Vannacht niet geslapen. Het bleef maar spoken in mijn hoofd. Hoe nu verder? Hoe kan ik Almera, Nicky, Danny en Ronny troosten terwijl het voor mij allemaal zo onwerkelijk is. Want ik draag de kwade cellen, maar we hebben wel met ons gezinnetje kanker. Zij lijden net zo hard.
Wanneer wordt ik wakker uit deze nachtmerrie? Nog even teruggedacht aan het bezoek gisteren van mijn broer en schoonzus, die steun doet je toch goed.
Rond 6 uur stap ik uit mijn bed en komt het besef dat het geen droom is maar niets dan realiteit.
We zullen samen dit zware gevecht moeten aan gaan.
Gelukkig heb ik ook nog broers en zussen die ons troosten en ondersteunen, merk namelijk dat elke schouder nu welkom is.
Maar eens gaan kijken wat ik allemaal nog moet regelen voor de battle begint.
Al snel blijkt dat ik toch best veel mensen en instantie zal moeten inlichten. Dus achter de computer en maar mailen.
Binnen de kortste keren stromen er ontzettend lieve en ondersteunende reacties binnen. Vele worden door Almera en mij met een traan gelezen, maar ze geven ons elke keer weer moed en kracht. Ook de telefoontjes die meestal half jankend worden gevoerd doen deugd.
Dan blijkt toch maar weer dat we er niet alleen voorstaan.
Tijdens de SamenLoop voor Hoop die ik in 2009 in Tilburg samen met een groep fantastische mensen mocht organiseren heb ik in mijn speech gezegd: "Kanker overwin je samen, niet alleen met je gezinnetje en familie, maar ook met je vrienden, kennissen of buren. De ene is er voor de lach, de andere voor de traan en nog weer iemand om even tegen aan te vloeken als het even tegen zit"
Al die opbeurende woorden geven mij tijdens de momenten van twijfel, en ja hoor die zijn er geregeld, de kracht om ook dit te gaan overwinnen.
Vanmiddag zijn Almera, Danny en Ronny naar Veere gereden om de voortent van de caravan af te breken zodat Nicky alleen nog de caravan morgen hoeft op te halen.
Tijdens die paar uur dat er niemand thuis was had ik het even moeilijk, verschillende doem scenario’s spookten er door mijn hoofd.
Ben toen voor de foto's van mijn overleden ouders en schoonzus gaan staan en heb hen verteld dat ik nog niet naar ze toe kom. Ik heb nog zoveel in dit mooie leven te doen. Dus ze zullen nog een tijdje moeten wachten.
Daarna kwam er een rust over mij heen, ben echt niet gelovig, maar het was net of ik een gevoel van begrip kreeg.
Toen Almera thuis kwam hebben we samen weer wat mailtjes doorgenomen.
Vanavond komt mijn zus, dus dat wordt weer janken, maar ook weer schouders om je heen voor die broodnodige lach en traan.

12-08-2010 om 00:00 geschreven door Winy Knippen