Geïnspireerd door de actualiteit vroegen leerlingen van het laatste jaar me wat ik dacht over het opheffen van het hoofddoekenverbod voor Gentse gemeentelijke loketbedienden. Ik vond het wel passend om ook eens in de klas een hoofddoekendebat te organiseren (eigenlijk een debat over het toelaten of verbieden van het dragen van uiterlijke kenmerken van levensbeschouwelijke identiteit in openbare functies). Ik liet de leerlingen in kranten en op nieuwssites zoeken naar argumenten pro en contra een verbod en stelde een moderator en een secretaris aan. Dit resulteerde in een stemming, zoals dat ook op de Gentse gemeenteraad moet zijn gebeurd, maar met een ander resultaat. Uiteindelijk heb ik deze werkvorm toegepast in 4 klassen en in elk van die groepen waren er telkens ongeveer een derde van de leerlingen, die zich bij de stemming aan het eind van het debat onthielden. Tijdens het consolideren merkten we dan ook in elk verslag op dat dit debat helemaal niet eenvoudig is en dat het respect voor de levensbeschouwelijke identiteit van onze medemensen helemaal niet zo vanzelfsprekend is als we zouden willen. Zelf heb ik tot mijn 18e les gehad van iemand met een hoofddoek (mijn leerkracht godsdienst was een kloosterzuster). Brede glimlach bij mijn leerlingen, als ik dit even opmerk. Een opvallende opmerking van een meisje was dat ze aan een loket in elk geval zou kiezen voor iemand die geen hoofddoek draagt. Haar redenering was dat ze onbewust bevooroordeeld is tegenover een moslima, van wie ze instinctief vermoedt dat deze de Nederlandse taal minder goed beheerst dan anderen en ze bijgevolg van haar een minder efficiënte dienstverlening verwacht. Een ander gaf toe dat ze heel raar opkeek toen ze een Sikh het vuilnis zag ophalen in haar buurt. Een jongen vertelde dat zijn moeder steeds onverdraagzaam reageert als ze een vrouw met hoofddoek aan het stuur ziet zitten. Een leerling met stretch-piercings in zijn oren (kleintjes, maar toch) merkte op dat sommige mensen hem ook argwanend bekijken als hij in hun buurt komt. Oudere dames klemmen hun handtas zelfs steviger vast. Vooroordelen zijn blijkbaar typisch voor mensen en in één van de klassen noteerden de leerlingen de zinsnede 'Onbekend maakt onbemind'. Dat kennen we, is ' niet?