Foto
Ook al zijn wij weg,we zullen er altijd zijn
Archief per maand
  • 06-2015
  • 06-2014
  • 03-2014
  • 12-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 08-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
    Gastenboek
  • Bancarios, Noticias Sobre Bancarios
  • cheapest cialis india
  • cialis pills in dubai uae
  • online cialis buy cheap cialis
  • cialis black canada

    Klik hier als je nog een laatste groet wilt doen aan onze meisjes

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    IN LOVING MEMORY
    Mijn stille engeltjes
    Een droom van een babykamer zouden we maken voor jouw mijn prinsesje waar ik al zo onbeschrijfelijk veel van hou. Al die mooie kleertjes die je nooit zal dragen, hoe moeten je papa en ik deze pijn verdragen. Nu nog beweeg je bij de vleet, maar als je geboren wordt wacht ons veel leed. Jouw geboorte wordt geen feest, de toekomst is nog nooit zo zwart geweest. Nu nog voel ik je bewegen, nog een paar dagen dan moet ik je opgeven.
    28-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jij bent de enige

    Hoe kan ik je zomaar laten gaan
    je gewoon laten gaan zonder dat je een spoor achterlaat
    Terwijl ik ieder moment met jou had kunnen beleven
    jij bent de enige die me echt helemaal kende

    Hoe kun je zomaar weggaan van mij,
    Terwijl ik alleen maar kan kijken hoe je weggaat
    Omdat we alle onze pijn moeten delen
    en zelfs onze tranen
    Jij bent de enige die me helemaal echt kende

    Dus kijk nu naar me,
    er is alleen een lege plek
    Er is niets meer over om me eraan te herinneren,
    alleen de herinnering van jouw gezicht

    Kijk nu goed naar me,
    er is alleen een lege plek

    En dat jij zou terugkomen naar mij,
    Dat kan gewoonweg niet gebeuren
    en daar moet ik mee leren leven

    Ik wilde dat ik je kon laten omdraaien,
    omdraaien zodat je me zag huilen
    Er is zoveel dat ik tegen je moet zeggen,
    zoveel redenen waarom
    Jij bent de enige
    die me echt helemaal kende

    Dus kijk nu naar me,
    er is alleen een lege plek
    Er is niets meer over om me eraan te herinneren,
    alleen de herinnering van jouw gezicht

    Kijk nu goed naar me,
    er is alleen een lege plek

    Maar op je wachten,
    is het enige wat ik kan doen en dat moet ik inzien

    Kijk nu eens goed naar me,
    Want ik zal er nog steeds staan

    En dat jij zou terugkomen naar mij,
    Dat kan gewoonweg niet gebeuren
    en dat is het risico dat ik moet nemen

    28-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:M. Voor Zoë
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zomaar
    Ik ben soms zo verdrietig..dat de tranen in mijn ogen staan
    dat ze over mijn wangen rollen,en ze niet te stoppen zijn..
    Ik heb soms medelijden met mezelf..
    ik wil soms ontwaken uit mijn boze droom..
    maar besef dan ,dat dit geen droom is
    Ik wil soms huilen,en ben blij dat ik huil..
    alsof ik het graag doe!
    Ik weet soms geen raad met mezelf..ben dan boos op alles en nog wat
    in mijn omgeving..
    Maak dan ruzie met papa..wat niet mag
    papa maakt dan ruzie terug,wat niet nodig is...
    Hoe heb ik je toch ooit kunnen laten gaan?
    waarom maak ik zoiets mee?we zullen het nooit weten
    maar toch zal ik het mij nog lang afvragen
    en als ik deze vraag niet meer zal stellen,dan
    zal ik een andere vraag stellen..

    28-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dinsdag 28 juli 2009

    Hallo lieve Zoë,mijn engeltje hier boven...

