Op de terugtocht blijft dat gelukzalig gevoel voortdurend in Yo’s hart branden. Hij voelt zich een heel ander mens. Het is net alsof alles rondom hem veel intenser beleefd wordt. Scherpere kleuren, sterkere smaken, intensere geuren en harmonischer klanken. Dit alles wordt binnenin hem als het ware veelvoudig ervaren en omgezet in één eindeloze vreugdedans van gevoelens.
Ook al regent het pijpenstelen, toch stapt Yo zingend en vrolijk verder. “Mijn ziel kan niet nat worden, die blijft lekker droog” bedenkt hij. Niets in het leven kan hem nu nog deren.
Weldra breekt de zon weer stralend door en wanneer Yo opnieuw bij de rotssteen boven het meer komt, herinnert hij zich de verleidingsscène van de heenweg. Glimlachend beseft hij nu dat geen zintuiglijke genot hem nog kan bekoren. Er gaat totaal niets boven de gelukzalige vreugde die nu blijvend zijn deel is.
Hij neemt een diepe duik in het meer, doet zijn energie-oefeningen en enkele yogahoudingen en gaat dan langdurig mediteren op de rots.
Leven na leven trekt aan zijn gesloten ogen voorbij. Hij krijgt inzicht in de lange weg die zijn ziel heeft afgelegd om tot dit punt te komen. Hij heeft echt zowat alles meegemaakt wat je maar kunt bedenken. Veelal stichtte hij een gezin maar -vooral de laatste levens- was hij meestal een religieus iemand die vaak afzondering zocht en spiritualiteit. Eén rode draad doorheen al die levens is het zoeken naar liefdevol geluk en het trachten te vermijden of weg te werken van pijn en verdriet. Hij ziet nu ook hoe Meester Goeroe en ook anderen uit zijn huidige leven reeds meermaals een belangrijke rol gespeeld hadden in vroegere levens. Hij ziet nu ook hoe hij pas als mens wordt wedergeboren nadat hij eerst alle andere levensfasen had doorlopen. Als mineraal, als steen, als plant, als dier… fascinerend gewoon! De overgang van dier naar mens kan niet zonder goddelijke tussenkomst. Vandaar dat de zogenaamde ‘missing link’ nooit door wetenschappers gevonden kan worden. De mens is dan ook het enige wezen dat de mogelijkheid heeft een dusdanig groot bewustzijn op te bouwen dat hij het mysterie van het bestaan kan doorgronden.
Yo bekijkt de taferelen alsof het om iemand anders gaat, alsof hij naar een film kijkt. Hoe wreed en afschuwelijk soms ook, hij blijft er vrij onbewogen bij. Hij identificeert zich enkel met de ziel - de enige constante- die zich leven na leven stilaan bevrijdt van alle illusies. Het kleine ego dat zich beperkt tot het lichaam wordt uiteindelijk uitgebreid en opgenomen in het grenzeloze zijn. Liefde is het sleutelwoord. Alleen liefde overwint alle mogelijke lijden. Wat hij ook verkeerd gedaan had in een bepaald leven, de Liefde gaf hem telkens opnieuw een kans in een later leven. Dit inzicht vervulde Yo met diepe dankbaarheid en een vast vertrouwen tegenover Degene die dit alles geschapen heeft en die hem onvoorwaardelijk blijft liefhebben.
Hoe wonderlijk toch dat alles ontstaan is uit die ene Bron van Liefde en hoe alles daar weer in terugkeert. Hoe ongelooflijk groots en schitterend gemaakt! De meest boeiende film met een onwaarschijnlijk goed scenario en een perfecte regisseur en tevens acteur! En niet te vergeten met een ‘happy end’ dat eeuwig blijft duren!
Tijdens een volgende rustpauze kwam er ineens een soort knaagdier naast hem zitten. Nog nooit had Yo zo een bijzonder dier gezien. Het leek op een grote eekhoorn maar dan met een katachtige kop en met haast menselijke ogen die heel indringend naar hem opkeken. Meester Goeroe had hem altijd aangeraden om liefst geen huisdieren te houden en elk dier met veel respect te behandelen maar vooral in vollevrijheid te laten leven. Wanneer evenwel een dier uit zichzelf naar een mens toekomt, betekent dit allicht dat zijn ziel klaar is om de overstap naar de mens te maken. In dat opzicht kun je dat dier helpen door het nabij te houden, goed te verzorgen en te laten profiteren van je bewustmakende spirituele vibraties. Yo keek met veel mededogen naar het diertje en besloot het wat van zijn voedselvoorraad te geven. Hij wou het ook even strelen en voelde hoe onwaarschijnlijk zacht het vel was, een echt knuffelbeest! Maar opeens sprong het dier weg en verdween tussen de struiken. Yo stond recht en ging weer op pad. Na enkele seconden hoorde hij een krakend geluid, draaide zich om en zag hoe een zware tak naar beneden donderde, vlak op de plek waar hij zojuist had neergezeten. Dat diertje had hem een mogelijk dodelijk ongeluk bespaard! Yo besefte dat hij beschermd werd en dat gaf hem een veilig en geborgen gevoel.
Toen hij al dicht de hut van Meester Goeroe genaderd was, zag Yo een oude vrouw zitten op een bank langs de weg. Hij ging naast haar zitten en zei haar vriendelijk goedendag. Het vrouwtje antwoordde niet direct maar nam zijn hand vast. “Ik ben blind” zei ze ”maar ik ‘zie’ beter dan wie ook. “Jij bent een ingoed mens en heel wijs. Maar je moet toch nog heel wat leren. Het moeilijkste op het spirituele pad is eenmaal dat je het gevonden hebt, te volharden. Blijf nederig en gelijkmoedig van hart, mijn zoon.”
Verbaasd liet Yo haar hand los en zie! Het vrouwtje verdween voor zijn ogen! Zij deemsterde langzaam weg als een vuur dat stilletjes uitdooft.
Yo rende nu naar Meester Goeroe toe en wilde honderduit vertellen over al het wonderbaarlijke dat hij had meegemaakt. Maar de oude Meester zei bedaard: ”Ik weet het, mijn jongen, ik weet het. Kom, we gaan de kruiden te drogen hangen.”
Yo besefte dat zijnMeester hem wou behoeden voor al te voorbarig enthousiasme en zelfgenoegzaamheid. Gehoorzaam en in stilte hielp hij bij het werk. Maar de vlam van aanstekelijke liefde en gelukzaligheid bleef in hem branden. Zijn meditaties werden almaar dieper en brachten hem steeds meer vreugde en voldoening.
