Sophie Marceau

Het is bloedheet tijdens het interview met Sophie Marceau vanuit het Barsey Warwick Hotel
aan de Brusselse Louizalaan. 'Ik hou niet van die grote hitte', blaast Marceau op de manier
waarop alleen Françaises-met-stijl dat kunnen. Ook al mag ze zich een van de diva's van de
Franse cinéma noemen en staan er internationale kaskrakers als Braveheart en The world is
not enough op haar cv, toch heeft Marceau dat flirterige van je liefste buurmeisje bewaard.
'Ik ben een gulzig meisje, hoor', knipoogt ze terwijl ze een stukje chocola naar binnen smikkelt.

Marceau speelt in L'âge de raison (wat zoveel betekent als 'De jaren van verstand') een harde
zakenvrouw die met haar jeugd wordt geconfronteerd wanneer ze de brieven in handen krijgt
die ze ooit als meisje van zeven aan zichzelf schreef. In die brieven vraagt het meisje van toen
zich af wat er van haar zal worden als volwassene.


Sopie Marceau
: Weet je wat ik het mooiste vind aan deze film? Dat deze topzakenvrouw die
veel geld verdient, een knappe man heeft en er zelf nog patent uitziet, zich vragen over het leven
durft te stellen. De meesten die geslaagd zijn in het leven versmachten elke onzekerheid en stellen
geen vragen meer. Zéker niet over zichzelf.


Moet dat dan?

Sophie Marceau: Het lijkt me niet te vermijden, zeker zo omstreeks je veertigste. De eerste
decennia van je leven besteed je aan het inlossen van de verwachtingen die de maatschappij
in je stelt. Je probeert schattig te zijn voor je ouders, je doet je best op school, je zoekt een
goede job en sticht een gezin. Als je 40 bent, is dat er allemaal en kun je eindelijk aan jezelf
denken. Wie je bent, of je de beste weg hebt gekozen. Dat is niet zonder gevaar want je loopt
het risico je hele leven te moeten omgooien. In dat opzicht vind ik het mooi dat het woord voor
crisis in het Chinees hetzelfde is als het woord voor kans.


U bent 44. Stelt u zich wel eens vragen?
Sophie Marceau: Voortdurend. Over álles. Ik heb een hekel aan verworvenheden, ook al leeft
dat niet zo makkelijk. Het geeft een comfortabel gevoel een volle agenda te hebben en precies
te weten wat je over drie jaar zult doen. Maar zo leef ik dus niet. Zekerheden maken me bang.

©Tony Barson/WireImage.com

In wie herkent u zich het meest: in de gearriveerde zakenvrouw die zich Margaret laat
noemen of de nostalgische Marguerite, het meisje dat ze vroeger was?

Sophie Marceau: Ik ben beiden. Een mens is nooit zwart of wit, maar alle kleuren met alle
mogelijke nuances er tussenin. Ik ben ook niet alleen Sophie-de-actrice, hoor. Niet dat ik het
spannende leven van James Bond leef, maar ik ben toch ook een moeder en echtgenote met
alles wat daar komt bij kijken.


Mogen we daaruit besluiten dat u ook enige aanleg voor melancholie heeft?

Sophie Marceau: (Ondeugend) Daar vergist u zich mooi! Ik ben ab-so-luut niet melancholisch.
Ik haat het verleden. Ik ontken het niet en ik stop het ook niet weg, want tenslotte maak ik er
ook gebruik van. Ik werd nu eenmaal bekend met La boum (de succesfilm die op haar 14de haar
naam vestigde), maar ik bezit gelukkig de gave van het vergeten. En daarin is geen plaats voor
melancholie, wel een soort tristesse.

L'Age de Raison
Sophie Marceau in L'age de raison

U lijkt me niet meteen een triest plantje.
Sophie Marceau: (Lacht) Ik kan best wel gek doen, hoor. Nee, ik doel op de trieste kant die
onmiskenbaar aan het leven zit. Ik ben daar zeer gevoelig voor. Als klein meisje al. Gaandeweg
heb ik me daar tegen gewapend en ben ik ook de absurditeit van het leven gaan inzien.


Bent u bang voor het leven?
Sophie Marceau: Ja, maar niet zozeer voor mezelf, wel voor anderen. Ik doe de gekste dingen:
in ijskoud water springen, in het open veld slapen, trektochten in het donker maken... niets schrikt
me af. Maar ik ben bijvoorbeeld wel bang voor mijn kinderen.
Of om mijn man (de acteur Christopher Lambert) te verliezen.

©Jerry Watson/Camera Press/Retna Ltd.
Sophie Marceau en Pierce Brosnan in The World is not enough


In de film bewaart Margaret allerlei spullen uit haar jeugd. Wat koestert u?
Sophie Marceau: Ik bewaar niks van vroeger. Geen foto's, geen voorwerpen.


Ook geen herinneringen?
Sophie Marceau: Bitter weinig. Ik ben opgegroeid in dorpje waar weinig gebeurde. Mijn wereld was
onze tuin. (Mijmerend) De insecten, de geuren van de bloemen, de boom waarin ik kroop... dat zijn
mijn enige herinneringen.

Le bonheur selon Sophie Marceau
Sophie Marceau en echtgenoot Christopher Lambert

Hield u een dagboek bij?
Sophie Marceau: Zoals zoveel meisjes van 12 had ik een dagboek, maar ik schreef er alleen in wanneer ik
me aan het leven schaafde. Ik schreef dan ook brieven en gedichten. Schrijven is altijd belangrijk voor me
geweest, maar ik ben er niet het vlijtige persoontje naar om zoiets met grote regelmaat te doen.


Uw personage grijpt regelmatig terug naar foto's van bekende, sterke vrouwen als voorbeeld. Wie zijn
uw heldinnen?

Sophie Marceau: Heb ik niet. Als ik al een voorbeeld neem aan iemand, dan gaat het doorgaans om mannen.
Maar ik koester ook bewondering voor Margaret Thatcher. Dat vranke, op het randje van het antipathieke,
dat spreekt me aan.

Ne te retourne pas
Sophie Marceau en Monica Bellucci in Ne te retourne pas


Welke is uw grootste verwezenlijking?
Sophie Marceau: (Met pijnlijk gezicht) Pfff. Actrice te zijn...?


Omdat acteren therapeutisch is?

Sophie Marceau: Ik vind acteren méér dan doen alsof. Ik investeer telkens veel van mezelf in
een rol. Het is voor een stuk zelf afzien met het voordeel dat je het achter de identiteit van iemand
anders kunt doen. Ik vergelijk het met biechten. Dat gaat makkelijker bij een wildvreemde dan een
bij een goede bekende. Door een vreemde word je nu eenmaal niet zo snel veroordeeld.