Klik hier als je nog een laatste groet wilt doen aan onze meisjes
Beoordeel dit blog
IN LOVING MEMORY
Mijn stille engeltjes Een droom van een babykamer zouden we maken voor jouw
mijn prinsesje waar ik al zo onbeschrijfelijk veel van hou.
Al die mooie kleertjes die je nooit zal dragen,
hoe moeten je papa en ik deze pijn verdragen.
Nu nog beweeg je bij de vleet,
maar als je geboren wordt wacht ons veel leed.
Jouw geboorte wordt geen feest,
de toekomst is nog nooit zo zwart geweest.
Nu nog voel ik je bewegen,
nog een paar dagen dan moet ik je opgeven.
28-07-2009
Jij bent de enige
Hoe kan ik je zomaar laten gaan je gewoon laten gaan zonder dat je een spoor achterlaat Terwijl ik ieder moment met jou had kunnen beleven jij bent de enige die me echt helemaal kende
Hoe kun je zomaar weggaan van mij, Terwijl ik alleen maar kan kijken hoe je weggaat Omdat we alle onze pijn moeten delen en zelfs onze tranen Jij bent de enige die me helemaal echt kende
Dus kijk nu naar me, er is alleen een lege plek Er is niets meer over om me eraan te herinneren, alleen de herinnering van jouw gezicht
Kijk nu goed naar me, er is alleen een lege plek
En dat jij zou terugkomen naar mij, Dat kan gewoonweg niet gebeuren en daar moet ik mee leren leven
Ik wilde dat ik je kon laten omdraaien, omdraaien zodat je me zag huilen Er is zoveel dat ik tegen je moet zeggen, zoveel redenen waarom Jij bent de enige die me echt helemaal kende
Dus kijk nu naar me, er is alleen een lege plek Er is niets meer over om me eraan te herinneren, alleen de herinnering van jouw gezicht
Kijk nu goed naar me, er is alleen een lege plek
Maar op je wachten, is het enige wat ik kan doen en dat moet ik inzien
Kijk nu eens goed naar me, Want ik zal er nog steeds staan
En dat jij zou terugkomen naar mij, Dat kan gewoonweg niet gebeuren en dat is het risico dat ik moet nemen
Ik ben soms zo verdrietig..dat de tranen in mijn ogen staan dat ze over mijn wangen rollen,en ze niet te stoppen zijn.. Ik heb soms medelijden met mezelf.. ik wil soms ontwaken uit mijn boze droom.. maar besef dan ,dat dit geen droom is Ik wil soms huilen,en ben blij dat ik huil.. alsof ik het graag doe! Ik weet soms geen raad met mezelf..ben dan boos op alles en nog wat in mijn omgeving.. Maak dan ruzie met papa..wat niet mag papa maakt dan ruzie terug,wat niet nodig is... Hoe heb ik je toch ooit kunnen laten gaan? waarom maak ik zoiets mee?we zullen het nooit weten maar toch zal ik het mij nog lang afvragen en als ik deze vraag niet meer zal stellen,dan zal ik een andere vraag stellen..
Al weer een dag voorbij,al weer een dag dat mensen je vergeten zijn,al weer een dag die zegt dat we ouder worden,en al weer een dag voorbij zonder jou aan mijn zij.. Als ik rondom mij kijk,dan zie ik mensen die gelukkig zijn,mensen maken plezier mensen gaan winkelen,ze lopen op straat,ze lachen,ze kennen niks anders dan vreugde.. Ik zit soms in de auto,ik staar door het raam en kijk in elk huisje binnen, en dan vraag ik me af;zijn er daar mensen die huilen? Zijn er daar mensen die verdriet hebben?hebben ze daar ook iemand verloren? En soms zie ik ook mensen alleen in hun huisje zitten,die staren naar buiten, naar ons toe..naar de passerende auto's... Zij zijn ook alleen,en zij verdienen dat ook niet.. Zijn zij dan alleen omdat ze ook iemand dierbaars verloren hebben? Overal in de wereld is er geluk en verdriet,en soms zien wij dat niet Wij mensen staan er nooit bij stil dat het leven ons zo kostbaar is, wij denken altijd maar aan geld,en haat en liefde.. in plaats van elkander lief te hebben,en overeen te komen met elkander en geen messen in de ruggen te steken. Want op het moment dat je net als wij een keuze maakt in je leven over leven en dood van iemand die je nauw aan het hart ligt,of in ons geval ons eigen vlees en bloed dan vergeet je wie je haat,of wie je bemint..of eender wat Ik hoop dat mensen elkaar steunen,zoals iedereen ons heeft gesteund dat mensen elkaar helpen,want de hemel hier boven is niet altijd blauw!
