***************************************************************************

Een korte Flash back

************** De zon schijnt op de besneeuwde toppen van de Siërra Nevada ********

26 december 2007

We vieren met ons vieren en met veel Tapa’s Kerst in Nerja.

Terwijl ik in de namiddag de keuken onderste boven zet , gaan de meisjes het dorpje in om de laatste geschenkjes te kopen. Sevilla bood niet alles wat er te koop is! Marieke en Jolien vertellen als ze terug kwamen dat ze gezonnebaad hebben op de rots bij het strand. Ze glunderen. Ze versieren met zelfgemaakte spulletjes de Living. Op het raam worden met kerst-namaak-sneeuw, sterren, Feliz Navidad en elanden gespoten. Gezellig zegt Marieke. Of we al niet als tussendoortje met één pakje beginnen wordt door Marieke weggeblazen. “ Neen Jolien straks, we beginnen om 6 uur “. Het regent cadeautjes en ik zie blije gezichten. Wat een vrolijkheid.

We eten, lachen, doen kwisjes, openen geschenkjes, er wordt ook even gedanst voor de fun. We zijn liefdevol vredig “thuis” in Nerja. Ik ben echt blij dat mijn meisjes erbij zijn, hier vandaag met Kerstavond in Andalucia. Mooi is dat.

We spreken af om morgen om halfnegen klaar te staan om naar Pradollano op 2100 meter in de Sierra Nevada te rijden.

Halfnegen, zodat we zeker om negen kunnen vertrekken. Om kwart na negen rijden we naar het skigebied. Via Granada waar de bergpas GR-420, wat de hoogste bergweg van Europa heet te zijn, begint rijden we de sneeuw in . We hebben geluk want de zon schijnt overdadig. Skigerief heb je er al voor 85 euro en voor de 4 liftpasjes voor een halve dag ben ik 150 Euro lichter. Als ik de huur van de auto voor 1 dag met benzine en ons après ski drankje om 5 uur op het terras in de ondergaande zon er bijreken ben ik 330 Euro armer. Jolien glijdt wat onzeker met haar snowboard naar beneden en Marieke, met toch wat hoogtevrees, wat trager, maar we redden het. Sam en ik nemen de rode piste op 3398 meter hoogte . Op zonnige dagen zoals vandaag kan je de Afrikaanse kust zien en de stranden van de Costa Tropical die hier in vogelvlucht slechts 30 km vandaan ligt. Toch besluiten we de 2^de keer maar halverwege af te slaan naar de groene piste waar de meisjes skiën. Kwestie van ze niet alleen te laten. You never know.

Eind goed al goed. Het was een fantastische dag met veel chance, want de zon scheen een hele namiddag. Met een kleurtje op de wangen zitten we gelukzalig in de auto op terug weg naar ons huisje aan zee. Ik kondig tijdens het rijden aan dat we het bij deze ene dag skiën houden en terugkomen op het idee om 2 dagen te gaan, gezien de hoge kost . Vooral Jolien die er zo naar uitkeek en haar snorbaard outfit speciaal mee gebracht had in haar rugzak begreep dat zeer goed. Na een tochtje van toch 2 uur door de bergen komen we eindelijk terug thuis en eten de spaghetti die ik gisteren al voorbereide. Het smaakt want we waren en moe en hadden een reuzen honger. Nog wat nakaarten, de foto’s uploaden op pc en naar bed.

We slapen als roosjes.

Vanochtend regent het, ik loop op weg naar de bakker door de staatjes van Nerja en zie vele mensen hetzelfde doen onder een plu of zoals ik in regenjas. Koud is het niet maar wel nat. Vind het jammer omdat de meisjes gisteren nog spraken over het laatste dagje kunnen we in het zonnetje nog wat bruinen op het strand. Dat zal er niet inzitten. Het regent de hele dag.

Ze opteren voor de Bagel en Salad bar op de promenade met free internet en nog wat fotootjes nemen voor het thuisfront. Ik blijf vandaag lekker binnen. Ik lees in “ De Weg naar Mekka” het boek van Jan Leyers dat ik kreeg als kerstcadeautje van Marieke. Met het T-shirtje aan dat ik van Jolien kreeg en een borreltje erbij in de mooie glaasjes uit Sevilla van hun beidjes. Zet Herman Van Veen en het Rosenberg trio op en af en toe wissel ik van lectuur met Geert Mak zijn lijvig boek “In Europa, reizen door de twintigste eeuw”, een cadeau van Sam en Humo’s kerstnummer dat de meisjes voor me meebrachten. Sam neemt een warm bad en vertrekt ook. Heb vandaag echt zin om thuis te blijven. Ik wordt omringt door spulletjes van de kinderen, de I-pod, de planning van onze week vakantie opgetekend door Jolien en een tekening van haar die we naast de kerstboom ophingen. Het boek Un Burka por Amor, La emotiva historia de una espanola atrapada en Afganistán en een schattig rood met witte bollen Flamenco-schoentje bij de Kerstboom van Marieke, Ik realiseer me dat we vanaf vrijdag terug met ons tweetjes “alone on the road” zullen zijn en dat thuisgevoel weer voor een lange tijd anders aanvoelt. Daarom dat ik vandaag thuis wil blijven, ik ben toch wel een beetje een huismus. Ik lees, schrijf en geniet van de stilte om me heen. Als ik een sigaretje ga roken op het terras zie ik telkens een ander panorama, van een streepje zon, volle zon op zee tot bewolkt en regen tot even een regenboog boven de appartementsgebouwen , dan weer vol open en weer donker bewolkt met regen. Het is een kwakkelweertje op 26 december, 2^e kerstdag. Vanavond eten we, voor Marieke en Jolien morgen terug naar België vliegen, de laatste keer samen in een gezellig Mexicaans Restaurantje.

Vrijdag 28 december,

Ik mis de meisjes, gisteren zijn we samen om half negen s’ morgens vetrokken, met de bus naar Malaga Airport. Het afscheid was er eentje met traantjes, de week was veel te snel voorbij. We houden er een zalige herinnering aan over met ’ mijn zingende meisjes in Sevilla, het beklimmen van de heuvels van Granada op zoek naar het Alhambra, de regen op een troosteloze dag aan zee, Kerstavond bij onze plastic kerstboom met ballen en blauwe lichtjes en natuurlijke de prachtige Sierra Nevada met fantastische sneeuw en een staalblauwe zonovergoten hemel op de skipistes. Het is alweer herinnering, we missen ze al, het leven in huis met de vrolijke meiden. Ineens wordt het stil en beseffen we dat het weer anders zal zijn. Met ons tweetjes verder alleen in de camper.

Nu rijden we , na het eindeloos zakken zeulen van het appartement terug naar de Camper, richting Almeria. We rijden van de Costa del Sol de Costa Tropical in omwille van het goede weer en vooral de zachte temperatuur ‘s nachts. Het heeft geen zin al naar Midden Spanje te rijden, daar is het te koud.

We belanden na een 40 tal kilometer in een badplaatsje met nog enig Spaans gehalte, Playa de Salobreña. Hier is het minder druk , authentieker en vooral het is een badplaats voor de Spanjaarden. Hier hoor je nog wat Spaans spreken op de boulevard. Geen borden met foto’s van voer als Paella 12€50 en Hollandse patat voor slecht 5€25, die je kan eten in de restaurants waar je in het Duits of het Nederlands of Engels aangesproken wordt. Wat een verschil met Nerja. We nemen de Ford Fiestas en de uitgebouwde Seats met spoilers erbij die met een veel lawaai en showgehalte op de Paseo Maritimo indruk proberen te maken op de Señorita’s die er niet zijn, evenals de opgefokte brommertjes waar tieners zonder helm hard mee optrekken zodat je ze zeker gezien hebt. Op deze plek waar we geparkeerd staan aan het einde van de Paseo, waar je niet verder kan rijden horen we zeer regelmatig auto’s aan komen scheuren alsof ze de trein nog moeten halen om even snel met gierende banden terug te draaien. Jong grut, wat komen ze hier doen vragen we ons af.

We genieten van de flauwe warmte van de middagzon en al snel wordt het toch frisser. Het is eind december , ook in Zuid Europa. We fietsen door het dorpje omdat het te fris is om te lezen op het strand. Ergens tussen de hoge rietsuiker planten en op een vrij modderig stukje grond zien we een tiental campers staan, hoofdzakelijk Duitsers en Fransen. Om hier bijeen getroept te staan lijkt ons maar niks. Ze kunnen niet eens de zee zien, dan staan wij stukken beter, pal aan de boulevard met een fantastische view over de Mediterano. Ons oog valt, als we terug aan onze Camper komen, op een appartementje met een bordje Alkila, Te Huur. We bellen het nummer en maken een afspraak voor morgen Zondag één uur. Misschien een goed idee om de koudste maand van de winter te overwinteren in een huisje met zicht op zee zodat we in de late namiddag en ‘s avonds als het te fris wordt niet op 2 bij 3meter ruimte moeten zitten met de blazer op maximum. Ook oudejaar vieren hier eigenlijk letterlijk op straat is niet zo’n romantisch idee.

Sam leest en is helemaal in de ban van de Vlaamse vrouwenbladen die door Marieke werden meegebracht. Ik kijk vanavond , met de oordopjes in naar Munich van Steven Spielberg, een kerstcadeautje van mijn liefje.