“Onze kruidenvoorraad raakt stilaan op, Yo. Wil jij op pad gaan om nieuwe bergkruiden te gaan halen? De andere verzamel ik zelf wel hier in het bos.”
“Goed, Meester, ik neem de mand en vertrek dadelijk naar de bergen.”
“Goed, mijn jongen, en vergeet niet: bij gevaar kun je mij altijd aanroepen voor onmiddellijke bijstand. De chant, het goddelijke gezang, dat ik je geleerd heb: “AUM, Goeroe, AUM” zal je tot steun zijn.”
Yo herinnerde zich dat “AUM” (uitgesproken als ‘oom’) de oerklank van de schepping is. Het is feitelijk hetzelfde als “Amen”.
Yo verheugde zich over de tocht door het woud en dan hogerop de bergen in. Hij genoot volop van de heerlijke lentelucht en de natuur rondom zich.
Toen hij zich klaarmaakte om zijn tent op te slaan voor de nacht midden in het woud, hoorde hij opeens een enorm vervaarlijk gebrul. Hij draaide zich om en stond oog in oog met een reusachtige koningstijger. De muil wijd opengesperd en de grote, vlijmscherpe, snijtanden klaar om hem te verscheuren. Heel even stond Yo roerloos en verlamd van schrik aan de grond genageld. Toen herinnerde hij zich de belofte van Meester Goeroe. “AUM, goeroe, AUM “ sprak hij luid. Terstond veranderde de vijandige houding van het dier. Nog even keek het naar Yo, draaide zich toen om en liep kalm het woud in. Yo bedankte in gedachten zijn Meester. Zelfs de meest angstaanjagende geluiden konden hem die nacht niet meer verontrusten. Hij voelde zich veilig en geborgen.
Net voor hij de Hemelse bergen introk, rustte Yo even uit op een stuk platte rotssteen die boven een meer uitstak. Onder een stralende zon ontkleedde hij zich en sprong van op de rotssteen in het zalig koele water. Uitgelaten zwom en spartelde hij in het rond. Toen hij weer op de oever klom en zich op de rotssteen wou laten drogen in het zonnetje, merkt hij dat hij niet meer alleen was! Een beeldschone vrouw lag helemaal naakt op “zijn” steen. Yo wist even niet wat hij moest doen. Hij was drijfnat en zijn kleren lagen een eindje voorbij de zonnebadende schone. Deze zei niets maar knikte even en lachte hem vriendelijk toe. Met een uitnodigend gebaar wees ze op de plek naast haar. Yo ging liggen en probeerde aanvankelijk gewoon rustig met gesloten ogen te genieten van de strelende zonnestralen op zijn huid. Maar dat lukte niet in deze toch bizarre omstandigheden. Waar kwam die vrouw vandaan? Wat wilde zij van hem? Hij opende de ogen en zag dat ze hem nu heel verleidelijk aankeek. Yo schaamde zich omwille van de opwinding die zich van hem meester maakte. Hij dacht aan wat Meester Goeroe hem hieromtrent geleerd had. Hij stelde zich nu voor hoe deze vrouw eruitziet vlak onder die prachtige huid. Al bloed, spieren en pezen. Uiteindelijk enkel een geraamte en in wezen net als hij een bundel energetische trillingen. Meteen verdween de opwinding en de lust. De vrouw keek nu erg ontgoocheld, stond recht en dook met een luide plons in het meer. Yo zag haar niet bovenkomen en begon zich af te vragen of dit nu geen inbeelding geweest was.
Die avond kwamen de beelden van het vreemde tafereel weer levendig in hem op. Hij kon de slaap niet vatten en voelde opnieuw sterk de opwinding en de lustgevoelens. Meester Goeroe had hem geleerd dat na de drang om het levensbehoud de seksuele energie de sterkste kracht was in de mens. Indien men deze niet -zoals gewoonlijk gebeurt- naar buiten laat gaan en zo verspillen maar juist innerlijk kan kanaliseren en spiritueel aanwenden, dan groeit men enorm in wijsheid en kracht. Het was niet makkelijk maar Yo wilde absoluut trouw blijven aan zijn Goeroe en aan zijn spiritueel pad. Hij richtte al zijn aandacht en concentratie op het energetisch centrum rond de navel, boven de sacrale chakra. Mocht hij de onweerstaanbare drang van de seksuele gloed volgen die zich in het sacrale energiecentrum rond het heiligbeen bevindt, dan zou de ontlading via de geslachtsorganen niet tegen te houden zijn. Nu kwam die energetische overvloed naar boven en bleef binnenin stijgen. Chakra voor chakra richtte Yo de krachtgloed met geconcentreerde aandacht naar boven. Hartchakra… keelchakra…om via de medulla oblongata, het verlengde beenmerg, uiteindelijk het spirituele oog tussen de wenkbrauwen te bereiken. Daar offerde hij al die energie op aan het Hogere Zelf. Een immens wit licht zag Yo nu en hij hoorde een overweldigend AUM-geluid. Een intens heerlijk gevoel overviel hem nu. Na een poos ebde de euforie weer weg.Het beeld van Meester Goeroe kwam nu in zijn gedachten. “Goed, mijn zoon, je hebt de verleiding weerstaan en omgebogen in een spirituele daad. Voortaan zul je geen gevaren meer kennen en alle zintuiglijke verleidingen de baas kunnen blijven. Je spirituele groei zal daardoor sterk toenemen en je leiden naar eeuwig geluk.” Het gezicht van Meester Goeroe verdween en Yo gleed weg in een diepe, verkwikkende slaap.