Als ik broertje Toby bekijk..Hoe hij soms half uit de zetel hangt of als hij weer iets doet wat niet mag,of als hij heel stout is.. dan breekt mijn hart en kan ik niet kwaad zijn, hij is mijn enige kindje die ik levend en gezond op de wereld heb gebracht en ik hou van hem met mijn hart en ziel.. Misschien kun je het niet begrijpen,maar het is zo lastig om te beseffen dat Toby mijn eerste en laatste kindje zou zijn... En ik hoop dat Toby later ook beseft wat wij voor hem hebben gedaan dat wij hem een goed leven willen geven,met alles erop en eraan! Ook voor hem is deze tijd een lastige tijd,en wij proberen zo veel mogelijk Toby in onze armen te sluiten als het voor ons niet meer gaat zodat hij ook voelt dat wij er voor hem zijn. ...Hij heeft dezelfde lippen als jij Zoë,dat zelfde wezentje...
Goeiemorgen lieve Zoë; Mama heeft slecht in slaap geraakt gisteren avond, elke avond zie ik de bevalling voor mijn ogen,en sta ik stil bij kleine dingen die er op die dag gezegd en gebeurd zijn.. Ik probeer dan mijn gedachten te verzetten,maar dat gaat niet. De tranen rollen dan over mijn wangen,mijn kussen is dan heel nat, en dan moet mama opstaan om die te verversen. Ik hoop dat er dagen komen dat ik zonder nadenken kan gaan slapen. Vandaag bel ik de patholoog op om een afspraak te maken, Ik hoop op deze week.. we zullen zien,tot later kindjexxxxx
Ik ben er terug Mama moest dus werken vandaag..Het ging goed,ik heb veel kunnen doen, en werd niet geconfronteerd met jou verlies.. Ik heb telefoon gekregen van dokter Watty, Wij mogen morgen een afspraak maken met de patholoog om de voledige uitslag te weten van de autopsie.. Ik hoop dat wij zo snel mogelijk mogen gaan,zodat mama en papa weten hoe ver we staan. Ik hou je zeker op de hoogte. Groetjes mama
Hallo lieve Zoë, mama moet vandaag gaan werken,broertje Toby gaat naar tante Anja, zij gaan vandaag naar de brielmeersen gaan wandelen. Papa is sinds deze nacht al terug de baan op,en zal dan na zijn werk vanavond broertje ophalen. Ik hoop dat ik vandaag een betere dag heb,want anders is het zo moeilijk voor mama om te werken,alhoewel ik erg mijn best doen. Ik kan nu niet veel schrijven,omdat ik straks weg moet, maar zal dan vanavond terug komen, tot later meisje, dikke kus en knuf van mama
Dag lieve Zoë, het is vandaag weer zo een dagje als alle andere geweest.. Mama en papa hadden het zeer moeilijk met elkaar... Het begint altijd met woorden,en eindigd in ruzie.. Mama kon het vandaag niet aan dat papa zijn verdriet om jou altijd om zet in boos zijn.. Hij is dan boos op de gehele wereld,en wij Broertje Toby en mama moeten dan boeten, en vandaag was weer zo'n dagje,mama heeft dan eens flink haar gedacht gezegd, en eerst was papa heel boos,en leek het alsof hij mama en Toby niet meer graag zag, hij wil alles alleeen aan kunnen en denkt niet meer aan de gevoelens van zijn gezin! Wij hebben allemaal pijn en verdriet,wij horen het samen te verwerken, maar papa sluit ons elke dag buiten,en zo verliest hij de controle over ons, en voelt hij ook dat wij er niet meer voor hem zijn. Mama moet aan zichzelf denken op dat moment,ik kan mezelf amper helpen en als papa dan nog boos doet,dan kan ik het al helemaal niet meer aan! Dus mama heeft na het geruzie naar boven gelopen,ik ben in de babdkamer gaan zitten, en heel hard beginnen huilen,mijn keel deed pijn,kreeg amper