    Al weer een dag voorbij,al weer een dag dat mensen je vergeten zijn,al weer een dag
    die zegt dat we ouder worden,en al weer een dag voorbij zonder jou aan mijn zij..
    Als ik rondom mij kijk,dan zie ik mensen die gelukkig zijn,mensen maken plezier
    mensen gaan winkelen,ze lopen op straat,ze lachen,ze kennen niks anders dan vreugde..
    Ik zit soms in de auto,ik staar door het raam en kijk in elk huisje binnen,
    en dan vraag ik me af;zijn er daar mensen die huilen?
    Zijn er daar mensen die verdriet hebben?hebben ze daar ook iemand verloren?
    En soms zie ik ook mensen alleen in hun huisje zitten,die staren naar buiten,
    naar ons toe..naar de passerende auto's...
    Zij zijn ook alleen,en zij verdienen dat ook niet..
    Zijn zij dan alleen omdat ze ook iemand dierbaars verloren hebben?
    Overal in de wereld is er geluk en verdriet,en soms zien wij dat niet
    Wij mensen staan er nooit bij stil dat het leven ons zo kostbaar is,
    wij denken altijd maar aan geld,en haat en liefde..
    in plaats van elkander lief te hebben,en overeen te komen met elkander
    en geen messen in de ruggen te steken.
    Want op het moment dat je net als wij een keuze maakt in je leven over leven
    en dood van iemand die je nauw aan het hart ligt,of in ons geval ons eigen vlees en bloed
    dan vergeet je wie je haat,of wie je bemint..of eender wat
    Ik hoop dat mensen elkaar steunen,zoals iedereen ons heeft gesteund
    dat mensen elkaar helpen,want de hemel hier boven is niet altijd blauw!

    Als ik broertje Toby bekijk..Hoe hij soms half uit de zetel hangt
    of als hij weer iets doet wat niet mag,of als hij heel stout is..
    dan breekt mijn hart en kan ik niet kwaad zijn,
    hij is mijn enige kindje die ik levend en gezond op de wereld heb gebracht
    en ik hou van hem met mijn hart en ziel..
    Misschien kun je het niet begrijpen,maar het is zo lastig om te beseffen dat
    Toby mijn eerste en laatste kindje zou zijn...
    En ik hoop dat Toby later ook beseft wat wij voor hem hebben gedaan
    dat wij hem een goed leven willen geven,met alles erop en eraan!
    Ook voor hem is deze tijd een lastige tijd,en wij proberen zo veel mogelijk
    Toby in onze armen te sluiten als het voor ons niet meer gaat
    zodat hij ook voelt dat wij er voor hem zijn.
    ...Hij heeft dezelfde lippen als jij Zoë,dat zelfde wezentje...

    28-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dinsdag 28 juli 2009

    Goeiemorgen lieve Zoë;
    Mama heeft slecht in slaap geraakt gisteren avond,
    elke avond zie ik de bevalling voor mijn ogen,en sta ik stil bij kleine dingen
    die er op die dag gezegd en gebeurd zijn..
    Ik probeer dan mijn gedachten te verzetten,maar dat gaat niet.
    De tranen rollen dan over mijn wangen,mijn kussen is dan heel nat,
    en dan moet mama opstaan om die te verversen.
    Ik hoop dat er dagen komen dat ik zonder nadenken kan gaan slapen.
    Vandaag bel ik de patholoog op om een afspraak te maken,
    Ik hoop op deze week..
    we zullen zien,tot later kindjexxxxx

    28-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    27-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maandag 27 juli 2009

    Lieve Zoë,

    Ik ben er terug
    Mama moest dus werken vandaag..Het ging goed,ik heb veel kunnen doen,
    en werd niet geconfronteerd met jou verlies..
    Ik heb telefoon gekregen van dokter Watty,
    Wij mogen morgen een afspraak maken met de patholoog om de voledige uitslag te
    weten van de autopsie..
    Ik hoop dat wij zo snel mogelijk mogen gaan,zodat mama en papa weten hoe ver we staan.
    Ik hou je zeker op de hoogte.
    Groetjes mama

    p.s wij missen jou!

