen weg gaan, weggestuurd door hun moeder om een nieuw leven op te bouwen. Elk met hun eigen aardigheden, hun persoonlijke ambitie en levensstijl en hun goede en slechte daden. Maar altijd zullen ze ook uiteindelijk weerkeren naar hun aller Moeder want die bijzondere liefdesband is voor eeuwig.
De man zat op een bank in het park in de schaduw van een notenboom. Beiden hadden een gezegende leeftijd bereikt, de boom was wel heel wat ouder. Het was Pinksterzondag en de man dacht aan een moment in zijn leven dat bijzonder veel voor hem betekende. Op een mooie Pinksterdag had hij zijn gelofte van gehele onthechting afgelegd. Van dan af had hij nooit meer roesmiddelen zoals alcohol, tabak en andere drugs tot zich genomen. Hij had sindsdien ook zo gezond mogelijk voedsel gegeten: geen vlees, geen industrieel verwerkte suikers en vetten. Enkel biologische groenten, fruit, noten, zaden, pitten, En hij dronk enkel nog zelf gezuiverd water, vruchtensap en kruidendranken. Ook op het vlak van lichamelijkheid was hij zijn gelofte van onthechting trouw gebleven. Dank zij dagelijkse diepe meditatie en yogatechnieken kon hij deze spartaans lijkende levenswijze volhouden. Overigens was het geen grote verdienste en zeker geen opoffering want hij voelde zich volkomen vrij en gelukkig.
Een kind zat voor hem te spelen in het gras en lachte hem af en toe vriendelijk toe. Hij had steeds zielsveel van kinderen gehouden en een bijzondere band met hen gehad. Kinderen voelden spontaan aan dat ze hem volledig konden vertrouwen. Vooraleer hij op het spirituele pad kwam en zijn gelofte had afgelegd had de man vaak gedroomd van een eigen gezin met kinderen. Maar altijd was er tegelijkertijd ook dat verlangen naar een zuiver geestelijk leven. Het opgeven van zijn kinderwens heeft hij pas kunnen doen toen hij na diepe meditatie tot het inzicht kwam dat hij in vorige levens wel degelijk kinderen had gehad. Als vader en ook als moeder want spiritueel gezien is er geen onderscheid tussen man en vrouw. De ziel bepaalt tussen de vele incarnaties in vanuit het Ware Zelf in welk lichaam iemand het best wedergeboren wordt. Waar, wanneer en in welke omstandigheden iemand geboren wordt hangt af van de mogelijkheden om er spiritueel op vooruit te gaan door de levenslessen te leren. Dat is Gods planom uiteindelijk iedereen voor altijd volmaakt gelukkig te laten worden.
De man was ondertussen spiritueel zo ver gevorderd dat hij vele van zijn vorige levens kon overschouwen. Niet altijd fraaie herinneringen want in de loop der incarnaties zijn vele levenslessen door karmische precisie soms hard en pijnlijk geweest. Net als elke mens had hij vroeger vooral getracht een zo makkelijk en materieel comfortabel mogelijk leven te hebben. Verlangens naar de lusten van het leven hadden hem toen telkens weer ontgoocheld en pijn bezorgd. Geleidelijk aan leerde hij incarnatie na incarnatie de ware zin van het leven te begrijpen. Niet het uiterlijke en tijdelijke maar het innerlijke en eeuwige leven was van essentieel belang. Dat inzicht en het verlangen ernaar te leven kwam na een moeilijke en zeer pijnlijke ervaring in zijn leven. Net toen hij het totaal niet meer zag zitten en definitief wou opgeven kwam er een spirituele leermeester in zijn leven. Van dan af kwam er steeds meer licht in de duisternis. Stap na stap schreed hij voort op het spirituele pad. Zon en vreugde kwamen in zijn leven en hij deelde dit geluk met al wie er open voor stond.
Plots klonk er een vrolijk deuntje in het park. Een draaiorgel speelde “Op een mooie Pinksterdag”. De man dacht glimlachend terug aan de dag dat hij de onthechtingsgelofte had afgelegd. Datzelfde liedje had hij toen gezongen bij het tuinieren in de spirituele gemeenschap waar hij op weekend was. Schitterend zomerweer was het ook toen en een warme tedere gloed overspoelde toen alle aanwezigen. De Geest brandde vurig van laaiend enthousiasme binnenin ons en vervulde ons met vreugdevolle en vredige zaligheid. Een mooie Pinksterdag leidde een wondermooi leven in.
Mochten moeders wereldleiders zijn dan zou er nooit meer oorlog zijn. Een moeder wil ten allen tijde de vrede bewaren en het beste voor iedereen. Een moeder is nooit kwaad en straft nooit; ze zal hooguit liefdevol corrigeren en met mildheid vergeven zodat haar kinderen inzien welke fouten gemaakt werden en daaruit kunnen leren om voortaan het goede te doen. Niet met geweld maar enkel met liefde kunnen onrecht en haat overwonnen worden. Moeders begrijpen dat en handelen in wijsheid overeenkomstig.
