|
HET VERHAAL VAN HET LEVEN
Een Liefdesverhaal
Yogannes
Hoofdstuk 1
ZIJN
Leven!
Zijn!
Gretig ademde Yo de zuivere zeelucht in.
Liefde!
Hij voelde een diepe tederheid in zich opborrelen bij het zien van dit schitterend tafereel.
Licht!
Yo tuurde naar de einder waar de hemelsblauwe lucht naadloos aansloot bij een rimpelloze zee.
Vrede!
Yo ervoer een diepe harmonische band met al wat leeft.
Vreugde!
Deze schitterende omgeving en de serene sfeer die deze uitstraalde, had de weg vrijgemaakt voor een intens gevoel van blijheid.
Kalmte!
Een grote innerlijke rust voltrok zich in zijn hele lichaam en in zijn gemoed.
Kracht!
Geen zorgen of angsten verlamden nog zijn handelen of spreken. Hij voelde zich nu sterker dan ooit, vol enthousiaste energie.
Wijsheid!
De wijze woorden van de Meesters in Zelfverwezenlijking stonden voor altijd in zijn geheugen gegrift.
Klank!
Wanneer hij het stil maakte in zichzelf hoorde hij meteen het lieflijk geluid van de Bron. Een helder klaterende klank van eeuwig levend water.
Dit was dus het echte leven! Het verwonderde hem nu dat hij zolang in diepe neerslachtigheid en hopeloze ellende had geleefd en nooit het minste vermoeden had gehad dat het geluk zo nabij was.
Yo ging zitten op de top van een hoge duin en met een milde, soms wat weemoedige glimlach overschouwde hij al zijn levensjaren, tot op zijn huidige incarnatie.
Zijn moeder had hij nooit echt gekend. Zij stierf toen hij nog maar enkele jaren oud was. Toch had hij vaak een vaag beeld van haar wanneer hij haar trachtte voor de geest te halen. Hij voelde dan een intense geborgenheid; alsof hij op haar schoot zat, veilig en knus, genietend van haar zalvende stem. Zijn vader was visser en zelden thuis. Altijd erg zwijgzaam, wat nors zelfs. Yo werd opgevoed bij zijn grootouders. Een eenzaam en angstig kind dat al heel vroeg wakker lag van grote levensvragen. Wie ben ik?
Waar kom ik vandaan?
Wat is de zin van het bestaan?
De wereld rondom hem begreep hij niet. Hij voelde zich niet thuis in de maatschappij. Het hele systeem stemde absoluut niet overeen met wat hij dacht en voelde. Hoe was hij hier toch terechtgekomen? Hij voelde zich klein, nietig. Totaal niet in staat om aan de normen te voldoen die de samenleving hem oplegde.
Alles ging hem veel te hard, te ruw en te snel. Oorlog, armoede, ellende, haat en geweld alom… hij kon er absoluut niet mee omgaan. Al dat jachten en jagen om geld en macht…
Niemand scheen hem te begrijpen of zelfs maar om hem te geven. Hij voelde zich minderwaardig en alles om hem heen maakte hem bang en verdrietig. Slechts één lichtpuntje in zijn jonge leven: zijn grootmoeder. Zij begreep hem blijkbaar of aanvaardde hem toch tenminste zoals hij was. Zij zag hem graag. Wat hij ook zei of deed, haar liefde was onvoorwaardelijk en onuitputtelijk. Zo kon Yo overleven.
De school was voor Yo een verschrikking. Het hele systeem van prestatiedwang, tuchtstraffen, geleerdheid inpompen, geen tegenspraak dulden... Niets voor hem. Maar wat kon hij anders doen dan het spel meespelen? Al was het maar om zijn ouders, familie en opvoeders geen verdriet te doen of niet teleur te stellen in hun verwachtingen. Hij kreeg het hard te verduren, niet in het minst omdat zijn medeleerlingen hem als een 'rare, een vreemde' gast beschouwden en hem ofwel pestten ofwel totaal negeerden. Van de leerkrachten had hij ook nooit aandacht of steun gekregen. Zo groeide Yo op in een triest en troosteloos bestaan.