Zondag 30 december

1 Uur werd 2 uur , daar hadden de eigenaars van het appartement voor gebeld en we zien rond half drie 2 mensen op het balkon van het appartement verschijnen. Een korte rondgang , er zijn hier vier slaapkamers , en een lamentabele badkamer, waarbij Sam al meteen te kennen liet verstaan dat het wel een beetje vuil is. Ik vraag haar of er een alternatief is? Of we nemen het of we moeten opnieuw gaan zoeken in een ander stadje want hier in dit dorpje zijn er geen appartementen meer vrij zo vlak voor de feesten. De prijs, 60 euro per dag zegt de dame, ik vertel haar dat we in Nerja eentje gehuurd hadden voor 100 per week! Ja maar dit is Nerja niet antwoord ze en bovendien er zijn vier kamers antwoord de dame in het Spaans. Wat is je prijs voor 3 weken vraag ik, 60 per dag zegt ze. Ik neem mijn biljetten van 50 euro en tel ze , 500 willen we geven voor 3 weken zeg ik, zij kijkt en zegt dat dat nog geen 40 per dag is. Ik leg de biljetten van 50 één voor één traag op tafel en de echtgenoot, die mijn gebaar onbewust gadeslaat discussieert met zijn vrouw, in het Spaans. Wij zwijgen allebei, de kracht van de stilte, en zij geeft toe. Er wordt nog wat getwist of we dan zelf de lakens meebrengen waarbij Sam zegt, No Problem. De sleutels worden overhandigd en ik denk “Done, we have it“. Als we later weer met zakjes zeulen is Sam wel ontgoocheld, een vuil madam is het. Sam wil voor we erin trekken nog eens met de borstel erdoor gaan. We leven hier wel 3 weken zegt ze, ik ben er vies van. Ik laat haar, meisjes zijn daarin veel preciezer dan jongens. Ik zeul verder met zakjes van de camper naar het appartement 1 hoog en even later drinken we wat lekkers bij een ondergaande zon van op het terras dat een vergezicht heeft waar je onwel van wordt . Eén zee, van links naar rechts met rechts heuvels met witte huisjes die wat in de mist liggen. Een formatie Aalscholvers vliegt in rechte lijn mooi en met gelijke tred naar het oosten , net boven de horizon, een enig zicht. Al snel wordt het wat frisjes op het terras en zitten we gezellig binnen aan tafel. Dit worden onze overwinterweken in het zuidelijkste en warmste gedeelte van Europa. Na veel opfris en kuiswerk in het appartement, wat vooral de verdienste is van Sam zitten we “ thuis “ voor TV. TVE 1 is een wat amateuristische zender. We hebben en groot beeld, dat wel, maar de beelden, bijna allemaal España Directo, zijn zonder vormgeving bij elkaar gehaspeld. Van een massage voor de voeten met citroen, zeer slecht in beeld gebracht, tot beelden over hoe je het makkelijkst Moscatel druiven van een druivelaar plukt met een soort frietzakje en onderbroeken die “in” zijn anno 2007 en 2008. Ouderwets beeldvulsel voor de feestdagen. Ik neem een bad en constateer dat na zeg maar 15 liter, het water koud wordt. Net als in Nerja beseffen we dat de boilers hier in het zuiden van een zeer klein formaat zijn. In de zomer heb je natuurlijk niet veel warm water nodig. Een snel bad wordt het. We realiseren ons welke luxe we hebben thuis, in België, waar het warme water blijft lopen . En tevens zij we ons bewust van het feit dat we misschien wel niet zo’n echte campermensen zijn zoals sommige die we tegenkwamen en die overwinteren in het zuiden op een leefruimte van 2 bij 3. We hebben gekozen voor een warm nest een “thuisje” met ruimte om deze koudste maand te overbruggen.

31 december, halfvijf in de ochtend

Er flitsen honderden beelden door mijn hoofd die me wat soelaas zouden kunnen brengen in de uitbouw van het script. Ik draai rond in bed, het is nog vroeg en donker maar ik ben klaarwakker en sta op. Stilletjes want Sam slaapt nog. Nu en hier kan ik zonder veel lawaai te maken uit bed stappen en me begeven naar de living. In een camper kan dat niet zonder de ander wakker te maken.

Ik neem mijn script en begin te lezen , te schrappen en bij te schrijven. Het wordt stilaan licht en na 3 uur worstelen met dialogen, beelden en een extra plot die ik ter plaatse verzin komt er ook klaarheid in het verhaal. Ik drink koffie, ijsbeer wat in de ruime living en schrijf. Als ik op het terras een sigaretje rook en de enige visser observeer die hier al vroeg bij zijn hengel staat te kijken naar de verte, bedenk ik me dat ik het niet maken na 2 maanden op reis, nog geen fatsoenlijke letter geschreven te hebben. Aan inspiratie ontbreekt het me niet, het is gewoon gaan zitten, schrijven en schrappen. Schrijven tot het er staat, zoals wijlen Jos Brink me ooit vertelde. J’écrit donc je suis.

Als een vroeg ochtendzonnetje boven de zee komt aanzetten zie ik de eerste wandelaars op de dijk kuieren en genieten van een rustig kabbelende zee en de frisse ochtendlucht. Er komt stilaan leven in Salobreña. Sam is ondertussen ook wakker geworden en neemt een bad, ik loop om broodjes voor het laatste ontbijt in 2007.

Eindejaar

Silvestershow op TV “La Fiesta contua“, met David De Maria, Raya Real , Caldos Canderon, en nog een aantal Spaanse local heroes die net als onze plaatselijke VIPS zich gedragen als wereldsterren en liedjes zingen voor een publiek dat wel beter verwacht maar zich tevreden moet stellen met wat zich op deze avond aan amusement aandient. Het is overal op deze wereld, voor zover wij die gezien hebben, in het geciviliseerde deel, wat van hetzelfde op TV. De Shows, de Soaps, de Formats van programma‘s met publiek en zonder, de opgenomen en gemonteerde kwisjes, het rad van fortuin en de realityshows .De alomtegenwoordige vervelende reclame voor, na en tussen de flauwe programma’s.

We kijken ernaar omdat we geëntertaind willen worden. Op oudejaar verwacht je wat spetterends. Wij met z‘n tweetjes vullen alle avonden in de camper met lezen, koken , en wat vertellen tegen elkaar. Nu dat we op een appartementje met TV zitten willen we “spectacle” op de buis. Maar dat valt tegen. We vallen er van in slaap en rond 11 uur gaan we naar bed. Morgen zien we wel de Traditiones de año neuvedo’s , de hoogtepunten op TV van het feestgedruis in Madrid, Hong kong, en Nueva York. De lichtgeklede feestgangers op de Ipanema beach met Tropisch vuurwerk in Brazilië, de met wodka klinkende Rode neuzen met hoedjes op in Moskou en een iet wat soberder klinken op 2008 in Brusellas.

Als we op nieuwjaarsdag om 8 uur wakker worden horen we buiten veel lawaai . Al snel wordt het ons duidelijk dat er hier wat verder op een discotheek is waar een menigte jong volk huppelend buitenkomt en in de blitse auto’s weg scheurt. Later lezen we op een affiche dat de discotheek op eindejaar uitzonderlijk vanaf 1 uur ‘s nachts open ging. Blijkbaar is het de traditie in Spanje dat de jeugd thuis met de familie nieuwjaar viert en na de toast om twaalfuur kunnen beschikken.

Na de uitbundige feestpret om middernacht met veel vuurwerk, muziek, drinkende en dansende menigten en ministers die met champagne klinken op het nieuwe jaar wordt al snel de pret gedrukt in het TV-journaal met de aankondiging van de prijsverhoging van grondstoffen in Spanje met ingang van 1 januari, vandaag dus. Gas + 4,7%, Butano gasflessen + 5,2%, elektriciteit + 3,3%, Telefonica +2% , Trein +4% . Ook roken is nu officieel verboden in restaurants in Frankrijk vanaf vandaag. Het feest mag niet blijven duren.

Welkom in het verenigd Europa.

Woensdag 2 januari 2008

Op de boulevard is de rust terug gekeerd. De wandelaars van gisteren, de ochtelijke fuifbeesten en de lawaaimakende uitgebouwde Johny en Marina Seat’s en opgeblonken oranje Ford Fiestas met 3000 Watt luidsprekers erin die om de haverklap de boulevard op en af reden zijn nu terug op weg naar het werk of liggen hun Fiesta roes uit te slapen. Een enkele visser staat vanochtend te hengelen aan de branding en verder is er de stilte met enkel het geruis van de zee en de wind die vandaag wat feller blaast . Het is betrokken, de zon is er wel maar achter de wolken. Een Belgische beeld dat nog vrij goed in het geheugen zit.

Het zal wel overwaaien. Vandaag schrijven we. We zijn blij dat we royaal binnen zitten en “achter glas” naar de zee kunnen kijken. Als we nu, toch in het zuidelijkste deel van Europa ,waar het wel erg frisjes is, in de camper zaten hadden we het absoluut niet zo comfortabel. Ik schreef het eerder al in een camper leven is vooral “buiten” kunnen zijn , anders is het krap “op elkaar” wonen. Nu het zo koud is zouden we naast een stevige wandeling niet veel meer buiten kunnen doen en dus binnen “moeten” zitten. Je staat tenslotte met je vehikel op straat of op een camping.

Wat een verschil zeggen we tegen elkaar, een dag met zon, zo heerlijk en aangenaam en vandaag bewolkt , grijs en koud. Op TV zien we een nieuws-verslaggever vanonder een paraplu zeuren over het regenweer en de onverwachte koude dagen in Sevilla. Gek dat mensen, wij inbegrepen, het zo vaak hebben over ‘ het weer ‘ en er zich ook afhankelijk van maken. Achter ons appartement zien we de toppen van de Sierra Nevada witter worden.

Naarmate de dag vordert begint het ook hier fel te regenen en zet er een stevige wind op. De straat waar we onze camper geparkeerd hebben staat blank. Met regelmaat zien we verschillende Campers op de boulevard rijden, ze parkeren even met zicht op zee en de bewoners zitten wat droevig te staren naar de grijze lucht . Even later vertrekken ze. Waarheen? Nog zuidelijker kan niet, tenzij je de overzet in Algeciras naar Marokko neemt en een goed stuk over het Atlasgebergte, waar het vriest, naar het Zuiden rijdt.