De volgende dag bereikte hij het doel van zijn tocht. Bovenop de hemelse bergen plukte hij de zeldzame geneeskrachtige kruiden. Toen zag Yo een schitterend licht vanachter enkele rotsblokken. Hij klom er naartoe en zag een figuur middenin een cirkel van vuur staan. Een stralend wit, lang kleed leek net boven de grond te zweven. Het gelaat was moeilijk te onderscheiden maar toen Yo wat scherper toekeek zag hij wie het was… “Grootmoeder!”. Ze glimlachte naar hem maar sprak geen woord. Toch was er een soort overdracht van haar gedachten naar Yo toe. “Ik ben blij dat je zoveel spirituele vorderingen maakt. Tracht maar niet hier naar mij toe te komen en me aan te raken want dat zul je toch niet kunnen. Ooit komen we weer allen samen om eindeloos te genieten van altijddurende gelukzaligheid. Je mag daar nu een glimp van opvangen ter aanmoediging en als beloning voor je inzet en volharding.” Yo voelde een diepe vreugde in zich ontvlammen. Ondanks de woorden van grootmoeder wou hij toch dichterbij komen om haar te omhelzen maar hij voelde meteen een sterke onzichtbare weerstand. Het gezicht van grootmoeder veranderde nu in dat van zijn moeder. “Lieve jongen, blijf altijd de liefde in je hart koesteren en laat deze uitgroeien en uitbreiden naar elkeen die je ontmoet. Zie in ieder schepsel het spiegelbeeld van de Ene Geliefde, die van iedereen houdt, zonder onderscheid.”
Yo wou opnieuw naderen maar begreep meteen dat dit nog onmogelijk was. Nog voor hij iets kon zeggen aan zijn moeder was het gelaat alweer veranderd. “Lieveleentje!”. Deze keer zei zijn dierbare geliefde niets. Haar ogen en gezicht straalden echter zo een intense liefde uit dat Yo de tranen in de ogen kreeg. Hij voelde in elke cel van zijn lichaam de brandende gloed van gelukzaligheid. Nog lang nadat de verschijningen op de berg verdwenen waren, bleef Yo in een roes van diep geluk in meditatie verzonken.
Na enkele dagen kreeg Yo opnieuw een visioen, deze keer na de avondmeditatie, net voor hij zou inslapen. Het maanlicht scheen in zijn kamertje en als in een droom zag hij zichzelf nu als een geestelijke preken in een kerk.
Het ging over rechtvaardigheid en vrede. De mensen hingen aan zijn lippen. Ook de kinderen luisterden gretig want hij had altijd een mooi verhaal in zijn uiteenzettingen verweven zodat ook de allerkleinsten er iets aan hadden. Het verhaal dat hij nu vertelde ging over een koningin die haar onderdanen uitbuitte om oorlog te kunnen voeren en vreemde gebieden te kunnen veroveren.Iedereen in de kerk begreep dat dit niet zomaar een vertelsel was. Het ging ongetwijfeld om hun eigenste vorstin die de taksen had verhoogd en alle jongens en mannen opgeroepen had om te gaan strijden. Het was ook algemeen geweten dat hun bisschop protest had aangetekend bij de koningin en zijn gelovigen had aangemaand om niet te gaan vechten. Hij had zelfs verscheidene dienstweigeraars een schuilplaats aangeboden in kloosters. De koningin was razend en zocht een middel om die “weerspannige en ongehoorzame” bisschop gevangen te nemen.Deze laatste was echter een heel wijs man en bij elke ondervraging door de rechters wist hij zich vrij te pleiten.
Toen besloot de koningin om een nieuwe wet in te voeren waarbij elke burger in het land onvoorwaardelijke trouw en gehoorzaamheid moest zweren aan het staatshoofd. Voor het eerst in de geschiedenis werd ook de geestelijkheid aan deze burgerlijke wet onderworpen. De bisschop bleef consequent weigeren omdat hij wist dat toegeven betekende dat hij zijn geloof moest verloochenen. Bijgevolg werd hij ter dood veroordeeld. Op een groot plein in de hoofdstad zou hij worden terechtgesteld, als afschrikwekkend voorbeeld voor het volk. De koningin liet de bisschop weten dat hij alsnog genade kon krijgen indien hij de wet en haar gezag in extremis wou erkennen. Ze dacht dat de weerspannige geestelijke nu wel zou buigen en toegeven. Maar de bisschop bleef trouw aan zijn geloof. De koningin was heel woest en ook verdrietig. Ooit had zij als jonge prinses les gekregen van de bisschop die ook een heel gewaardeerd geleerde was. Ze had toen zijn wijsheid en zachtaardigheid sterk bewonderd. Maar de drang naar zelfzuchtigheid en de arrogante hoogmoed won het van haar hart. Ze gaf het bevel de doodstraf uit te voeren. De bisschop hield nog een ontroerende afscheidstoespraak tot het volk waarin hij allen bedankte en hen opriep om trouw te blijven aan de enige echte Heerser van het heelal. “Enkel Liefde kan alles overwinnen” besloot hij moedig. Toen richtte hij zich tot zijn beul, schonk hem vergiffenis en legde zijn hoofd op het blok...
Yo schreeuwde luid en “ontwaakte” dan uit het alweer verschrikkelijke visioen. Vooral het gezicht van de beul die “hem” had onthoofd deed hem duizelen. “Dat was… Lieveleentje” stamelde hij. Diezelfde ogen, dezelfde trekken, zelfs die zachte, lieve glimlach… Had het nu nog Maya geweest, maar uitgerekend zijn allerliefste…
Opnieuw kwam Meester Goeroe onmiddellijk de kamer binnen.
“Vergeet het verleden, Yo. Laat alles los en concentreer je enkel op het NU. De rest is illusie, waan! We hebben allen onze rol te spelen in het grote godsdrama. Afhankelijk van onze vrije wil komen we leven na leven in een situatie terecht die bepaald wordt door ons karma. Dit is nu eenmaal nodig om uiteindelijk het volmaakte geluk te bereiken. Dan zal alles duidelijk zijn en zullen we bevrijd en opgelucht ontwaken. Alle voorbije “leed” zal dan met de glimlach beschouwd worden als een boeiende, leerzame ervaring. We zullen dan beseffen dat we het onszelf al die tijd nodeloos lastig hebben gemaakt en dat we -mits afstemmen op de goddelijke wil-allang van de steeds aangeboden Liefde van de Bron hadden kunnen genieten.” Hij raakte zacht het voorhoofd van Yo aan en ogenblikkelijk werd deze rustig.
“Je hebt natuurlijk gelijk, Meester. Ik moet ontwaken uit alle denkbeeldige dromen. Mijn ware Zelf is volmaakt en kent geen angst of ellende. Als kind van God is enkel vreugde en eeuwige gelukzaligheid mijn deel. Ik laat mij niet meer vangen aan spookbeelden van vroeger.”
Die nacht sliep Yo diep en droomloos. Alle zorgen en negatieve gevoelens waren nu voorgoed uit zijn hart en geest verdwenen.
