Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum
kanker... betekent dit dat alles ophoudt? In dit geval... ja dus.
strijd tegen een genadeloze moordenaar
01-09-2012
het begin van de ellende...
mijn vrouw Carine werd in mei door haar huisdokter doorgestuurd naar het Alma Ziekenhuis te Sijsele (Damme) voor een probleem aan haar maag. De dokter was vooral verontrust over de opgezette buik die haar deed vermoeden dat er wel iets meer fout kon zijn. Nadat de resultaten van een eerste scan binnengekomen waren, belde de dokter mij op en zei dat Carine dringend terug moest naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Bij dit "verder onderzoek" kwam aan het licht dat er "iets niet klopte in de bloedwaarden" en dat de maag/darmspecialist haar wilde opnemen om nog verder te gaan. Dit resulteerde in een verblijf van een week met talloze echo's, scans en onaangename maag- en darmonderzoeken. Er werd een maagzweer gevonden én een vreemde knik in de dikke darm. Voor de maagzweer werd medicatie voorgeschreven, maar de specialist vond naast de knik in de darm ook een verhoogde waarde van een bepaalde bacterie in de maag die wij allemaal hebben. Die bacterie werd soms wel eens in verband gebracht met... kanker! Het woord was gevallen... Binnen in de dikke darm werd niets speciaal aangetroffen, maar gezien die knik wilde de specialist dit wel eens langs buiten (in de buikholte) bekijken. Op vrijdag werd Carine ontslagen uit het Alma Ziekenhuis maar er werd meteen een afspraak gemaakt voor een kijkoperatie in het UZ Gent de volgende maandag 3 juni. De kijkoperatie was een kleine ingreep waarvoor mijn vrouw een dagje in de dagkliniek moest opgenomen worden. In uitzonderlijke gevallen kon het wel eens gebeuren dat iemand ook eens een nachtje moest blijven slapen. In het geval van Carine liep dat wel even anders. Mijn vrouwtje werd opgenomen in de dagkliniek en men kwam haar om 10.30 u. halen voor een operatie die normaal een half uurtje zou duren, pakweg anderhalf uur met de verdoving en de ontwaakkamer inbegrepen. Ik bleef dus wachten op de kamer. De klok liep langzaam en de minuten tikten voorbij. De minuten werden al gauw enkele uren, niemand kwam me iets vertellen. Om 15.30 u. informeerde ik bij de hoofdverpleger van de afdeling omdat ik het behoorlijk op mijn heupen kreeg. Die belde even voor me naar de ontwaakkamer en daar wist men te vertellen dat mijn vrouw aan het ontwaken was en vermoedelijk een half uurtje later op de kamer zou zijn. Er gingen nog enkele "halve uurtjes" voorbij en uiteindelijk werd Carine rond 19.00 u. terug "afgeleverd" op de kamer. De manier waarop liet niet uitschijnen dat ze nog dezelfde avond mee naar huis zou komen. Ze mocht wel onmiddellijk een kleinigheid eten en water drinken. Al bij al een goed teken en ik ging naar huis in de mening dat ze op dinsdag terug thuis zou zijn. Dinsdag 4 juni: Carine heeft een rustige nacht doorgemaakt en maakt het vrij goed. Ze kan echter nog niet mee naar huis, want er is nog een buisje in de buikwand om "buikvocht" af te laten. Er komt nog teveel vocht uit en de dokter besluit om haar nog langer in het ziekenhuis te houden. Dat vernemen we althans van de verpleging, want een dokter krijgen we niet te zien. Carine kan zonder veel problemen een gewone maaltijd nuttigen en voldoende drinken, er worden pijnstillers en extra vocht toegediend via aan baxter. Op haar buik zijn vier pleisters aangebracht, 3 tamelijk kleine en een grotere (ongeveer 10 cm). Woensdag 5 juni: Carine's situatie is verslechterd. Ze kan niet het minste eten binnen houden en geeft gal over. In de loop van de dag verslechtert haar situatie zienderogen. Als ze dorst heeft is een klein slokje water al voldoende om een braakkarton (of hoe heet je zoiets?) vol te braken met groene smurrie, beetje als kervelsoep. De hoofdverpleegster legt me uit dat dit gal is, gemengd met maagsap. Als ze tegen de avond zo'n 4 à 5 keer een karton half tot bijna vol heeft gebraakt, besluit de hoofdverpleegster om de chirurg op te bellen. Deze is nog aan een operatie bezig, maar laat haar weten dat er een maagsonde moet ingebracht worden. Plots staan ze met drie aan het bed van Carine, die niet gevolgd heeft wat er aan de hand was. Ik had echter de angst in haar ogen gezien toen ze de laatste twee- drie keer gal overgaf en ik dat opving in het karton, de verpleging kon nu eenmaal niet constant in de kamer aanwezig zijn. Ik kén mijn vrouwtje en haar gevoeligheden en ik verzeker de verpleging dat ze niet willen meemaken wat komen zal als ze die sonde inbrengen. De hoofdverpleegster begrijpt me en stelt het inbrengen van een sonde uit. Er wordt meer vocht via een baxter toegediend tegen het uitdrogen. Uiteindelijk valt mijn schat in slaap en ik verlaat het ziekenhuis rond 21.30 u. met de uitdrukkelijke vraag om morgen de arts te spreken.