    27-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maandag 27 juli 2009

    Hallo lieve Zoë,
    mama moet vandaag gaan werken,broertje Toby gaat naar tante Anja,
    zij gaan vandaag naar de brielmeersen gaan wandelen.
    Papa is sinds deze nacht al terug de baan op,en zal dan na zijn werk vanavond
    broertje ophalen.
    Ik hoop dat ik vandaag een betere dag heb,want anders is het zo moeilijk
    voor mama om te werken,alhoewel ik erg mijn best doen.
    Ik kan nu niet veel schrijven,omdat ik straks weg moet,
    maar zal dan vanavond terug komen,
    tot later meisje,
    dikke kus en knuf van mama

    27-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    26-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zondag 26 juli 2009

    Dag lieve Zoë,
    het is vandaag weer zo een dagje als alle andere geweest..
    Mama en papa hadden het zeer moeilijk met elkaar...
    Het begint altijd met woorden,en eindigd in ruzie..
    Mama kon het vandaag niet aan dat papa zijn verdriet om jou altijd om zet in boos zijn..
    Hij is dan boos op de gehele wereld,en wij Broertje Toby en mama moeten dan boeten,
    en vandaag was weer zo'n dagje,mama heeft dan eens flink haar gedacht gezegd,
    en eerst was papa heel boos,en leek het alsof hij mama en Toby niet meer graag zag,
    hij wil alles alleeen aan kunnen en denkt niet meer aan de gevoelens van zijn gezin!
    Wij hebben allemaal pijn en verdriet,wij horen het samen te verwerken,
    maar papa sluit ons elke dag buiten,en zo verliest hij de controle over ons,
    en voelt hij ook dat wij er niet meer voor hem zijn.
    Mama moet aan zichzelf denken op dat moment,ik kan mezelf amper helpen
    en als papa dan nog boos doet,dan kan ik het al helemaal niet meer aan!
    Dus mama heeft na het geruzie naar boven gelopen,ik ben in de babdkamer gaan zitten,
    en heel hard beginnen huilen,mijn keel deed pijn,kreeg amper lucht,
    en het leek allemaal plots zo zinloos,waarom zou ik nog ruzie maken?
    Het helpt mijn verdriet toch niet,en papa geeft er toch niet om,dat denk ik toch?
    Maar neen,papa is naar mama toe gekomen,naar boven in de badkamer,
    hij heeft mama's hand gepakt en me gevraagd naar beneden te komen,
    eens beneden kreeg ik een dikke knuffel,en vertelde me dat hij me graag zag,
    dat hij spijt heeft dat hij soms zo kwaad doet..
    We hebben broertje Toby in onze armen gesloten,en gehuild..
    Samen hebben we gehuild om jouw Zoë....
    Omdat wij heel veel pijn hebben,en soms niet meer weten hoe we het normale leven
    terug moeten opbouwen,wij kunnen niet met elkaar omgaan in deze situatie,
    het is verschrikkelijk om als man en vrouw door het leven te moeten gaan,
    met dit verlies,ik weet zelfs niet of alles nog terug zal goed komen,
    of we ooit nog eens een volle week kunnen lachen en plezier maken
    zonder ruzie en gekibbel omdat we jouw missen,omdat het pijn doet..
    En neen Zoë,papa kan er ook niks aan doen dat hij zich af reageert op ons,
    het zit gewoon in zijn karakter om het zo te verwerken,en dan moet iedereen er aan geloven.
    Ik heb het al honderd keer verteld,en zal het nog duizend keer zeggen,
    maar ik mis je mijn kindje,je laat bij mama een héél leeg gevoel achter,
    en mama weet soms niet meer of ze het ooit nog kan vergeten..
    Dat fijne gevoel van mama te worden,ben ik kwijt geraakt,
    vier weken geleden,hebben ze mijn baby afgepakt,om dienst te doen in de hemel
    en ze hebben er nooit mee rekening gehouden,hoe ik me dan zou voelen
    eens je weg was...
    Ik hou van je,
    kusje mama

    26-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    25-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zaterdag 25 juli 2009

    Hallo lieve Zoë,

    We hebben al veel reacties gekregen op deze blog,
    en daarvoor wil ik iedereen bedanken.
    Jullie zijn allemaal één voor één mensen die wij in ons hart zullen sluiten,
    en als er bij jullie ooit een steunende schouder nodig is,dan zullen wij er ook voor jullie zijn.

    Mama en papa gaan deze avond mee met opa en oma,
    opa moet ergens optreden,en papa zal hem helpen,vandaar dat ik nu
    mijn blogje schrijf.
    Ik heb nog steeds geen liedje gemaakt voor deze site,maar vind nog steeds
    niet het gepaste,maar het komt er hoor!
    Ik weet dat je graag muziek hoort.

