Bij
afwezigheid van de menselijke GPS, Rudy Rogiers, en geen ingerichte tochten in
de buurt, stel ik een ritje richting Kruiskapel voor.Om onze uitstap een didactisch tintje te
geven, zullen we afkomen via Zele-Heikant, waar we de bouwterreinen van de
nieuwe windmolens kunnen bezichtigen.Iedereen gaat akkoord, maar als Mario als laatste aankomt, zegt hij dat
hij toch liever richting Lede zou fietsen, om daar tal van nieuwe, mooie wegeltjes
te gaan verkennenAls ik zie dat zijn
pruillipje lichtjes begint te trillen, laat ik mijn oorspronkelijke voorstel
varen.Die molens zullen er tenslotte
nog wel een paar jaar zijn.Waren
ookaanwezig op het kerkplein:Rudy V, Jo, Danny F, Dirk DB, Patje, Axel en
ikzelf.Axel is van plan een hoofdrol te
spelen in het verslag van vandaag, en begint al met een lekke band nog voor we
vertrokken zijn.Na de nodige
herstellingswerken kunnen we vertrekken richting Kalkense meersen.Danny en Patje nemen de leiding, en houden er
een pittig tempo op na.Zelfs een beetje
te pittig voor Axel, die af en toe een gaatje moet laten vallen.Ook in zijn banden vallen gaten, want we zijn
nog maar net op de Scheldedijk als hij voor een 2e keer lek rijdt.
Voor de tweede depanage krijgt hij een binnenband van Dirk, en gebruikt
hijhet pompke van Rudy , dat hij vakkundig de nek omwringt. Na
veel 5555555555 en 66666666 kunnen we eindelijk verder richtingwegeltjes van Mario.Op een van deze schoone wegeltjes
zorgtAxel voor een volgende verrassing.Bij gebrek aan reservebanden, gaat hij dit
keer gewoon op zijn zij liggen.Alles om
toch maar in t verslag te komen hé.Het
valt niet altijd mee om het parcours zonder fouten te volgen, want als Mario
van achteraan (met een vod in zijn mond) LINKS roept , en Jo dat vertaalt als
RECHTS, rijden we een paar keer verkeerd.Het is ondertussen lichtjes beginnen dooien, en de schoone wegeltjes
beginnen een vettig bovenlaagje te krijgen.Bij indraaien van zon wegeltje is het even zoeken naar het best berijdbare
spoor, waar ik blijkbaar het snelste traject vind.Iets te snel blijkbaar, want in flauwe bocht
schuiven mijn wielen onderuit en ga ik tegen de vlakte. Ne ferme stuik met als
gevolg een pijnlijke schouder en heup (en een ferme deuk in het imago). Terwijl
ik nog even zit te bekomen, komt Mario bezorgd vragen waar het zeer doet.
Sebiet op uw kin, antwoord ik een beetjegeprikkeld.Later zal blijken
dat mijn val, en die van Tom Boonen in De Ronde Van Vlaanderen bijna simultaan
gebeurden. Ik begin zelfs een beetje gelijkenis te zien met Tom.Hij viel ook al een paar keer, ik 2 weken
geleden ook al.Groot verschil is dat
ik, in tegenstelling met Tommeke wel verder rij.Ik moest wel, want mijn volgwagen was in geen
kilometers te bekennen.De rest van de
rit verloopt zonder noemenswaardige problemen, een occasioneel
sneeuwbuitjebuiten beschouwing
gelaten,dat zijn we tenslotte al
gewoon.In De Beize moeten we snel van
de gelegenheid gebruikmaken om een woordje te placeren voor de madammen aankomen,
wan dan is het met de rust gedaan.Die
madammen waren Annemie, Els, Karine, Linda, Nancy, Nadine en Ronny, die ook
uitpakten voor een plaatselijk ritje.
Ivan.
Daags nadien,
paasmaandag, toertocht te Zele
Aanwezig : Axel, Gert, Patrick, Jo, Dany , Rudy DC, Carlo
G, Els, Karine, Linda, Nancy , Annemie
Schellebelle. Hoe
omschrijf je mensen die met dit weer toch op de velo kruipen?