Elke mens wil in vrede en vrijheid leven, niemand wil oorlog en geweld. Geen enkele moeder wil haar kind verliezen door het sneuvelen in dwaas militair geweld of door honger en ontbering in een zinloze oorlog, zoals elke oorlog zinloos is en nooit een oplossing brengt voor eender welk conflict. Moeders zouden geen cent uitgeven aan een waanzinnige wapenwedloop, aan moordende gevechtstuigen. Ze zouden enkel investeren in opvoeding, zorg en welzijn voor iedereen.
Moeders zouden verdraagzaam zijn. Niet roepen en schelden maar rustig overtuigen en zacht bedachtzaam argumenteren. Moeders zouden aandacht hebben voor individuele vrijheid en persoonlijke ontwikkeling voor elk kind, elke volwassene waar ook ter wereld. Volledige zelfbeschikking voor elk volk en respect voor elke cultuur en religie. Bruggen bouwen tussen alle groepen en gezindten. Moeders zouden de liefde als hoogste waarde doen gelden in het leven en daarnaar handelen.
Mochten moeders religieuze of levensbeschouwelijke leiders zijn dan zou elke godsdienst en elke levenswijze recht gedaan worden. Zonder geweld, conflicten of onverdraagzaamheid. Eerbied voor elke overtuiging. Geen opdringerig zieltjes willen winnen of bekeren, laat staan geweld gebruiken om andersdenkenden kwaad te berokkenen of zelfs naar het leven te staan. Geen enkele religie of levensovertuiging kan zonder liefde en vrede gedijen. Mensen zijn broeders en zusters van elkaar, vijanden bestaan niet tenzij in onzinnige gedachten van verstoorde breinen, onwetenden die nog niet bewust geworden zijn van de ware aard en de echte zin van het menselijke bestaan.
De Goddelijke Moeder is ons aller moeder. Zij kent geen onderscheid en houdt van al haar kinderen. Haar Liefde is onvoorwaardelijk en grenzeloos. Haar Licht schijnt over alle mensen en volkeren en brengt vrede en wijsheid in elk hart. Wij herkennen haar weldoende goedheid en zorg in elke moeder op aarde. Elk van ons is (ooit) moeder (geweest). In talloze incarnaties is elke mens ooit wel eens moeder geweest en diep in ons innerlijke hebben we allen het heilzame van het moederschap in ons bewaard. Elke mens weet intuïtief dat in liefde, vrede en waarheid leven de enige mogelijkheid is voor een menswaardig bestaan voor iedereen. De liefde tussen een moeder en haar kind vertedert ons allemaal en herinnert ons aan de Goddelijke Moeder, aan ons eigen moeder en ons eigen moeder-zijn.
Goddelijke moeder, zegen alle moeders ter wereld en al hun kinderen. Schenk ons allen uw heilzame Liefde en Licht en breng vrede in alle harten. AUM, Amen, Amin.
Helemaal bovenaan hing de oude wijze klok stilletjes te mijmeren. Wat een mooie jaren had zij beleefd toen ze met Pasen samen met de andere klokken vrij en vrolijk de paaseitjes brachten in zovele huizen en tuinen. Wat een vreugde en bovenal wat een gelukzalige vrede!
Helaas, heden ten dage was er zoveel oorlog en geweld dat het zelfs onmogelijk leek om door het luchtruim te reizen zonder gevaar voor drones en gevechtsvliegtuigen met hun moorddadige wapens. “Misschien moesten we dit jaar maar eens geen paaseieren brengen” dacht de oude klok mistroostig. Maar toen ze dit luidop voorstelde, kwam er meteen protest.
“Een Pasen zonder paaseitjes? Dat kan toch niet ! Wij zijn heus niet bang voor al dat schiettuig. Wij vliegen daar dapper en onversaagd tussendoor. De kinderen hebben geen boodschap aan bommen en granaten, zij willen hun paaseitjes rapen!”
De allerjongste, een digitale klok, had een lumineus idee. “Laten we de grote Superklok vragen wat we kunnen doen om veilig door de lucht te vliegen.”
Iedereen was meteen akkoord en de oude wijze klok schaamde zich zelfs een beetje daar zelf niet eerder aan gedacht te hebben.
Ver boven de allerhoogste bergen op aarde, in de Hemelse ruimte verbleef een reuzegrote Superklok. Onzichtbaar voor de gewone mens maar heel toegankelijk voor alle verheven zielen, zoals ook de kerkklokken. Door diepe meditatie kon men de grote Superklok aanroepen en vragen stellen.