Op een vroege ochtend kreeg Yo -tussen slapen en ontwaken- een vreemd visioen.
Hij zag zichzelf als koning, klaarblijkelijk ergens in een Afrikaans land. Hij organiseerde sterk gewelddadige plundertochten bij buurvolkeren. Als koning leefde hij in een enorme weelde. Zijn volk zelf was echter arm en leed sterk onder zijn schrikbewind.
Op veelvuldige feesten en braspartijen ging het erzeer schabouweljk aan toe. De koning kende geen grenzen en nam al wat hij maar verlangde tot zich: voedsel, drank, vrouwen… Niemand durfde zich tegen hem te verzetten uit angst voor de wrede gevolgen. Elke kritiek of opstand werd gruwelijk afgestraft door de vorst. Hij was echter nooit tevreden. Niets gaf hem voldoening. Hij wilde almaar meer en vond het normaal dat alles en iedereen voor hem moest wijken.
Het eigenaardige van dit visioen was dat Yo zich wel degelijk bewust was dat hijzelf die koning was maar dat hij dit toch alles van op een afstand kon overschouwen, alsof hij een film bekeek. Eén tafereel trof hem dan ook zeer diep…
Meisjes in het koninkrijk die twaalf jaar werden moesten één voor één bij de koning komen. Deze had het voorrecht hen in te wijden in ‘het leven als vrouw’. Genadeloos vergreep hij zich aan deze kinderen op een ruwe manier en wanneer hij zijn lusten had botgevierd, ging hij weg en liet de meisjes aan hun lot over. Vaak waren deze dan overgeleverd aan de dienaren van de koning die op hun beurt hun zin deden met de arme kinderen.
Het verschrikkelijke visioen verdween langzaam en Yo voelde zich enorm slecht. Was hij in een vorig leven zo gemeen misdadig geweest? Hij walgde van zichzelf en even leek de aloude neerslachtigheid hem weer in de greep te krijgen.
Op dat ogenblik kwam Meester Goeroe zijnkamer binnen.
“Ik begrijp dat je het hier moeilijk mee hebt, jongen, maar de tijd is gekomen om jou beter inzicht te geven in de kosmische wet van oorzaak en gevolg. Beschouw wat je zo-even meemaakte als een film, een droom. Want dat is het leven in werkelijkheid: een projectie van goddelijk licht. We spelen keer op keer een rol in het grandioze droomscenario van de goddelijke regisseur. Deze laat ons vrij om te improviseren maar daar moeten we dan ook de gevolgen van dragen. Slechte daden leveren onvermijdelijk kwalijke gevolgen op omdat ze nu eenmaal afwijken van het juiste, het goede scenario. Enkel wanneer de mens zijn leven afstemt op de Bron, zal dit volmaakt geluk en vreugde opleveren. Elke mens heeft ongetwijfeld in vorige levens verschrikkelijke dingen gedaan. Uit onwetendheid of vanwege verleidelijke verlangens. Pas wanneer de mens -soms na miljoenen wedergeboorten- uiteindelijk een harmonieus en liefdevol leven leidt, in overeenstemming met de goddelijke wil kan hij een volgende stap zetten naar gelukzaligheid.
Breek je hoofd er maar niet over, Yo, of jij echt die wrede tiran bent geweest. Heb vooral geen schuldgevoelens want dat is nergens voor nodig en ook nergens goed voor. Weet dat je hoe dan ook vergiffenis krijgt voor al wat je in dit of vorige levens zou kunnen verkeerd gedaan hebben. Op het ogenblik dat je vanuit een oprechte devotie je totaal geeft aan God zal deze je in opperste vreugde liefderijk onthalen. De verloren zoon zal altijd feestelijk verwelkomd worden in de Thuisbron. Alle grote en kleine misstappen zullen volledig vergeten en vergeven worden. Niets of niemand kan jouw oprechte liefde tot de Heer in de weg staan. Altijd zal deze beantwoord worden met de immer al aanwezige onvoorwaardelijke goddelijke Liefde.”
Yo wilde wel graag deze wijze woorden in zich opnemen maar het was sterker dan hemzelf. Hoewel hij wist dat wat Meester Goeroe leerde, waar was bleef er een zweem van onbehagen in zijn geest hangen.
Meester Goeroe ging samen met Yo in een lange, diepe meditatie. Achteraf was Yo opnieuw blijmoediger en verzoend met zichzelf, zijn ware Zelf. Hij had nu begrepen dat hij zich niet mocht vereenzelvigen met zijn lichamelijk, zintuiglijk bestaan in deze materiële schijnwereld. Dit was slechts een deel van zijn ziel, gevangen als het ware in een tijdelijke kooi. In veelvuldige reïncarnaties had hij allicht heel wat op zijn kerfstok gehad maar ook enorm veel geleerd en in latere levens goedgemaakt. Meester Goeroe citeerde vaak de wijze Paramhansa Yogananda - iemand die het Christusbewustzijn bereikt had, een volledig bevrijde ziel - die stelde: ”Een heilige is een zondaar die het nooit opgegeven heeft”. Inderdaad, iedere mens -dus ook hij, Yo - moet en zal ooit verlost worden van alle denkbeeldige droomlevens en ontwaken in de ene werkelijkheid: Alles is één. Eén bewustzijn. Eén eeuwig bestaan, altijd nieuwe gelukzaligheid.
op het ogenblik dat je dit leest, zal ik het leven hier op Aarde omgeruild hebben voor het hemels paradijs van de astrale wereld. Wees maar niet bedroefd, je weet nu ongetwijfeld al van Meester Goeroe dat dit voor de ziel een vreugdevolle gebeurtenis is.
Ik kreeg de voorbije nacht een visioen waarin ik jou in diepe wanhoop de zee zag instappen en dat ik jou toeriep, met een brief in de hand. Deze morgen kreeg ik een ingeving toen ik diep mediteerde. Ik voelde heel sterk aan dat mijn karmische leef-tijd voleindigd was en dat me hier nog slechts één taak restte: een brief naar jou te schrijven en deze met jou mee te geven naar Meester Goeroe, net op het moment dat jij in je onwetendheid op het punt zou staan om uit het leven te stappen.
Liefste Yo,
in deze laatste brief wil ik jou een stukje van mijn leven vertellen zodat je beter kunt begrijpen waarom één en ander gebeurd is.