lucht, en het leek allemaal plots zo zinloos,waarom zou ik nog ruzie maken? Het helpt mijn verdriet toch niet,en papa geeft er toch niet om,dat denk ik toch? Maar neen,papa is naar mama toe gekomen,naar boven in de badkamer, hij heeft mama's hand gepakt en me gevraagd naar beneden te komen, eens beneden kreeg ik een dikke knuffel,en vertelde me dat hij me graag zag, dat hij spijt heeft dat hij soms zo kwaad doet.. We hebben broertje Toby in onze armen gesloten,en gehuild.. Samen hebben we gehuild om jouw Zoë.... Omdat wij heel veel pijn hebben,en soms niet meer weten hoe we het normale leven terug moeten opbouwen,wij kunnen niet met elkaar omgaan in deze situatie, het is verschrikkelijk om als man en vrouw door het leven te moeten gaan, met dit verlies,ik weet zelfs niet of alles nog terug zal goed komen, of we ooit nog eens een volle week kunnen lachen en plezier maken zonder ruzie en gekibbel omdat we jouw missen,omdat het pijn doet.. En neen Zoë,papa kan er ook niks aan doen dat hij zich af reageert op ons, het zit gewoon in zijn karakter om het zo te verwerken,en dan moet iedereen er aan geloven. Ik heb het al honderd keer verteld,en zal het nog duizend keer zeggen, maar ik mis je mijn kindje,je laat bij mama een héél leeg gevoel achter, en mama weet soms niet meer of ze het ooit nog kan vergeten.. Dat fijne gevoel van mama te worden,ben ik kwijt geraakt, vier weken geleden,hebben ze mijn baby afgepakt,om dienst te doen in de hemel en ze hebben er nooit mee rekening gehouden,hoe ik me dan zou voelen eens je weg was... Ik hou van je, kusje mama
We hebben al veel reacties gekregen op deze blog, en daarvoor wil ik iedereen bedanken. Jullie zijn allemaal één voor één mensen die wij in ons hart zullen sluiten, en als er bij jullie ooit een steunende schouder nodig is,dan zullen wij er ook voor jullie zijn.
Mama en papa gaan deze avond mee met opa en oma, opa moet ergens optreden,en papa zal hem helpen,vandaar dat ik nu mijn blogje schrijf. Ik heb nog steeds geen liedje gemaakt voor deze site,maar vind nog steeds niet het gepaste,maar het komt er hoor! Ik weet dat je graag muziek hoort.
Mama heeft gisterenavond nog een eindje wakker gelegen,papa lag al vroeg te slapen, en, mama wou nog naar de film kijken... Maar ik leek eerder afwezig..Ik heb traantjes gelaten,alweer... En allemaal nog om jou,ik stel mezelf nog altijd de vraag,waarom? En waarom kan ik dan nooit geen gezonde baby meer krijgen, het zou mij zo vooruit helpen als ik kan zeggen dat ik opnieuw zwanger ben, ook al krijg ik dan een zoontje erbij,het kan mij niet schelen, ik zou gewoon heel graag een babytje krijgen, en zonder zorgen een volledige zwangerschapstermijn uitdoen, en in het moederhuis met een vrolijk gezicht iedereen ontvangen. Maar ah...zullen we dat ooit nog meemaken? Mama heeft al op de site gekeken voor adoptie, amai het kost heel wat om een kindje van een ander land te adopteren. Het is bijna niet mogelijk hoe mensen dat kunnen. Het zou ons 13.000 euro kosten,en dan kun je er 3jaar op wachten.. De vereiste is dan nog dat je getrouwd bent,nu..als het maar dat is,dat zou het minste zijn,maar dan nog.. Ze hebben deze week alweer een baby in de vondelingenschuif gestopt, en dan vragen ze aan ons zoveel geld om een baby te kopen, terwijl er zovele sukkelaartjes op de wereld komen,die amper voeding krijgen. wat een wereld hé..