Weldra was de hele klokkentoren in intense meditatie verzonken. De wijze uil legde het probleem uit.
“Wees gerust, sprak de Superklok. Ik kende het probleem al lang en heb er ook een oplossing voor. Ik ga alle klokken bijzonder zegenen zodat ze via een speciale techniek elke drone of gevechtsvliegtuig kunnen terugsturen naar de plaats vanwaar ze vertrokken zijn. Met een heel effectieve mantra kunnen ze dan via hun klepel een ultrasterke trilling veroorzaken waardoor alle computergestuurde drones en gevechtsvliegtuigen automatisch terugkeren naar hun militaire basis én tegelijkertijd hun eventuele bommen meteen onschadelijk gemaakt worden. Zo kunnen alle klokken hun gewone reis vervolgen en de paaseieren zoals altijd bij de kindjes brengen.”
En waarachtig, zo geschiedde. Op Paaszondag viel er geen enkele bom in de oorlogsgebieden. Alle drones, raketten en militaire vliegtuigen keerden vruchteloos terug van hun duivelse missie. Een tijd van vredeen vreugde was aangebroken. Kinderen én volwassen over de hele wereld verheugden zich in de vredige paasdagen.
Of die wereldwijde wapenstilstand is blijven duren?
Wat denk je zelf?
De mensheid is nog lang niet bewust genoeg om in te zien hoe dwaas en totaal onnodig en inefficiënt oorlog is. Integendeel, wereld- en regeringsleiders doen er alles aan om zich te bewapenen en te investeren in oorlogen veeleer dan te zorgen voor vrede en samenhorigheid. Nochtans bewijst eeuwenlange geschiedenis der mensheid dat geen enkele oorlog ook maar iets heeft opgelost en daarentegen de kiem was voor een volgende oorlog. Maar er is hoop. Ooitzal de mens superbewust worden en elk volk, elke mens zal als gelijkwaardig beschouwd worden. Vijanden bestaan niet, ze worden door de mens zelf gecreëerd. Het is een illusie te denken dat geweld ooit iets kan oplossen. Dat kan enkel de Liefde…
Het is heus niet utopisch of wereldvreemd idealistisch redeneren wanneer men stelt dat elke cent die men verspilt aan wapens en legers enkel oorlog en geweld vermeerderen en erger maken terwijl elke cent die men investeert in ontwikkeling en harmonisch samenleven de vrede waarborgt. Het militaristisch denken brengt enkel wreedheid en ellende met zich mee. De verschrikkelijke, gruwelijke oorlogsbeelden van elke dag tonen dit zeer pijnlijk aan.
Midden in het woud, helemaal boven in de kruin van een reusachtige boom zit een oude wijze uil. Hij vertelt de andere boombewoners – kippen, eekhoorns, allerhande vogels en nog vele andere beestjes – over wat er met de wereld gebeurd is zodat de dieren heden ten dage zowat het hele aardrijk voor zich alleen hebben.
“Eeuwenlange menselijke beschaving heeft er helaas niet toe geleid een paradijs op aarde te scheppen, integendeel.
Het mensenras is er nooit in geslaagd in vrede en harmonie te leven en is daardoor uiteindelijk helemaal uitgestorven. In plaats van conflicten op te lossen door in alle rust en met wederzijds respect en begrip naar elkaar te luisteren om zo tot een oplossing van het probleem te komen, hadden ze telkens weer elkaar gewoon uitgemoord en met verschrikkelijke wapens alles en iedereen vernietigd. Totdat een totale nucleaire wereldoorlog alle menselijk leven op aarde deed verdwijnen. Velen waren nochtans op goede weg door spiritueel te gaan leven, geen vlees meer te eten, geen roesmiddelen zoals alcohol, tabak of andere drugs tot zich te nemen en in vrede samen te leven met eerbied voor elke medemens. Enkele hardnekkige onwetenden bleven echter louter materialistisch denken. Zij wilden enkel macht en rijkdom en dit ten koste van andere mensen en van de leefomgeving. Door te blijven investeren in wapens en door oorlog en geweld uit te lokken werd het fatale lot van de mensheid bezegeld.”
“Hoe dwaas en dom!” riep een kuikentje verontwaardigd.
Een eekhoorntje sloot zich daarbij aan en vroeg: “Komen er dan nooit meer mensen op aarde?”