    Mama heeft gisterenavond nog een eindje wakker gelegen,papa lag al vroeg te slapen,
    en, mama wou nog naar de film kijken...
    Maar ik leek eerder afwezig..Ik heb traantjes gelaten,alweer...
    En allemaal nog om jou,ik stel mezelf nog altijd de vraag,waarom?
    En waarom kan ik dan nooit geen gezonde baby meer krijgen,
    het zou mij zo vooruit helpen als ik kan zeggen dat ik opnieuw zwanger ben,
    ook al krijg ik dan een zoontje erbij,het kan mij niet schelen,
    ik zou gewoon heel graag een babytje krijgen,
    en zonder zorgen een volledige zwangerschapstermijn uitdoen,
    en in het moederhuis met een vrolijk gezicht iedereen ontvangen.
    Maar ah...zullen we dat ooit nog meemaken?
    Mama heeft al op de site gekeken voor adoptie,
    amai het kost heel wat om een kindje van een ander land te adopteren.
    Het is bijna niet mogelijk hoe mensen dat kunnen.
    Het zou ons 13.000 euro kosten,en dan kun je er  3jaar op wachten..
    De vereiste is dan nog dat je getrouwd bent,nu..als het maar dat is,dat
    zou het minste zijn,maar dan nog..
    Ze hebben deze week alweer een baby in de vondelingenschuif gestopt,
    en dan vragen ze aan ons zoveel geld om een baby te kopen,
    terwijl er zovele sukkelaartjes op de wereld komen,die amper voeding krijgen.
    wat een wereld hé..

    Hoe gaat het eigenlijk daar boven met je?
    Heb je al veel babyengeltjes gezien?
    En zijn ze allemaal een beetje aardig?
    mama denkt heel veel aan jouw hoor,en nog steeds heb ik het moeilijk,
    en huil ik dan..omdat ik me soms geen raad meer weet..
    Maar ik onthoud de mooie dingen aan jou,
    tot later kleine meid,
    en als morgen de zon schijnt,dan weet ik dat je naar me lacht
    dikke kus en knuffel van mama
    xxx...

    25-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    24-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Autopsieverslag deel 1
    Telefonisch verslag van dokter en gynaecoloog Watty Ronde kom Roeselare
    Op Donderdag 23 juli 2009

    Korte beschrijving
    Stapelingsziekte, aandoening als gevolg van een gebrek aan een bepaald enzym, waardoor stoffen niet worden afgebroken, maar worden opgeslagen ('gestapeld'), wat leidt tot stoornissen in de functie van de desbetreffende organen.

    Symptomen
    Stapelingsziekten zijn zeldzame aandoeningen waarvan de verschijnselen afhangen van welk enzym ontbreekt.

    Vormen
    Men onderscheidt 'glycogeenstapelingsziekten' en 'sfingolipidosen'.

    Zie ook stofwisselingsziekte.

    Klinische bevindingen:

    De meest voorkomende vorm van GSD IV is de vorm die voorkomt komt bij kinderen in de eerste maanden van het leven en gaat gepaard met lever en milt vergroting en met een achterstand in de groei.

    Dit wordt gevolgd door een progressieve levercirrose (schrompeling van  de lever) met portale hypertensie. ( verhoging van de bloeddruk in het poortadergebied door belemmering van  de bloedstroom in de leververtakkingen), ophoping van vocht in de buikholte, pijnlijke spataderen en de dood voor de leeftijd van 5 jaar.

    Hypoglycemie wordt zelden gezien

    Het neuromusculaire systeem is ook betrokken bij de ziekte.

    De symptomen zijn : hypotonie (spierslapte ) en atrofie.

    Ernstige cardiomyopathie ( hart-spierziekte) is ook gerapporteerd als een overheersend kenmerk.

    In het algemeen is GSD IV een multi-systeem ziekte met als overheersend kenmerk een progressieve levercirrose die tot een vroege dood leidt; echter; er zijn patiënten die overleefden zonder een bewijs van een progressieve leverziekte.

    Er zijn ook patiënten met GSD IV waarbij de ziekte zich beperkt tot het zenuwstelsel. ( Dit zijn volwassen patiënten met “polyglucosan body  disease “ , waarbij een defect van het branching enzyme is aangetoond in leukocyten en de perifere zenuwen ).