Vluchten kan niet meer.

Waar moeten we dan naar toe ?

Winter in Andalucia, … brrr…

De komende weken zullen er ons niet zoveel nieuwe avonturen overkomen, onze camper staat geparkeerd en wij blijven lekker binnen “ thuis”. Sam neemt zich voor vanaf 1 januari elke dag te gaan joggen, en deze ochtend staat ze uitgerust als een marathonloopster klaar voor vertrek. Na 5 minuutjes komt ze terug binnen , “ het regent “ zegt ze, morgen een 2^e poging.

In de namiddag zitten we lekker binnen terwijl het buiten stormt. Sam neemt haar cursus Spaans en studeert afgewisselt met wat Spaanse TV kijken. Ik schrijf verder aan mijn script

Tot over een paar weken.

***************************************************************************

Een korte Flash back

************** De zon schijnt op de besneeuwde toppen van de Siërra Nevada ********

26 december 2007

We vieren met ons vieren en met veel Tapa’s Kerst in Nerja.

Terwijl ik in de namiddag de keuken onderste boven zet , gaan de meisjes het dorpje in om de laatste geschenkjes te kopen. Sevilla bood niet alles wat er te koop is! Marieke en Jolien vertellen als ze terug kwamen dat ze gezonnebaad hebben op de rots bij het strand. Ze glunderen. Ze versieren met zelfgemaakte spulletjes de Living. Op het raam worden met kerst-namaak-sneeuw, sterren, Feliz Navidad en elanden gespoten. Gezellig zegt Marieke. Of we al niet als tussendoortje met één pakje beginnen wordt door Marieke weggeblazen. “ Neen Jolien straks, we beginnen om 6 uur “. Het regent cadeautjes en ik zie blije gezichten. Wat een vrolijkheid.

We eten, lachen, doen kwisjes, openen geschenkjes, er wordt ook even gedanst voor de fun. We zijn liefdevol vredig “thuis” in Nerja. Ik ben echt blij dat mijn meisjes erbij zijn, hier vandaag met Kerstavond in Andalucia. Mooi is dat.

We spreken af om morgen om halfnegen klaar te staan om naar Pradollano op 2100 meter in de Sierra Nevada te rijden.

Halfnegen, zodat we zeker om negen kunnen vertrekken. Om kwart na negen rijden we naar het skigebied. Via Granada waar de bergpas GR-420, wat de hoogste bergweg van Europa heet te zijn, begint rijden we de sneeuw in . We hebben geluk want de zon schijnt overdadig. Skigerief heb je er al voor 85 euro en voor de 4 liftpasjes voor een halve dag ben ik 150 Euro lichter. Als ik de huur van de auto voor 1 dag met benzine en ons après ski drankje om 5 uur op het terras in de ondergaande zon er bijreken ben ik 330 Euro armer. Jolien glijdt wat onzeker met haar snowboard naar beneden en Marieke, met toch wat hoogtevrees, wat trager, maar we redden het. Sam en ik nemen de rode piste op 3398 meter hoogte . Op zonnige dagen zoals vandaag kan je de Afrikaanse kust zien en de stranden van de Costa Tropical die hier in vogelvlucht slechts 30 km vandaan ligt. Toch besluiten we de 2^de keer maar halverwege af te slaan naar de groene piste waar de meisjes skiën. Kwestie van ze niet alleen te laten. You never know.

Eind goed al goed. Het was een fantastische dag met veel chance, want de zon scheen een hele namiddag. Met een kleurtje op de wangen zitten we gelukzalig in de auto op terug weg naar ons huisje aan zee. Ik kondig tijdens het rijden aan dat we het bij deze ene dag skiën houden en terugkomen op het idee om 2 dagen te gaan, gezien de hoge kost . Vooral Jolien die er zo naar uitkeek en haar snorbaard outfit speciaal mee gebracht had in haar rugzak begreep dat zeer goed. Na een tochtje van toch 2 uur door de bergen komen we eindelijk terug thuis en eten de spaghetti die ik gisteren al voorbereide. Het smaakt want we waren en moe en hadden een reuzen honger. Nog wat nakaarten, de foto’s uploaden op pc en naar bed.

We slapen als roosjes.

Vanochtend regent het, ik loop op weg naar de bakker door de staatjes van Nerja en zie vele mensen hetzelfde doen onder een plu of zoals ik in regenjas. Koud is het niet maar wel nat. Vind het jammer omdat de meisjes gisteren nog spraken over het laatste dagje kunnen we in het zonnetje nog wat bruinen op het strand. Dat zal er niet inzitten. Het regent de hele dag.

Ze opteren voor de Bagel en Salad bar op de promenade met free internet en nog wat fotootjes nemen voor het thuisfront. Ik blijf vandaag lekker binnen. Ik lees in “ De Weg naar Mekka” het boek van Jan Leyers dat ik kreeg als kerstcadeautje van Marieke. Met het T-shirtje aan dat ik van Jolien kreeg en een borreltje erbij in de mooie glaasjes uit Sevilla van hun beidjes. Zet Herman Van Veen en het Rosenberg trio op en af en toe wissel ik van lectuur met Geert Mak zijn lijvig boek “In Europa, reizen door de twintigste eeuw”, een cadeau van Sam en Humo’s kerstnummer dat de meisjes voor me meebrachten. Sam neemt een warm bad en vertrekt ook. Heb vandaag echt zin om thuis te blijven. Ik wordt omringt door spulletjes van de kinderen, de I-pod, de planning van onze week vakantie opgetekend door Jolien en een tekening van haar die we naast de kerstboom ophingen. Het boek Un Burka por Amor, La emotiva historia de una espanola atrapada en Afganistán en een schattig rood met witte bollen Flamenco-schoentje bij de Kerstboom van Marieke, Ik realiseer me dat we vanaf vrijdag terug met ons tweetjes “alone on the road” zullen zijn en dat thuisgevoel weer voor een lange tijd anders aanvoelt. Daarom dat ik vandaag thuis wil blijven, ik ben toch wel een beetje een huismus. Ik lees, schrijf en geniet van de stilte om me heen. Als ik een sigaretje ga roken op het terras zie ik telkens een ander panorama, van een streepje zon, volle zon op zee tot bewolkt en regen tot even een regenboog boven de appartementsgebouwen , dan weer vol open en weer donker bewolkt met regen. Het is een kwakkelweertje op 26 december, 2^e kerstdag. Vanavond eten we, voor Marieke en Jolien morgen terug naar België vliegen, de laatste keer samen in een gezellig Mexicaans Restaurantje.

Vrijdag 28 december,

Ik mis de meisjes, gisteren zijn we samen om half negen s’ morgens vetrokken, met de bus naar Malaga Airport. Het afscheid was er eentje met traantjes, de week was veel te snel voorbij. We houden er een zalige herinnering aan over met ’ mijn zingende meisjes in Sevilla, het beklimmen van de heuvels van Granada op zoek naar het Alhambra, de regen op een troosteloze dag aan zee, Kerstavond bij onze plastic kerstboom met ballen en blauwe lichtjes en natuurlijke de prachtige Sierra Nevada met fantastische sneeuw en een staalblauwe zonovergoten hemel op de skipistes. Het is alweer herinnering, we missen ze al, het leven in huis met de vrolijke meiden. Ineens wordt het stil en beseffen we dat het weer anders zal zijn. Met ons tweetjes verder alleen in de camper.

Nu rijden we , na het eindeloos zakken zeulen van het appartement terug naar de Camper, richting Almeria. We rijden van de Costa del Sol de Costa Tropical in omwille van het goede weer en vooral de zachte temperatuur ‘s nachts. Het heeft geen zin al naar Midden Spanje te rijden, daar is het te koud.

We belanden na een 40 tal kilometer in een badplaatsje met nog enig Spaans gehalte, Playa de Salobreña. Hier is het minder druk , authentieker en vooral het is een badplaats voor de Spanjaarden. Hier hoor je nog wat Spaans spreken op de boulevard. Geen borden met foto’s van voer als Paella 12€50 en Hollandse patat voor slecht 5€25, die je kan eten in de restaurants waar je in het Duits of het Nederlands of Engels aangesproken wordt. Wat een verschil met Nerja. We nemen de Ford Fiestas en de uitgebouwde Seats met spoilers erbij die met een veel lawaai en showgehalte op de Paseo Maritimo indruk proberen te maken op de Señorita’s die er niet zijn, evenals de opgefokte brommertjes waar tieners zonder helm hard mee optrekken zodat je ze zeker gezien hebt. Op deze plek waar we geparkeerd staan aan het einde van de Paseo, waar je niet verder kan rijden horen we zeer regelmatig auto’s aan komen scheuren alsof ze de trein nog moeten halen om even snel met gierende banden terug te draaien. Jong grut, wat komen ze hier doen vragen we ons af.

We genieten van de flauwe warmte van de middagzon en al snel wordt het toch frisser. Het is eind december , ook in Zuid Europa. We fietsen door het dorpje omdat het te fris is om te lezen op het strand. Ergens tussen de hoge rietsuiker planten en op een vrij modderig stukje grond zien we een tiental campers staan, hoofdzakelijk Duitsers en Fransen. Om hier bijeen getroept te staan lijkt ons maar niks. Ze kunnen niet eens de zee zien, dan staan wij stukken beter, pal aan de boulevard met een fantastische view over de Mediterano. Ons oog valt, als we terug aan onze Camper komen, op een appartementje met een bordje Alkila, Te Huur. We bellen het nummer en maken een afspraak voor morgen Zondag één uur. Misschien een goed idee om de koudste maand van de winter te overwinteren in een huisje met zicht op zee zodat we in de late namiddag en ‘s avonds als het te fris wordt niet op 2 bij 3meter ruimte moeten zitten met de blazer op maximum. Ook oudejaar vieren hier eigenlijk letterlijk op straat is niet zo’n romantisch idee.

