Uit “De Affaire”- Santa Montefiore

Twee vrouwen praten over hoe zich zorgen maken over de kinderen geen zoden aan de dijk brengt. Anna oppert het idee dat de truc is om je zorgen te maken over de dingen waar je iets aan kunt doen, en niet over de dingen waar je geen invloed op hebt.

“Bid je wel eens?”

“Jawel. Meestal als er iets vervelends aan de hand is.”

“Natuurlijk.”

“Dan kun je je zorgen maken zien als een negatief gebed. Je omhult jezelf dan alleen maar met donkere gedachten. Maar als je hun liefde toezendt, komen jouw gedachten tot hen in de vorm van licht. Stuur hun je angsten niet toe, maar je liefde. Je moet constructief zijn.”

“Geloof jij dat bidden iets uithaalt?”

(...)

“Ik geloof in wonderen,”ging Anna verder. “Maar ik geloof ook dat er dingen in ons leven zijn die in steen staan gebeiteld en waar we niets aan kunnen veranderen, ook niet met de kracht van gebed.”

“Zoals wat?”

“De dood. Wanneer we hebben gedaan wat we moeten doen, is het domweg tijd om naar huis te gaan, of we nou oud zijn of jong.”

“Ik ben almaar bang om mijn kinderen te verliezen,”bekende Angelica.

“Ik ook. Maar alles wat het leven op ons pad brengt is bedoeld om er belangrijke lessen uit te leren. We kunnen niet sturen wat ons overkomt, maar kunnen wel kiezen hoe we erop reageren. De grootste vrijheid van de mens bestaat eruit dat hij zelf kan kiezen.”(...)”Nietzsche heeft gezegd:”Wie een waarom heeft om te leven kan vrijwel elk hòè verdragen.”

“Heb jij een waarom?”

“Ja zeker. Mijn leven heeft een doel. Alles wat het leven op mijn pad brengt, goed of slecht, dient ergens toe. Maar niemand kan een ander vertellen wat diens doel is. Daar moet iedereen zelf achter zien te komen.”