Volgende termen schieten me te binnen: Onverschrokken, onbuigbaar,
keihard, met
een enorm doorzettingsvermogen en een bijna bovenmenselijke wilskracht,
echte
Flandriens dus. Echter, de opinies betreffende deze materie verschillen
grondig. Mijn vrouw bvb. heeft er één woord voor: Stekezot. Er staan
dan ook
maar 3 zotten op het kerkeplein: Stefan Imschoot, Jan Willems en
ondergetekende. Omdat Ivan zeker ging rijden, rijden we eerst naar het
Hussevelde. Het zijn vooral de ijzige wind en de drets die het zwaar
maken,
maar in de terugweg met wind achter, en na vastgesteld te hebben dat er
geen
teken van wakkerzijnde mensen ten huize Rogiers waren, gaat het al veel
beter.
Om 9 uur staan we terug aan de kerk, maar nog geen extra gegadigden.
Jan is aan
het foeteren van jewelste en wil terug naar huis.
Stefan
en ik rijden dan maar mee naar Schellebelle, langs de meersen,
het rusthuis, de warande, de speelbos en nadat we Jan hebben
achtergelaten bij
An, keren we langs Schellebelle station terug naar de Schelde. Bij
Stefan
Im-schoot zijn achterwiel weg in een pak stuifsneeuw en hij rolt
zachtjes de
overvolle ijsgracht in. Allez, het scheelt ocharme 10 cm. Dat ging echt
niet om
te lachen geweest zijn.
In
Schellebelle zelf, op de promenade raak ik weer wat achter. Als
Stefan achter zich kijkt, ligt hij er een tweede maal. Het is me daar
plots een spiegelgladde
vlakte. Hoe komt dat daar zo? Is de Schelde overgewaaid en
vastgevroren? Neen,
even verder staat er een pompier gelijk niet van de slimste; vandaar
dat
Stefaan hem denkt te kennen? - en die vertelt doodleuk dat ze daar wat
staan
oefenen hebben met water spuiten!
Gezien de
extreme omstandigheden, de lage opkomst, de hoge graad van
sympatiekigheid van minstens 2/3° van het deelnemersveld (Jan en
Stefan), en daarbovenop de
afwezigheid van de twee modderfokkers die er prat op gingen dat ze nog
nooit verstek lieten gaan dit
jaar (Ivan en Axel), stel ik voor dat voor deze rit dubbele punten
worden
toegekend. Kwestie van de kloven niet teveel uit te diepen.
En
wanneer houden we de valpartijen bij? Stefan heeft er weeral twee
bij op zijn palmares.
Kloven worden
geslagen en uitgediept.Na 11 ritten in
2013 zijn er nog maar 2 rijders met een ongeschonden palmares.De rest moest al minstens 1 keerverstek laten.Toch valt het op de grootste groep, deze is
met 0 deelnames.Hopelijk krijgen we rap
een beetje lenteweer, zodat de povers en krempers ook de weg naar hun fiets
terugvinden, en zo die beschamende nul kunnen wegwerken.Een paar vaste klanten zijn op weekend naar
Dardennen, en andere buitenlandse oorden, waardoor we vandaag maar met zn 7 zijn.Ik rij als eerste een verlaten kerkplein op,
even later gevolgd door Dirk De Boever, Axel Troch, Rudy Rogiers, Kenneth De
Paepe, Peter Rottier ( Den Hollandse schoonzoon van Eddy De Clerq ) en Luc
Krick.Rudy vraagt of er iemand een
voorkeur heeft voor de rit van vandaag, waarop ik antwoord dat het ritje van
enkele weken geleden richting Waasmunster wel leutig was.Rekening houdend met de vrij strakke
Zuid-Oostenwind zoekt Rudy toch liever een alternatief, want de terugweg met
wind op kop is geen leuk vooruitzicht.Dan zegt Peter met zwaar Nederlands accent, missjchien kunne we
richting t beloofte land rijje, effe naar Neejterlant.Ja, veel zegt hij anders niet, en als hij dan
al eens wat zegt, komt er nog zoiets uit.Als we hem dan vragen waar volgens hem Nederland ligt, duidend op de
wind die vanuit de Kalkense meersen waait, wijst hij zo ongeveer richting
Wetteren.We vroegen ons al af hoe deze
jongen uit Terneuzen in Kalken verzeild was.Nu blijkt gewoon dat hij hier verloren gereden is, en nooit meer terug
geraakt.Anders wel ne toffe gast diene