Sam leest en is helemaal in de ban van de Vlaamse vrouwenbladen die door Marieke werden meegebracht. Ik kijk vanavond , met de oordopjes in naar Munich van Steven Spielberg, een kerstcadeautje van mijn liefje.

Zondag 30 december

1 Uur werd 2 uur , daar hadden de eigenaars van het appartement voor gebeld en we zien rond half drie 2 mensen op het balkon van het appartement verschijnen. Een korte rondgang , er zijn hier vier slaapkamers , en een lamentabele badkamer, waarbij Sam al meteen te kennen liet verstaan dat het wel een beetje vuil is. Ik vraag haar of er een alternatief is? Of we nemen het of we moeten opnieuw gaan zoeken in een ander stadje want hier in dit dorpje zijn er geen appartementen meer vrij zo vlak voor de feesten. De prijs, 60 euro per dag zegt de dame, ik vertel haar dat we in Nerja eentje gehuurd hadden voor 100 per week! Ja maar dit is Nerja niet antwoord ze en bovendien er zijn vier kamers antwoord de dame in het Spaans. Wat is je prijs voor 3 weken vraag ik, 60 per dag zegt ze. Ik neem mijn biljetten van 50 euro en tel ze , 500 willen we geven voor 3 weken zeg ik, zij kijkt en zegt dat dat nog geen 40 per dag is. Ik leg de biljetten van 50 één voor één traag op tafel en de echtgenoot, die mijn gebaar onbewust gadeslaat discussieert met zijn vrouw, in het Spaans. Wij zwijgen allebei, de kracht van de stilte, en zij geeft toe. Er wordt nog wat getwist of we dan zelf de lakens meebrengen waarbij Sam zegt, No Problem. De sleutels worden overhandigd en ik denk “Done, we have it“. Als we later weer met zakjes zeulen is Sam wel ontgoocheld, een vuil madam is het. Sam wil voor we erin trekken nog eens met de borstel erdoor gaan. We leven hier wel 3 weken zegt ze, ik ben er vies van. Ik laat haar, meisjes zijn daarin veel preciezer dan jongens. Ik zeul verder met zakjes van de camper naar het appartement 1 hoog en even later drinken we wat lekkers bij een ondergaande zon van op het terras dat een vergezicht heeft waar je onwel van wordt . Eén zee, van links naar rechts met rechts heuvels met witte huisjes die wat in de mist liggen. Een formatie Aalscholvers vliegt in rechte lijn mooi en met gelijke tred naar het oosten , net boven de horizon, een enig zicht. Al snel wordt het wat frisjes op het terras en zitten we gezellig binnen aan tafel. Dit worden onze overwinterweken in het zuidelijkste en warmste gedeelte van Europa. Na veel opfris en kuiswerk in het appartement, wat vooral de verdienste is van Sam zitten we “ thuis “ voor TV. TVE 1 is een wat amateuristische zender. We hebben en groot beeld, dat wel, maar de beelden, bijna allemaal España Directo, zijn zonder vormgeving bij elkaar gehaspeld. Van een massage voor de voeten met citroen, zeer slecht in beeld gebracht, tot beelden over hoe je het makkelijkst Moscatel druiven van een druivelaar plukt met een soort frietzakje en onderbroeken die “in” zijn anno 2007 en 2008. Ouderwets beeldvulsel voor de feestdagen. Ik neem een bad en constateer dat na zeg maar 15 liter, het water koud wordt. Net als in Nerja beseffen we dat de boilers hier in het zuiden van een zeer klein formaat zijn. In de zomer heb je natuurlijk niet veel warm water nodig. Een snel bad wordt het. We realiseren ons welke luxe we hebben thuis, in België, waar het warme water blijft lopen . En tevens zij we ons bewust van het feit dat we misschien wel niet zo’n echte campermensen zijn zoals sommige die we tegenkwamen en die overwinteren in het zuiden op een leefruimte van 2 bij 3. We hebben gekozen voor een warm nest een “thuisje” met ruimte om deze koudste maand te overbruggen.

31 december, halfvijf in de ochtend

Er flitsen honderden beelden door mijn hoofd die me wat soelaas zouden kunnen brengen in de uitbouw van het script. Ik draai rond in bed, het is nog vroeg en donker maar ik ben klaarwakker en sta op. Stilletjes want Sam slaapt nog. Nu en hier kan ik zonder veel lawaai te maken uit bed stappen en me begeven naar de living. In een camper kan dat niet zonder de ander wakker te maken.

Ik neem mijn script en begin te lezen , te schrappen en bij te schrijven. Het wordt stilaan licht en na 3 uur worstelen met dialogen, beelden en een extra plot die ik ter plaatse verzin komt er ook klaarheid in het verhaal. Ik drink koffie, ijsbeer wat in de ruime living en schrijf. Als ik op het terras een sigaretje rook en de enige visser observeer die hier al vroeg bij zijn hengel staat te kijken naar de verte, bedenk ik me dat ik het niet maken na 2 maanden op reis, nog geen fatsoenlijke letter geschreven te hebben. Aan inspiratie ontbreekt het me niet, het is gewoon gaan zitten, schrijven en schrappen. Schrijven tot het er staat, zoals wijlen Jos Brink me ooit vertelde. J’écrit donc je suis.

Als een vroeg ochtendzonnetje boven de zee komt aanzetten zie ik de eerste wandelaars op de dijk kuieren en genieten van een rustig kabbelende zee en de frisse ochtendlucht. Er komt stilaan leven in Salobreña. Sam is ondertussen ook wakker geworden en neemt een bad, ik loop om broodjes voor het laatste ontbijt in 2007.

Eindejaar

Silvestershow op TV “La Fiesta contua“, met David De Maria, Raya Real , Caldos Canderon, en nog een aantal Spaanse local heroes die net als onze plaatselijke VIPS zich gedragen als wereldsterren en liedjes zingen voor een publiek dat wel beter verwacht maar zich tevreden moet stellen met wat zich op deze avond aan amusement aandient. Het is overal op deze wereld, voor zover wij die gezien hebben, in het geciviliseerde deel, wat van hetzelfde op TV. De Shows, de Soaps, de Formats van programma‘s met publiek en zonder, de opgenomen en gemonteerde kwisjes, het rad van fortuin en de realityshows .De alomtegenwoordige vervelende reclame voor, na en tussen de flauwe programma’s.

We kijken ernaar omdat we geëntertaind willen worden. Op oudejaar verwacht je wat spetterends. Wij met z‘n tweetjes vullen alle avonden in de camper met lezen, koken , en wat vertellen tegen elkaar. Nu dat we op een appartementje met TV zitten willen we “spectacle” op de buis. Maar dat valt tegen. We vallen er van in slaap en rond 11 uur gaan we naar bed. Morgen zien we wel de Traditiones de año neuvedo’s , de hoogtepunten op TV van het feestgedruis in Madrid, Hong kong, en Nueva York. De lichtgeklede feestgangers op de Ipanema beach met Tropisch vuurwerk in Brazilië, de met wodka klinkende Rode neuzen met hoedjes op in Moskou en een iet wat soberder klinken op 2008 in Brusellas.

Als we op nieuwjaarsdag om 8 uur wakker worden horen we buiten veel lawaai . Al snel wordt het ons duidelijk dat er hier wat verder op een discotheek is waar een menigte jong volk huppelend buitenkomt en in de blitse auto’s weg scheurt. Later lezen we op een affiche dat de discotheek op eindejaar uitzonderlijk vanaf 1 uur ‘s nachts open ging. Blijkbaar is het de traditie in Spanje dat de jeugd thuis met de familie nieuwjaar viert en na de toast om twaalfuur kunnen beschikken.

Na de uitbundige feestpret om middernacht met veel vuurwerk, muziek, drinkende en dansende menigten en ministers die met champagne klinken op het nieuwe jaar wordt al snel de pret gedrukt in het TV-journaal met de aankondiging van de prijsverhoging van grondstoffen in Spanje met ingang van 1 januari, vandaag dus. Gas + 4,7%, Butano gasflessen + 5,2%, elektriciteit + 3,3%, Telefonica +2% , Trein +4% . Ook roken is nu officieel verboden in restaurants in Frankrijk vanaf vandaag. Het feest mag niet blijven duren.

Welkom in het verenigd Europa.

Woensdag 2 januari 2008

Op de boulevard is de rust terug gekeerd. De wandelaars van gisteren, de ochtelijke fuifbeesten en de lawaaimakende uitgebouwde Johny en Marina Seat’s en opgeblonken oranje Ford Fiestas met 3000 Watt luidsprekers erin die om de haverklap de boulevard op en af reden zijn nu terug op weg naar het werk of liggen hun Fiesta roes uit te slapen. Een enkele visser staat vanochtend te hengelen aan de branding en verder is er de stilte met enkel het geruis van de zee en de wind die vandaag wat feller blaast . Het is betrokken, de zon is er wel maar achter de wolken. Een Belgische beeld dat nog vrij goed in het geheugen zit.

Het zal wel overwaaien. Vandaag schrijven we. We zijn blij dat we royaal binnen zitten en “achter glas” naar de zee kunnen kijken. Als we nu, toch in het zuidelijkste deel van Europa ,waar het wel erg frisjes is, in de camper zaten hadden we het absoluut niet zo comfortabel. Ik schreef het eerder al in een camper leven is vooral “buiten” kunnen zijn , anders is het krap “op elkaar” wonen. Nu het zo koud is zouden we naast een stevige wandeling niet veel meer buiten kunnen doen en dus binnen “moeten” zitten. Je staat tenslotte met je vehikel op straat of op een camping.