De uil bleef lange tijd stil en sprak toen plechtig:
“De Moeder van Al wat Is, waaruit wij allen geboren zijn en die alles gemaakt heeft zal vanuit gesteente, planten- en dierenrijk opnieuw zielen laten incarneren totdat ze klaar zijn om de ultieme menswording te bereiken. Door een bijzondere goddelijke tussenkomst zullen er weer mensen op aarde komen. Hun potentieel bewustzijn zal net als weleer in staat kunnen zijn om zich volledig te verwezenlijken en zo voor altijd gelukkig te zijn. Door hun vrije wil te geven krijgen de mensen de kans om te kiezen voor liefde, vrede, goedheid in plaats van haat en geweld. Vele zielen krijgen zo een nieuwe kans en met de ervaring uit vorige levens kunnen ze alsnog volledige bevrijding bereiken, dat wil zeggen loskomen van het materiële en zuiver spirituele idealen nastreven. Dit kan door goed te leven en veel te mediteren.”
“Wat is onze goddelijke Moeder toch oneindig goed” prevelde een bidsprinkhaan. Alle dieren in de boom beaamden dit. Wat een enorme liefde voor wezens die zich nochtans heel slecht gedragen hebben.
Het lieveheersbeestje had toch nog een vraag aan de uil. “Betekent dat wij allemaal een ziel hebben die ooit zal weerkeren als mens?”
“Jazeker, dat heb je prima begrepen. Ooit zijn wij een leven als steen begonnen, met slechts een heel miniem bewustzijn. Daarna kenden we vele incarnaties als plant om uiteindelijk tot het dierlijk leven te komen. Roofdieren behoren tot de laagste spirituele rang en moeten eerst als vredelievend dier terugkomen. Zelf ben ik uiteraard een uitzondering want ik eet uitsluitend vegetarisch, geen muizen of andere prooien meer voor mij. Ik ben tot het inzicht gekomen dat al wat leeft moet gerespecteerd worden. Ik hoop dan ook in een volgend leven als mens terug te komen en mijn wijsheid te kunnen gebruiken om Gods droom van Liefde en Vrede voor allen mee te kunnen verwezenlijken. De tijd is rijp om de aarde opnieuw te bevolken met mensen. Hopelijk gebruiken ze dan nu wel hun verstand en luisteren ze naar hun hart.”
“Zo, beste medeboombewoners, dan is het nu tijd voor de avondmeditatie. De zon gaat weldra onder en de stilte van de nacht zal ons rust en vrede brengen.”
Veertig graden Celsius koorts. Geen greintje energie. Geen grammetje voedsel binnen te krijgen. Doffe ellende. Een ijl hoofd en warrige beelden komen voorbij.
“Griep” zegt de huisdokter beslist. “Zoals iedereen tegenwoordig.”
“Maar dokter, ik ben gevaccineerd!”.
Een meewarige glimlach van de geneesheer en een lichtjes hoofdschudden is de eerste reactie. Dan legt hij uit dat die vaccins niets uithalen en enkel dienen om de farmaceutische industrie, zogenaamde experten, ministers van gezondheid en andere idioten miljardenwinsten te bezorgen. “Dat spul vermindert zelfs nog je natuurlijke weerstand.” “Mijn ervaring is dat de griep minstens even erg toeslaat bij gevaccineerden als niet-gevaccineerden. Alleen de sterkte van je immuunsysteem bepaalt of en in hoeverre je er ziek van wordt.”“Ik kan je ook niets voorschrijven want enkel 3 dagen volledige rust en veel drinken kan je enigszins ondersteunen bij het uitzieken. Overigens kan ik net als elke arts of therapeut ook alleen maar het zelfgenezend vermogen van je lichaam trachten te stimuleren. Wondermiddelen bestaan niet. Je moet het uiteindelijk zelf doen.”
“Dokter, ken je zelfs geen pilletje of hoestdrankje om de symptomen wat te verlichten?”
“Niets. Allemaal commercieel spul dat door reclame wordt aangeprezen maar niet echt helpt, met daarbij nog nefaste nevenwerkingen. Zelfs een zetpil helpt geen hol!”
De ‘humor’ van de droomdokter ontging me. Wat moest ik nu doen om uit deze ellendige toestand te komen? Droomde ik nu nog of zweefde ik koortsig tussen verbeelding en werkelijkheid?
Ik besloot te bidden. “God, kunt U mij uit mijn lijden verlossen?”
Tot mijn verbazing kwam er meteen een antwoord.
“Wie stoort er mij nu op mijn enige vrije dag, een zondag?”
Het klonk wat grommend maar toch niet helemaal onvriendelijk.
“Sorry, God, maar ik ben zo ziek. Kunt u mij niet wat helpen?”
“Wel, mijn kind, doe zoals ik: regelmatig yoga en meditatie. Dat is de oplossing voor alle problemen: lichamelijk, mentaal én spiritueel. En verder veel rusten, zuiver water drinken en gezond leven zonder vlees, alcohol of andere roesmiddelen”. “En vergeet niet dagelijks te mediteren en te bidden!”
“En nu ga ik op mijn rustdag vissen met mijn Zoon en zijn vrienden Johannes en Krishna. Mensen vissen.”