     

    Diagnose:

    De klinische – en het biochemische beeld kan niet onderscheiden worden van andere oorzaken van cirrose in de kindertijd.

    De diagnose van type IV vereist een biopsie om abnormaal glycogeen en een defect van het branching enzyme aan te tonen in de lever, spieren, leukocyten, erythrocyten of fibroblasten.

     

    Behandeling:

    Er bestaat geen specifieke behandeling voor GSD type IV.

    Het onderhouden van een normoglycemie ( normaal glucosegehalte) en een adequate dieetbehandeling kan de leverfunctie tijdelijk iets verbeteren.

    Voor patiënten met een progressief lever falen is een levertransplantatie voor de leeftijd van vier jaar de enige succesvolle behandeling.

    Omdat de GSD type IV een multi systeemziekte is , is het lange termijn succes van de levertransplantatie niet bekend.

     

    Erfelijkheid:

    De overerving van Glycogeen Stapelingsziekte Type IV is autosomaal recessief.

    Prenatale diagnose is mogelijk.

    Het gen is gelokaliseerd op chromosoom 3p12.

     

    24-07-2009 om 20:56 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrijdag 24 juli 2009

    Hallo lief engeltje van mij,
    mama heeft gisteren niet kunnen schrijven.
    De reden,emotioneel zat ik er een beetje door,en de ganse dag gewerkt.
    Het spijt mij heel erg,maar hier ben ik al terug he..
    Ik had gisteren een moeilijke dag,ik kreeg telefoon van een klant in de winkel,en zij wist namelijk
    dat ik zwanger was,ze vroeg mij hoe het met me was,en mama moest het ganse verhaal vertellen.
    Doordat die klant alsmaar bleef vragen stellen over hoe en wat,kon mama amper nog spreken,
    en kwam ik op den duur slecht,ik dacht dat ik ging overgeven,of flauwvallen.
    Nadien voelde ik mijzelf niet beter worden,ik begon mezelf weer vragen te stellen,
    en de feiten weer onder ogen zien,en het voelde helemaal niet goed meer.
    Dus,heb ik dan maar op het werk gebeld met dokter Watty,mama's gynaecologe,
    om de uitslag te weten van de autopsie,en die bleek helemaal niet goed te zijn,
    je hebt een stapelingsziekte,en dat is een aandoening als gevolg van gebrek aan een bepaald
    enzym waardoor stoffen niet worden afgebroken maar opgestapeld wat leidt tot stoornissen in de
    funvtie van de  organen,hetis een zeldzame aandoening.
    Dus eigenlijk om het in de woorden van de dokter te zeggen,
    heeft mama geluk gehad met broertje Toby en kunnen wij geen gezonde baby meer op
    de wereld zetten,jij en broertje Toby zullen mijn enige twee kindjes blijven.
    Ik heb een bengeltje en een engeltje!
    Mama heeft slechte cellen,ik maak stoffen aan die niet goed zijn voor een baby.
    Ik zou alleen maar mezelf ziek kunnen maken door opnieuw een zwangerschap aan te gaan.
    Wat denken jullie?heeft iemand voor mij een antwoord,als je in mijn plaats zou staan,
    en je weet dat de herhalingskans 1op de 4 is,en dat je dit alles opnieuw kan meemaken,
    zouden jullie het wagen?Weet wel dat het verlies groot is,maar de drang naar een nieuwe baby ook
    en dat dit mijn enige verwerkingsfase was,ik kan het alleen maar verwerken als ik dat leeg gevoel
    kan opvullen,als jullie raad hebben,mail me dan,of geef reactie op de blog,
    ik lees het alvast heel graag!