Wat een verschil zeggen we tegen elkaar, een dag met zon, zo heerlijk en aangenaam en vandaag bewolkt , grijs en koud. Op TV zien we een nieuws-verslaggever vanonder een paraplu zeuren over het regenweer en de onverwachte koude dagen in Sevilla. Gek dat mensen, wij inbegrepen, het zo vaak hebben over ‘ het weer ‘ en er zich ook afhankelijk van maken. Achter ons appartement zien we de toppen van de Sierra Nevada witter worden.

Naarmate de dag vordert begint het ook hier fel te regenen en zet er een stevige wind op. De straat waar we onze camper geparkeerd hebben staat blank. Met regelmaat zien we verschillende Campers op de boulevard rijden, ze parkeren even met zicht op zee en de bewoners zitten wat droevig te staren naar de grijze lucht . Even later vertrekken ze. Waarheen? Nog zuidelijker kan niet, tenzij je de overzet in Algeciras naar Marokko neemt en een goed stuk over het Atlasgebergte, waar het vriest, naar het Zuiden rijdt.

Vluchten kan niet meer.

Waar moeten we dan naar toe ?

Winter in Andalucia, … brrr…

De komende weken zullen er ons niet zoveel nieuwe avonturen overkomen, onze camper staat geparkeerd en wij blijven lekker binnen “ thuis”. Sam neemt zich voor vanaf 1 januari elke dag te gaan joggen, en deze ochtend staat ze uitgerust als een marathonloopster klaar voor vertrek. Na 5 minuutjes komt ze terug binnen , “ het regent “ zegt ze, morgen een 2^e poging.

In de namiddag zitten we lekker binnen terwijl het buiten stormt. Sam neemt haar cursus Spaans en studeert afgewisselt met wat Spaanse TV kijken. Ik schrijf verder aan mijn script

Tot over een paar weken.

Het regent, ik vraag me af of dit de normaalste zaak van de wereld is voor deze periode of dat we gewoon even geen geluk hebben. Heel Spanje zit onder een dikke wolkenlaag. Het is winter en de Malagesen zijn blij dat er wat regen valt. In de zomer wordt het hier 40 graden en is het kurkdroog. Die bezorgdheid naar zon hield ons bezig als we gisteren de meisjes aan het vliegveld gingen ophalen. Please God , let de sun shine. Na 1,5 uur wachten verschijnen eindelijk die 2 mooie blonde meiden gepakt en gezakt, met winterkleren maar ook met topjes en skikleding en 20 kg tijdschriften en Nederlandstalige boeken voor Sam , door de uitgang. We omhelzen elkaar en ik ben echt blij dat ik ze zie. Vrolijk als altijd huppelt Marieke door de luchthaven, blij dat het 16 graden is. Komende van -5 en sneeuwvlokjes in België is dat een plezierige gewaarwording. Als we in ons appartementje komen zijn ze blij met de kerstboom en de gezellige sfeer. Moe, dat zijn ze en Marieke voegt daar aan toe dat het zeer waarschijnlijk ook de zeelucht is die hen pakt. We verkennen Nerja en eten Pizza op een terrasje met zicht op ….. de zee. ‘s Avonds maken we een planning op waarin en skiën,Sevilla,en Granada zeker moeten kunnen. Vrijdagochtend loop ik alvast in jogging om broodjes, we eten spek met eieren en vertrekken om 10 uur, voor een tochtje van 2 uur door de bergen naar Granada. Een afwisseling van slenteren langs Schone gebouwen en winkelen, voor beiden wat, vult onze dag. Het Alhambra, zien we vanuit de hoogte liggen als we al 300 meter door de kleine steegjes van de Gipsywijk zijn gelopen en we vinden het ook zo mooi. Om dat grote museum, het meest bezochte ter wereld schijnt volgens onze gids, echt gezien te hebben heb je een hele dag nodig en Jolien wil ook zeker nog wat shoppen. Zij neemt de leiding en het viertal zit van een culturele uitstap in de winkelstraten van Granada met de Benettons, Sprinfields, Lowdowns en VVH warehouses, sweaters te passen. De meiden vinden het ook wel leuk dat sam mee opgaat in het passen en aantrekken en ook weer uitrekken van diverse kleren in de pashokjes. Vader staat bij gevolg buiten aan de deur van de magazijnen te wachten. Dit soort winkels is niet zo besteed aan me. Ik kijk in de etalages en schrik van de prijzen. Ik kocht een paar loopschoenen voor 15 euro en was blij als een kleine jongen met de aankoop, hier in de merk-surfer-winkels betaal je 65 euro voor een gewoon geel bloesje. Grote meiden vinden dat een koopje. Ik die dacht dat Spanje goedkoper was. In deze winkelstraten met lichtjes in de bomen, duizenden kopende mensen en Feliz Navidad muziekjes is het niet anders dan in zeg maar gelijk welke grote stad in de wereld. Granada is mooi maar ik had er meer grandeur verwacht in plaats van winkelketens. s’ Morgens als de meisjes in pyjama in de zetel thé drinken, die Marieke gisteren kocht aan een thee-kruiden stalletje met wel 300 varianten is het thema van gesprek, reinigende zeep, ontschminking, fond de teint ,dagcrèmes, en Marie Jo BH‘s in de solden. De Meisjes.

Ze hebben goed geslapen, kan niet anders natuurlijk , gisteren na ons dineetje in Granada hebben we de bergtocht van 2 uur terug naar huis, in het donker ,met veel haarspeldbochten overleefd en iedereen was moe. Inclusief de chauffeur. Thuis babbelen Marieke en papa nog wat na, in een sfeertje vader-dochter, zoals we dat kennen van thuis in Leuven. Heerlijk om in Andalusië even thuis te zijn met de oudste en jongste dochter.

Zondag 23 december

De dagen zijn langer ook al zijn het de kortste dagen van het jaar. In een Camper zit je,eens het donker wordt op een paar vierkante meter een beetje krap nog wat met z’n twee te lezen of een dvd-tje te kijken. Nu dat de meisjes er zijn en we de luxe hebben van een appartement genieten we van lekker lange avonden waarin ze zingen, muziek beluisteren, plannen maken, grappen en grollen. Jolien en Marieke zijn ook blij dat ze hier samen zijn. Voor we het weten is het 1 uur in de nacht en moet ik ze aansporen om toch maar naar bed te gaan omdat we de volgende dag een uitstap willen doen.

Vanochtend voelt het aan of de lente in het land is. Het is zalig zacht en de wind is gaan liggen. We bellen de information touristica op van de Sierra Nevada en die zeggen ons in een beetje moeilijk verstaanbaar Spaans dat de pistes er niet echt helder bijliggen, mistig, wat betekent dat we best niet gaan skiën vandaag. Het wordt een daguitstap naar Sevilla.

**********NERJA, internetcafeetje op de boulevard, 18december 2007 ****************

Is er nog nieuws onder de zon na Sevilla?

Lagostinas ,elk 8 stuks voor amper 2euro 30, Manchego kaas en Jamon Iberico, heel fijn gesneden met pan ( brood) en elk een glaasje Cava . Heerlijk om te brunchen vanmiddag buiten op ons provisoir terrasje voor de camper met een weids zicht op de oceaan en 22 graden op de thermometer. We zetten wat koffie en als pousse café een vleugje Aguardente Bagaceira, een restje uit Portugal. Tijd voor een dutje. Waar hebben we dat aan verdiend? Ik weet het wel , als je dit in België leest op 12 december ben je een beetje jaloers. Ik zou het ook zijn. We willen onze vreugde delen en we beseffen wel dat het je niet zomaar overvalt. Het is een keuze die we maakten en we hebben er nog geen moment spijt van gehad.

Donderdag 13 december 2007

Sevilla, maandag 10 December

Sevilla is een erg mooie stad met zijn grote paleizen, z’n pleinen en boulevards , z’n palmbomen die de stad een mediterraan tintje geven. Een 5 sterren gigantisch groot en zeer schoon hotel in het midden van de stad met de grandeur van zeer vroeger en zeer sjiek. We nemen de vrijheid er even binnen te lopen en nemen niet in overweging om hier eindejaar te komen vieren. Het Sylvestermenu kost 320 euro, overnachting niet inbegrepen. De paviljoenen neergezet voor de wereldtentoonstelling van 1929 een samenwerking tussen Iberia en Zuid Amerika hebben karakter en een tintje Zuid Amerikaanse en Arabische stijl. We nemen een kijkje in de Arena waar de stierengevechten van april tot september plaatsvinden. Verbazen ons over het feit dat per match, ik noem het zo maar, er 6 stieren voor de bijl gaan, in 20 minuten moet de toros, getreiterd,afgemat en gedood zijn. Eerst komt de matador de stier wat plagen met een roos doek , vervolgens komen er 2 ruiters te paard wat speren in zijn nek steken en dan komt de Matador , die voor het spektakel moet zorgen en met zijn rode doek afwerkt, dat betekent met een zwaard de stier die dan al door het bloedverlies half suf is maar meestal woedend ,doden. De beste Matador raapt 250.000 Euro op per spektakel en als de jury zijn prestatie goed bevind krijgt hij één oor, 2 oren en in het beste geval ook de staart mee van het gedode dier als trofee. In april elke dag vertoning , de andere maanden enkel op zondag. Kostprijs voor een moeilijk te verkrijgen ticket gaat van 20 euro , als je pal in de zon wil zitten tot 120 euro voor de beste plaatsen in de schaduw. Met gemengde gevoelens kijken we ernaar en worden we rondgeleid door een gids naar de stallen, en het fotoarchief van de beroemdste Matadores van Sevilla. In deze arena zijn nog maar 3 doden gevallen, zegt ze en dit in de 125 jaar dat de Arena bestaat. We laten ons leiden door de stroming van de Rio Guadalquivir en drinken in het zonnetje, het is 22 graden , een sherry aan de oever. The autentic “ Flamenco “ performed by the best artist, the most complete show of Spanish Dance in El Patio Sevillano, that breathes the pure atmosphere of Seville, , die al sinds 1952 loopt laten we toch maar aan ons voorbijgaan. We hebben sterk de indruk dat dit wat kunstmatig toeristen entertainment is voor bussen Japanners en Amerikanen die Sevilla op donderdag bezoeken en Vrijdag naar Parijs vliegen. Het aperitief, de flamencovoorstelling, diner en dessert moet in een uur en half geklaard zijn want er zijn 2 voorstellingen per avond zegt de dame die de tickets op straat verkoop.