Als jong meisje was ik erg volgzaam en diepgelovig. Dagelijkse kerkgang, dienstbare inzet in jeugdbeweging en sociale organisaties, bedevaarten en gebedstonden... ik beschouwde dit als vanzelfsprekend en deed alles met veel toewijding en geloofsijver. Tot ik in mijn puberjaren in de ban kwam van de verleidingen van de "moderne tijden". Harde muziek, drank, sigaretten... het hoorde er allemaal bij.
Een jonge priester wees mij streng terecht: ik leed een losbandig leven en zou zeker door God gestraft worden. Dit maakte mij opstandig en ook verdrietig. Diep in mijn hart wist ik wel dat mijn "uitspattingen"-al bij al toch nog binnen de perken van het toelaatbare- niet goed waren. Maar ik wilde toch niet meteen die verlokkingen van jeugdig plezier stopzetten. Ik begon ook heel sterk te twijfelen aan dat Godsbeeld van een streng straffende Vader. Er klopte iets niet. Ik raakte wat op den dool tot ik een heel bijzondere ontmoeting had.
Op een strandwandeling- piekerend over het geloof en mijn gedrag- kwam ik een vriendelijke man tegen. Hij had een witte baard en een nog wittere tulband. Zijn ogen waren erg helder en diepblauw. Zijn glimlach was onweerstaanbaar. Ik ging als vanzelf naar hem toe en vroeg hem- tot mijn eigen verbazing- of hij mij wou helpen. Hij knikte, glimlachte nog intenser en zei enkel heel zacht en teder: "Volg mij". We stapten toen van het strand de dijk op en tussen twee hoge duinen in... een klein wit tempeltje binnen. Er was helemaal niets; geen zitplaatsen, kale witte muren, slechts 1 klein raampje waar een zonnestraal doorheen scheen. We zaten een uur lang zwijgend naast elkaar op het vloertapijt. Toen sprak hij met een zangerige, klare stem en vertelde mij het verhaal van de Bron. Van toen af nam mijn leven een heel andere wending.
Je begrijpt, lieve Yo, dat het Meester Goeroe was die mij op het pad van Zelfverwezenlijking had gebracht. Ik bleef weliswaar trouw aan mijn christelijk geloof maar ging toch ook regelmatig naar het witte tempeltje om er diep te mediteren en wijze lessen en methoden te leren die universeel zijn en van alle tijden. Het heeft mij door alle stormen van het leven heen geholpen. De dood van mijn dochter- jouw lieve moeder- en zoveel grote en kleine zorgen...
En nu is mijn ziel verheugd in de reis terug naar de Thuisbron. Van hieruit zal ik je altijd nabij zijn en over jou waken tot het ogenblik dat we samen verenigd zullen zijn met al onze geliefden in het gelukzalige ZIJN.
Ik zie je heel graag, Yo!
je grootmoeder
Met tranen van ontroering legde Yo de brief neer. Ondanks het inzicht dat de dood “slechts” een overgang is van het lichamelijke naar het astrale leven en voor de ziel uiteindelijk een bevrijdende, vreugdevolle ervaring was Yo diep bedroefd om het heengaan van zijn lieve grootmoeder. Weemoedig dacht hij aan al die schone herinneringen, de tedere goedheid waarmee zij Yo had omringd.
Meester Goeroe had de brief deze ochtend uit de kast gehaald en hem zwijgend gegeven. Yo stapte nu naar de Meester toe, knielde en kreeg een zegenende en helende hand op het voorhoofd.
"Ik heb je onvoorwaardelijk lief, Yo."
"Ik jou ook, Meester."
De lange stilte die daarop volgde, was er een van onbeschrijfelijke vrede, vreugde en gelukzaligheid.
Yo aarzelde even om de vraag te stellen die op zijn lippen brandde. Hij besefte echter dat Meester Goeroe toch al zijn gedachten kende en vroeg toen:
"Meester, wat gebeurt er met iemand die zelf zijn leven genomen heeft?
Eerst en vooral dit: niemand van ons mensenkinderen kan ooit beoordelen of weten wat er exact gebeurt na het overgaan van een bepaalde persoon naar het hiernamaals. Elk geval is individueel en het komt alleen de Allerhoogste toe in al zijn Wijsheid en Liefde om de ziel te begeleiden en te ondersteunen. Er spelen vele factoren mee en de meeste daarvan zijn door ons helemaal niet gekend. Uiteindelijk komt elkeen terug naar de Thuisbron, wat er 'onderweg' ook gebeurd is.
Maar laat ik je prangende vraag toch beantwoorden door heel algemeen te schetsen wat een mens die zelf uit het leven stapt, mag verwachten. Wie zichzelf doodt, komt allicht in de lagere regionen van de astrale sfeer terecht. In een sombere, donkere sfeer zal deze persoon misschien niet onmiddellijk beseffen dat hij dood is en waar hij nu precies terechtgekomen is. Als in een nare droom kan hij keer op keer het tafereel zien van zichzelf en de manier waarop hij vroegtijdig aan een einde van zijn aardse leven gekomen is. Net als iedereen zal ook hij een volledig overzicht van dit leven zien, als in een film. Bij elke fase in dit leven, ja elk moment zal hij kunnen evalueren of het goed of slecht was, welke gevolgen elke daad had voor hemzelf en anderen.
Uiteindelijk zal hij inzien dat zelfdoding zinloos is en dan weerkeren naar de aarde of een andere planeet om er een nieuwe kans te krijgen in een gelijkaardige levenssituatie. Beschouw dit als een herkansing. Toch zal ook in dit nieuwe leven de persoon de vrije keuze behouden, zelfs om eventueel opnieuw uit het leven te stappen. Keer op keer kan een mens opnieuw geboren worden om te leren, om uitdagingen aan te gaan...
Niemand kan evenwel voor eeuwig "verdoemd" zijn want al "kost" het miljoenen mensenlevens toch zal elke ziel uiteindelijk volledig gelouterd weerkeren naar de Bron. Alle mogelijke misstappen uit vorige levens worden dan helemaal uitgewist. De ziel zal zich dan totaal bewust zijn van wat hij altijd al was: één met de Bron, volmaakt en eeuwig gelukzalig. De tijdelijke illusie om afgescheiden te zijn van deze Bron dient enkel en alleen opdat de ziel zelf de Liefde zou kunnen beantwoorden van de goddelijke Moeder waardoor de gelukzalige vreugde juist groter en intenser zal zijn.