Hoe gaat het eigenlijk daar boven met je? Heb je al veel babyengeltjes gezien? En zijn ze allemaal een beetje aardig? mama denkt heel veel aan jouw hoor,en nog steeds heb ik het moeilijk, en huil ik dan..omdat ik me soms geen raad meer weet.. Maar ik onthoud de mooie dingen aan jou, tot later kleine meid, en als morgen de zon schijnt,dan weet ik dat je naar me lacht dikke kus en knuffel van mama xxx...
Telefonisch verslag van dokter en gynaecoloog Watty Ronde kom Roeselare Op Donderdag 23 juli 2009
Korte beschrijving Stapelingsziekte, aandoening als gevolg van een gebrek aan een bepaald enzym, waardoor stoffen niet worden afgebroken, maar worden opgeslagen ('gestapeld'), wat leidt tot stoornissen in de functie van de desbetreffende organen.
Symptomen Stapelingsziekten zijn zeldzame aandoeningen waarvan de verschijnselen afhangen van welk enzym ontbreekt.
Vormen Men onderscheidt 'glycogeenstapelingsziekten' en 'sfingolipidosen'.
De meest voorkomende vorm van GSD IV is de vorm die voorkomt komt bij kinderen in de eerste maanden van het leven en gaat gepaard met lever en milt vergroting en met een achterstand in de groei.
Dit wordt gevolgd door een progressieve levercirrose (schrompeling van de lever) met portale hypertensie. ( verhoging van de bloeddruk in het poortadergebied door belemmering van de bloedstroom in de leververtakkingen), ophoping van vocht in de buikholte, pijnlijke spataderen en de dood voor de leeftijd van 5 jaar.
Hypoglycemie wordt zelden gezien
Het neuromusculaire systeem is ook betrokken bij de ziekte.
De symptomen zijn : hypotonie (spierslapte ) en atrofie.
Ernstige cardiomyopathie ( hart-spierziekte) is ook gerapporteerd als een overheersend kenmerk.
In het algemeen is GSD IV een multi-systeem ziekte met als overheersend kenmerk een progressieve levercirrose die tot een vroege dood leidt; echter; er zijn patiënten die overleefden zonder een bewijs van een progressieve leverziekte.
Er zijn ook patiënten met GSD IV waarbij de ziekte zich beperkt tot het zenuwstelsel. ( Dit zijn volwassen patiënten met polyglucosan body disease , waarbij een defect van het branching enzyme is aangetoond in leukocyten en de perifere zenuwen ).
Diagnose:
De klinische en het biochemische beeld kan niet onderscheiden worden van andere oorzaken van cirrose in de kindertijd.
De diagnose van type IV vereist een biopsie om abnormaal glycogeen en een defect van het branching enzyme aan te tonen in de lever, spieren, leukocyten, erythrocyten of fibroblasten.
Behandeling:
Er bestaat geen specifieke behandeling voor GSD type IV.
Het onderhouden van een normoglycemie ( normaal glucosegehalte) en een adequate dieetbehandeling kan de leverfunctie tijdelijk iets verbeteren.
Voor patiënten met een progressief lever falen is een levertransplantatie voor de leeftijd van vier jaar de enige succesvolle behandeling.
Omdat de GSD type IV een multi systeemziekte is , is het lange termijn succes van de levertransplantatie niet bekend.
Erfelijkheid:
De overerving van Glycogeen Stapelingsziekte Type IV is autosomaal recessief.