    Zoë,nu terug naar jou toe,
    ik mis je lieve schat,mama bewandeld momenteel een bijzonder pijnlijk pad,
    ik heb nooit gedacht dat ik in mijn jonge leven,al zo een drastiche beslissingen zou moeten nemen,
    en dat de resultaten ervan zo negatief zouden zijn,
    wie staat er nu in godsnaam bij stil,dat zij van de ene dag op de andere geen baby meer' mag 'krijgen,
    hoe dieper kunnen ze je nu nog steken?
    Hoe ver moet mijn lijden eigenlijk gaan voor 'God'?En wat heb ik hem misdaan?
    Ik ga elke dag werken,ben in geen 7jaar dienst bij zeeman ziek geweest,enkel nu voor jouw Zoë
    ik vloek wel ,ja dat wel en wie niet...
    maar probeer een zo goed mogelijk mens te zijn,en dan krijg ik dit als dank en sympathie...
    Ah ,voor de mensen die geloven,ik kan jullie maar 1 ding zeggen,ik geloof niet meer,
    want de dag dat ik hem nodig had,was hij er niet,en als hij er was,
    dan wil ik hem nu zeggen,dank je wel en als je bestaat ,kun je er maar voor zorgen dat je voor
    mijn dochter in de hemel een goeie reden had om haar bij ons weg te halen,en dat ze daar
    boven kan dienen voor iets wat goeds is,en dat ze daar gelukkig kan zijn bij alle andere
    engeltjes,en als je niet bestaat,wel,waar is mijn kindje dan?
    Het  lot is iets wat je zelf bepaald?denk je dat echt?

    Hé meisje,wij weten wel in wat we geloven he,wij geloven in elkaar,en wij communiceren
    ook met elkaar hé?Wij zijn samen een heel groot hart,met aan beide kanten papa en broertje...
    En wij zullen nooit uiteen gaan,hartjes breken nu eenmaal niet vanzelf...
    Slaap zacht mijn sterretje,kom maar gauw pinken...
    Ik kijk naar je

    24-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    22-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Woensdag 22 juli 2009

    Dag lieve Zoë,
    Het was vandaag mama haar eerste werkdag,en ik moet zeggen,het viel mee.
    Ik was nerveus om er terug aan te beginnen,maar eens ik er was,heb ik al mijn verdriet even vergeten.
    Wat eigenlijk positief is.
    Je hebt soms reacties van mensen die wisten dat ik zwanger was,en dat is dan even slikken,
    maar eigenlijk was ik vandaag héél sterk,en kon ik al vlug terug alles in handen nemen.
    Het enige wat moeilijk was,was alles onthouden,mijn gedachten zitten nog heel veel bij jou,
    en dan kan ik mij moeilijk focussen op mijn werk.
    De dag heeft ook vlugger gegaan dan dat ik verwacht had,ik zag nog zo veel werl liggen
    en had het liefst nog uren bezig geweest,maar het was al vrij snel sluitingstijd,en mama
    moest naar huis komen naar broertje Toby en papa.
    Eens ik thuis kwam,verwachtte ik enigzins een lief woordje van papa,of toch hoe het gegaan was
    op het werk..
    Maar papa leek wel kwaad,en was niet echt te spreken,dat vond ik zelf toch.
    Broertje Toby lag te slapen in de zetel,maar papa heeft hem dan wakker gemaakt  om mee te eten.
    Deze avond heb ik dan mijn buitje gekregen,ik zou er graag even tussen uit gaan,
    maar we hebben nu even geen centjes meer voor een reisje,de kosten van mijn bevalling zullen vree
    hoog uitlopen met al die medicijnen en anesthesist die twee maal gekomen is enzoverder,
    ook de autopsie van Leuven,en de kosten voor die DNA test en zo zullen ons waarschijnlijk
    aardig doen verschieten als ze binnen komen,mama had ook geen verzekering toen ik moest bevallen.
    En zo ja is de ruzie ontstaan tussen mama en papa,ik was al een beetje geprikkeld omdat papa
    niet vroeg naar mama's eerste werkdag en je kent dat hé,van het ene komt het ander!
    Het is natuurlijk mijn schuld,maar ik heb ook liefde nodig en ik sta al emotioneler dan gewoonlijk
    en soms lijkt papa dat niet te begrijpen,hij denkt dat ik mijn verdriet heb verwerkt door deze blog
    aan te maken als uitlaatklep.
    Ik heb dit gewoon gedaan om ten eerste andere mensen te laten zien wat wij doorstaan,en ook omdat jij
    een echte baby bent,en dat beseffen velen niet.
    Ten tweede heb ik dit ook voor anderen gemaakt zodat zij als zij dit ooit tegenkomen,misschien
    zichzelf zouden herkennen in deze siuatie,of misschien is het een hulpmiddel voor ze!
    Ik ben jou helemaal nog niet vergeten door de site aan te maken!als je dat maar weet!
    Mama ligt nu op haar bed dit te schrijven,papa zit in de zetel,en we zijn een beetje kwaad op elkander!
    tja ook bij ons kan er eens gekibbeld worden.
    Papa loopt gewoon vies rond omdat hij het verlies niet kan verwerken,en mama is boos omdat ze
    van papa veel steun verlangt die ze eigenlijk niet krijgt.
    Als ik alles in mijn eentje moet verwerken,dan lukt het ook even niet meer hé!
    Ik heb papa nodig in deze tijd,en dat kan hij maar niet begrijpen!
    Ik wil gewoon terug gelukkig leven,en ik kan nu even niet tegen een vieze patat!
    Hij moet zijn manier van verwerken vinden,en liefst een goeie,
    want anders ontploft de bom binnen de kortste tijd,en wat zullen we dan hebben?
    Misschien zal ik dan toch maar een psychiater raadplegen,die ons kan helpen naar het goede,
    iemand die gewend is mensen te helpen in deze situatie,want alleen kan ik papa niet vooruit helpen,
    en andere mensen van mijn familie ook niet,dat i iets wat wij moeten doen,alleen!
    Zijn familie daarentegen zou hem ook iets meer moeten steunen en weten dat papa een dochter
    kwijt is,dat ons leven nog niet op het juiste spoor rijd,dat hij warmte nodig heeft.
    Zijn vader bijvoorbeeld,zijn enige bloedverwant zou moeten zien dat zijn zoon in nood zit
    dat hij een steunende schouder nodig heeft,maar die mensen denken alleen aan zichzelf!
    Zo zou onze relatie op den duur ten einde lopen,en dat willen we niet,
    en soms denk ik dat ik van een mug een olifant maak,maar als ik dan echt goed nadenk
    weet ik dat ik juist zit,ik voel gewoon dat iets niet juist zit,en het maakt mij dubbel zo verdrietig!
    Ik wou gewoon dat alles nu eens opjoud,dat de pijn weggaat en dat ik normaal kan leven!
    Ik dacht dat ik sterk genoeg was voor ons twee,maar helaas...
    ik kan niet alles aan!
    Ik mis je kindje,en om jou hebben wij nu vele zorgen,om jou verlies hebben wij nu veel gekibbel
    maar ondanks alles,was je de moeite waard,en van mijn leven zal ik je nooit vergeten,
    wij komen er wel uit,vroeg of laat zal de bom vallen,
    en zullen we er wel goed uit komen!
    maak je geen zorgen ,mama en papa redden het wel
    hopelijk jij ook?!
    xxxxxxx
    tot morgen engeltje