Wie de vergissing maakt de les niet te willen of kunnen leren (= denken niet te kunnen leren) en voortijdig het leerproces van het leven verlaat, handelt uit onwetendheid en krijgt altijd genadevol een nieuwe kans. God straft niet, vergeeft altijd en blijft immer onvoorwaardelijk van zijn kinderen houden. Eens deze les begrepen, vervalt de fout uit het verleden en vindt ook deze ziel totale bevrijding.
Tranen van ontroering rolden over Yo's wangen. De hele tijd dacht hij eraan hoe hij wanhopig in zee wilde stappen en -wie weet zoals in vele vorige levens- dit leven vaarwel wou zeggen. Wat een enorme buitenkans had hij nu gekregen om alsnog in dit leven de les te kunnen leren die hem toegang gaf tot eeuwig geluk! Dank zij grootmoeder en dank zij Meester Goeroe.
Meester, als de Bron -ik noem deze “God”- enkel Liefde is en van ons houdt, hoe komt het dan dat er zoveel mensen lijden onder geweld, natuurrampen en andere ellende? Kan Hij in zijn almacht ons niet uit alle miserie verlossen?
Indien de mens volledig afgestemd is op de Bron en leeft volgens de kosmische wetten van oorzaak en gevolg, kent hij enkel vreugde. God heeft ons alles meegegeven om gelukkig te kunnen zijn en te leven in een volmaakt paradijs. Hij heeft de mens echter ook de vrije wil gegeven. Je kan niet iemand verplichten van je te houden, liefde moet en kan enkel vanuit een vrije keuze geschonken worden. God heeft alles want Hij is alles al. Alleen liefde kan de mens hem geven want dat is een keuze die God zelf niet kan maken. Hoewel God de mens van zijn kant uit altijd blijft liefhebben wat deze ook doet of gedaan heeft, is omgekeerd de liefde van de mens voor Hem niet zo vanzelfsprekend. In de waan van de materialistische wereld raakt de mens verstrikt in allerlei zintuiglijke verleidingen. Hoewel deze hem nooit kunnen verzadigen blijft de mens toch almaar meer verlangen naar verdere zintuiglijke bevrediging. Dat leidt enkel tot pijn, lijden, onvoldaanheid. Zo komt de mens zelden of nooit tot het waarachtig liefhebben van de allesgevende Bron. Terwijl juist deze liefde alle wensen van de mens zou kunnen vervullen. Want de vreugde van immer nieuwe en meer intense gelukzaligheid is niet te overtreffen. Bovendien worden dan meteen ook alle andere mogelijke verlangens -ook materiële!- vervuld.
Al het lijden vindt zijn oorzaak in de mens zelf. Wat hij ook doet of deed, ook in vorige levens, moet volgens de absolute wet van oorzaak en gevolg een gelijkwaardige tegenreactie krijgen. Zonder deze kosmische wet zou de schepping en dus het leven van de mens op Aarde niet eens mogelijk geweest zijn. Dualiteit is een onvermijdelijke voorwaarde voor materieel leven.
Hoeveel foutieve daden echter iemand ook gesteld heeft, dit kan allemaal ineens weggevaagd wordendoor oprechte liefde te betonen voor de goddelijke Bron die altijd genade schenkt en alles met de mantel der liefde bedekt.
Een mens hoeft zich evenwel nooit schuldig te voelen want elke misstap gebeurt uit onwetendheid. Liefde houdt geen boekhouding bij. Elke verloren zoon wordt altijd liefdevol opnieuw verwelkomd bij de Thuiskomst. Alle verloren schapen keren ooit terug naar de stal en worden door de goede Herder met tedere zorg omringd.
De wolf van de waanzin ligt helaas steeds op de loer om de zwakke schapen te verleiden en weg te houden van de veilige geborgenheid van de stal. Toch heeft elkeen de vrije keuze om de kant van het goede te kiezen.
Zo zal uiteindelijk iedereen, desnoods na ettelijke wedergeboorten, ooit weerkeren naar de Bron van eeuwige gelukzaligheid. Voorgoed voorbij dan alle ellende, totaal uitgewist alle fouten. Alleen de Liefde is blijvend. Alle kwaad verdwijnt en lost op in het allesverterend vuur van goddelijke barmhartigheid.
De dagen nadat de Meester het verhaal van het leven verteld had, stelde Yo vele vragen. Dit waren de meest essentiële, vaak gestelde levensvragen:
Over het hiernamaals
Meester, je had het over de astrale sfeer. Kun je daar wat meer over vertellen? En zijn er nog andere sferen?
Je hebt naast onze aardse materiële sfeer de astrale sfeer en de causale sfeer. Let wel, al deze “gebieden” zijn eerderbewustzijnstoestanden en bestaan niet buiten de Bron en zelfs niet buiten of boven elkaar. Alles is één en niet gebonden aan tijd en ruimte. In feite geschiedt alles enkel hier en nu. Die sferen liggen als het ware in en om elkaar geweven. Voor ons beperkte menselijke verstand is het moeilijk om niet in vakjes en ontledend te denken. In feite is er enkel een verschil in gradatie van bewustzijn.
Maar laat ik je eerst wat meer over de astrale wereld vertellen. Die lijkt sterk op onze aardse wereld maar is veel fijnstoffelijker en kent niet de onaangename onvolmaaktheden van deze wereld hier. Geen honger of dorst, geen kou of onweer, geen ongedierte… Geen enkele materiële behoefte en dus ook geen zorgen en lasten zoals in het aardse leven. Al zijn er in de lagere “regionen” van de astrale sfeer ook plaatsen waar het eerder donker en mistroostig is. Daar komen die zielen terecht die op aarde als mens heel slecht en louter materialistisch geleefd hebben.
In de hogere lagen lijkt het wel altijd lente. Zielen nemen er meestal hun jeugdige aardse verschijnen aan maar hun “lichaam” is hier veel ijler en kan elke vorm naar wil aannemen. Ze hoeven niet meer te eten of te drinken en er is dus geen stofwisseling. Wel kunnen ze wanneer ze dit maar wensen zich laven aan fonteinen en rivieren van heerlijk sprankelend licht. Ook kunnen ze zich “voeden” met astrale vruchten en groenten die kleurrijk en smaakvol zijn maar in feite door henzelf gecreëerd worden uit stralend kosmisch licht. Ze zijn niet langer afhankelijk van zuurstof en inplaats van te ademen nemen ze rechtstreeks kosmische energie tot zich. Hun “zintuigen” zijn multifunctioneel en vooral via het derde oog en louter intuïtief kunnen ze alles heel scherp en intens waarnemen.
