IEDEREEN MOEDER!

Groot feest in het woonzorgcentrum “’t Aards Paradijs” in de gemeente Hemelgem! Moederke Wanna is 108 jaar geworden! Ze was door velen beter gekend als Juffrouw Wanna want haar hele leven had ze in de lokale school les gegeven. De koosnaam ‘Moederke’ had ze in het rusthuis gekregen omdat ze zich altijd ontfermd had over de andere bewoners en voor iedereen bijzonder vriendelijk en gedienstig was. Ze kon echt met elkeen die ze ontmoette meteen goed opschieten en luisterde vol belangstelling en medeleven naar het verhaal van anderen. Tenminste tot ze zo een twaalf jaar geleden langzaam maar zeker leek weg te deemsteren. Ze kon uiteindelijk niet meer spreken en kreeg de diagnose ‘dementerend’ gelabeld. Nochtans kon ze alles prima begrijpen en was ze zich van al wat om haar heen gebeurde heel goed bewust. Alleen kon ze niets meer uitdrukken, ze vond de woorden niet meer en haar vermogen tot spreken leek niet meer te functioneren. Toch voelden velen die haar kwamen bezoeken aan dat Wanna zich wel degelijk bewust was van hun aanwezigheid. Met een glimlach, een knipoog leek zij toch een blijk van herkenning te geven.

Hoewel Wanna dus door iedereen als “Moederke” werd genoemd had zij nooit kinderen gehad. Ze had die zeker altijd al gewild want haar kinderwens was heel erg groot en ze was altijd al dol op kinderen geweest. Maar in het leven loopt het niet altijd zoals men dat wil. Ze was smoorverliefd op Francis, een jongen die ze had leren kennen in de opleidingsschool voor leerkrachten. Ze droomde ervan met hem een gezin te stichten. Maar ook al had hij dezelfde gevoelens voor haar kon hij toch niet met haar trouwen. Hij had een andere roeping die hij niet kon of wilde verzaken. Hij wilde missionaris worden om kinderen in een kansarm land les te geven. Bij voorkeur straatkinderen, wezen. Bovendien was het zo dat Wanna niet mocht huwen wanneer ze les gaf. In die tijd bestond er een regel dat een onderwijzeres niet voor een klas mocht staan eens ze getrouwd was en dus zwanger kon worden. Kinderen mochten geen buikje zien bij hun schooljuffrouw! Een dwaze regel maar die toen strikt werd toegepast in het katholiek onderwijs. Kinderen werden verondersteld volkomen onwetend te moeten blijven wat de voortplanting en bijhorende “activiteiten” betreft. Ze zouden wel eens zondige gedachten kunnen krijgen en wat men toen “vuile manieren” noemde kunnen doen… Wat een onzin, maar dat was nu eenmaal toen de tijdsgeest en Wanna moest zich daar bij neerleggen.

Met hart en ziel wijdde Wanna zich dan maar aan de opvoeding van “haar kinderen” op school.  De kinderen waren dol op hun juffrouw en ook de ouders waren erg tevreden over de bijzondere en liefdevolle manier waarop ze de kinderen opvoedde. Ze was altijd strikt maar nooit echt streng en gaf les met veel liefde en toewijding. Ze had ook veel aandacht voor het welzijn van elk kind en luisterde altijd aandachtig naar hun grote en kleine zorgen. De enthousiaste blik en de vreugde in de ogen van “haar” kinderen gaf haar veel voldoening.

Tot zij na een lange, mooie carrière in het onderwijs op rust ging en haar intrek nam in het woonzorgcentrum. Op een dag vond ze daar in de bibliotheek een boek waarvan de foto op de cover haar onmiddellijk aansprak. Een man met intrigerende ogen die haar intens leken te doorpriemen. Ze voelde een heel sterke aantrekkingskracht en een bijzonder warm en teder gevoel bij die aanblik. Ze las het boek en vond er een wijsheid in die haar vervulde met diepe vreugde. Dit had ze haar hele leven al gezocht! Ze vond in dit sublieme werk een antwoord op elke vraag die ze zichzelf ooit gesteld had. Zij zocht alle lectuur op die ze maar kon vinden van de schrijver van het boek: Paramhansa Yogananda. Zijn ‘Autobiografie van een yogi’ bleek een spirituele veel gelezen bestseller. Ze volgde ook schriftelijke cursussen van de leringen van Yogananda die door een spirituele organisatie werden verspreid. Ze begon dagelijks te mediteren en de spirituele technieken toe te passen die ze geleerd had. Tijdens één van die intense diepe meditaties werd zij in een visioen door haar goeroe ingewijd in Kriya Yoga. Dit is een heel effectieve techniek én levenswijze die iemand spiritueel sterk vooruithelpt op het pad van Zelfverwezenlijking, het doel en de ware zin van elk mensenleven.

Toen ze niet meer kon spreken en ook niet meer kon lezen, bleef ze wel trouw haar meditaties en spirituele oefeningen doen. De verzorgers en medebewoners van het woonzorgcentrum vonden het een beetje vreemd maar schreven het toe aan haar zogenaamde dementerende toestand. Zo leefde Wanna als het ware in haar eigen universum. De buitenwereld leek nu voor haar meer en meer een vage omgeving. Binnenin voelde zich heel vredevol en intens gelukkig.

Ze was voortdurend in contact met haar goeroe, Paramhansa Yogananda. Op een keer vroeg ze hem waarom ze in haar leven geen kinderen mocht hebben terwijl ze daar toch hevig naar verlangd had. Hij legde haar uit dat ze in vorige levens wel degelijk kinderen had gehad en liert haar in een visioen zien hoe ze ooit in een incarnatie wel 12 kinderen had grootgebracht. Tot haar verbazing en vreugde zag ze dat haar man in die incarnatie … Francis was! Ze  begreep nu dat haar huidige leven in het teken stond van het opvoeden van vele kinderen met dezelfde toewijding als ze dat in vorige levens had gedaan met haar eigen kinderen. De universele wet van oorzaak en gevolg had haar leven de juiste omstandigheden en kansen geboden om haar spirituele groei te bevorderen en anderen op het spirituele pad te helpen.

Enkele dagen na de viering van Wanna is ze rustig ingeslapen. Aan de hand van haar geliefde goeroe werd ze de astrale hemel binnengeleid. Ze werd daar met open armen liefdevol ontvangen door al wie ze ooit heeft liefgehad. Ook Francis was er en ze zag in zijn ogen ook de weerspiegeling van haar moeder in een van haar vorige incarnaties die ze had geleefd. Een bovenzintuiglijke gelukzaligheid doorstroomde haar en samen met Yogananda en haar geliefden vervolgde ze haar spirituele pad naar eenheid met de Moeder van alle moeders,  de Bron van Al wat Is.

Yogannes