    22-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    21-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dinsdag 21 juli 2009

    Hallo lief kindje van mij,
    Mama en papa en broertje Toby zijn vandaag bij opa en oma gaan eten(zoals elke zondag)
    al zijn we vandaag dinsdag
    We zijn dan met oma en opa en tante Heidy en je nichtjes naar auchan geweest.
    Het was in het door rijden naar daar een hevige storm van regen,
    nichtje Lisa Marie was heel bang in de auto,en oma en mama ook!
    In de winkel zag mama een vriendin lopen,ze kwam ons goeiedag zeggen
    en mama kon amper haar tranen bedwingen,ja ik kan niet blijven iedereen ontlopen he,
    maar toch vermijd ik graag die gesprekken.
    Ook al denk ik heel veel aan jou,en zie ik ook van alles wat mija an jou doet denken,
    toch dot het zo verdomd vele zeer!
    Morgen gaat mama gaan werken,haar eerste werkdag,heb ik zelf zo gewild,
    ik kon nog een tijdje thuis blijven,maar wat heb ik er aan?
    ik verveel me dan,en ik denk ook gans de dag aan jou,en heb de indruk dat ik mezelf
    depressiever maak door constant bezig te zijn met allerlei spullen van jou,
    en foto's bekijken.
    Zo,ik ga je laten,vroertje Toby moet gaan slapen,
    ik zal je morgen na mij werk dan terug schrijven,
    weet dat mama nog elke dag voor jou weent,al verberg ik het veel
    en ween ik in mijn bedje,zodat niemand het ziet
    ik mis je nog elke dag,en zelfs in auchan had ik het zeer moeilijk als ik
    alle babyspulletjes zag...
    Ah ja..waarom he?