Hallo lief engeltje van mij, mama heeft gisteren niet kunnen schrijven. De reden,emotioneel zat ik er een beetje door,en de ganse dag gewerkt. Het spijt mij heel erg,maar hier ben ik al terug he.. Ik had gisteren een moeilijke dag,ik kreeg telefoon van een klant in de winkel,en zij wist namelijk dat ik zwanger was,ze vroeg mij hoe het met me was,en mama moest het ganse verhaal vertellen. Doordat die klant alsmaar bleef vragen stellen over hoe en wat,kon mama amper nog spreken, en kwam ik op den duur slecht,ik dacht dat ik ging overgeven,of flauwvallen. Nadien voelde ik mijzelf niet beter worden,ik begon mezelf weer vragen te stellen, en de feiten weer onder ogen zien,en het voelde helemaal niet goed meer. Dus,heb ik dan maar op het werk gebeld met dokter Watty,mama's gynaecologe, om de uitslag te weten van de autopsie,en die bleek helemaal niet goed te zijn, je hebt een stapelingsziekte,en dat is een aandoening als gevolg van gebrek aan een bepaald enzym waardoor stoffen niet worden afgebroken maar opgestapeld wat leidt tot stoornissen in de funvtie van de organen,hetis een zeldzame aandoening. Dus eigenlijk om het in de woorden van de dokter te zeggen, heeft mama geluk gehad met broertje Toby en kunnen wij geen gezonde baby meer op de wereld zetten,jij en broertje Toby zullen mijn enige twee kindjes blijven. Ik heb een bengeltje en een engeltje! Mama heeft slechte cellen,ik maak stoffen aan die niet goed zijn voor een baby. Ik zou alleen maar mezelf ziek kunnen maken door opnieuw een zwangerschap aan te gaan. Wat denken jullie?heeft iemand voor mij een antwoord,als je in mijn plaats zou staan, en je weet dat de herhalingskans 1op de 4 is,en dat je dit alles opnieuw kan meemaken, zouden jullie het wagen?Weet wel dat het verlies groot is,maar de drang naar een nieuwe baby ook en dat dit mijn enige verwerkingsfase was,ik kan het alleen maar verwerken als ik dat leeg gevoel kan opvullen,als jullie raad hebben,mail me dan,of geef reactie op de blog, ik lees het alvast heel graag!
Zoë,nu terug naar jou toe, ik mis je lieve schat,mama bewandeld momenteel een bijzonder pijnlijk pad, ik heb nooit gedacht dat ik in mijn jonge leven,al zo een drastiche beslissingen zou moeten nemen, en dat de resultaten ervan zo negatief zouden zijn, wie staat er nu in godsnaam bij stil,dat zij van de ene dag op de andere geen baby meer' mag 'krijgen, hoe dieper kunnen ze je nu nog steken? Hoe ver moet mijn lijden eigenlijk gaan voor 'God'?En wat heb ik hem misdaan? Ik ga elke dag werken,ben in geen 7jaar dienst bij zeeman ziek geweest,enkel nu voor jouw Zoë ik vloek wel ,ja dat wel en wie niet... maar probeer een zo goed mogelijk mens te zijn,en dan krijg ik dit als dank en sympathie... Ah ,voor de mensen die geloven,ik kan jullie maar 1 ding zeggen,ik geloof niet meer, want de dag dat ik hem nodig had,was hij er niet,en als hij er was, dan wil ik hem nu zeggen,dank je wel en als je bestaat ,kun je er maar voor zorgen dat je voor mijn dochter in de hemel een goeie reden had om haar bij ons weg te halen,en dat ze daar boven kan dienen voor iets wat goeds is,en dat ze daar gelukkig kan zijn bij alle andere engeltjes,en als je niet bestaat,wel,waar is mijn kindje dan? Het lot is iets wat je zelf bepaald?denk je dat echt?