************************** 12 december 2007 ********************************

Were are we?

Ergens ten zuiden van Viana do Castelo in Fao met een haakje boven de A. We hebben ons voorgenomen om ‘ ergens’ eens wat langer te blijven. Vooral Sam vindt elke keer weer opkrassen wat vermoeiend. Dat is het ook natuurlijk. Voor je vertrekt moet alles weer in de kastjes, de afwas gedaan, daar ziet ze nog het meest tegenop en natuurlijk als je zo “ergens” staat ga je ook niet gelijk je tuinstoelen uithalen. Je leeft met zo’n Camper toch wel wat hommeles, dus op straat. Onze ijskast zit nog vol dus we gaan een plaatsje zoeken waar we wel de tuinstoelen op het gras kunnen zetten en eens wat kunnen uitblazen.

Van dat mooie plaatsje aan het strand is voorlopig niet echt sprake. We zoeken wel een camping maar deze zijn of toe of gelegen op 3 a 8 km va het stadje ESPOSENDE.

We komen terecht op een camping de zo wat midden in een residentiële wijk ligt, mooie villa’s ook vakantiehuizen, eventjes lopen van een bakker en een restaurant.

Strand op 2 km.

We checken in en vragen waar we onze tank kunnen vullen oor we de camper op de plaats voor de campers kunnen zetten. Hij mompelt iets van WC en servicio in het midden van de camping, deze man doet zij best en we begrijpen ongeveer de helft. En dan gebeurt het natuurlijk. Wij begrijpen dat we met onze camper tot aan de toilettes moeten om water te tanken en rijden ons vast in het mulle zand. Ik probeer nog met de keggen eruit te geraken, een man wil alles zelf doen en pas als het niet meer kan hulp gaan vragen. Sam panikeert en zegt dat ze aan de jongens gaat vragen wat we moeten doen. Alras staan er 5 man te kijken en wij twee staan er wat bij. We begrijpen weinig van wat ze zeggen. De jongen van de balie, die wat Frans spreekt, de klusjesman die met schop de wielen vrijmaakt, de directeur van de kamping die er in zijn kostuumpje ook naar kijkt een campingbewoner, een van de enige hier, die ons vraagt of we geen Krik hebben, nu die hebben we niet en daar zal ook geen oplossing in zitten. Hij loopt weg en we zien hem ook niet meer. De president van de campingclub komt eraan. De jongens buigen zowat als ie spreekt en het lijkt de enige die er wat verstand van heeft. Hij belt een paar keer met zijn DSM en al snel, nu snel! we zijn wel een uur of 3 bezig geweest hoor, komt er een depanage wagen aan. De president hebben we intussen getrakteerd op een glaasje Spaanse wijn. De Depanage-jongens trekken ons vehikel uit het zand en het lijkt een makkie met zo’n kabel en katrol natuurlijk. We vragen hoeveel onze schuld is en hij gebaart van ach, we waren in de buurt. De president zegt iets wat we niet begrijpen en de man vraagt ons dan 20 euro. Ik betaal met graagte dit kleine bedrag en schenk hem een fles wijn voor de moeite. Ze glimlachen. Ik bied de president ook een fles aan maar hij weigert dat. Neen neen, ik zal morgen een fles Portugese wijn aan jullie geven. We aanvaarden zijn voorstel en voegen er aan toe dat wij dan voor de hapjes zullen zorgen. Het ijs is intussen gebroken en hij verteld honderduit over hoe prachtig zijn land is , en dat je in Portugal overal goed kan eten en dat we naar de kleine dorpjes moeten en Alicante heeft absoluut zijn voorkeur van mooiste provincie niet. Hij wordt een beetje onze vriend. In gebroken Engels,Frans, Spaans en vloeiend Portugees wil hij ons helpen om onze 6 weken die we hier in Portugal willen verblijven de beste uit ons leven te maken. Op onze vraag waar we hier in dit kleine dorpje wat lekkers kunnen eten doet hij een suggestie. Wel pas open om 7 uur. Als we kijken hoe laat het nu is konstateren we dat het winteruur, dus een uurtje terug, niet van toepassing is in Portugal. Pas op het einde van de maand zegt ie. We zetten onze horloge op de Portugese tijd en drinken een aperitiefje in afwachting. Tot onze verbazing staat hij ons op te wachten aan het restaurant en zegt iets wat we niet begrepen. “Kom in de auto “ zegt hij, en Sam vraagt “hij gaat ons toch niet ontvoeren? “ Hij brengt ons naar een beter restaurant. Wellicht wil ie ons de beste indruk van Portugal geven, nadat ie er zo overweldigd over gesproken had.

We bedanken hem vriendelijk en hij wuift ons uit met de boodschap morgen om 4 uur voor de Portugese wijn hé. We zijn blij, verbaasd, over deze man zijn vriendelijkheid.

Intussen ochtend hier op de camping en ik zit warempel in het zonnetje te schrijven. Zoeven broodjes gehaald voor het ontbijt en Sam ligt in bed te lezen. Het is halfnegen en ik kijk uit naar ons fietstochtje van straks . Op zoek naar de zee en natuurlijk naar spulletjes om de hapjes te maken.

Toen we Portugal inreden had ik een vreemd gevoel, het is anders dan Spanje , en de mensen versta je niet. Wat een handicap is voor ons . Ook had ik het gevoel dat ze norser waren maar na ons ongelukje gisteren en de kennismaking met enkele locals veranderd mijn eerste aanvoelen wel in de positieve zin. Het is de taal die mensen verbind. Als je ze niet kunt spreken is er geen verbondenheid en dat is wat een beetje tegenvalt. Ik neem meteen een woordenboekje en schrijf wat basis woorden en zinnen op. Kwestie van contact te kunnen leggen.

Ben een beetje teleurgesteld met de computer die ik gekocht heb. De helft van de tijd blokkeert hij bij het opstarten, internettoegang duurt ongelooflijk lang, de muis kan ik niet gebruiken, dus het is een beetje behelpen en vooral traag. Vervelend als je zoveel indrukken opdoet en ze wil vastleggen en dan veel tijd verspilt met deze elektrische doos die blokkeert. Ik besef ook wel dat tijdverspillen als je een jaar lang eigenlijk tijd zat hebt wat verwend overkomt. Misschien moet ik die gehaastheid die ik in me heb, zeker vergeleken met Sam haar traagheid wat milderen. We moeten niet zonodig elke dag rijden en we moeten nergens zijn vandaag of morgen. Onthaasten , na 3 weken onderweg voel ik de behoefte om meer op het ritme van de Portugezen te komen.

Ik neem de fiets en ga wat uitwaaien op het strand. Er is niemand.

The old man and the sea. Ik loop langs de branding en geniet van de eenzaamheid hier. Niemand, alleen wind,zand en die grote plas. Als ik terug aan de camper kom zit Sam te lezen. Het ontbijt staat nog op tafel en de tijd is gevlogen zegt ze . Het is haar dagje, lekker niksen en niet moeten rijden. Ik trek de luifel van de camper open en schrijf een brief. Maak mijn tekstje af voor de blog . En zover zitten we nu.

Als je zin hebt om af te komen geef een belletje. De tuintafel staat buiten de stoelen ook.

Foto’s op de blog zetten lukt me voorlopig niet. Ik vraag Marieke om ze te decoderen naar Blog formaat dan is het natuurlijk prettiger om lezen. Lieve groet aan allen die dit verhaaltje lezen en als je zin hebt stuur via de blog een mailtje . Het zou plezierig zijn wat van je te lezen.

Rond 3 uur begin ik met de voorbereidingen van onze hapjes. Het wordt konijn op Vlaamse wijze met pruimen en wat kippen filets met look,ui en tomaat gebakken in oil olivo. We zetten de witte wijn koud. Antonio komt aanzetten met een Vino Verde zoals ie beloofd had en een dop voor onze watertank. Daar had ie gisteren al voor gebeld. Hij kan niet blijven, geen tijd zegt ie. Ik begrijp hem en beaam , hij werkt wij hebben vakantie. Ik ben wel wat teleurgesteld maar laat het niet blijken. Ben blij met zijn gastvrijheid. De dop van de watertank die hij was gaan kopen voor ons past niet maar die neemt ie terug mee. Jammer.

We degusteren de kip op Portugese wijze en het Belgisch konijn en genieten IN HET ZONNETJE, geweldig, van ons diner voor 3.

Sam is zoals altijd na een paar slokken wijn moe en gaat in Siësta zegt ze , ik kan niet om 6u30 in bed kruipen en ga naar het internetcafeetje, dat ik daarstraks gezien had, om onze blog aan te vullen en de mailtjes te checken. Zit met mijn rug naar de TV waar voetbal te zien is en schrijf mijn post berichtjes naar wie me lief is.

Gisteravond kwam een Portugees madammeke ( zwarte rok, zwarte bloes en zwart kapje ) met kar op de Camping vis verkopen. Heel charmant. Wij kopen 2 Dorade vissen , voor 4 Euro en grillen hem avond op de bbq.