Peter, en hij kan nog goed uit de voeten ook, met zijn, eh, voeten, en benen
ook natuurlijk.Het wordt uiteindelijk
een aangepaste Midsummerride, richting Wichelen, Schellebelle, Lede, Serskamp,
enz, waarbij we de superslechte modderpoelen bewust links laten liggen.Of rechts, of gewoon rechtdoor als het van
Rudy afhangt, want op een gegeven moment geeft hij aan op links af te slaan. Ik
kijk naar rechts om te zien of er geen aankomend verkeer te zien is, en begin
al af te draaien maar zie niet dat Rudy even twijfelt en gewoon rechtdoor
rijdt, waardoor ik tegen zijn achterwiel rij, en onderuit ga.t Is van uw broer dat get moet hebben
hé.Na het likken van de wonden
vervolgen we richting Erpe, Erondegem, Sint-Lievens-Houtem, Bavegem, om zo via
Massemen en Wetteren terug richting Kalken af te sluiten.Bij het opdraaien van het Vaartplein gaat Luc
er op een diefje vandoor, maar door het feit dan niemand reageert op zijn
uitval, verliest zijn solo toch een beetje van zijn glans.Even later komen ook de 2 fietsende dames aan
in De Beize:Carla De Cock en Annemie
Van de Voorde.Bij ons drankje worden we
getrakteerd op gehaktballetjes.Op mijn
vraag of balletjes met paardenvlees zijn moet Koen het antwoord schuldig
blijven.Geen probleemhoor, wij zijn al blij dat het hoe dan ook
iets van vlees inzit.
Op 26 mei 2013 lopen
Karel Verhoeven en Mario Vaneechoutte de
20 km van Brussel, dit om de Muco vereniging te steunen.
De mucoviscidosevereniging vecht
voor een beter en langer leven voor alle kinderen en jongeren met muco in ons
land. Mucoviscidose is de meest voorkomende levensbedreigende erfelijke ziekte.
1 Belg op 20 is drager van het gen en kan de ziekte doorgeven aan zijn
kinderen. Elke week wordt een kind met muco geboren in ons land.
Mucoviscidose tast de ademhaling en
spijsvertering aan. De ziekte is tot nog toe ongeneeslijk, maar dankzij een
goede behandeling kunnen symptomen zo veel mogelijk voorkomen of behandeld
worden.
Jullie kunnen ook een
steentje bijdragen door te sponsoren via
onderstaande rekeningnummer (=Muco rekening) en mededeling
Zondag 10 maart mountainbiketocht te Sint Niklaas. We vertrekken om 8u30 met de fiets zodat we bij slecht weer nog een alternatieve route kunnen nemen.
Met dank
aan Ivan die me volgende
namen doorgaf (in totaal 28!!!). Ik geef ze in volgorde zoals ik ze
doorkreeg. Reden
naar Waasmunster: Mario, Karel, Axel, Geert, Rudy R, Luc, Dirk,
Patrick, Peter
(schoonzoon van Eddy De Clerck, met Hollandse tongval en rose
drinkbus), Danny,
Rudy DC, Davy, Stefan, Els, en Ivan zelf natuurlijk. Dankewel Ivan om
de
belangrijkste mensen eerst te vernoemen, en te eindigen met de minst .
Carla
reed alleen met al haar vrienden. Machteld reed ook alleen met al haar
vrienden. Hans, Thomas en Guy, Phillippe en Jonatan waren de
genieters. En
bij de dames reden: Renske, Linda, Annemie, Nancy, Sabine.
En Johan, de grootste genieter van allemaal dus. (Met dank aan Annemie
voor de nodige aanvullingen bij de telling van Ivan, die, als hij het
niet meer op zijn vingertjes en teentjes geteld krijgt, de kluts
kwijtraakt.)
Ik ben net
te laat op het kerkeplein om de conversatie door te hebben, maar ik
hoor nog
net hoe Geert de 2 vrouwen aanwezig (Els en zijn eigen Carla) als
fruitmanden
bestempelt. Volgens Carla voldoende voor een scheiding. Liefste Carla,
bij deze
hebt ge het op papier voor als ge eens definitief van die scheve banaan
van een
Geert af wilt.
Op de
Durmedijk ligt het kapotgereden door de machines en ze vallen als, ja
als? als
strontvliegen op een paardevijg: Axel, Danny (natuurlijk) en Ivan
liggen er
allemaal. En ook Stefan Im-schoot van zijn velo. (Ja, het is weer eens
gelukt.