    21-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:L. Na het verlies
    >> Reageer (0)
    20-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zoë
    Kun je mij nog vinden
    Nu je niet meer op aarde bent?
    Kun je mijn warmte nog voelen
    Zoals je dat vroeger was gewend?

    Kun je mij nog horen
    Zo hoog boven in de lucht?
    Vroeger hoorde je me van ver
    Al liet ik maar een zachte zucht

    Kun je me nu nog wel zien?
    Ben je trots op hoe ik leef?
    Zie je me nog wel eens huilen?
    En voel je hoeveel ik nog om je geef?

    Ik voel jou nog iedere dag
    Ik denk aan je, iedere nacht
    Het moment waarop we weer samen zullen zijn
    Dat is het moment waarop ik nu wacht....


    20-07-2009 om 10:06 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lieve kleine ster

    Lieve kleine ster
    Daarboven in de lucht
    Betover mijn gedachten
    En neem me mee op je vlucht

    Neem me mee naar boven
    Of naar een mooie groene weide
    Alleen durf ik niet
    Maar wel met jou aan mijn zijde

    Lieve kleine ster, laat me je voelen
    Zo'n sterretje als jij is er geen één
    Blijf altijd naar me schijnen
    Alleen dan voel ik me nooit meer alleen

    Geef me weer de kracht
    En blijf altijd over me waken
    Want alleen dan,
    Kan ik weer iets moois van deze dag gaan maken


    20-07-2009 om 10:04 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor mijn liefste engeltje hier boven
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Elk zuchtje wind dat mijn gezicht streelt
    is een knuffel van mijn engelenkind
    dat nu tussen de wolken speelt

    20-07-2009 om 09:55 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.17 januari 2006
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Toby 10 maanden en 13 dagen jong

    20-07-2009 om 08:04 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.18 november 2005
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Toby 8 maanden 14 dagen jong

    20-07-2009 om 08:03 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bescherm mijn meisje daar boven
    Lieve engel daarboven in de lucht
    Neem mijn kindje met je mee op je vlucht

    Bescherm haar tegen verdriet en pijn
    En laat haar boven welkom zijn

    Laat mijn meisje stralen als een ster
    Dan kan ik haar zien, al is ze zo ver

    Omring haar met liefde en licht
    En zorg dat deze ook naar ons is gericht

    Ik kan niet verder kijken dan naar morgen
    Totdat ik haar weer ontmoet, wilt Ú dan voor haar zorgen....?

    20-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:M. Voor Zoë
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wit wolkje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Als een klein wit wolkje gedreven door de wind
    kwam je even bij ons,even was je ons kind
    Ik kijk om hoog en zie als in een vlucht
    een klein wit wolkje gaan
    langs de heldere blauwe lucht

    20-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:M. Voor Zoë
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn kleine schat
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Jij,klein en onschuldig
    nog in mama's buik
    Ik voelde jouw groeien,voelde die band die ontstond
    ook al was je nog zo klein
    jij,die mijn kleine meisje zou worden
    en plotseling valt alles weg
    onze band is verbroken
    Ik heb het zo helemaal niet gewild
    Ik wilde je voelen,voelen hoe je groeide
    Kunnen lachen als je je voetje strekte en bulten maakte op mijn buik
    Ik mis je nu zoveel...
    Ik vraag me steeds af;waarom?waarom is het verkeerd gelopen?
    Waarom kan ik je niet vasthouden en knuffelen?
    Waarom mocht je geen deel uitmaken van ons gezin?
    Waarom kon je je lieve broertje niet leren kennen?
    Maar ik zal hem zeker vertellen over jouw!
    En dat jij hem héél graag zou gezien hebben,en hij jouw!
    Ik voel me leeg van binnen,ik voel een gemis
    De tijd zal deze wonde wel helen,
    maar weet één ding heel goed,ook al heb ik je nooit gekend
    ik zal altijd van je houden en er zal steeds voor jou een speciaal plekje
    zijn in mijn hart waar jij helemaal in past

    20-07-2009 om 00:00 geschreven door Brenda  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:M. Voor Zoë
    >> Reageer (0)


    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Meer blogs