Vandaag is de eerste dag dat IK 'nergens' naar toe hoef ... en dat ik ook van mezelf niet echt iets moet. Dat is even wennen.
Het gevoel " I am cheating the country ...:-D!"
Het is prachtig weer, wat wolkjes, wat wind, flarden geluid ... flarden geur. Zoemende hommels.
Ik lees het boek van Dr Swaab over onze hersenen en kan daar wat depressief van worden ... een klompje cellen maakt kennelijk uit wat ik waar wanneer voel ... En soms is zo'n klompje zelfs in de baarmoeder van mijn moeder al aan- of uitgezet ...
Als ik me daarvan los maak is het een boeiend en leerzaam boek ... dus ik lees rustig door!
Nergens ben ik zo met 'wat eten we vandaag' bezig als hier ... Maar nergens voed ik ook zoveel monden per dag als hier ...
Gisteren kocht ik me weer rijk aan bonen op de markt in Sumbawanga. Ik verdeelde de klandizie over 7 stalletjes ... Gedeelde vreugde!
Vandaag is Paulo in de weer met maiszaden die ik meebracht. Hij ploegde gisteren een grote akker met de ossen! Ik hoorde vandaag dat een groot deel van ons zaaisel van het voorjaar opgegeten is door de koeien! Gruwel! De hagen bij de school hebben het ook niet gered ... ook hier zijn de koeien en de geiten schuldig!
Ik weiger te geloven dat prikkeldraad de enige oplossing zou zijn ... Temeer daar het prikkeldraad dat wél om dit erf stond ... inmiddels grotendeels spoorloos is verdwenen ...!
Lang niet alles wat je in gang zet gaat verder zoals je graag had gezien ...
Toch staat de kleuterschool er nog steeds prachtig bij ... eten de kinderen dagelijks pap ... hebben er mensen een betaalde baan als onderwijzer ... en morgen is er (weer) een bespreking over al dan niet een complete lagere school hier in Kilangala. Meer dan morele steun wordt er niet van mij verwacht ... Ik sta er bij en kijk er naar ... Trots ... betrokken ... soms een beetje duwend ... Het is, stiekum, zelfs een lekker gevoel dat het niet MIJN kar is om te trekken ...