En straks nog twee keer, lees maar verder). Wegsteken dat ge een
tuimelperte
gemaakt hebt, gaat niet met één kant van uwen tenu in het slijk.
Misschien een
idee voor Ivan om een nieuw klassement te beginnen en meteen mee op kop
te
staan? Maar de rest van de dag ligt alles proper en de zandstroken in
de
waasmunsterse cuestas (ja, goegel het maar eens op) liggen er zelfs
perfect
berijdbaar bij. Straf, hoe rap het is opgedroogd na een kletsnatte
winter.
Leutig, leutig.
Karel zit
met slappe beentjes. Zo slim geweest om gisteren 10 km te gaan lopen.
Dan zijn
uw spierkes slappe pap natuurlijk. Op een klimmetje waar ik het altijd
lastig
heb, steek ik hem waarempel voorbij. Even verder verlaat Karel ons. Ja,
zegt
Danny, als er mij zo een ouwe grijze zou voorbij steken, ik zou het ook
voor
bekeken houden.
Danny vindt
zijn weg daar goed in die bossen en, ja hoor, we komen uit op de
carpoolparking
van Waasmunster, een rendez-vous plaats voor mannen die van mannen
houden. Een
geluk dat onze nieuwkomer Peter, met zijn rose drinkbusje, met óns
meerijdt, of
dat zou daar wel eens kunnen verkeerd geïnterpreteerd geworden zijn.
Die gast
moet anders zeker niet onderdoen en rijdt gezwind mee.
Als er ene
vooraan te rap naar rechts afslaat, roept Rudy R van achteren uit:
Links! Links!
Els die net voor me rijdt neemt dat letterlijk op (als: Links,
links!, let op
de nuance) en slaat, midden in het peloton, en recht voor mijn neus,
pardoes
nog een tweede keer links af. Dat moet natuurlijk passen dat er daar nu
juist
nog een wegeltje naar links ligt te liggen. Ik sla alles toe en
vermijdt
verdere accidenten. Het was niet tegen u hoor, Els, verontschuldigt
Rudy zich.
Moesten wij het geweest zijn die zo een maneuver uithaalden, we kregen
er nog
onze zaligheid bovenop van Rudy. Zeg, Els, merk ik op: Dat wist je
toch dat
dat niet tegen jou was, anders had Rudy wel: Links! Links! Fruitmand!
geroepen,
hé.
Els is
vandaag in supervorm en moet niet geduwd worden. Dat valt ons allemaal
natuurlijk wel wat tegen. Wanneer anders in het leven van een man doet
het zich
voor dat men zonder een muilpeer tot gevolg het achterwerk van een
dame
uitgebreid mag euh, aanraken. Nooit toch. Is het daarmee dat de bende
alsmaar
groter wordt dit jaar? Ja, ook ik, die als ik een andere sukkelaar zie
afzien,
peins van: Sorry gast, maar ik zit me hier zelf al te pletter te
terten, lost
het zelf op, zal, als het van pas komt - maar dan ook alleen dan!, Els
steeds een
ondersteunend duwtje geven. Maar als ze nog een keer peinst van mij in
de
sprint te proberen komen kloppen, zal het de volgende keer een serieuze
duw
zijn, richting decor.
De
gesprekken in de Beize zijn weer niet voor publicatie vatbaar, en dat
ligt
vooral aan de fruitmanden. Ik heb geprobeerd het proper op te
schrijven, maar
mijn capaciteiten zijn in deze toch te beperkt. Goed dat ze in de Beize
niet
verkopen wat Els daar allemaal wil bestellen, of het was de laatste
keer
geweest dat ik daar binnen was geweest.
En, om het
af te leren. De jongste modderfokkerster, Renske Im-schoot zich op een
stoel
neffens haar papa. En Renske Im-schoot gedurig in de lach met de moppen
van
haar papa. Ze was ook de enigste.
Volledig ingeduffeld en Koning Winter vervloekend vertrek
ik richting Kalken dorp. In den Boombos merk ik een vers MTB-spoor, dit
blijkt later van Jan te zijn. Op het kerkplein aangekomen staan er
reeds een handvol Modderfokkers paraat. Den ene snakkend naar de eerste
zon, den andere al wat enthousiaster over wat hopelijk de laatste sneeuw
zal zijn. Het oorspronkelijke plan om een gedeelte van de Omloop het
Nieuwsblad te rijden wordt afgevoerd en ingeruild om nog eens in de
sneeuw te gaan spelen.