Nuno, de klusjesman van toen we aankwamen en vastreden hielp me met het schoonmaken van deze grote vissen. “I’m a fischerman” zegt ie en warempel hij maakt ze nog schoner dan ik. Raspt de schubben er mooi af en geeft me een Portugees recept om na het bakken de vis mee in te wrijven. Wat look, ui, peterselie, olijfolie en azijn. Hij smaakt heerlijk .

Hier zitten de reizigers,bedenk ik me, te lunchen om 3 uur in het zonnetje met heerlijke vis en Vino Verdé van onze vriend Antonio . Wat een feest. Laat de boeren maar ((duisse,) is een Limburgse uitdrukking betekent dorsen)) zeg ik, tegen mijn liefje, zij beaamt en zegt “ lekker schat die vis, lekker. “

Het is intussen ochtend, 8 uur 8 november. Ik zit al buiten met mijn pc, ik kan niet zo lang in bed liggen . Het zonnetje komt op. Overdag is het lekker warm maar eens de zon gaat slapen koelt het snel af. 4 Keer per dag verwissel ik van kleren. ‘s Morgens snel een dikke trui aan en lange broek, het is dan ijskoud in de camper als je uit het warme bed komt, eens half tien staat de zon mooi te stralen dan wordt het een korte broek en T shirt, en ‘s avonds , dat kan al rond 5 uur zijn als de zon gaat zakken in de zee terug wat warme kleren. In bed slapen we naakt lekker warm onder het donsdeken.

Vandaag vermoedelijk onze laatste dag hier in Fao aan zee. Terug on Tour. Via Povoa de Varzin en Porto trekken we het binnenland van Portugal in opzoek naar de authentieke bergdorpjes en de druivelaars van de Verde streek. We zullen de Douro route volgen uit de Michelin gids.

Vermoedelijk zullen we in Porto wel een internet cafeetje vinden en weer connectie hebben.

Tot schrijfs en zonnige groeten alginder.

Met zijn grote mooie Kathedraal en zijn souvenirs winkeltjes.

woensdag 31 oktober,

Deze stad, met weliswaar mooie oude gebouwen en een prachtige Parador* moet tegenvallen voor de pelgrims die weken en maanden te voet of per fiets onderweg waren.

Het is gewoon een oude stad waar het toerisme en dito winkeltjes, restaurantjes à la Rue de Boucher in Brussel en stalletjes welig tieren.

We genieten van een zalig zonnetje. Het is 21 graden en heerlijk op een terras zitten met een witte Chianti. Het is wat zoals Brugge verloren lopen en ontdekken.

We zijn toeristen vandaag en morgen.

Parador* : Zijn staatshotels -a la Relais et Châteaux die we kennen uit Frankrijk - meestal in historische oude mooie authentieke gebouwen ( hier in Santiago vermoedelijk een klooster van welleer naast de beroemde kathedraal. )

Santiago De Compostella,

1 november

De professor zit eenzaam in zijn kantoor, 4 hoog, vandaag op een vrije dag achter zijn pc te werken. Ik zie hem zitten door het dakvenster vanuit de Camper. We staan op de parking van de Universidad de Santiago De Compostella. Na mijn veelvuldige lessen als gastdocent aan de Universiteit van Antwerpen voel ik me hier wel wat thuis! Vandaag zijn we een dagje in de stad verbleven die vandaag meer toeristen telt dan gisteren. Gisteren kregen we ook tapa’s bij ons aperitiefje vandaag niets. s’Morgens heb ik me in een internetcafeetje verwend met 2 lekkere koffie’s en onze blog aangevuld met de laatste impressies van de afgelopen dagen. Mails gelezen en beantwoord en me verwonderd hoe makkelijk het is om on line te zijn met het thuisfront hier, toch wel even weg van België. Dat zal wel iet altijd zo makkelijk worden. Marieke belde me net als mijn pc het begaf of ik kon chatten via MSN. Dat ligt me niet zo vertelde ik haar, ik word daar nogal zenuwachtig van. Je tikt iets in en alras verschijnt er een tekst die geen antwoord is op je vraag, terwijl je nog aan het bedenken was wat je wilde schrijven, het gaat me iets te snel. Ze lacht een beetje met me en ik lach mee. Het is een schat die dochter van me, vond mijn foto’s mooi die ik doormailde en had meteen de mooiste als screensaver geplaatst. Mijn hartje smelt. Ik kijk er naar uit als ze komen met kerst naar Sevilla, die 2 prachtdochters van me. “Je gaat toch een kerstboom zetten hé papa.” Ik beaam, zo een mooi plastic boompje met gekleurde lampjes erin die je in de sigarettenaansteker steekt, lekker marginaal. Ja, dat doen we zegt ze.

Lieve meid.

Santiago is een mooie middeleeuwse stad en in tegenstelling tot wat ik gisteren dacht, dat voor de pelgrims deze nogal commercieel uitgebate middeleeuwse stad een teleurstelling zou kunnen zijn herzie ik vandaag dat beeld. Het gaat hem niet om het doel maar om de weg naar dat doel. Een beetje een levensmotto dat John ons kenbaar maakt bij het genieten vanmiddag van gebakken inktvisjes en sardines a la plancha op ons bord in een zijstraatje, iets weg van de massa. Are you also Camino’s**? We zeggen iets in de trant van Yes, not realy, we are tourists crossing through Europe with a camper . Als ik hem vraag waarom hij een tocht van 800 km onderneemt van Saint Jean-Pied-de-Port in Frankrijk om hier in Santiago de Compostella aan te komen zegt hij dat het “the journey is not the distination“.

The peacefullnes die je ondergaat onderweg naar hier. Je komt jezelf tegen in de wondermooie dorpjes hier naartoe. Een man in zijn midlife die keuzes moet maken en een maand gaat stappen onderweg naar Santiago om antwoorden te vinden. Hij valt voor Noord Spanje zegt hij. Op zoek naar een plaats om terug in Europa te komen wonen, overweegt hij deze streek. Komende als Engelsman van Montreal in Canada naar Santiago. Ik wil hem nog vragen of dat te combineren valt met een job maar bedenk me snel dat dat de sfeer van het gesprek zou schaden. To Basic. Ik stel hem voor om zijn nota’s die hij zo mooi in een klein boekje aan het schrijven was toen wij naast hem op een terrasje plaatsnamen, mij door wilde mailen zo dat ik ze op onze blog kan zetten en hij zegt dat hij het wil overwegen. Hij lacht uitbundig als ik hem mijn kaartje geef met mijn emailadres, waarop ook de titel van mijn film Almost Happy staat. Goed gevonden zegt hij, zoals het leven, Almost.

Als zijn gegrilde Octopus op is en zij glas wijn leeg neemt hij afscheid en wenst me good luck with my “almost movie“.

**Camino: pad, weg, onderweg zijn. Camino is de benaming voor pelgrims onderweg naar Santiago

De zon is ondergegaan, nog wat mooie foto’s gemaakt . Voor ik ga slapen kijk ik nog even naar een DVD van Sting, een geweldige vent . Zo zijn er wel meer waar ik fan van ben.

Ik haal ze allemaal in mijn gedachten. Van Veen en Toon natuurlijk, Paul Van Vliet, ook Cees mijn goede oude vriend, Jaques Brel maar Sting is wel absolute grote top. Ik geniet van zijn DVD waar hij vertelt dat musiceren met vrienden in zijn huis het meest geweldige is wat ie wil doen. Sam slaapt al een paar uur en ik wil nog niet in bed. Drink Chianti, geniet van mijn idolen en wordt lekker slaperig van de wijn.

Lang weekend, 3 november.

Op weg naar de Portugese grens. Het landschap veranderd al wat, huizen minder fraai, wel veel zon. Veel verkeer ook, deels door de smalle straatjes in de stadjes en deels ook door mensen die inkopen gaan doen voor het weekend. We volgen het bordje Carrefour ergens in een Centro Commercial. Inrijden via het enkel richtingstraatje naar beneden ging best eruit geraken niet meer. Door onze hoogte konden we niet door de uitgang. Hoe moet het dan in hemelsnaam? Een dame die bij de benzinepomp werkte wilde ons helpen zei ze en reed ons voor onder de stang waarop stond max.2m10 , ik stop natuurlijk en zij doet teken volg me maar! Dat was dus niet mogelijk, ze komt teruggereden en zegt dat ze een andere weg kent, volg maar. Dat doen we en een man houd ons tegen, dat is niet mogelijk met een camper zegt hij, ik probeer in mijn beste Spaans de man duidelijk te maken dat deze dame van carrefour is en ons wil helpen waarop hij wat geïriteerd zegt: Ik ben van Carrefour. Ik zal de man bellen vooraan de ingang dat ie het verkeer tegenhoud zodat u langs de ingang weer naar buiten kan. Gracias. Wat een toestanden. We rijden verder door het mooie landschap , ik stop even om de druivelaars te fotograferen waar warempel nog trossen druiven aanhangen, we zijn begin november !

We belanden in één van de lelijkste Campings die we al zijn tegengekomen. De kustlijn aan de baai van Bayona Playa staat vol met houten chaletjes op deze camping , allemaal naast elkaar, de Campers die hier mogen staan hebben alleen recht op een spleetje zee! We besluiten toch maar te blijven en dineren op z’n Spaans voor zo’n huisje, waar niemand was onze gebakken sardines in olijfolie met sla en Belgische aardappelen.

Ja, er is meer dat we mee zeulen in de camper van thuis maar eigenlijk niet hadden moeten doen . First in First out is een regel in de horeca dus we eten ze op.

PORTUGAL, “here we are”

Zondag 4 november.

Wat een lekker weertje voor een Zondag. We rijden langs de kust dit mooie land in.