Hé meisje,wij weten wel in wat we geloven he,wij geloven in elkaar,en wij communiceren ook met elkaar hé?Wij zijn samen een heel groot hart,met aan beide kanten papa en broertje... En wij zullen nooit uiteen gaan,hartjes breken nu eenmaal niet vanzelf... Slaap zacht mijn sterretje,kom maar gauw pinken... Ik kijk naar je
Dag lieve Zoë, Het was vandaag mama haar eerste werkdag,en ik moet zeggen,het viel mee. Ik was nerveus om er terug aan te beginnen,maar eens ik er was,heb ik al mijn verdriet even vergeten. Wat eigenlijk positief is. Je hebt soms reacties van mensen die wisten dat ik zwanger was,en dat is dan even slikken, maar eigenlijk was ik vandaag héél sterk,en kon ik al vlug terug alles in handen nemen. Het enige wat moeilijk was,was alles onthouden,mijn gedachten zitten nog heel veel bij jou, en dan kan ik mij moeilijk focussen op mijn werk. De dag heeft ook vlugger gegaan dan dat ik verwacht had,ik zag nog zo veel werl liggen en had het liefst nog uren bezig geweest,maar het was al vrij snel sluitingstijd,en mama moest naar huis komen naar broertje Toby en papa. Eens ik thuis kwam,verwachtte ik enigzins een lief woordje van papa,of toch hoe het gegaan was op het werk.. Maar papa leek wel kwaad,en was niet echt te spreken,dat vond ik zelf toch. Broertje Toby lag te slapen in de zetel,maar papa heeft hem dan wakker gemaakt om mee te eten. Deze avond heb ik dan mijn buitje gekregen,ik zou er graag even tussen uit gaan, maar we hebben nu even geen centjes meer voor een reisje,de kosten van mijn bevalling zullen vree hoog uitlopen met al die medicijnen en anesthesist die twee maal gekomen is enzoverder, ook de autopsie van Leuven,en de kosten voor die DNA test en zo zullen ons waarschijnlijk aardig doen verschieten als ze binnen komen,mama had ook geen verzekering toen ik moest bevallen. En zo ja is de ruzie ontstaan tussen mama en papa,ik was al een beetje geprikkeld omdat papa niet vroeg naar mama's eerste werkdag en je kent dat hé,van het ene komt het ander! Het is natuurlijk mijn schuld,maar ik heb ook liefde nodig en ik sta al emotioneler dan gewoonlijk en soms lijkt papa dat niet te begrijpen,hij denkt dat ik mijn verdriet heb verwerkt door deze blog aan te maken als uitlaatklep. Ik heb dit gewoon gedaan om ten eerste andere mensen te laten zien wat wij doorstaan,en ook omdat jij een echte baby bent,en dat beseffen velen niet. Ten tweede heb ik dit ook voor anderen gemaakt zodat zij als zij dit ooit tegenkomen,misschien zichzelf zouden herkennen in deze siuatie,of misschien is het een hulpmiddel voor ze! Ik ben jou helemaal nog niet vergeten door de site aan te maken!als je dat maar weet! Mama ligt nu op haar bed dit te schrijven,papa zit in de zetel,en we zijn een beetje kwaad op elkander! tja ook bij ons kan er eens gekibbeld worden. Papa loopt gewoon vies rond omdat hij het verlies niet kan verwerken,en mama is boos omdat ze van papa veel steun verlangt die ze eigenlijk niet krijgt. Als ik alles in mijn eentje moet verwerken,dan lukt het ook even niet meer hé! Ik heb papa nodig in deze tijd,en dat kan hij maar niet begrijpen! Ik wil gewoon terug gelukkig leven,en ik kan nu even niet tegen een vieze patat! Hij moet zijn manier van verwerken vinden,en liefst een goeie, want anders ontploft de bom binnen de kortste tijd,en wat zullen we dan hebben? Misschien zal ik dan toch maar een psychiater raadplegen,die ons kan helpen naar het goede, iemand die gewend is mensen te helpen in deze situatie,want alleen kan ik papa niet vooruit helpen, en andere mensen van mijn familie ook niet,dat i iets wat wij moeten doen,alleen! Zijn