En trouwens na al die weken de baanjanet te hebben uitgehangen wordt het hogen tijd om nog eens het veld in te duiken.
Ivan
stelt voor om de beroemde 'Rudy-De-Clercq-Sidmar-bos-rit' te rijden.
Iedereen is direct akkoord en weg zijn we. Rudy DC en Ivan pakken de kop
gevolgd door Patrick, Jan, Axel, Steven, Bart, Stefaaaan (naar 't
schijnt wordt zijne naam altijd verkeerd geschreven, te weinig a's of
zoiets...) ne nieuwe, Maarten Jespers (heeft al een paar keer
meegereden) en ikke. We starten vrij rustig via de Schriekstraat
richting Zeveneken. Ergens tussen Zeveneken en domein Puyenbroeck
(vraag me ni juist waar, want aardrijkskunde is nu ni bepaald mijn
sterkste vak) is de eerste en enige valpartij een feit. Maarten slipt en
schuift onderuit. Hijzelf heeft weinig schade, maar die arme fiets is
een stuk van z'n rempomp kwijt (of zo heb ik het toch onthouden, want
mechanica was ook al niet mijn sterkste vak). Na het rechten van Maarten
zijn stuur vervolgen we onze rit richting Wachtebeke. Af en toe laat
Axel een gat vallen, naar eigen zeggen omdat hij ni zeker op zijne fiets
zit. Nochtans als eigenaar van een wijnhandel en lid van een whiskyclub
zijn er mogelijkheden ZAT om uzelf wa vertrouwen te geven.
Via
domein Puyenbroeck, de Moervaart en enkele wegels komen we uiteindelijk
in het Kloosterbos terecht. Zeer leuke kronkeltjes en klimmetjes
wisselen zich af en af en toe wordt het tempo wat opgedreven. Ergens
halverwege houden we halt voor een kleine fotosessie met Bart als
fotograaf van dienst. Wanneer we uiteindelijk het 'speel'bos willen
verlaten, komen we tot de conclusie dat we een tot aan de rand gevulde
gracht moeten oversteken. Stefaaaan ziet niet echt het probleem en rijdt
er gewoon door. Hij haalt juist gepast den overkant en kan nog net z'n
voeten droog houden. De rest kijkt bedenkelijk en vreest voor het nat
worden en bevriezen van den body. We besluiten dan maar om een beetje
verder de gracht over te steken via nen hoop takken die als brug moeten
dienen.
Op de terugweg is de sneeuw al goed aan 't
smelten en spetst het water hatelijk in m'n gezicht (zal me leren om
altijd in het wieleke te hangen).
Wanneer we de
brug in de Bontinckstraat over rijden, gaat het tempo opnieuw naar
omhoog. "Ze rieken hunnen stal". Naar goede gewoonte wordt er in de
Gaverstraat nog een sprintje ingezet, dat gewonnen werd door den eerste
('k heb het van horen zeggen, want kon ni volgen).
Uiteindelijk
belanden we met zessen in de Beize. De overige 4 (Jan, Patrick, Steven
en Bart) moesten naar 't schijnt nog wa gaan bijtrainen, anders kunnen
ze volgende week ni mee. Maarten is zo sympathiek om het eerste
rondje te geven als zijnde zijne welkom, wat wij wel konden appreciëren.
Koen maakt het helemaal af met lekkere bitterballen.
Onder
de belofte "what happens in de Beize stays in de Beize" kan ik helaas
niet verder uitweiden over de reden waarom ik het verslag schrijf, maar
kan u verzekeren, er zit een reukske aan.
Over smijrige
leppen met veloers en broers met meer en minder wasure. tip: wie nog ergens een Dikke Van Dale heeft van een iets oudere druk, neem die
gerust bij de hand, ik weet ook niet de betekenis of herkomst van alles wat ik
ga schrijven, tes van uren zèggen of geschreven heb maar gemakshalve zet ik
alles voor u tussen haakjes.
9 uur : Kerkplein Kalken. 10 man en 1 vrouw (Els), (staat niet in dikke Van Daele en is ook niet het
soort haakjes dat ik bedoel) aanwezig in modderfokkertenue en 2mannen met een ander pakje.