Ik mag hopen dat het in België ook een beetje van dit is. Het zal hier in het zonnetje 25 raden zijn en daarom eten we ook vanmiddag op een terrasje met een lekkere Vino Verdé . Deze wijn wordt gemaakt van jong geplukte druiven en is licht tintelend. Pas aangekomen in het eerste stadje van Portugal Viana do Castelo,

zoeken we zoals naar gewoonte een plaatsje om ons vehikel van 7 meter te zetten want met zon ding parkeer je natuurlijk niet overal. Even moeilijk, in de gids gaven ze een camperstaanplaats aan op het strand aan, dus wij verheugd maar vind dat maar eens. We worden al meten geconfronteerd met een taal-barriëre. Wij spreken tot nog toe geen letter Portugees en de Portugezen tot dusver zij aan wie we de weg vroegen geen letter Frans,of Engels. Zelfs het mondje Spaans is niet voldoende om ons te begrijpen. We krijgen wel een lange uitleg maar verstaan er niets van. Niets ! Allee over de brug naar rechts mag toch niet zo moeilijk zijn??

Daar was inderdaad ruimte zat tussen een chemisch bedrijf en een soort zand-cement-fabriek. Niet meteen iets wat we zochten. Het strand was een modderpoel dus daar bleven we niet staan. Het haventje dan maar.

We hebben en lekkere en veel vis is gegeten, onze eerste lunch in Portugal en zoals beschreven in de gidsen, de Portugezen houden van lang,lekker en uitgebreid lunchen op Zondag en de Siësta is verplicht. Dus Sam ligt al te knorren in bed. Ik maak nog wat foto’s van een ondergaande zon in de haven waar we staan voor vannacht..

Ik heb signaal sterkte op mijn pc dus normaliter kan ik dan draadloos inloggen. Portugal doet vreemd. In plaats van onmiddellijk naar Gmail te gaan wordt ik gevraagd me in te loggen op een Portugese PT Wifi. Zit nu een uur te wachten na mijn inschrijving op een hotspot en het enige wat ik krijg zijn lokale servers waar chatters gebruik van maken, en wat ik niet wil is chatten met Portugezen. Klinkt wel of ik wat racistisch ben, helemaal niet, ik wil een mailtje sturen naar wie me lief is. Ik geef het een 2^de kans, op hoop van zegen PT WI-FI na 50 minuten zonder succes.

Dinsdag 6 november 2007

Were are we?

Ergens ten zuiden van Viana do Castelo in Fao met een haakje boven de A. We hebben ons voorgenomen om ‘ ergens’ eens wat langer te blijven. Vooral Sam vindt elke keer weer opkrassen wat vermoeiend. Dat is het ook natuurlijk. Voor je vertrekt moet alles weer in de kastjes, de afwas gedaan, daar ziet ze nog het meest tegenop en natuurlijk als je zo “ergens” staat ga je ook niet gelijk je tuinstoelen uithalen. Je leeft met zo’n Camper toch wel wat hommeles, dus op straat. Onze ijskast zit nog vol dus we gaan een plaatsje zoeken waar we wel de tuinstoelen op het gras kunnen zetten en eens wat kunnen uitblazen.

Van dat mooie plaatsje aan het strand is voorlopig niet echt sprake. We zoeken wel een camping maar deze zijn of toe of gelegen op 3 a 8 km va het stadje ESPOSENDE.

We komen terecht op een camping de zo wat midden in een residentiële wijk ligt, mooie villa’s ook vakantiehuizen, eventjes lopen van een bakker en een restaurant.

Strand op 2 km.

We checken in en vragen waar we onze tank kunnen vullen oor we de camper op de plaats voor de campers kunnen zetten. Hij mompelt iets van WC en servicio in het midden van de camping, deze man doet zij best en we begrijpen ongeveer de helft. En dan gebeurt het natuurlijk. Wij begrijpen dat we met onze camper tot aan de toilettes moeten om water te tanken en rijden ons vast in het mulle zand. Ik probeer nog met de keggen eruit te geraken, een man wil alles zelf doen en pas als het niet meer kan hulp gaan vragen. Sam panikeert en zegt dat ze aan de jongens gaat vragen wat we moeten doen. Alras staan er 5 man te kijken en wij twee staan er wat bij. We begrijpen weinig van wat ze zeggen. De jongen van de balie, die wat Frans spreekt, de klusjesman die met schop de wielen vrijmaakt, de directeur van de kamping die er in zijn kostuumpje ook naar kijkt een campingbewoner, een van de enige hier, die ons vraagt of we geen Krik hebben, nu die hebben we niet en daar zal ook geen oplossing in zitten. Hij loopt weg en we zien hem ook niet meer. De president van de campingclub komt eraan. De jongens buigen zowat als ie spreekt en het lijkt de enige die er wat verstand van heeft. Hij belt een paar keer met zijn DSM en al snel, nu snel! we zijn wel een uur of 3 bezig geweest hoor, komt er een depanage wagen aan. De president hebben we intussen getrakteerd op een glaasje Spaanse wijn. De Depanage-jongens trekken ons vehikel uit het zand en het lijkt een makkie met zo’n kabel en katrol natuurlijk. We vragen hoeveel onze schuld is en hij gebaart van ach, we waren in de buurt. De president zegt iets wat we niet begrijpen en de man vraagt ons dan 20 euro. Ik betaal met graagte dit kleine bedrag en schenk hem een fles wijn voor de moeite. Ze glimlachen. Ik bied de president ook een fles aan maar hij weigert dat. Neen neen, ik zal morgen een fles Portugese wijn aan jullie geven. We aanvaarden zijn voorstel en voegen er aan toe dat wij dan voor de hapjes zullen zorgen. Het ijs is intussen gebroken en hij verteld honderduit over hoe prachtig zijn land is , en dat je in Portugal overal goed kan eten en dat we naar de kleine dorpjes moeten en Alicante heeft absoluut zijn voorkeur van mooiste provincie niet. Hij wordt een beetje onze vriend. In gebroken Engels,Frans, Spaans en vloeiend Portugees wil hij ons helpen om onze 6 weken die we hier in Portugal willen verblijven de beste uit ons leven te maken. Op onze vraag waar we hier in dit kleine dorpje wat lekkers kunnen eten doet hij een suggestie. Wel pas open om 7 uur. Als we kijken hoe laat het nu is konstateren we dat het winteruur, dus een uurtje terug, niet van toepassing is in Portugal. Pas op het einde van de maand zegt ie. We zetten onze horloge op de Portugese tijd en drinken een aperitiefje in afwachting. Tot onze verbazing staat hij ons op te wachten aan het restaurant en zegt iets wat we niet begrepen. Kom in de auto zegt hij, en Sam vraagt “hij gaat ons toch niet ontvoeren? “ Hij brengt ons naar een beter restaurant. Wellicht wil ie ons de beste indruk van Portugal geven, nadat ie er zo overweldigd over gesproken had.

We bedanken hem vriendelijk en hij wuift ons uit met de boodschap morgen om 4 uur voor de Portugese wijn hé. We zijn blij, verbaasd, over deze man zijn vriendelijkheid.

Intussen ochtend hier op de camping en ik zit warempel in het zonnetje te schrijven. Zoeven broodjes gehaald voor het ontbijt en Sam ligt in bed te lezen. Het is halfnegen en ik kijk uit naar ons fietstochtje van straks . Op zoek naar de zee en natuurlijk naar spulletjes om de hapjes te maken.

Toen we Portugal inreden had ik een vreemd gevoel, het is anders dan Spanje , en de mensen versta je niet. Wat een handicap is voor ons . Ook had ik het gevoel dat ze norser waren maar na ons ongelukje gisteren en de kennismaking met enkele locals veranderd mijn eerste aanvoelen wel in de positieve zin. Het is de taal die mensen verbind. Als je ze niet kunt spreken is er geen verbondenheid en dat is wat een beetje tegenvalt. Ik neem meteen een woordenboekje en schrijf wat basis woorden en zinnen op. Kwestie van contact te kunnen leggen.

Ben een beetje teleurgesteld met de computer die ik gekocht heb. De helft van de tijd blokkeert hij bij het opstarten, internettoegang duurt ongelooflijk lang, de muis kan ik niet gebruiken, dus het is een beetje behelpen en vooral traag. Vervelend als je zoveel indrukken opdoet en ze wil vastleggen en dan veel tijd verspilt met deze elektrische doos die blokkeert. Ik besef ook wel dat tijdverspillen als je een jaar lang eigenlijk tijd zat hebt wat verwend overkomt. Misschien moet ik die gehaastheid die ik in me heb, zeker vergeleken met Sam haar traagheid wat milderen. We moeten zonodig niet elke dag rijden en we moeten nergens zijn vandaag of morgen. Onthaasten , na 3 weken onderweg voel ik de behoefte om meer op het ritme van de Portugezen te komen.

Ik neem de fiets en ga wat uitwaaien op het strand. Er is niemand.

De man and the sea. Ik loop langs de branding en geniet van de eenzaamheid hier. Niemand alleen wind,zand en die grote plas. Als ik terug aan de camper kom zit Sam te lezen. Het ontbijt staat nog op tafel en de tijd is gevlogen zegt ze . Het is haar dagje, lekker niksen en niet moeten rijden. Ik trek de luifel van de camper open en schrijf een brief. Maak mijn tekstje af voor de blog . En zover zitten we nu.

Als je zin hebt om af te komen geef een belletje. De tuintafel staat buiten de stoelen ook.

Foto’s op de blog zetten lukt me voorlopig niet. Ik vraag Marieke om ze te decoderen naar Blog formaat dan is het natuurlijk prettiger om lezen. Lieve groet allen die dit verhaaltje lezen en als je zin hebt stuur via de blog een mailtje . Het zou plezierig zijn wat van je te lezen.

Tot een volgende connectie.