De ene zware depressie volgde de andere op. Nachtenlang lag hij te piekeren. Alle problemen van de wereld kwelden hem. Zoveel idealen wilde hij verwezenlijken. Maar hij werd telkens zwaar teruggeslagen en elke droom werd al gauw een nachtmerrie. Yo stond op de drempel van volwassenheid toen hij besloot dit ellendige leven voorgoed te verlaten.
Net toen hij de zee wou instappen om nooit meer weer te keren, hoorde hij een stem die luid zijn naam riep.
Het was grootmoeder.
Yo keerde zich om en liep naar toe.
"Mijn lieve jongen, wil jij deze brief naar Meester Goeroe brengen? Het is belangrijk en de Post betrouw ik niet zo erg".
Yo stemde toe. Hij kende Meester Goeroe niet persoonlijk maar had al veel over hem gehoord. Het ging niet om een schoolmeester en ook niet om een of andere baas. Meester Goeroe was een heel wijze man die 'meester' was over alle aspecten van het leven. Vele verhalen deden over hem de ronde. Zo zou hij tal van wonderbaarlijke dingen gedaan hebben en op alle vragen die hem ooit gesteld werden een perfect antwoord gegeven hebben.
Hij woonde ver weg in de heuvels nabij de Hemelse Bergen, helemaal afgezonderd.
Yo wist niet goed wat er allemaal waar was van wat de mensen over Meester Goeroe vertelden maar wilde de man wel eens opzoeken. Dat zijn grootmoeder een brief voor hem had, verbaasde hem wel wat maar hij vroeg niet verder. Hij wilde hier zo gauw mogelijk weg want het leven zag hij absoluut niet meer zitten en misschien kon die Meester Goeroe hem wel helpen.
Zo vertrok Yo vanuit zijn vissersdorp voor een hele lange reis.
Eens de kust en het vlakke land achter de rug, kwam Yo in een reusachtig uitgestrekt woud terecht. Kathedralen van bomen, struiken vol heerlijke bessen en de meest schilderachtige bloemen stemden hem vredig en blijmoedig. Het opwekkend gezang van de vogels en de hier en daar opduikende eekhoorntjes en soms herten of andere dieren maakten hem levendig en optimistisch.
Ongelooflijk dat hij zo kort geleden nog helemaal in de put zat en zelfs uit het leven wou stappen. Nu keek hij uit naar de ontmoeting met Meester Goeroe waarvan hij verwachtte dat al zijn grote levensvragen eindelijk zouden opgelost worden. Dan zou hij pas echt kunnen leven, blij en gelukkig.
Yo dacht nu ineens aan de drie grote liefdes in zijn jonge leven. Allereerst de liefde voor zijn moeder die hij eigenlijk nooit echt had gekend maar waarnaar hij nog steeds intens verlangde.