Ook de communicatie verloopt uitsluitend telepathisch via gedachten die ze op mekaar afstemmen. Geen taalproblemen of misverstanden dus zoals op aarde en andere materiële planeten.
Je kan in de astrale sfeer genieten van de allerschoonste landschappen en zelf met je gedachten en wil de hoogste en meest majestueuze bergen scheppen of geweldige wouden, diepe meren, eindeloze zeeën, noem maar op… Regen- en hagelbuien zijn er eigenlijk onbestaande maar als je daar zin in hebt kun je zachte, malse regenstralen laten neerdalen in veelkleurige druppels of zelfs schitterende sneeuwvlokken die droog in sterretjes uiteenspatten. Je kan die zalige hemelse neerslag als strelingen ervaren of verkwikkende tintelingen waarvan je astrale lichaam met alle zintuigen kan genieten. De allermooiste muziek kan je er horen en ook zelf samenstellen en uitvoeren zonder materiaal of instrumenten.
Alles is er harmonisch, vreugde- en vredevol. Je kan er reizen naar andere planeten, gewoon op lichtstralen: supersnel en zonder voertuigen of brandstof.
Je ontmoet in de astrale wereld geliefden en gelijkgezinde zielen van alle vorige levens. Het astrale rijk is nog veel groter dan het nochtans schier eindeloze heelal.
De causale sfeer is een zuiver gedachtenrijk dat je bereikt wanneer je bewustzijn ook in het astrale volledig uitgezuiverd is van alle materiële verlangens of resten van vroeger karma.
Van daaruit kom je dan in het volledige Zelfbewustzijn en ben je opnieuw thuis in de eeuwige Bron.
Het mooie van dit alles is dat je dit hier en nu al bent! Je moet je er “enkel” totaal bewust van zijn!
De Bron was er altijd al. De Bron is eeuwig, zonder begin of einde.
Alomtegenwoordig, een en al onuitputtelijke energie.
Al wat bestaat komt uit de Bron en wordt erdoor in stand gehouden.
De Bron is onvoorwaardelijke, gelukzalige Liefde.
Stralend Licht waaruit alles is gemaakt.
Diepe Vrede vol zoete harmonie.
Onuitputtelijke Vreugde, intens teder en hartverwarmend.
Een Kalmte die heilzaam en helend is.
Een enorme Kracht, met onbegrensde mogelijkheden.
Alwetende Wijsheid; alle kennis is in de Bron aanwezig.
De Bron heeft een trilling gevende Klank die scheppend is, in stand houdend en ondersteunend.
Ontelbare sterren en planeten, oneindige zonnestelsels in een almaar uitdijend heelal. Geen mens kan de grootsheid van het universum echt bevatten. De Bron is met geen woorden te beschrijven. De Bron is een 'Zijn' in al zijn aspecten. Alle mogelijkheden zitten in de Bron.
Je kan en mag de Bron benoemen zoals je wil. God, Allah, Jahweh, Jehova, de Grote Geest, de Kosmos,... De naam doet er niet toe. De Bron is niet in een woord te omvatten.
Onze wereld is - zoals alles- uit de Bron ontstaan. Stel je voor dat er een oneindige oceaan van bewuste energie is. Wanneer vanuit die oceaan een beweging komt, als door een stormwind bewogen, zullen golven ontstaan. Hierdoor blijft de oceaan zelf in essentie ongewijzigd. Elke golf moet uiteindelijk - hoe hoog ook opgeklommen- weer tot volledige rust in de oceaan neerkomen.
Zo zou je ook elk mensenleven kunnen beschouwen als een golf in de oceaan. De golf heeft identiek dezelfde hoedanigheden als de oceaan zelf. Maar de golf is beperkter en kan niet anders dan uiteindelijk weer volledig op te gaan in de oceaan.
Zoals gezegd is de Bron: Zijn. Vanuit dit grenzeloos Bewustzijn is alles geschapen. Het ultieme kroonjuweel van de hele schepping is de mens. Deze is immers "naar beeld en gelijkenis" identiek aan de Bron. Als enig schepsel kreeg de mens de gave van een hoog bewustzijn dat in staat is weer één te worden met de Bron. Maar enkel uit eigen vrije wil. Een opgelegde liefde is natuurlijk geen echte liefde. Daarom heeft de goddelijke Bron de vrije wil geschonken aan de mens.
In al wat leeft is de Bron aanwezig, weerspiegeld in alles en allen. Alle kansen worden liefdevol aangeboden aan de mens om de gelukzalige staat van één-zijn met de thuisbron te ervaren. Toch verkiest de mens vaak zijn eigen vrije wil te gebruiken om zijn liefde te verspillen aan verlangens van zintuiglijk genot. Dit is echter nooit blijvend en altijd teleurstellend en oorzaak van veel lijden.
De goddelijke Bron straft nooit! De mens - in zijn onwetendheid- verleid door het valse genot van aardse 'genoegens' is zelf de oorzaak van ziekte, pijn en ellende. Indien de mens zich richt op de Bron en streeft naar harmonisch één-zijn ermee dan ervaart hij hier en nu én voor altijd een grenzeloos gelukzalig gevoel.
Het lichaam van de mens is enkel een tijdelijk voertuig van zijn eeuwige ziel. Wanneer dit lichaam ophoudt te bestaan, blijft de ziel verder leven want net als de Bron is de ziel onsterfelijk, eeuwig. Na de lichamelijke dood heeft de ziel geen voertuig meer, geen materieel omhulsel en verblijft in een subtielere wereld: de astrale sfeer. De ziel kan dan opnieuw geboren worden op Aarde of op een andere planeet in een grovere vorm, een ander lichaam. Zo krijgt de ziel altijd weer een nieuwe kans om te leren. De Aarde en andere planeten zijn er enkel om zielen te laten leren hoe zij kunnen terugkeren naar de Bron. Alleen in de Bron is immers een blijvend geluk te ervaren. De Liefde vanuit de bron is er altijd en blijft onvoorwaardelijk aangeboden. De ziel hoeft enkel deze liefde te beantwoorden om voor eeuwig in gelukzaligheid te vertoeven. Dit kan vele levens en dus evenveel wedergeboortes duren omwille van het schijn-zijn.
