Ik kom thuis. Alles is zo onwerkelijk. Mijn bed staat klaar in de living, maar ik lach het weg. En weet niet wat ik nodig heb. Ik lach naar iedereen en kom sterk over, zoals altijd. Mijn gedachten staan los van mijn lichaam en mijn emoties.
Ik probeer te doen alsof er niets gebeurd is. Vanuit mijn bed begin ik weer te plannen. Ik wil afstoffen, ik wil het huis schoonmaken. Ik wil weer verdergaan met mijn leven.
Wanneer het donker wordt, kruipt de angst langzaam naar boven en probeert zich vast te klampen aan mij. Mijn adem stokt. Ik duw het weg, heel diep vanbinnen en hoop dat het nooit meer terugkomt. Ik doe het vat heel goed toe. Overdag zoek ik afleiding om niet te denken, maar 'het slapen gaan' blijft een moeilijk moment. Dan staat de gedachtemolen met bijhorende angsten klaar om aan te vallen.
wolken van angst verschijnen en verdwijnen omhullen mijn dromen en mijn denken en mijn zijn ik doe mijn ogen dicht en kijk naar de leegte
Reacties op bericht (1)
09-05-2013
Vanuit Noord-Holland
Hallo blogmaatje, ik kom je blogje bekijken. Leuk om nieuwe blogmaatjes op te zoeken. Interessant en nieuwe ideeën opdoen.
Troost verlicht alleen zij die voelen dat ze niet lang bedroefd zullen zijn. Een hemelvaartsdag groet vanuit half bewolkte zonnige Waterland/NH. Vriendelijke groet Patricia
Sterkte
Heb je reeds informatie gehoord over de kerk?
09-05-2013 om 14:49
geschreven door Patricia
Over mijzelf
Ik ben een vrouw van 46 jaar. Ik ben getrouwd en heb 2 dochters.
In 2011 kreeg ik te horen dat ik eierstokkanker had. Mijn leven werd even op pauze gezet. Erna begon een zoektocht. Stap voor stap ging ik door de verschillende fases van ontkenning, verdriet en angst.
Nu, in 2013, kom ik tot het besef, dat de zoektocht nog maar net begonnen is. Een zoektocht naar mezelf en naar mijn nieuwe toekomst. Ik heb mijn gevoelens teveel opzij gezet en opgesloten in vaten. In deze blog ga ik stap voor stap terug van toen naar nu en ga ik op zoek naar mijn emoties.