familie daarentegen zou hem ook iets meer moeten steunen en weten dat papa een dochter kwijt is,dat ons leven nog niet op het juiste spoor rijd,dat hij warmte nodig heeft. Zijn vader bijvoorbeeld,zijn enige bloedverwant zou moeten zien dat zijn zoon in nood zit dat hij een steunende schouder nodig heeft,maar die mensen denken alleen aan zichzelf! Zo zou onze relatie op den duur ten einde lopen,en dat willen we niet, en soms denk ik dat ik van een mug een olifant maak,maar als ik dan echt goed nadenk weet ik dat ik juist zit,ik voel gewoon dat iets niet juist zit,en het maakt mij dubbel zo verdrietig! Ik wou gewoon dat alles nu eens opjoud,dat de pijn weggaat en dat ik normaal kan leven! Ik dacht dat ik sterk genoeg was voor ons twee,maar helaas... ik kan niet alles aan! Ik mis je kindje,en om jou hebben wij nu vele zorgen,om jou verlies hebben wij nu veel gekibbel maar ondanks alles,was je de moeite waard,en van mijn leven zal ik je nooit vergeten, wij komen er wel uit,vroeg of laat zal de bom vallen, en zullen we er wel goed uit komen! maak je geen zorgen ,mama en papa redden het wel hopelijk jij ook?! xxxxxxx tot morgen engeltje
Hallo lief kindje van mij, Mama en papa en broertje Toby zijn vandaag bij opa en oma gaan eten(zoals elke zondag) al zijn we vandaag dinsdag We zijn dan met oma en opa en tante Heidy en je nichtjes naar auchan geweest. Het was in het door rijden naar daar een hevige storm van regen, nichtje Lisa Marie was heel bang in de auto,en oma en mama ook! In de winkel zag mama een vriendin lopen,ze kwam ons goeiedag zeggen en mama kon amper haar tranen bedwingen,ja ik kan niet blijven iedereen ontlopen he, maar toch vermijd ik graag die gesprekken. Ook al denk ik heel veel aan jou,en zie ik ook van alles wat mija an jou doet denken, toch dot het zo verdomd vele zeer! Morgen gaat mama gaan werken,haar eerste werkdag,heb ik zelf zo gewild, ik kon nog een tijdje thuis blijven,maar wat heb ik er aan? ik verveel me dan,en ik denk ook gans de dag aan jou,en heb de indruk dat ik mezelf depressiever maak door constant bezig te zijn met allerlei spullen van jou, en foto's bekijken. Zo,ik ga je laten,vroertje Toby moet gaan slapen, ik zal je morgen na mij werk dan terug schrijven, weet dat mama nog elke dag voor jou weent,al verberg ik het veel en ween ik in mijn bedje,zodat niemand het ziet ik mis je nog elke dag,en zelfs in auchan had ik het zeer moeilijk als ik alle babyspulletjes zag... Ah ja..waarom he?
Als een klein wit wolkje gedreven door de wind kwam je even bij ons,even was je ons kind Ik kijk om hoog en zie als in een vlucht een klein wit wolkje gaan langs de heldere blauwe lucht
Jij,klein en onschuldig nog in mama's buik Ik voelde jouw groeien,voelde die band die ontstond ook al was je nog zo klein jij,die mijn kleine meisje zou worden en plotseling valt alles weg onze band is verbroken Ik heb het zo helemaal niet gewild Ik wilde je voelen,voelen hoe je groeide Kunnen lachen als je je voetje strekte en bulten maakte op mijn buik Ik mis je nu zoveel... Ik vraag me steeds af;waarom?waarom is het verkeerd gelopen? Waarom kan ik je niet vasthouden en knuffelen? Waarom mocht je geen deel uitmaken van ons gezin? Waarom kon je je lieve broertje niet leren kennen? Maar ik zal hem zeker vertellen over jouw! En dat jij hem héél graag zou gezien hebben,en hij jouw! Ik voel me leeg van binnen,ik voel een gemis De tijd zal deze wonde wel helen, maar weet één ding heel goed,ook al heb ik je nooit gekend ik zal altijd van je houden en er zal steeds voor jou een speciaal plekje zijn in mijn hart waar jij helemaal in past