En dan was er Maya... Hij was toen zestien en werd smoorverliefd op deze vrouw die in het hotel van zijn kustdorp kwam werken in het zomerseizoen. Wat een wondere tijd had hij met haar beleefd! Nachtenlang onder de sterren in de duinen gelegen. Romantische wandelingen, gekke stoeipartijen, intieme momenten... Hij had nooit begrepen wat zij- een rijpere vrouw- in hem zag. Hij vond zichzelf altijd al onaantrekkelijk, oninteressant, minderwaardig. En toch beantwoordde Maya zijn verlangende, verliefde blikken toen hij langs het terras van het hotel heen en weer bleef lopen om een glimp van haar op te vangen. Haar ravenzwarte haar, de diepblauwe ogen, de elegante bewegingen en de altijd lachende mond... Hoe bekoorlijk voor de zestienjarige knaap die weinig of geen affectie gekend had in zijn leven. Misschien zag hij in haar wel een beetje een moederfiguur. In elk geval leken het gelukkige zomermaanden waarin de twee volop genoten van een vurige passionele relatie. Tot de dag dat deze romantische zomer abrupt eindigde. Hij lag naast haar in de duinen en bemerkte een grijze vlek in de kruin van Maya's haar. Het drong ineens tot hem door dat het zwarte haar dat hem zo gefascineerd had, niet eens natuurlijk was maar gewoon geverfd. Hij besefte nu pas dat ze een heel stuk ouder was dan dat zij zich voorgedaan had. De laatste dagen was Maya ook steeds grimmiger en nukkiger geworden. Ze had minder aandacht voor hem en flirtte openlijk met andere mannen. Hij voelde zich wat gebruikt en bedrogen. Maya voelde meteen aan dat het sprookje voorbij was. Koel en onaangedaan zei ze dat het toeristisch seizoen voorbij was en dat ze opnieuw naar het binnenland trok. Ze had een mooie tijd beleefd hier maar dat was nu voorbij. Yo bleef diep ontgoocheld achter. Zijn idealistische toekomstdromen met Maya in de hoofdrol spatten als een zeepbel uit elkaar. Was dit nu de liefde die zo vaak bezongen en beschreven werd als het hoogste goed, als het allerbeste in het leven? Yo trok zich helemaal in zichzelf terug en schuwde voortaan elke mogelijke liefdesrelatie. Hij geloofde er niet meer in.
Tot hij een tijd later Lieveleentje tegenkwam... en de vlinders in zijn buik algauw de grauwe gedachten in zijn hoofd verdreven. Zij was de dochter van de schooldirecteur en had een bijbelgroep opgericht. Steeds op zoek naar zingeving en verdieping had Yo zijn eenzaam isolement doorbroken en had hij zich bij de groep aangesloten. Algauw verminderde het aantal leden echter want de schoolgaande jeugd had zoveel andere -meer verleidelijke- activiteiten. Zo waren Lieveleentje en Yo na enkele maanden nog de enige die samenkwamen om de bijbel- en andere levensbeschouwelijke teksten te bestuderen en te bespreken. Er groeide een diepe verbondenheid tussen deze twee jonge mensen. Aanvankelijk louter intellectueel en gevoelsmatig, strikt gebaseerd op hun denken en voelen zoals dit zich manifesteerde bij het zoeken naar de waarheid en naar de essentiële vragen in het leven. Gaandeweg voelden ze zich zo nauw zielsverwant en eensgezind dat er een bijzondere vriendschapsband tussen hen beiden ontstond. En op een keer sloeg de vonk over en vielen ze, overmand door hevige emoties, in elkaars armen. Deze keer wist Yo het zeker: dit was de grote liefde. Nu kon zijn leven pas echt beginnen, dacht hij. De jonge geliefden maakten al volop plannen. Hun studietijd liep ten einde en ze zouden vrij en vol liefdesidealen een eigen nestje van geluk bouwen... Tot het noodlot toesloeg. Van de ene op de andere dag werd Lieveleentje zwaar ziek en enkele weken later overleed zij. Yo's hart was helemaal gebroken en hij viel weer in een diepe, bodemloze put van depressie.
Een heldere, hoge toon van een piepklein vogeltje, boven in een prachtige boom, deed Yo uit zijn gemijmer ontwaken. Hij stapte verder door het woud en verdreef de droefgeestige gedachten die telkens weer dreigden naar boven te komen.
Een lange, open vlakte scheidde hem nu nog van het heuvelachtige gebied waar Meester Goeroe woonde. In de verte zag hij deze glooiende hellingen reeds opdoemen. Yo naderde zijn doel. Weldra zou hij eindelijk weten. Niet enkel wat in de brief van grootmoeder staat, al was hij daar nu wel nieuwsgierig naar geworden, maar vooral wat het leven voor hem nog kon betekenen. Hij verwachtte er veel van want hij voelde dat al wat hij tot nu toe had meegemaakt enkel diende om hem tot dit punt te brengen. Geen enkele gebeurtenis of ontmoeting in het leven geschiedt zomaar. Er is altijd een kans om er iets uit te leren.
|