Die twee zonder pakje zijn Bart VH en Steven DM. De andere zijn Rudy R en Rudy
DC, Dirk DB, Jan W, Frank VDS, Ivan R, Luc K, Davy P, Filip D, Danny F en
Stefan I.Ivan ziet in zijn rush naar de
trofee van meest aanwezige al weer een concurrent sneuvelen. Maar ongeveer ter
hoogte van de Colmanstraat neemt Axel zijn positie vooraan in de groep in
waardoor de stand op plek 1 nog steeds door drie man bezet wordt.
Enfin, door hetveurte (op dit soort
haakjes heb ik het) weer van de voorbije dagen opteren de meeste voor een rit
op de baan. Danny neemt het initiatief en in de hoop op nog nen tettenrit
volgen ikzelf en Jan zijn voorbeeld. Uiteraard volgt de rest ook anders vallen
we in herhaling en zou het maar een kort verslag zijn. Wat verder komt het voorstel van even
naarde muur van Geraardsbergen te
rijden.Zoek even maar al op want ik
denk niet dat even voor iedereen even duidelijk is.Op de langen End merken de trekkers dat de
hartslag tussen de 160 en 170 ligt en besluiten daaruit dat er toch wel wat tegenwind
moet zijn.Even voorbij Wetteren nemen
Jan en Frank de kop over en rijden om het tempo goed te regelen een hele lange
tijd op hartslag 140. Allez: dat zien zij dan toch op ulder scherm. Hier en
daar zit er bij de anderen al eens iemand tussen met wa mier of wa
meinderwasure as een ander (meer info
bij moeder Rogiers want dat staat ook niet in Van Dale).
We rijden langsheen provinciaal domein de Gavers om rond 10u30 de muur langs de
achterkant op terijden. Veel muur is
dat niet meer op die manier en sommigen hebben de afdaling langs trapjes of
kasseitjes nodig om overtuigd te geraken dat ze wel degelijk op die
legendarische heuvel zitten.Nu zo snel
mogelijk terug wordt er gezegd al wordt dat niet overal op gejuich onthaalt.
We besluiten dan maar te genieten van het Vlaamse landschap, van dorpjes als
Smeerebbe-Vloerzegem (vrij vertaald naar de titel), Steenhuyze-Wijnhuize,
Trippen, enz.
Voor de rest gebeurt er eigenlijk niet veel; alleen: als ze bij een splitsing achteraan
RECHTS roepen en ne mens is aan het genieten van het landschap en kijkt niet
naar de wijzertjes dan lachen ze u uit als ge als enige ook rechts afslaat, Danny
die vooral de kop doeten hierbij
regelmatig wordt teruggefloten wegens te snel omdat ze achteraan het aantal
nuudigvannekiergedaugtteworden steeds zien groeien, Els die geen nieuwe fiets
meer wil maar nen nieuwen Bart (ze rijdt daar minstens even goed door zegt ze
zelf), Danny die noarzijnpuuten krijgt omdat hij zonder snelheid te verliezen
een baantje zonderkasseitjes neemt,
Boeverken en Rudy R die onderweg de snelle benen eens testen en afklokken op 56
km/u, verplichte voedingssuplementen voor de behoeftigen enz.
12u15: cafe de Beize: ten elven te vroeg en ten twaolven te loate
Na net geen 80 km en 650 hoogtemeters worden de resterende 6 man en Els
opgewacht door Annemie, die solo heeft gereden. We berekenen snel, allez dat
computerke doet dat voor ons, dat we 2560 calorieën hebben verbrand en dat we
omdat weer aan te vullen minstens 8 duvels mogen drinken. Ik weet dat niet alles in mijn schrijfsel
klopt maar als ik zie hoe er in vorige verslagskes met cijfergegevens werd
omgesprongen dan hoef ik me niet te schamen. Ik ga die 8 spreiden over de hele
week en denk dat de meeste van ons na zo een rit in die omstandigheden en zo
vroeg op t seizoen, da dubbel en dik hebben verdiend. En nu volhouden.
O ja:
vertalingen naar het West Vlaamse zijn helaas niet te bekomen, maar toch Mario:
de moed niet laten zakken he man.