Het schijn-zijn is de bedrieglijke waan die elke mens ondergaat. De zintuigen geven een beperkt, onvolmaakt en dus verkeerd beeld van de werkelijkheid. Ogen zien lang niet alles evenmin als ons gehoor scherp genoeg is om alles waar te nemen. Dit geldt evenzeer voor tast-, reuk- en smaakzin. Het allerkleinste stofdeeltje, in feite een lichtdeeltje, een snaartje, een stukje energie zeg maar, is niet met onze beperkte zintuigen waar te nemen. Nauwelijks te meten zelfs met gesofistikeerde hulpinstrumenten.
Zo is een schijnwereld opgebouwd waarin de mens ingaat op foutieve informatie. Hij zoekt het ware geluk maar wordt telkens bedrogen door zijn zintuigen die schadelijke geneugten doen uitschijnen als gelukbrengende zaken. Zo maakt de mens zichzelf ziek en ongelukkig.
Om het ware geluk te (her)vinden in de Bron van eeuwige vreugde en gelukzaligheid moet de mens de zintuigen als het ware even uitschakelen en zich dan richten naar de Bron.
In de bedrieglijke zintuiglijke wereld bestaat alles in tweeheid. Dit in tegenstelling tot de ene, eeuwige Bron. Onze menselijke wereld kent goed en kwaad, liefde en haat, geluk en ongeluk, leven en dood... Het ene wordt altijd gecompenseerd door het andere. Oorzaak en gevolg. Elke positieve energie moet in evenwicht komen met negatieve energie en omgekeerd. En elke uitgaande positieve kracht komt evenredig terug. Hetzelfde geldt voor negatieve kracht.
Deze dualiteit kun je maar ontstijgen door in een andere bewustzijnsdimensie te komen. Het bovenbewustzijn brengt je in de Brondimensie. De enige manier om daar te komen: in stilte gaan.
In stilte gaan betekent alle zintuiglijke hindernissen opruimen evenals de innerlijke onrust die door blokkades wordt veroorzaakt, weg te werken. Yoga is hiervoor een uitstekende methode. Let wel. Yoga betekent eenheid met de goddelijke Bron en die bekom je niet zomaar. Lichaamshoudingen vormen maar 1 aspect van Yoga. Het gaat evenzeer om een juiste levenshouding, oprechte toewijding en om veelvuldige, diepe meditatie. Het beheersen van de levensenergie door het controleren van de adem is ook essentieel. Dit is allemaal niet onoverkomelijk en zelfs vrij eenvoudig toe te passen. Wel vraagt het een zekere discipline en veel liefdevolle toewijding.
Want uiteindelijk gaat het leven om LIEFDE.
Om tot de eeuwige Bron van gelukzaligheid te komen, moet je liefhebben met heel je hart, heel je ziel, heel je verstand en uit al je kracht.
Heb de goddelijke Bron zo lief en je medemens als jezelf; dan ben je volmaakt gelukkig in dit leven en ook daarna, voor altijd.
"Welkom, lieve vriend, eindelijk ben je gekomen!" De warme, diepe stem van de Meester klonk zo zacht en vriendelijk en zijn gelaat straalde zoveel vreugde en enthousiasme uit dat Yo zich meteen thuis voelde. Al dacht hij heel even dat er een misverstand in het spel was omdat de Meester hem blijkbaar al lang verwachtte. Deze stelde hem meteen gerust alsof hij Yo's gedachten geraden had.
"Ik ken je hele levensgeschiedenis, Yo, en wist dat je ooit hier bij mij zou komen om antwoorden te vinden op al je prangende vragen. Je zal gauw begrijpen hoe dit allemaal kan. Ik ga je alles uitleggen en je leren hoe je moet leven om voor altijd gelukkig te zijn".
Een overweldigend goed gevoel overviel Yo bij het horen van deze belofte. Hij gaf de brief van grootmoeder aan de Meester maar deze legde de ongeopende envelop meteen weg in een kast.
"Jouw grootmoeder is een groot heilige. Het is haar wens dat ik je zou inwijden in de Bronleer zodat je voorgoed verlost zou zijn van je wanhopige en negatieve gedachten".
Yo begreep dat de Meester ook grootmoeders gedachten kon lezen en dat de brief allicht enkel nodig was geweest om hem met iets tastbaars op weg te kunnen sturen. Die lieve grootmoeder had hem niet alleen verhinderd een fatale wanhoopsdaad te verrichten; ze had hem meteen naar een man gestuurd die hem definitief van alle depressies kon verlossen en die hem op het pad van een gelukkig leven zou zetten.
Yo had het gevoel Meester Goeroe al eerder ontmoet te hebben. Sterker nog, het leek alsof ze elkaar al heel hun leven gekend hadden. Er was ontegensprekelijk een hechte band van zielsverbondenheid tussen beide. Yo voelde zich heel vertrouwd en geborgen in het gezelschap van Meester Goeroe. Er was een spontaan gevoel van wederzijdse sympathie en respect, alsof ze elkaar al eeuwenlang gekend hadden…
Diezelfde avond kreeg Yo zijn eerste en belangrijkste levensles van Meester Goeroe. Bij een gezellig haardvuur en een kopje kruidenthee vertelde de Meester hem over de Bron. Maar eerst hadden ze samen een uur lang 'in stilte' gezeten. Met gesloten ogen en zonder te bewegen. Yo had als voorbereidinghiervoor enkele eenvoudige lichaamsoefeningen en ademhalingstechnieken aangeleerd gekregen. Daardoor was hij volledig tot rust gekomen en zijn geest was nu volkomen ontvankelijk om met volle concentratie het verhaal van het leven te aanhoren. Geboeid luisterde hij naar de wijze woorden van de Meester. Die sprak helder en met veel animo over het wonderbaarlijke ontstaan van het leven zoals wij dat hier op Aarde kennen. Yo kreeg nu eindelijk het antwoord op de vraag wie hij echt is. Waar hij - en elke mens- vandaan kwam. Wat de echte zin van het bestaan is. Hoe wij voor altijd gelukkig kunnen zijn. Vragen over leven en dood en wat daarna komt. De wijsheid van de Meester is onbegrensd. Hij heeft inzicht in alle geheimen van het leven. Yo prees zich zielsgelukkig dat hij ondergedompeld werd in een bad van wijsheid, waarheid en liefde.