Zaterdag
2 februari 2013. Wetteren ten Ede. Jan Willems gaf een feesje voor zijn 40 jaar. Het verstand komt
met de jaren zeggen ze, maar in Jan zijn geval wordt dat blijkbaar nog wat
wachten. Want: Wie legt er nu zijn feesje net op de moment dat het
wereldkampioenschap cyclocross wordt uitgezonden op den TV!!?? Vandaar dat de
modderfokkers maar tegen 10 uur toestekken op Jan zijn feesje, als de koers
gedaan is. Op Jan zijn feestje is er ook een schepen van Kalken (niet moeilijk,
want alle schepenen van Laarne zijn nu van Kalken, haha!), maar er is een mens
die dat niet gelooft. Daarom vraagt die schepen mij om te bevestigen dat hij
wel degelijk schepen is. Wat kan ik anders doen? Maar ik voeg er aan toe: Ja,
meneer, inderdaad, die is schepen, maar vraag mij ook niet hoe zoiet mogelijk
is. Mensen doen zotte dingen in het stemkotje!
Zondag 3 februari
2013. Ritje op de weg naar Oosterzele (een km of 50). Ivan houdt nu een
stand bij van wie er de zondag komt rijden. Natuurlijk omdat hij zelf nog geen
enkele rit gemist heeft en aldus op kop staat, voor de eerste keer in zijn
leven dat hij ergens op kop staat. Broer Rudy en whiskykenner Axel T staan mee
op kop. Ik sta 1 rit achter, want verleden week was het echt te zot weer. Met 7
zijn ze toch gaan rijden, t is te zeggen 35 kilometerkes en ze waren doorweekt
tot op het bot. Ik vind dat die rit niet zou mogen meetellen, wegens te kort,
maar ik ga niet flauw doen, want Ivan mag ook eens een klassement winnen. Ik
denk van vandaag toch op 1 van die 3 mannen een streepje in te halen, maar nee
hoor, ze zijn er alle 3. Hebben die echt niet anders te doen?
Karel had gezegd dat hij op de weg ging rijden, want te
smerig voor het veld. Nee, Karel, zeg ik, op mijn pensioen kan ik nog zoveel op
de baan rijden als ik wil, maar ik ga mee met de bende en in het veld rijden.
Op het kerkplein zet ik mijn banden wat zachter om in het veld wat meer grip te
hebben. En dan, ja dan, dan beslissen ze om op de weg te gaan rijden! En geeneen
die iet zegt als ik mijn banden slapper zet.
Het is koud, er is veel wind, en het tempo ligt bijwijlen
zeer hoog. Dus merk ik op (bij wijze van grap, jaja): Hoe leuk toch, geen
windje, lekker warm, gezapig tempootje en goei companie. Waarop Ivan antwoordt:
Mario, dat de companie voor jou best meevalt, daar kan ik inkomen, maar ge
moet dat ook eens van onze kant bekijken, hé.
Danny F trekt het hele eind naar Oosterzele, bergop en
windop, kop. Als we omkeer maken, komt Rudy R op kop. Ja, zo is het niet
moeilijk, zegt Danny. Rudy heeft echter Els wat assistentie moeten verlenen,
onder andere om het eindeloze vals plat met klimmekes van de Geraardsbergse
Steenweg te overleven. Bij de passage in Oosterzele moeten we nogal veel wind
gemaakt hebben, want 2 dagen later lagen er daar een paar daken tegen de grond.
Verder in het weerkeren, vlamt Stefan Imschoot de pannen
van het dak. Naar het schijnt doet hij elke dag 72 km (36 heen en 36 terug)
naar zijn werk. Daarvoor krijgt hij een maandelijkse fietsvergoeding van 1600
Euro (ik wil er een nul van af zijn), zonder te klappen van de naft die hij
uitspaart en daarenboven ishij met al
de files nog 5 minuten rapper thuis dan met de auto, en volledig ontspannen. En
vaneigens dat ge de zondag dan kunt uitpakken met uw form. Ik ga veranderen van
werk, peins ik. En toen gebeurde het onvermijdelijke: Stefan Im-schoot uit zijn
klikpedal. t Is eigenlijk gene waar, maar ik vond het een goeie woordspeling, die
ik de lezer niet wilde onthouden, maar waar ik echter verder eigenlijk ook geen
weg mee weet.
En o ja, proficiat aan onze voorzitter en zijn eega. Al
de tweede grootvader onder ons, de tweede Rudy. Kleinzoon Sebe was nog maar 2
dagen ter wereld of hij stond ook al in de gazet, een aartje naar zijn
grootvaartje. Nee, verjongen gaan we er niet op doen Mario
